(Fic รามเกียรติ์) พานรินทร์อสุราย้อนเวลา

ตอนที่ 8 : นี่รึ...คนที่รู้จัก (๑๘+)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    2 ก.ค. 62

(ผู้เขียนเป็นผู้เล่า)


ผ่านไป ๓ วัน


"...อือ...เช้าแล้วรึเนี่ย...เอ๊ะ?"


 ท่ามกลางแสงสว่างสีขาวนั้น ได้มีแสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบเข้า ที่ตาของอสุรพานร ที่นอนหลับใหล จนเกือบจะยาวนาน ดวงตาของเขา ได้ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นดวงเนตร ที่มีสีแดงชาด ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง


 แต่แล้วก็ชะงัก เมื่อเขารู้สึกเจ็บ ตรงบริเวณช่วงท้อง แต่เมื่อมองดูที่ช่วงท้อง กลับพบว่ามีใคร ใช้ผ้าพันแผล พันที่ช่วงท้องแล้ว สร้างความแปลกใจ ให้กับลูกครึ่งวานรครึ่งยักษ์มาก จนกระทั่ง...


"อ้าว! อสุรผัด เจ้าฟื้นแล้วรึ?"


 เสียงทุ้มที่ดังจากข้างหน้า ทำให้อสุรผัด ต้องเงยหน้าทันที จนพบชมพูพาน ที่ถือตะกร้าใส่พืชสมุนไพร เป็นจำนวนมาก ด้วยมือทั้งสองข้าง ซึ่งกำลังเดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้ววางตะกร้า บนโต๊ะที่ทำมาจากไม้


 ก่อนจะนั่งบนเก้าอี้ไม้ จากนั้นก็ทำการเอาพืช มาคัดแยก อสุรผัดมองดูอีกฝ่าย พลางมองที่ผ้าพันแผล ก่อนจะเอ่ยถาม อย่างนึกสงสัย "เอ่อ...ท่านชมพูพานขอรับ กระผม...อยู่ในห้องของท่านรึขอรับ?" "...ใช่แล้วล่ะ อีกอย่างกองทัพน่ะ"


"ก็ย้ายมาที่เขาคันธกาลาแล้วด้วย" "เอ๊ะ!?" อสุรผัดถึงกับงุนงง เมื่อได้รับคำตอบ จากปากของชมพูพาน ก่อนจะถามต่อไป ถึงการายงาน ของการสืบข่าวนางสีดา "...เอ่อ...แล้วเรื่องสืบข่าว พระนางสีดาล่ะขอรับ?" "!!!..."


 วานรสีหงชาด ถึงกับชะงักไปสักพัก ก่อนจะนิ่งเงียบไป เมื่อได้ยินคำถามนี้ แล้วถอนหายใจขึ้นมา ก่อนจะตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด ที่แบกรับเมื่อ ๓ วันก่อน ให้อีกฝ่ายฟังและรับรู้


"...สำเร็จด้วยดีเลยล่ะ...แต่องค์พระราม...เฮ้อ...ทรงกล่าวโทษ และต่อว่าท่านหนุมานทีเดียวนัก" "เอ๊ะ!?" วานรอสุรา ร้องด้วยความตกใจ ทว่าบุตรบุญธรรม แห่งพญาพาลี ก็ยังคงกล่าวต่อไป "เรื่องนี้เรื่องจริงเลยล่ะ...พอพระองค์ทราบ"


"ว่าท่านพี่หนุมาน ไปฆ่าพวกยักษ์ และเผาเมืองลงกา พระองค์ทรงกริ้วมากเลยล่ะ...แถมพอยิ่งรู้ว่าเจ้า ต้องเจ็บตัวแทนเขา แล้วเขาทิ้งให้เจ้า นอนรอความตาย พระองค์ก็..."


...................

...............

..........

๓ วันก่อน ณ เขาคันธมาทน์


ตึง!!


 ภายในพลับพลา ที่มีเหล่าเสนาวานร อยู่ทางซ้ายขวานั้น พลันมีเสียงบางอย่าง ที่คล้ายกับกระทืบบาท ทำเเอาวานรเผือก ที่ทำเกินหน้าที่ จนเกิดเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมานั้น ถึงกับสะดุ้ง และตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะมีเสียงตวาด ด้วยความกริ้วโกรธ


"ชิชะ! ไอ้หนุมาน!! มึงกล้าดีอย่างไร ถึงฆ่าพวกยักษ์แล้วเผาเมือง การกระทำของมึง จะทำให้เจ้ายักษ์สิบหน้า มันฆ่านางสีดาได้ โทษของเจ้าน่ะ มันหนักหนาอยู่แล้ว...แต่ที่หนักกว่านั้น เจ้ากลับปล่อยให้อสุรผัด โดนทำร้ายจนบาดเจ็บ"


"และเกือบจะถูกทั้งลงโทษ และประหารชีวิตอีก!! โทษของเจ้านี้ ต้องตายสถานเดียวเท่านั้น!!!" คำตวาดของพระราม ทำให้หนุมาน ที่เพิ่งสำนึก...ในความผิดที่ตนก่อไว้ ถึงกับเหงื่อตก ด้วยความหวาดกลัวในใจ และแสดงออกมา อย่างเห็นได้ชัด


 จนต้องกล่าวรับผิด พลางพนมกรขึ้นมา "...ขะ...ข้าพระองค์นี้...ผิดไปแล้วพะยะค่ะ...หากพระนางสีดา...ทรงสิ้นพระชนม์...แล้วอสุรผัด...ต้องสิ้นใจเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว...ข้าพระองค์จะขอตายตาม...พวกเขาไปพะยะค่ะ..."


 คำกล่าวของหนุมาน ยังไม่เพียงพอ ที่จะดับความโทสะ แห่งพระนารายณ์อวตารได้ พระองค์จึงเอ่ยถาม กับเหล่าบรรดาเสนาทันที "พวกท่านทั้งหลาย ในเมื่อมันกระทำเกินคำสั่ง แล้วยังปล่อยลูกน้อง บาดเจ็บเจียนตายเช่นนี้"


"เราควรจะลงโทษอย่างไรดี?" เมื่อเหล่าเสนาวานร ได้ฟังคำถามเช่นนั้น วานรทั้งหมด จึงตอบเป็นเสียงเดียวกันทันที "ข้าแต่องค์พระราม พวกข้าพระองค์นี้เห็นว่า ในช่วงเวลาใกล้ถึงสงครามนี้ ยังไม่ถึงเวลาที่หนุมาน จะต้องโทษประหาร เพราะยังต้องพึ่งฝีมือ ของเขาอยู่อีกเยอะพะยะค่ะ"


"ข้าพระองค์นี้ ก็เห็นด้วยพะยะค่ะ เพราะตอนนี้อสุรผัด รอดพ้นอันตราย จากพิษของนาคแล้ว เพียงแต่เพราะผลจากพิษนี้ อาจจะทำให้เขา ต้องนอนพักผ่อน ซัก ๒ - ๓ วันเท่านั้นเองพะยะค่ะ" ชมพูพานกล่าวเสริม พร้อมกับยกเหตุผล


 ถึงควรจะงดโทษ ของหนุมาน ทำให้พระราม ทรงสบายใจขึ้น แต่ด้วยความที่ยังเคืองไม่หาย บวกกับที่พระองค์ ได้สัญญากับหนุมานเอาไว้ ว่าถ้าเสร็จภารกิจนี้เมื่อใด เครื่องฉลองพระองค์ ที่ทรงสวมใส่อยู่นี้ พระองค์จะมอบให้เป็นรางวัลทีเดียว


 ด้วยเหตุที่หนุมาน ได้มาเข้าเฝ้า ในช่วงที่พระราม และพระลักษณ์ ผู้เป็นอนุชา กำลังสรงน้ำอยู่นี้เอง นั่นทำให้พระวิษณุอวตาร จึงมอบผ้าขาวม้า ให้กับหนุมาน พร้อมกับกล่าวรับสั่ง กับเหล่าเสนาวานรทันที "พวกเจ้าจงจำไว้! พวกเจ้าอย่าทำเกินหน้าที่"


"จนเป็นเหตุให้ทหารตนอื่นๆ ได้บาดเจ็บเช่นนี้อีก มิเช่นนั้นแล้ว...พวกเจ้าจะต้องโดนลงโทษด้วย!!!" "พะยะค่ะ!!!" เหล่าเสนาวานร ต่างกล่าวรับคำสั่ง ในขณะที่วานรขาว ก้มหน้ามองดูผ้าสรงน้ำ อย่างสำนึกผิด และสมเพชตนเองยิ่งนัก...


..........................

.....................

................

ณ ปัจจุบัน


"....(๏_๏)"


 อสุรผัด ที่นั่งฟังชมพูพาน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อ ๓ วันก่อน ถึงกับนิ่งเงียบ โดยที่วานรสีหงชาด ยังคงกล่าวต่อไป "ด้วยเหตุนี้แหละ ท่านพี่หนุมาน...เลยไม่กล้าทำเสี่ยงเรื่องแบบนั้นอีก แล้วก็ไม่กล้าไปเยี่ยมเจ้า เพราะข้าสั่งให้เขา ไม่ให้ม...เฮ้ย!!!"


 ยังไม่ทันที่จะเล่าจบ ชมพูพาน ถึงกับร้องลั่น ด้วยความตกใจ และแปลกใจ เมื่อจู่ๆอสุรผัด ก็ถึงกับลุกจากเตียง โดยไม่สนว่าเขา จะเจ็บปวดอย่างใด แล้วนั่งคุกเข่า พลางพนมมือขึ้นมา ก่อนจะกล่าวอย่างรู้สึกผิด


"ท่านชมพูพาน! กระผมขอโทษจริงๆนะขอรับ!! ไม่นึกเลยว่ากระผม จะสร้างปัญหาเช่นนี้นะขอรับ!!!" "เฮ้ยๆ! ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้!! เจ้าแค่พยายามห้ามเขา แต่เขาไม่ฟังเจ้าต่างหาก...แล้วอีกอย่างนะ เจ้ากลับนอนบนเตียงได้แล้ว"


 วานรสีหงชาดกล่าว พลางพยุงกาย ของอสุราวานร ไปนอนบนเตียงอีกครั้ง พลางเล่าคำพูดของพระราม ที่ทำเอาอสุรผัด รู้สึกชื่นใจขึ้นมา "อ๊ะ! จริงสิ องค์พระรามน่ะ ทรงตรัสชมเจ้า ว่าทำหน้าที่ได้ดี กล้าเสี่ยงกล้าตาย ไม่ทำเกินคำสั่ง"


"อีกทั้งยังเตือน ท่านพี่หนุมานอีกด้วยล่ะ" "อย่างนั้นรึขอรับ? ดีจริงๆนะขอรับ (^ ^)" วานรอสุรากล่าวอย่างยินดี แต่ก็อดที่จะถาม ถึงอาการของเขาไม่ได้ "แล้วว่าแต่...กระผมจะหายเมื่อใดขอรับ?"


"อืม...คงอีก ๓ วันกระมั้ง เพราะยาที่ข้า ใช้รักษาเจ้าจากพิษนาค จะใช้เวลาประมาณ ๖ วันนี้แหละ ถ้าจำไม่ผิดนัก" ชมพูพานกล่าวตอบ ก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง "แต่ในเวลานี้ เจ้านอนพักผ่อนก่อนเถิด อย่าเพิ่งทำอะไรหักโหมก่อนล่ะ"


"...อ่า...เข้าใจแล้วขอรับ" อสุรผัดกล่าวอย่างว่าง่าย ทำให้วานรสีหงชาด อดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะออกจากห้องไป โดยที่พวกเขาไม่รู้เลย...ว่ามีวานรหนุ่มตนหนึ่ง...แอบมองไปที่ห้องทำงาน...ของชมพูพาน...ดวงตาสีขาวขุ่น...จ้องมองสิ่งที่อยู่ภายในห้อง...ก่อนจะเอ่ยอย่างนึกขุ่นมัวในใจ


"...ชิ เจ้ายักษ์ประหลาดเอ๋ย..."


...............................

...........................

.......................

๓ วันต่อมา ในช่วงใกล้เวลาเย็น (อสุรผัดเล่า)


"เอาล่ะ ข้าแก้ผ้าพันแผลเสร็จแล้วนะ"


 ท่านอาชมพูพานเอ่ย หลังจากที่แก้ผ้าพันแผล ออกจากช่วงท้องของข้าเสร็จ ข้าจึงมองดูส่วนท้องของข้า ก็พบว่ายังมีรอยแผล ที่ยังดูจางๆอยู่บ้าง แต่ก็ถือว่าตอนนี้ ข้าได้พ้นจากอันตรายแล้ว ทว่ากระนั้นเอง ท่านอาก็ยังเตือนข้าอยู่ดี


"แต่ถึงข้าจะรักษาให้เจ้าแล้ว เจ้าก็อย่าเพิ่งทำอะไร ที่มันหักโหมเกินไปนัก เดี๋ยวมันจะเพิ่มบาดเจ็บ ให้กับเจ้าอีกน่ะ" "...เข้าใจแล้วล่ะขอรับ" ข้ากล่าวรับคำ พลางยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะกล่าวขอบคุณ แล้วเดินออกจากห้องไป...


.....................

................

............

ณ นอกห้องของชมพูพาน


ตึก ตึก ตึก

"เฮ้ย! พวกเราดูนั่นสิ"

"อ๊ะ! นั่นทหารผู้น้อย ที่ได้รับบาดเจ็บ จนองค์พระราม ทรงกริ้วท่านหนุมานนี่นา"

"ไหนๆ เออ...จริงด้วย"


 เอาเข้าไป! รู้สึกว่าตอนที่ข้าออกมา จากห้องของท่านอาได้ไม่นาน ทุกคนที่อยู่ข้างนอกนั้น ทันทีที่เห็นข้า ก็จับกลุ่มพูดคุยถึงข้า...เอ่อ...จะเรียกนินทาก็ไม่ผิดนักหรอก


 ก็ในเมื่อตอนที่ข้าบาดเจ็บ องค์พระรามทรงกล่าวคาดโทษ กับพวกข้าขนาดนั้นนี่นา...แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ อีกอย่างตอนนั้นน่ะ ข้านอนพักผ่อน เป็นเวลา ๖ วันล่ะนะ...


ตึก ตึก ตึก

ปั๊ก!

"โอ๊ย!"


 ข้าร้องเสียงหลง เพราะจู่ๆ ข้าเหมือนจะชนอะไรสักอย่าง ทำให้ต้องรีบกล่าวขอโทษทันที "ขะ...ขออภัยนะขอรั...เอ๊ะ!?" ข้าร้องอย่างนึกตกใจเล็กน้อย เพราะคนที่ข้าชน เป็นวานรหนุ่ม ที่มีผมและกาย เป็นสีดำสนิท ทว่าดวงตาของเขา กลับเป็นสีขาวขุ่น


 ซึ่งข้าก็พอจะรู้จักได้ไม่ยาก "...ทะ...ท่านนิลพัท..." "เจ้า...อสุรผัดเองรึ?" อีกฝ่ายเอ่ยถาม ซึ่งข้าก็พยักหน้า พลางถามกลับไป "ท่านมีงานอันใดหรือเปล่าขอรับ?" "...ไม่มีดอก...แต่เจ้าน่ะมี..." "ห๊า?...อ๊ะ!" ข้าที่งุนงง กับคำพูดของเขา


 ได้ร้องด้วยความตกใจ เพราะเขากล่าวได้ไม่นาน ก็ใช้มือข้างขวา จับข้อมือข้างซ้ายของข้า แล้วจูงมือไปเสียดื้อๆ จนข้าต้องร้องถาม ด้วยความไม่พอใจนัก "นี่ท่านนิลพัท! ท่านกำลังจะพากระผม ไปไหนขอรับเนี่ย!?"


"มึงอย่าเพิ่งถามกู กูจะพูดคุยกับมึงให้รู้เรื่อง!" "!!!!(๏_๏)" ข้านิ่งเงียบทันที เมื่อได้ยินคำตวาดของท่านนิลพัท ก่อนที่จะยอมปล่อย ให้อีกฝ่ายนั้น จูงมือพาข้าเข้าไปในป่า โดยที่ยังมีเสียงซีบซิบนินทา ของเหล่าวานร ที่เห็นเหตุการณ์โดยตลอด...


......................

..................

..............

ภายในป่าใหญ่


ปึก!

"โอ๊ย!!...ห๊า!?"


 หลังจากที่พ้นจากค่ายทัพ และอยู่ในป่าที่ลึกมากพอสมควรแล้ว ท่านนิลพัท ก็เหวี่ยงแขนของข้า ไปที่ต้นไม้ใหญ่ จนแผ่นหลังของข้า ชนเข้ากับต้นพฤกษา ทำเอารู้สึกเจ็บ แต่ในเวลานี้ ข้าไม่สนใจเรื่องนี้แล้ว!!


 เพราะอีกฝ่ายนั้น เอามือข้างซ้าย ดันต้นไม้เล็กน้อย อยู่ข้างๆใบหน้าของข้า พร้อมกับแววตา ที่พร้อมจะเอาจริงทุกเมื่อ ทำเอาข้านึกกลัวขึ้นมา เนื่องจากท่านนิลพัท ที่ข้ารู้จักนั้น...เขาไม่เคยทำกับข้าเช่นนี้มาก่อน...ยิ่งเห็นดวงตาของเขา...


 ข้าก็ยิ่งกลัวขึ้นมาทันที...ทว่าข้าก็พยายาม ที่จะใจดีสู้เสือเอาไว้ โดยการถามอีกฝ่าย เพื่อที่ข้าจะได้ทราบ...ว่าเขาพาข้ามาที่นี่ ด้วยเรื่องอันใด "เอ่อ...ท่านมีเรื่องอันใ..." "กูกับมึงมี...เรื่องที่มึงทำตัวให้คนอื่นสงสารไง" "!?(๏_๏;;)"


 คำตอบจองเขา ทำเอาข้าแทบพูดไม่ออก แต่ก่อนที่ข้าจะได้ถามอีกครั้ง เขาก็กล่าวขึ้นมา "มึงเป็นแค่ทหารผู้น้อย...แต่มึงกลับทำตัวเป็นภาระ จนพวกกูต้องถูกคาดโทษ จนพวกกูต้องดูความปลอดภัย ให้กับพวกทหาร ที่แทบจะไม่ต้องห่วงมากอีก!"


"...ในเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว มึงตอบกูมาสิ...ว่าจะให้กู...ทำโทษกับมึงอย่างไรดี!!" "...กระ..กระผมไม่รู้!!!"


ปั๊ก!!

"โอ๊ย!!!"


 วานรสีนิลร้องเสียงหลง เพราะถูกข้าใช้หน้าผาก กระแทกเข้ากับใบหน้า จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังทันที ซึ่งข้าก็รีบเผ่นหนีทันที โดยไม่สนว่าเขา จะตะโกนด่าข้าอย่างไร..."เฮ้ย!! มึงหยุดบัดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ยักษ์ประหลาด!!!!"


.........................

....................

...............

ในระหว่างนั้นเอง


ตึก! ตึก! ตึก!

"แฮ่กๆๆ...โอ๊ย!"


 ข้าที่กำลังวิ่งหนี ด้วยความกลัวสุดขีด แต่ข้าก็ต้องร้อง เพราะรู้สึกเจ็บขึ้นมา เนื่องจากสะดุดเข้าก้อนหิน ทว่าช่วงที่ข้ากำลังลุกนั้น ร่างของข้าก็แนบติด กับพื้นพสุธา ที่เต็มไปด้วยพื้นหญ้ามากมาย คล้ายกับว่ามีใคร กำลังกดร่างของข้าไว้


 พร้อมกับน้ำเสียงที่เหี้ยมเกียม "ว่าไง...ในเมื่อมึงมีกำลังพอ ที่จะหนีกูได้ ก็ลุกขึ้นมาสิ...หรืออยากให้กู เอาจริงกับยักษ์ประหลาดเช่นมึง!" ท่านนิลพัทกล่าว พลางถอดโจนกระเบนของเขาออก จนเผยให้เห็นความดุดันของเขา ที่พร้อมจะเล่นงานข้าทุกเมื่อ


 ทำให้ข้าทั้งตกใจทั้งกลัว จนต้องเริ่มดิ้น เพื่อหลุดจากเงื้อมมือของเขา...แต่ช่างโชคร้ายนัก เพราะอีกฝ่ายมีกำลังมากกว่าข้า ทำให้ข้าขยับไปไหนไม่ได้ โดยที่วานรสีนิล ได้ถอดโจนกระเบนของข้า แม้ว่าข้าจะพยายาม ที่ผลักมือของเขาก็ตาม


 และแน่นอนว่าข้า...กำลังจะถูกข่มขืน...นี่รึ...คือท่านนิลพัท...แต่ท่านนิลพัทที่ข้ารู้จัก...หาใช่เป็นเช่นนี้ไม่!!...สิ่งที่เขาทำนี้...ทำให้ข้าอยากร้องไห้...ได้โปรด...ข้าขอท่านนิลพัท...ที่ข้ารู้ขักกลับคืนมาด้วยเถิด...ข้ากลัวแล้ว!!


ผัวะ!!!

"อั๊ก!!!"


 เสียงของท่านนิลพัท ที่ถูกแรงหมัด เข้าที่หน้าของเขา จนล้มจากพื้น และออกจากกายของข้า พร้อมกับที่เจ้าของหมัด ได้อุ้มร่างของข้า...เดี๋ยวก่อนนะ! อุ้มอย่างนั้นรึ!? แถมเขาอุ้มข้าในท่าอุ้มผู้หญิงเนี่ยนะ!?...และเมื่อข้ามองที่เขา...


 ก็พบว่าเป็นท่านหนุมานนี่เอง!!!...แต่ใบหน้าของเขา เหมือนจะกำลังขุ่นเคือง กับสิ่งที่ท่านนิลพัททำ!! แถมทั้งคู่เป็นคู่ปรับอีก!!! โอ๊ย...ข้าขอล่ะนะ อย่าให้พวกเขามีเรื่องกัน จนเป็นเรื่องเลยด้วยเถิด!!(>/\<)...


.............................

.........................

.....................

(หนุมานเล่า)


"...(****-_-)"


 ข้าในเวลานี้ กำลังขุ่นเคือง กับไอ้บ้านิลพัท ที่กำลังทำอนาจาร กับผู้ชายด้วยกันเอง!! ข้าก็นึกสงสัย ตอนที่มันพาอสุรผัด เข้าไปในป่า ข้าจึงติดตามพวกเขา จนกระทั่งมาเห็นมัน ทำเรื่องที่น่าอาย เข้าแทงตาน่ะสิ!!!


"หึ ที่แท้หมัดนั่น ก็เป็นฝีมือเอ็งสินะ ไอ้วายุบุตร!" "ก็เออน่ะสิ!! ใครที่ไหนเขาจะทำโทษ ทหารผู้น้อย ที่ไม่เข้าใจในความคิดของเจ้ากันเล่า ว่าเจ้ารู้สึกอย่างไร กับคำสั่งขององค์พระรามน่ะ!! ถ้าจะโทษใคร ก็โทษที่ข้าต่างหาก หาใช่อสุรผัดไม่!!!"


"...ทะ...ท่านหนุมาน..." อสุรผัดกล่าวอย่างเป็นห่วง ซึ่งข้าก็ลูบหัว เพื่อเป็นการปลอบใจ พร้อมกับที่ข้า จ้องมองไอ้นิลพัท ที่จู่ๆนึกทำอะไรไม่ทำ ดันนึกจะปล้ำอสุรผัด ที่เป็นทหารมาหลังแทนเสียนี่!!!


"...หึ" แน่ะ! ดู๋ดูมันหัวเราะใส่ ก่อนที่มันจะเดินผ่านพวกข้า พลางเอ่ยคำหนึ่ง ที่ข้าไม่รู้ว่ามัน กำลังพูดกับข้าหรือทหารรุ่นน้องกันแน่ "...ถ้าเป็นไปได้นะ...ข้าจะลงโทษไอ้คนที่ทำตัวอ่อนแอ อย่างสาสมทีเดียว"


 เมื่อมันเอ่ยจบ ก็เดินจากไป ทิ้งให้พวกข้า ยืนมองไอ้ลูกพระกาฬ ซึ่งข้าก็มองมัน อย่างเคืองขุ่นไม่หายนัก แต่ข้าก็สังเกตล่ะนะ ว่าอสุรผัด ที่อยู่ในอ้อมกอดของข้า มีความรู้สึกต่างจากข้า เขาดูหวาดกลัวมันมากกว่า ใครกับว่าพวกเขา...เคยรู้จักกันมาก่อน...


 แต่ก็น่าแปลกนะ เท่าที่ข้าทราบมา...มันกับข้าน่ะ ไม่เคยเห็นหน้าอสุรผัดไม่ใช่รึ!?(=_=) (ก็ไม่แปลกหรอกนะ ที่จะไม่รู้จัก ยกเว้นน้องผัด(อสุรผัด) เพราะน้องผัดเขา มาจากโลกหน้าเจ้าค่ะ (-_-;;)/ไรท์กล่าว)


 แต่ก็ช่างเถอะ อีกอย่างในเวลานี้ ก็ใกล้จะมืดแล้ว ข้าจึงอุ้มร่างของเขา กลับสู่ค่ายทัพ ฝ่าความมืดทันที...


........................

...................

..............

ณ ค่ายทัพพระราม


"อ้าว! หนุมาน อสุรผัด พวกเจ้าไปไหนมาน่ะ?"


 ท่านน้าสุครีพ ผู้ซึ่งเป็นที่เคารพของข้า และเหล่าวานรทั้งหลาย ได้เอ่ยถามขึ้นมา เมื่อเห็นข้าอุ้มอสุรผัด เข้ามาในค่ายทัพ ก่อนจะเอ่ยคำประโยคหนึ่ง ที่ทำเอาข้าแทบจะทั้งโกรธ และนึกอายในเวลาเดียวกัน!!


"น้าเห็นนิลพัท กลับมาแต่เพียงผู้เดียว จำได้ก่อนที่เจ้า จะเข้าไปในป่า เห็นเขาจูงมืออสุรผัด เข้าไปในป่าก่อนน่ะ...แล้วนี่เจ้าเห็นอสุรผัด เป็นสตรีหรืออย่างไร? ถึงได้อุ้มเขายังกะเป็นผู้หญิง อย่างไรอย่างนั้นเลย"


"เจ้าเนี่ยแปลกคนนะ เพราะเท่าที่น้าจำได้ เจ้าน่ะประเภทเจ้าชู้ประตูดินเลยล่ะ" "...เอ่อ...หลานแค่ทำธุระ กับพวกเขานิดหน่อยน่ะขอรับ แต่ตอนนี้หลาน ขอพาอสุรผัด ไปอยู่ในห้องของหลานก่อนนะขอรับ (^ ^***)"


 ข้ากล่าวพลางอุ้มอสุรผัด รีบเข้าไปในห้องของข้า โดยที่ท่านน้าของข้า ยังคงงุนงง กับสิ่งที่ข้าทำอยู่นี้เอง แล้วกล่าวอย่างงุนงงไม่หาย "??? เอ๋...เจ้าสองตนนี้ ไปทำอะไรมาล่ะเนี่ย??..."


.....................

.................

.............

ภายในห้องของหนุมาน


 หลังจากที่ข้า ได้พูดคุยกับท่านสุครีพแล้ว ข้าก็อุ้มอสุรผัด เข้าไปในห้องของข้า แล้ววางอสุราวานรหนุ่ม ลงบนเตียงนุ่มของข้า ก่อนที่อีกฝ่าย ที่นั่งบนเตียง แล้วพนมกรกล่าวขอบคุณข้า "...กระ...กระผมขอบพระคุณท่านมากขอรับ"


"นี่ถ้าท่านไม่ได้ช่วยกระผมไว้ล่ะก็ กระผมคงโดนท่านนิลพัท ข่มขืนกระผมแน่ๆเลยขอรับ" "เออๆ ที่ข้าทำน่ะ เพราะไม่เป็นเรื่อง เหมือนเมื่อ..." ข้าหยุดพูดไปสักพัก ก็เห็นรอยแผลบางๆ ที่ฝ่ายยักษ์ได้กระทำเอาไว้


 ที่ตัดกับผิวที่ขาว ของอสุรผัด และหน้าตาที่ยังดูหล่อเหลา ระคนที่ดูอ่อนหวาน ละม้ายคล้ายสตรี ที่ดูงดงาม จนข้าเผลอมองอีกฝ่าย อย่างไม่วางตา และจะน้ำลายหก เมื่อยิ่งดูที่ขาคู่งามอีก...อ่า...ช่างงดงามเสียนี่กระไร (=///=)...


 แต่เผอิญว่าอสุรผัด ที่นั่งบนเตียง เห็นอะไรที่หน้าข้า เขาก็ทำหน้าตกใจ ก่อนจะลุกจากเตียง แล้วเดินไปที่ประตู เพื่อจะทำอะไรสักอย่าง "อ๊ะ! ท่านหนุมานขอรับ! เลือดไหลทางจมูกแล้วขอรับ เดี๋ยวจะพาท่าน ไปพบท่านชมพู..."


หมับ!

"เอ๊ะ??"


 ความประหลาดใจ ได้เข้ามาในจิตใจ ของอสุรผัด...เพราะอะไรน่ะรึ? หึ ก็เพราะข้าจับข้อมือขวาของเขา โยนร่างของเขา ลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น แล้วจากความตกใจ เป็นความมึนงง ในพฤติกรรมของข้า อย่างไม่เข้าใจ


 ก่อนจะเอ่ยถาม อย่างแปลกใจ "???? เอ่อ...ท่านจะทำอะ..." "ข้าอยากเล่นสนุกกับเจ้าน่ะสิ" ข้าเอ่ยคำตอบขึ้นมา โดยที่ไม่ยอมให้อีกฝ่าย ได้เอ่ยถามต่อ และดูเหมือนว่าคำตอบของข้า จะทำให้อีกฝ่าย ถึงกับไปไม่ถูก


 แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ข้าก็จัดการใช้ปากของข้า ประกบกับริมฝีปากของเขา พร้อมกับใช้มือขวาของข้า จับข้อมือทั้งสองของเขาไว้ ที่เหนือหัวของร่าง ที่นอนติดกับเตียง และจูบอย่างดูดดื่ม จนอีกฝ่ายที่กำลังดิ้น ต้องหยุดสิ่งที่ทำทันที อย่างไร้เรี่ยวแรง


 ก่อนที่ข้าจะถอนจูบ แล้วเห็นว่าอสุรผัด กำลังหอบหายใจ อย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ดวงตาสีแดงสด ฉ่ำไปด้วยน้ำสีใส และใบหน้าที่ระบาย ด้วยสีแดงระเรื่อ จนดูน่าหลงใหล...น่ากินซะมัด!


พรึ่บ!

"อ๊ะ! ท่านหนุมาน! หยุดนะขอรับ!!"


 เสียงของคนใต้ร่าง ที่กำลังร้องห้าม เมื่อเห็นข้า ถอดโจนกระเบนออก จนเผยให้เห็น ส่วนที่อ่อนไหวที่สุด แต่มีหรือที่ข้าจะได้ยิน...ก็ในเมื่อมื้อของข้า อยู่ตรงหน้าข้าแล้ว!!!


หมับ!!

"อ๊ะ!! (0///0)"


 วานรอสุราหนุ่ม ถึงกับร้องเสียงหลง เพราะถูกข้าถูส่วนที่อ่อนไหวที่สุด ทั้งนุ่มนวลแต่ร้อนแรง ทำเอาผู้ที่ถูกข้ากระทำ ถึงกับส่งเสียงครางทีเดียว ยิ่งเพิ่มให้ข้านั้น อยากจะสัมผัสเรื่อยๆ แต่ข้าก็ไม่ลืม ที่ร่่ยเวทสร้างเกราะ ที่สามารถกั้นเสียงทุกอย่าง ทั้งภายในและภายนอก ไม่ให้เล็ดลอดออกมาได้


 จนกระทั่งส่วนที่อ่อนไหวนั้น ก็ได้ประทุออกมา ทำให้มือของข้า ต้องเปื้อนไปด้วยน้ำสีขาวขุ่น ซึ่งสร้างความพอใจ ให้กับข้ายิ่งนัก ก่อนจะกล่าวชม อสุราพานร พลางก้มลงจุมพิต ลงบนหน้าผาก "ดีมากอสุรผัด เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะสอนวิธีนี้"


"ให้กับเจ้าล่ะกันนะ~" ข้ากล่าวพลางถอดโจนกระเบนออก จนเผยให้เห็นตัวตนของข้า ก่อนที่จะพลิกร่างของเขา ให้นอนคว่ำกับเตียง แล้วเอามังกรของข้า ใส่เข้าไปในร่างของอีกฝ่าย จากนั้นใส่เข้าไปอย่างรวดเร็ว และรุนแรง


"อ๊า!!!!" อสุรผัดร้อง พร้อมกับน้ำตา ที่เริ่มไหลออกจากดวงเนตร แต่ข้าก็เริ่มขยับสะโพก โดยเริ่มจากแบบเนิบๆก่อน โดยที่อสุรผัด เริ่มดิ้นไปมา เพื่อจะหนีจากข้า แต่ข้าได้ใช้โจนกระเบนของข้า ที่กลายเป็นผ้าผืนใหญ่ มัดที่ข้อมือทั้งสอง ของเขาเอาไว้


 จากนั้นก็เพิ่มแรง และขยับสะโพกมากขึ้น ไปตามลำดับ "อ๊าๆๆ อ๊ะๆๆ พะ...พอแล้ว...ได้โปรด...หยุดเถิดขอรับ..อ๊ะ!!" อสุรผัดกล่าวอ้อนวอน พร้อมกับน้ำตา ที่ไหลจากดวงเนตรทั้งสองข้าง แต่ข้าก็กล่าว อย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนัก


"ได้สิ~ แต่ทำให้การเล่นของข้า เสร็จสิ้นเสียก่อนนะ อสุรผัด~" เมื่อข้ากล่าวจบ ข้าก็เพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยที่คนใต้ร่าง ยังคงครางต่อไปเรื่อยๆ พร้อมทั้งน้ำตา จนกระทั่ง...


"อึก!...ข้าแตกแล้ว!!!"

"อ๊า!!!"


 พวกข้าต่างร้องพร้อมกัน เมื่อถึงฝั่งจนน้ำกามของข้า ได้เข้าสู่ร่างของอสุรผัดจนเต็ม ทำให้ล้นทะลักออกมา พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่น ของทหารที่มาหลัง ได้ปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมด ที่อยู่ในกายออกมาจนหมดสิ้น


 ทำให้เตียงนอนของข้า เปื้อนไปด้วยน้ำกาม แต่เนื่องจากว่าพวกข้า ได้ทำกิจกรรมนี้ ทำให้อสุรผัด อ่อนล้าจนหลับไปเสียก่อน ข้าจึงถอดเครื่องประดับกาย ทั้งของข้าและเขาจนหมด ก่อนจะปลดผ้าโจนกระเบน ออกจากข้อมือของเขา


 แล้วเสกผ้าผืนใหญ่ มาห่มร่างของข้าและเขา ก่อนที่ข้าจะจุมพิต ลงบนหน้าผาก ของคนที่นิทราอีกครั้ง แล้วข้าก็หลับตามเขาไป....


โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #28 mayajantra (@mayajantra) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 13:39

    พ่อ-ลูก(ฟินนนน)

    #28
    1
    • #28-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      3 สิงหาคม 2562 / 13:41
      ไรท์ก็ฟินเช่นกันค่ะ~ (-.,-)
      #28-1
  2. #25 Slipknot_joey (@Chutikanpimpa09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 22:02

    แตก1สวยพี่สวยไปตามระเบียบให้ตายเถอะนายมันร้ายว่ะหนุมานนั้นลูกเอ็งนะเว้ย
    #25
    5
    • #25-4 Go-die (@Go-die) (จากตอนที่ 8)
      4 กรกฎาคม 2562 / 00:57
      ตอนนี้เริ่มไม่ใช่บราเทอร์โซนแหละ
      #25-4
    • #25-5 Go-die (@Go-die) (จากตอนที่ 8)
      4 กรกฎาคม 2562 / 01:06
      ไม่สิต้องฟาเทอร์โซนต่างหาก
      #25-5
  3. #24 วันจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:20

    ค้างอ่ะ//มองด้วยสายตาเย็นชา

    #24
    1
    • #24-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      2 กรกฎาคม 2562 / 21:38
      ??(^ ^)/มองพลางเอียงคอ
      #24-1
  4. #23 Slipknot_joey (@Chutikanpimpa09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 23:14
    ให้ตายเถอะไรท์มาต่อเดี่ยวนี้เลยนะ!///////ขัดใจเว้ยอยากฆ่านิลพัทกล้าทำกับน้องได้ยังไงน้องยังเด็กนะพรากผู้เยาว์นะเว้ย!
    #23
    1
    • #23-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      2 กรกฎาคม 2562 / 04:49
      จ้า...จ้า (^ ^;;)
      #23-1
  5. #22 I_love_Chanyeol (@I_love_Chanyeol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 21:29
    อย่าลืมอัพเรื่องอื่นด้วยน้าาา~
    #22
    1
    • #22-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2562 / 21:30
      โอเคจ้า~
      #22-1
  6. #21 AuiJ (@AuiJ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 20:59
    .มองนิ่งๆด้วยสายตาเย็นๆ
    #21
    1
    • #21-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2562 / 21:01
      ...(- -;;;;)/มองอย่างรู้สึกขนลุก
      #21-1
  7. #20 rov062 (@rov062) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 19:08

    /////มองนิ่งๆ

    #20
    1
    • #20-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      1 กรกฎาคม 2562 / 19:09
      ...(^ ^;;;)/มองอย่างหวั่นๆ
      #20-1
  8. #19 วันจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 10:12

    สู้ๆนร้าคร้าไรท์ รออ่านตอนต่อไปอยู่นร้า(พอเห็นว่า18+รีบเข้ามาอ่านแทบไม่ทันแนะอิอิ)

    #19
    1
  9. #18 Darkness_merina (@0821337077) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:19

    เห็นอัพตอนนี้ด็ว่าจะนอนก่อนเเล้วพรุ่งนี้ค่อยอ่านเเต่เขียนว่า18+นี่เปลี่ยนใจเเทบไม่ทัน5555สู้ๆนะคะไรท์รออ่านเรื่อยๆจ้า
    #18
    1
    • #18-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      30 มิถุนายน 2562 / 22:26
      โอเคค่ะ~
      #18-1
  10. #17 GUITAE2 (@GUITAE2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:13

    มาต่อเร็วๆน่าาาา
    #17
    1