Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 102 : {OS} Which one is a lie? -Hoonnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 ก.ค. 61


Which one is a lie?
-Hoonnam-

(เป็นเพียงเรื่องที่เกิดจากจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น)

____________________


ผมชอบผู้หญิง
ผมต้องทุกทรมานเพราะโรค mood disorder
และตกกลางคืนผมต้องทรมานเพราะอาการนอนไม่หลับ


.....


ให้คุณแทฮยอนพูดเรื่องเกี่ยวกับตัวเองมาสามเรื่องนะครับ หนึ่งในสามเรื่องนั้นให้พูดเรื่องโกหก แล้วผมจะให้เมมเบอร์ของคุณทาย ว่าเรื่องไหนที่เป็นเรื่องโกหก


ปลายนิ้วหนากดกระชับหูฟังให้แนบกับรูหูแล้วปรับระดับเสียงเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย เขาเองก็อยากลองทายดูเช่นเดียวกัน ว่าเรื่องไหนที่เป็นเรื่องโกหก


ผมชอบผู้หญิง
ผมต้องทุกทรมานเพราะโรค mood disorder
และตกกลางคืนผมต้องทรมานเพราะอาการนอนไม่หลับ



ทั้งๆที่พึ่งจะกระชับหูฟังให้แนบเข้ากับหู แต่เขาก็ดึงมันออกแทบจะในทันทีที่อีกฝ่ายพูดทั้งสามเรื่องออกมาเสร็จเรียบร้อย แถมยังส่งเสียง เฮอะออกมาอย่างดังจนคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆหันมามองพร้อมคิ้วที่ขมวดยุ่ง


น่าหงุดหงิดจริงๆให้ตาย


ฮยองว่าอะไรนะ?”


มักเน่ของวงดึงหูฟังออกจากหูเมื่อเห็นด้วยหางตาว่าพี่คนรองของวงบ่นอะไรพึมพำ ทั้งสีหน้าสีตายังดูไม่สบอารมณ์


ไม่มีอะไร ไปซ้อมกันเถอะ ได้เวลาแล้ว


.....


ซึงฮุนฮยอง ออกไปคุยกับผมข้างนอกหน่อยสิ


ซึงยุนพูดกับคนที่นั่งเหยียดขายาวเอนหลังพิงกระจกในห้องซ้อม ทันทีที่เขาบอกให้ทุกคนพักสิบนาที พี่ชายคนรองก็เดินแยกออกไป ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงตรงจุดที่ห่างออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์


ซึงฮุนพยักหน้ารับ เขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำซึงยุนออกมาด้านนอก พี่ชายคนรองสาวเท้าเข้าไปในห้องซ้อมว่างเปล่าที่อยู่ถัดออกไป


ฮยอง มีเรื่องอะไรที่ทำให้กังวลใจอยู่หรือเปล่า?”


ไม่มี


ซึงฮุนตอบออกมาในทันที


อย่าโกหก


ส่วนซึงยุนก็สวนกลับไปทันควันเช่นกัน อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน นิสัยอีซึงฮุนเป็นยังไงทำไมเขาจะไม่รู้


มันนานแล้วนะ ที่ผมเห็นฮยองไม่มีสมาธิแบบนี้


เวลาผ่านไปนานมากแล้วตั้งแต่ช่วงที่แทฮยอนย้ายข้าวของออกจากหอไปใหม่ๆ ตอนนั้นพี่ชายคนรองของบ้านสภาพย่ำแย่กว่านี้เยอะ แต่ระยะเวลาก็ช่วยเยียวยาสภาพจิตใจของซึงฮุนให้กลับมาดีเหมือนเดิมได้ในที่สุด แล้วมันเกิดอะไรขึ้นอีก


ฉันไม่เป็นไร


ฮยอง อีกสามวันเราจะคัมแบค


ฉันรู้


ถ้าวันคัมแบคฮยองยังไม่มีสมาธิแบบนี้ เราพังแน่ๆ


ซึงยุนยกมือขึ้นลูบหน้าหนักๆ สีหน้าซึงฮุนในวันนี้อาจจะดูไร้อารมณ์เกินปกติไปสักหน่อย แต่สีหน้าแบบนี้ก็สามารถพบได้บ้างในบางครั้งเมื่อท่านรองอารมณ์ไม่ปกติ ก็เลยไม่มีใครเอะใจอะไร ใครๆก็รู้ว่าอีซึงฮุนเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ แต่ก็รู้ดีเช่นกันว่าอีกฝ่ายสามารถแยกแยะเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้เป็นอย่างดี


ยกเว้นก็แต่วันนี้


ตอนที่ซ้อมเพลงโปรโมท อีซึงฮุนชนคิมจินอูไม่น้อยกว่าสามครั้ง สองในสามครั้งนั้นพี่ชายตัวเล็กเซมาชนเขาและมินโฮจนพากันหลุดบล็อกกิ้งกันไปหมด


นี่มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นในสภาวะปกติของอีกฝ่าย


ฉันขอโทษ จะตั้งใจกว่านี้


ฮยองไม่ต้องซ้อมแล้ววันนี้ อยากไปหาใครก็ไปเถอะ มีอะไรต้องเคลียร์ก็ไปเคลียร์ซะ ไปจัดการกับอารมณ์ของตัวเองให้เรียบร้อย


แต่...


ทางนี้ผมดูแลเอง ฮยองไม่ต้องห่วง


ซึงฮุนถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อซึงยุนยืนยันแบบนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชหาตารางงานของอดีตเมมเบอร์และอดีตมักเน่ของวง


ยุน


ใบหน้าหวานโผล่มาจากหลังบานประตูพร้อมเรียกชื่อคนเป็นน้อง ดวงตากลมกลอกมองซึงยุนทีซึงฮุนที เพราะลังเลว่าจะเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยดีหรือไม่


มานี่สิครับ


พอคนเป็นน้องกวักมือเรียกพี่ชายคนโตก็เดินเข้ามาใกล้ ดวงตากลมกวาดสำรวจซึงฮุนที่กำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ในขณะที่เดินเข้าไปในวงแขนของซึงยุนที่อ้ารออยู่


ซึงฮุน โอเครึเปล่า?”


ไม่โอเคเท่าไหร่


อ้าว


ดวงตากลมมองซึงยุนที่ยิ้มแล้วรั้งตัวเขาเข้าไปชิดอก ไหนบอกว่าจะคุยกับซึงฮุนให้ยังไงล่ะ เจ้าเด็กคนนี้นี่


ผมจำท่าเต้นของทุกคนได้ เดี๋ยวผมดูให้เอง ฮยองไม่ต้องห่วงนะ แล้วก็ไม่ต้องคิดว่า ถ้าไปแล้วจะกลายเป็นว่าไม่มีความรับผิดชอบหรืออะไร


ฉัน...ไปได้จริงๆเหรอ


เพราะรับหน้าที่ดูแลเรื่องท่าเต้นและการทำการแสดงบนเวที ซึงฮุนจึงอดจะกังวลไม่ได้ ถึงแม้จะรู้ดีว่าซึงยุนสามารถดูแลเเทนได้ทั้งหมด แต่การที่จะทิ้งวงที่กำลังจะคัมแบคในอีกสามวันไปเพื่อเรื่องส่วนตัว มันจะไม่ดูเห็นแก่ตัวและไร้ความรับผิดชอบไปหน่อยเหรอ?


ลีดเดอร์อนุญาตแล้ว ไปเถอะซึงฮุน

ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเถอะฮยอง เรายังพอมีเวลาซ้อมรวมอีกสองสามวัน เพราะงั้นถ้าฮยองไปตอนนี้น่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าฮยองไม่ไปแล้ววันคัมแบคฮยองไม่มีสมาธิแบบวันนี้ สเตจคงออกมาเละเทะ อันนั้นน่ะจะเรียกว่าไม่มีความรับผิดชอบของจริง


ขอบใจมากนะซึงยุน แล้วเดี๋ยวเจอกันที่หอนะ


เมื่อพี่คนรองสาวเท้าออกจากห้องไปซึงยุนก็ถอนหายใจออกมาเฮือก เด็กหนุ่มพักหน้าผากลงกับข้างขมับของคนในอ้อมแขน


ไม่รู้รอบนี้มีเรื่องอะไรกวนใจฮยองเค้าอีก เมื่อไหร่สองคนนี้จะดีกันสักทีล่ะ เป็นแบบนี้บ่อยๆเราจะแย่เอานะ


จินอูยกมือขึ้นลูบแขนคนที่กอดเขาไว้เบาๆ


หนักกว่านี้เราก็ผ่านกันมาแล้ว ให้เวลาซึงฮุนหน่อยนะซึงยุน เพราะในหมู่พวกเรา เรื่องแทฮยอนกระทบใจเขามากกว่าใครๆเลย


.....


ดวงตาเรียวที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงามืดของปีกหมวกมองสำรวจคนบนเวที ทั้งๆที่เคยสนิทกันมากและรู้ใจกันไปเสียเกือบทุกเรื่อง แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนไม่รู้จักคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีต่างๆบนเวทีนั้นเลย


เขามองรอยสักซึ่งถูกจรดลงบนผิวเนื้อขาวที่เขาเคยได้สัมผัส เส้นผมยาวที่ถูกตัดสั้นจนไม่เหลือเค้าทรงเดิมอีกต่อไป รอยคล้ำใต้ตาที่เห็นชัดแม้จะถูกกลบด้วยเมคอัพชั้นดี และแก้มที่ตอบลงอย่างเห็นได้ชัด


เขาไม่ได้ใส่ใจกับเพลงที่วงของแทฮยอนกำลังเล่นมากนัก มันผ่านเข้าหูซ้ายแล้วก็ทะลุออกหูขวาไป


เพราะในหัวของเขาคิดแต่เรื่องแทฮยอนวนไปวนมา นานแล้วที่ไม่ได้คุยกัน สบายดีไหม ไม่มีเขาแล้วนอนหลับได้รึเปล่า กินข้าวครบทุกมื้อไหม


คิดถึงเขาเหมือนที่เขาคิดถึงบ้างหรือเปล่า...


ซึงฮุนไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ที่คลับนั่นนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีสปอตไลท์ที่ส่องไฟไปยังเวทีก็หรี่แสงลงแล้ว นักดนตรีทยอยเดินลงจากเวที และสตาฟจำนวนหนึ่งก็เดินสวนขึ้นเวทีไปเพื่อจัดการเก็บของและเตรียมเวทีสำหรับวงดนตรีวงต่อไป


ซึงฮุนนั่งรออยู่ซักพักจนกระทั่งแสงไฟที่หน้าเวทีสว่างขึ้นมาอีกครั้งและคนในคลับเริ่มหันไปสนใจที่ศิลปินกลุ่มใหม่ เขาจึงวางเงินจำนวนมากพอสำหรับค่าเบียร์สองขวดลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกออกมาจากร้าน


เพื่ออะไรวะเนี่ย


นักร้องหนุ่มบ่นกับตัวเองตอนที่ก้าวเท้าออกมาจากร้าน ตรงบริเวณลานจอดรถ แทฮยอนและเมมเบอร์ในวงยืนเกาะกลุ่มพูดคุยกันอยู่กับสตาฟจำนวนหนึ่ง


ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขดีนี่นะ


จะมีเขาหรือไม่มี มันก็คงไม่สำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว


.....


ตอนที่แทฮยอนกำลังใช้ไลท์เตอร์ติดไฟที่บุหรี่ซึ่งเขาคาบเอาไว้ด้วยริมฝีปาก หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนนึงที่ดูท่าทางคุ้นตากำลังเดินห่างออกไปจากบริเวณตัวร้าน


ช่วงขายาวๆแบบนั้น ไหล่ที่ห่อเข้าหากันเล็กน้อยแบบนั้น และจังหวะการเดินที่เห็นมานานจนต่อให้อีกฝ่ายซ่อนตัวเองไว้ในเสื้อผ้าที่ต่างจากสไตล์ที่ใส่อยู่ปกติไปมากโข เขาก็ยังจำได้อยู่ดี


จู่ๆหัวใจของแทฮยอนก็เต้นแรงขึ้นมา



กอนกูฮยอง ฝากทางนี้ทีนะ ถ้าเก็บทุกอย่างกันเสร็จแล้วผมยังไม่กลับมา ก็กลับกันไปก่อนได้เลย


เพราะว่าพี่ยังเดินห่างออกไปไม่ไกล ถ้ารีบตามไปตอนนี้ เขามั่นใจว่าจะตามทัน


ช่วงขายาวรีบก้าวเดินก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิ่งเหยาะๆตามไป ซึงฮุนเดินออกมาไกลจากร้านพอสมควรเหมือนกัน กว่าแทฮยอนจะเห็นเขาหยุดยืนเพื่อหาจุดเรียกแท็กซี่


ยังระวังตัวเองดีเหมือนเดิม...


อุตส่าห์มาหาผมถึงที่นี่แล้ว แต่ไม่คิดจะเข้ามาทักกันสักหน่อยก่อนกลับเลยเหรอครับ?”


“...”


ซึงฮุนฮยอง


แทฮยอนดึงมือพี่เอาไว้ตอนที่พี่ยื่นมือออกไปเพื่อโบกแท็กซี่ คนเป็นน้องก้มหัวขอโทษขอโพยกับพนักงานขับรถโดยสารรับจ้างที่ชะลอความเร็วเข้ามาเทียบ


เมื่อรถแท็กซี่คันนั้นขับออกไปพ้นตาและรอบตัวเงียบสนิทลงแล้ว แทฮยอนก็เป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปในตรอกเล็กๆมืดๆตรอกหนึ่ง


ในตรอกแคบนั้นมืดสนิทและก็มีกลิ่นอับ สังกะสีเก่าๆขึ้นสนิมขยับไหวเสียดสีกันจนเกิดเสียงบาดหูเป็นเสียงที่แทฮยอนไม่ชอบเอามากๆ แต่แทฮยอนก็รู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยเพราะว่ามีพี่อยู่ด้วย


ฮยอง


สามเรื่องที่พูดออกมา เรื่องไหนกันที่เป็นเรื่องโกหก แล้วเรื่องไหนกันที่เป็นเรื่องจริง


ทุกเรื่องที่ผมพูดออกไปเป็นเรื่องจริง



เรื่องแรก ที่ผมบอกว่าผมชอบผู้หญิง เป็นเรื่องจริง


เพราะว่าผู้ชายที่ผมชอบมีเพียงแค่คนเดียว


สัมผัสนุ่มที่ทาบลงมา แม้เพียงครู่เดียวก็ทำให้หัวใจของอีซึงฮุนเต้นแรง


ให้ตายสิ น่าอายชะมัดเลย


แทฮยอนก้มหน้าหนีสายตาที่มองมา เขาเป็นตัวของตัวเองได้อย่างที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเองเลยด้วยเช่นกันเวลาที่อยู่ต่อหน้าอีซึงฮุน


ที่ไม่เป็นตัวของตัวเองไม่ใช่เพราะว่าต้องสร้างภาพหรืออะไร แต่ไม่เป็นตัวของตัวเองในแบบที่ว่า ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะวางมือวางไม้ไว้ตรงไหน เพราะการกระทำอันแสนอบอุ่นที่ได้รับจากอีกฝ่าย และสายตาซึ่งเปิดเผยทุกความรู้สึก


แบบที่พี่กำลังใช้มองเขาอยู่ตอนนี้



ฮยอง


จากที่เอื้อมมือไปจับพี่ด้วยท่าทางเก้ๆกังๆก็กลายเป็นเอื้อมมือไปสวมกอดที่รอบเอวสอบนั้นเอาไว้


ฮยองก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าผมไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหน


หึ


ข้อนั้นซึงฮุนรู้ดีที่สุด เขาอยู่กับแทฮยอนมาหลายปี ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าน้องชอบผู้หญิง แล้วทำไมเขาจะไม่รู้ว่ากับผู้ชาย น้องหวั่นไหวกับเขาแค่เพียงคนเดียว


แต่เรื่องของเรื่องก็คือ ทำไมถึงเลือกที่จะเอาเรื่องชอบผู้หญิงขึ้นมาพูด


มีเรื่องอื่นตั้งมากมายให้พูด ทำไมเลือกจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา จะพูดว่าไม่ชอบกินอะไรหรือไม่ชอบดื่มอะไรก็ได้ จะพูดว่าชอบสัตว์อะไรไม่ชอบสัตว์อะไรก็ยังได้เลย มันก็แค่รายการๆนึง ก็แค่ให้พูดออกมาเพื่อให้เมมเบอร์ทาย


พอได้พูดถึงเรื่องที่เป็นสาเหตุของความอึดอัดเขาก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องเซนส์ซิทีฟสำหรับเขา นัมแทฮยอนไม่รู้รึยังไง!


แล้วแทฮยอนก็ก้าวเท้าเข้ามาชิดเขาอีกก่อนจะซุกหน้าลงกับบ่าของเขา


ให้ตายสิ จะใจอ่อนเพราะว่าเด็กมันขี้อ้อนแบบนี้นี่ล่ะ


หลังจากออกมา...


มีผู้ชายมายุ่งกับผมเยอะมาก


เขากระชับวงแขนที่รัดอยู่รอบเอวพี่แน่นขึ้นในขณะพูดเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจ แทฮยอนอยากจะเล่าเรื่องนี้ให้อีซึงฮุนฟังอยู่ตลอด แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยเปิดช่องให้เขาเลย


ผมไม่มีพี่คอยปกป้องและคอยกันคนที่เข้ามาเหมือนเมื่อก่อน ดงฮยอนและพวกเมมเบอร์ก็ช่วยได้บ้างเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วย แต่เวลาที่ผมอยู่คนเดียว ไม่ว่าจะระวังตัวขนาดไหน พวกเขาก็จะหาทางเข้ามาจนได้


ผมไม่ชอบเวลาที่เขาใช้คำพูดเหมือนจะจีบ ผมไม่ชอบเวลาที่เขาแตะเนื้อต้องตัว ผมไม่ชอบเวลาที่เขาเข้ามาใกล้ๆและพยายามที่จะมาสนิทด้วย มันไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิดเดียว


มันไม่เหมือนสิ่งที่ผมได้รับจากฮยองเลย


คำพูดเพียงไม่กี่คำที่ทำให้ในอกหวิวไหว การแตะเนื้อต้องตัวเขาอย่างอ่อนโยนอ่อนหวาน การกระทำอันแสนอบอุ่นและช่องว่างที่มีให้เขาอยู่เสมอเพื่อป้องกันเขาเกิดความอึดอัด นั่นแหละสิ่งที่เขาได้รับจากอีซึงฮุน


เมื่อซึงฮุนยกมือขึ้นกอดตอบ เขาก็ได้ยินเสียงแทฮยอนครางระบายความอึดอัดออกมา ตอนนี้ก้อนตะกอนขุ่นๆในใจของเขาปลิวหายไปหมดแล้ว


เอาจริงๆก็หายไปตั้งแต่น้องเข้ามากอดเขาแล้วล่ะ



ผมไม่ได้รู้สึกดีกับผู้ชายพวกนั้นเหมือนเวลาที่ฮยองใช้คำพูดหวานๆด้วยเลย ไม่ได้รู้สึกสบายใจและรู้สึกเหมือนถูกปกป้องเหมือนเวลาที่ฮยองอยู่ใกล้ๆเลย


ตอนนี้อีซึงฮุนเข้าใจแล้วว่าทำไมแทฮยอนถึงเลือกจะพูดว่าชอบผู้หญิงออกไป


ก็เพื่อเป็นการป้องกันตัวเอง...


ผมเลือกที่จะพูดออกไปแบบนั้นเพื่อป้องกันตัวเอง เพื่อบอกพวกเขาว่าผมชอบผู้หญิง อย่ามายุ่งกับผม


แล้วคิดว่าคนพวกนั้นจะเชื่อรึไง


อย่างน้อยผมก็ได้ทำอะไรเพื่อป้องกันตัวเอง ส่วนคนที่เคยเข้ามาและพยายามเข้ามาอยู่ตอนนี้ เมื่อเขาได้ยินแบบนั้น และผมปฏิเสธพวกเขาซ้ำอีกครั้งเพื่อเป็นการยืนยัน เขาจะได้รู้ว่าผมพูดจริงๆ


แล้วหลังจากนี้ก็จะมีผู้หญิงเข้ามาเพิ่มขึ้นงั้นเหรอ?”


ผมรักหลายๆคนพร้อมกันไม่ได้หรอกนะ


แทฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ยังไม่ละมือออกจากเขาเช่นกัน


และถ้าใจคนเรามันเปลี่ยนกันได้ง่ายขนาดนั้น ตอนนี้ผมคงมีคนอื่นไปแล้ว และฮยองเองก็คงจะมีคนอื่นเหมือนกัน


เรื่องของเรามันจบไปแล้ว


จบไปแล้วตั้งแต่แทฮยอนตัดสินใจเลือกเดินคนละทาง


ผมรู้ว่าฮยองโกรธ


มันก็ไม่ผิดที่ฉันจะโกรธ



สรรพนามที่ห่างเหินทำให้หัวใจกระตุกไหว น้อยครั้ง ที่ซึงฮุนจะแทนตัวเองว่าฉันเวลาที่พูดกับเขา


แต่ถึงแม้ฮยองจะโกรธ แม้ฮยองจะคอยย้ำอยู่เสมอว่าเราจบกันไปแล้ว แม้ว่าฮยองจะตัดการติดต่อกับผมทุกทาง แต่ว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อฮยอง มันไม่เคยลดลงเลย


ซึงฮุนมองประกายตาจริงจังของคนในอ้อมแขน ความรู้สึกของเขาต่อแทฮยอนก็ไม่เคยลดลงไปเลยเหมือนกัน เพียงแค่ความรู้สึกโกรธและทิฐิมันโดดเด่นรุนแรงกว่าก็เท่านั้น


เรื่อง mood disorder เป็นเรื่องจริงฮยองก็รู้ดีที่สุด ส่วนเรื่องที่ผมทรมานกับการนอนหลับก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน และมันแย่ลงมากๆ ตั้งแต่ไม่มีฮยองอยู่ด้วย


งั้นเหรอ?”


ซึงฮุนกระซิบชิดที่ริมฝีปากหยักก่อนที่จะแนบริมฝีปากทาบลงไป เขาเริ่มจากการบดเคล้าริมฝีปากหยักนั้นเพียงแผ่วเบา ไปจนถึงใช้ฟันคมๆกัดดึงริมฝีปากนั้นซ้ำๆเชื่องช้า


หายใจด้วยสินัมแทฮยอน สอนไม่เคยจำ


เมื่อเขาบอกแบบนั้นคนเป็นน้องก็ผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้อยู่ออกมา มือที่กอดอยู่รอบเอวเลื่อนขึ้นไปโอบที่รอบคอของคนเป็นพี่เอาไว้แทนเพื่อพยุงตัว


ฮยอง



เพราะรู้ว่าเหตุการณ์หลังจากนี้อาจจะทำให้คนเป็นน้องยืนแทบไม่อยู่ ซึงฮุนจึงพลิกตัวแทฮยอนไปให้หลังแนบกับกำแพงรั้วด้านหลัง


อย่าลืมหายใจ


แล้วอีซึงฮุนก็แนบริมฝีปากทาบลงไปอีกครั้ง คนเป็นน้องจิกหลังคอคนเป็นพี่แน่น เมื่อริมฝีปากร้อนๆที่บดเคล้าเชื่องช้าถูกแทนที่ด้วยปลายลิ้นร้อนที่ลุกล้ำ ความรุ่มร้อนไล่กวาดต้อนเชื่องช้าไม่รีบร้อน เก็บเกี่ยวความหอมหวานและถ่ายทอดทั้งความโหยหาและความคิดถึง


เสียงแฉะๆที่เกิดขึ้นและมือร้อนๆที่สอดเขามาลูบเคล้นที่ช่วงเอวทำให้แทฮยอนรู้สึกขัดเขินจนต้องหลับตาลง แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นการทำงานของสัมผัสอื่นๆให้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม กลิ่นแอลกอฮอลล์จากลมหายใจร้อนระอุของพี่ เรียวลิ้นร้อนที่ซ่านไปด้วยรสแอลกอฮอลล์ ที่ดูเหมือนจะทำให้เขาเมามายได้ง่ายเสียยิ่งกว่าการดื่มแอลกอฮอลล์มากมายเสียอีก


เพลาๆบุหรี่เสียบ้าง


คนเป็นพี่กระซิบที่ข้างริมฝีปากด้วยน้ำเสียงติดจะดุ ซึงฮุนใช้ปลายนิ้วเกลี่ยริมฝีปากชื้นๆของน้องเบาๆก่อนจะทาบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง จูบซ้ำเบาๆเพียงแค่ครู่เดียว


แล้วก็ดูแลตัวเองด้วย


เขาสั่งก่อนที่จะถอนริมฝีปากและมือออกมา แทฮยอนรั้งแขนของคนที่กำลังจะก้าวเท้าจากไปเอาไว้


ผมจะรอนะฮยอง


“...”


ผมจะรอวันที่เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม


คงจะต้องรอนานหน่อยนะ


นานแค่ไหนผมก็จะรอ



เขายิ้มกับประโยคสุดท้ายที่ทันได้ยินเมื่อก้าวเท้าออกมาจากตรอกแคบๆนั้น ดวงตาเรียวกวาดมองรอบตัว เพราะเป็นเวลาของวันใหม่แล้วรอบตัวจึงเงียบสนิท ซึงฮุนต้องยืนรออยู่ครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าจะมีแท็กซี่ผ่านมาให้โบก


ตอนที่กำลังปิดประตูรถ ซึงฮุนก็เห็นด้วยหางตาว่าร่างผอมๆของน้องเดินออกมาจากตรอกแคบนั้นและมุ่งหน้ากลับไปทางเดิม


ชายหนุ่มยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะกล่าวกับพนักงานขับรถโดยสาร


ไปฮับจองดงครับ ตึกวายจี


.....


ลีดเดอร์หนุ่มเด้งตัวพรวดขึ้นมาจากตักคนรักเมื่อได้รับข้อความจากเจ้าของบ้านหมาอีกคน


จินอูฮยอง


ว่าไง?”


ซึงฮุนฮยองกำลังมาที่ตึก


อารมณ์ดีแล้วล่ะสิถึงได้กลับมาที่นี่


คนเป็นพี่หัวเราะน้อยๆ ยกมือไปลูบๆผมยุ่งๆของซึงยุนให้เข้าที่เข้าทาง


คงจะอย่างงั้นล่ะครับ ซึงฮุนฮยองกลับมาคงอารมณ์ดีและดีดสุดๆแน่ๆ


เตรียมตัวซ้อมกันยันเช้าได้เลย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1023 jhytm (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 01:00
    น่ารักจังเลย ชอบช่วงที่พี่บอกว่าเพลาๆบุหรี่ลงบ้าง ใจบางไปหมดเลย อย่าโกรธน้องนานนะ น้องอ้อนเก่งขนาดนี้ อ่านแบบนี้แล้วรู้สึกคิดถึงจังเลย ;—-;
    #1,023
    0
  2. #1008 123sharkuptoland (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 00:42
    งื้อออ อ่านละเพลินหัวใจมากกกกก
    ดีอ่ะ ชอบๆๆๆๆ
    ชอบการบรรยายแบบนี้จัง แต่ช่วงแรกอ่านวนอยู่2รอบ ไม่มประธานเลยงงนิดๆว่าใครทำอะไร
    #1,008
    0
  3. #1007 มิ้นมิ้นของมินยอน (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 08:03

    คิดถึงวินเนอร์ห้าคนขึ้นมาเลยค่ะ ㅜㅜ อ่านตรงท่อนที่ว่ายังคิดถึงบ้างไหม ตรงนั้นแล้วใจเบาหวิวไปหมด สักวัน นานอค่ไหนที่จะได้กลับมาเจอกัน ก็จะรอ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    ปล.นี่น้องมิ้นเองฮับอิ_อิ

    #1,007
    0
  4. #1006 crazymynam (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 23:09
    คิดถึงมากเลยค่ะ พออ่านเรื่องนี้ทำให้อยากย้อนกลับไปอ่านฟิคคุณอาแตหะยอนอีกรอบเลย คิดถึงคุณอานัมสุดๆ
    #1,006
    0
  5. #1005 Nikhotohoto (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 16:34

    ฮือออออออออออออออฮือออออออออออออออออ

    โคตรดี โคตรคิดถึงเลยอ่ะ โอ๊ยจะดิ้นตาย ไม่ไหว

    โคตรอ่อนไหวเลยอ่ะ อ่านไปใจเต้นแรงตลอดเวลา

    มันดีอ่ะเมย ฮุนนัมแม่งโคตรเรียล โคตรอบอุ่น

    นัมก็คือนัม แต่เมื่อนัมอยู่กับฮุนเมื่อไร มันดีจิงๆนะ

    ภาษาที่ใช้เขียน ทุกคำพูด มันอ่อนโยนจิงๆ

    #1,005
    0
  6. #1004 konun==top (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 16:04
    ว้าว คิดถึงสุด นี้มันเรือโคตรในตำนาน 555
    #1,004
    0