(Fic รามเกียรติ์) พานรินทร์อสุราย้อนเวลา

ตอนที่ 7 : หนุมานเผาเมือง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

(อสุรผัดเล่า)


"....(-_-;;)"


 คำปฏิเสธ และคำอธิบาย ของพระนางสีดา ทำให้ข้าเงียบไป...แต่เอาเถอะ ในเมื่อพระนาง ทรงพระราชประสงค์ ข้าที่เป็นเพียงแค่ทหาร ก็ยินดีที่จะรับบัญชา... "...เข้าใจแล้วพะยะค่ะ ถ้าเช่นนั้น ข้าพระองค์..."


ตึง!

โครม!

ฉัวะ!!

"อ๊ากกกกกกก!!!!!!"

"!!!"


 เสียงกรีดร้อง ทำให้ทั้งข้า และพระนางสีดา ถึงกับหันมาทางเดียวกัน...แต่เดี๋ยวก่อนนะ!? ทางนั่นมันมีท่านพ่ออยู่นี่นา!! "อะ...เอ่อ...ข้าพระองค์ไปก่อนนะพะยะค่ะ" "อ๊ะ! อสุรผัด!..." ข้ารีบวิ่งออกไป จากบริเวณตำหนัก โดยที่ตัวข้า...


ไม่ได้ฟังเสียงของพระนางเลย...


.......................

..................

.............

ณ นอกตำหนักสวนขวัญ


ตึก! ตึก! ตึก!

"ท่านหนุมาน! เกิดอะไ...!!!"

"อ้าว! อสุรผัด เข้าเฝ้าเสร็จแล้วรึ?~"


 ท่านพ่อเอ่ยถามข้า ด้วยน้ำเสียงที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร แต่กับข้านั้นมิใช่ เพราะสิ่งที่ข้าเห็น กลับทำให้ข้า...แทบจะพูดไม่ออก และข้าก็รู้ว่า...ท่านพ่อของข้า...ได้ฆ่าพวกยักษ์ ที่เฝ้าสวนขวัญไปมากมาย...ทั้งที่องค์พระราม...


มิได้สั่งให้ทำเช่นนี้!!!


"...ทะ...ท่านหนุมาน...เหตุใด...ท่านถึงทำกับพวกเขาแบบนี้ล่ะขอรับ!?" ข้าร้องถามเขา อย่างหวาดกลัว...แต่ก็อดที่จะโกรธ...กับสิ่งที่เขากระทำไม่ได้... แต่ทว่าอีกฝ่ายนั้น ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ กับคำพูดของข้า ก่อนจะกล่าวกับข้า อย่างไม่รู้สึกผิดอะไร...


"เจ้าเนี่ยไม่เข้าใจเสียเลยนะ ข้าแค่อยากจะรู้ ว่าพวกยักษ์มันมีฤทธิ์แค่ไหน อีกอย่างหนึ่งนะ ในเมื่อพวกข้ามาที่นี่แล้ว ถ้ากลับไปโดยไม่มีอะไรติดมือ เดี๋ยวองค์พระราม จะว่าพวกข้าเอาก็ได้..." "แต่นั่นก็ไม่ถูกต้องนะขอรับ!!!"


 ข้าร้องใส่ท่านพ่อ อย่างรับไม่ได้...เพราะสิ่งที่เขาทำ...มันไม่ใช่แบบนี้เสียหน่อย!!!


พรึ่บ!

"อ๊ะ!"

"...นี่เจ้าน่ะ...กล้าตะโกนใส่ข้ารึ?"


 ท่านพ่อเอ่ยถามข้า ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาข้า แทบจะเงียบทันที พร้อมกับเอามือข้างขวา เชยคางของข้า ในขณะที่ข้า มองไปที่แววตาของเขา...อย่างกับว่าความหวาดกลัว...กำลังเข้ากอบกุมหัวใจข้า...จนแทบจะหมดสิ้นแล้ว...


 ก่อนที่เขาจะเอ่ยกับข้า อย่างเย็นชา...ผสมกับความโกรธ...และแทบไร้ความรู้สึก... "...มึงจำเอาไว้เสีย...ว่าคนอย่างกู...ไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น" "..." คำพูดของเขา ทำเอาข้าที่หวาดกลัว ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ


 แต่แล้วก็มีเสียง ของเหล่าบุรุษ ร้องตะโกนจากหลังของท่านพ่อ "เฮ้ย!! ไอ้ลิงเผือก! ไอ้ตัวประหลาด! พวกเอ็งกล้าดีอย่างไร ถึงหักสวนขวัญ ของบิดาพวกกู!!!!" เสียงตวาดนั้น ทำให้พวกข้า ถึงกับหันหน้ามาทางเดียวกัน


 จนพบว่ากลุ่มยักษ์ ที่มีจำนวนเป็นพันตน บางมีสีต่างกัน บางตนก็สวมมงกุฎ...แต่เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อสักครู่นี้ พวกเขาพูดว่าพ่อรึ!? หรือว่าพวกเขา... "พวกเจ้าเป็นใครกันน่ะ?" ท่านพ่อเอ่ยถาม ราวต้องการที่จะทราบ ว่าพวกเขาเป็นใคร


 ซึ่งหนึ่งในกลุ่มอสุรานั้น ก็ร้องตอบกลับขึ้นมา "พวกข้าคือสหัสกุมาร โอรสของพญาทศกัณฐ์ มารดาของพวกข้า เป็นนางสนม พวกข้ามีหน้าเฝ้าสวนนี้ พวกมึงบังอาจหักสวนเช่นนี้ พวกมึงต้องตายสถานเดียวเท่านั้น!!!!"


 เขาตะโกนว่า พร้อมกับตั้งท่าแผลงศรขึ้น พร้อมกับตนอื่นๆ แล้วแผลงศรขึ้นฟ้า ก่อนที่เหล่าธนูศร ที่ห่าลงมาเป็นเพลิง ราวกับฝนตกลงมาฟากฟ้า แต่มีรึ...ที่บิดาของข้า...จะหวั่นเกรงได้ง่ายๆ เขากลับชักตรีเพชรขึ้น


 แล้วฟันศรเพลิงทั้งหมด ก่อนจะใช้ตรีเพชร และร่างกายของเขา สังหารเหล่ายักษ์ทั้งพันตน อย่างเลือดเย็น...จนหมดสิ้น...ไม่มีผู้ใดเหลือรอด...เลยสักตนเดียว...ภาพที่ข้าเห็น...ทำให้ข้าแทบทรุดทั้งยืน...พลางก้มหน้าลง...


 และแทบอยากร้องไห้...เพราะข้ารับไม่ได้...กับความหลงในพละกำลังของเขา...จนกระทั่งมีเสียง ของราชรถ และกองทัพยักษ์ เมื่อข้าเงยหน้าขึ้น ก็พบกองทัพอสุรี ที่เทียมราชรถด้วยราชสีห์


 บนราชรถนั้น มียักษ์บุรุษหนุ่ม ที่คล้ายกับยักษ์ที่ข้า พบในปราสาทหลังที่สาม ในมือของเขา มีธนูศรติดมือมาด้วย เมื่อหันมาเห็นข้า และท่านพ่อของข้า เขาก็ชี้หน้าพลางตะโกนด่าขึ้นมา "เหวยๆ ไอ้ลิงเผือก! ไอ้ยักษ์หน้าลิง!!"


"พวกมึงเป็นใคร มาจากที่ใด เหตุไฉนถึงหักสวน แล้วฆ่าน้องของกู!!?" "หึ พวกข้าเป็นใครไม่สำคัญหรอก แต่พวกข้าเป็นแค่ลิงพเนจร แล้วเจ้าเป็นผู้ใดกันล่ะ?" ท่านพ่อเอ่ยถามอีกฝ่าย อย่างไม่นึกเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย


 ทำเอายักษ์หนุ่ม เริ่มจะฉุนขาดขึ้นมา ก่อนจะตั้งท่าแผลงศร พร้อมกับตอบกลับทันที "กูมีนามว่าอินทรชิต โอรสของทศกัณฐ์ ที่รบชนะพระอินทร์ไงล่ะ!!!" เขาร้องตะโกนตอบ แล้วแผลงศรขึ้นฟ้า ส่งเสียงกัมปนาทขึ้น


 ก่อนที่ลูกศรนั้น จะกลับกลายเป็นนาคา พุ่งมาทางท่านพ่อ แต่ถึงกระนั้นเอง...ข้าก็ไม่อยากให้ท่านพ่อ ถูกทำลายง่าย ข้าจึงได้... "ท่านหนุมาน ระวังนะขอรับ!!"


พรึ่บ!

"เฮ้ย!"


 ท่านพ่อร้องลั่น เมื่อเห็นข้าผลักเขา พร้อมกับแย่งตรีเพชร แล้วใช้ตัดหัวของนาค แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์...ที่ไม่คาดคิดขึ้นมา...


ฉัวะ!

"ฟ่อ!!"

ซ่า!!

"อั๊ก!!!"


 ข้าถึงกบกระอักเลือด เมื่อทันทีที่ข้า ตัดหัวของนาค มันกลับพ่นพิษร้าย ใส่ท้องของข้า ทำให้ข้าล้มลง จนท่านพ่อ ที่เห็นเหตุการณ์ ต้องเข้าไปดูอาการของข้า แต่ด้วยความเป็นห่วง ข้าจึงร้องตะโกนขึ้นมา "ท่านรีบหนีไป! ไม่ต้องห่วงกระผม!!"


 คำพูดของข้า ทำเอาเขาชะงัก ก่อนที่เขาจะเอ่ย อย่างนึกเป็นห่วง "แต่ว่า..." "รีบหนีไป!!!" ข้าร้องตะโกนอีกครั้ง จนเขาตัดสินใจ ร่ายเวทมนต์ จนเกิดกลุ่มควัน ทำให้ไม่มีผู้ใดเห็น พร้อมกับภาพที่ข้าเห็น ค่อยๆเลือนลาง


 ก่อนจะมีเสียงของยักษ์ ร้องสั่งกับพวกยักษ์ ที่เป็นเสนาขึ้นมา "ทหาร! จับเจ้ายักษ์ประหลาด ไปให้ท่านพ่อตัดสินโทษ!!" "พะยะค่ะ!!" ภาพที่ข้าเห็นนั้น เป็นภาพของอสุราสองตน วิ่งเข้าไปจับแขนตนละข้างของข้า


 แล้วลากร่างของข้า ตามหลังราชรถ โดยในเวลานั้นเอง...ภาพที่เลือนลาง...ก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆ...จนมองไม่เห็นอะไรเลย...


.....................

................

............

(ผู้เขียนเป็นผู้เล่า) ณ ท้องพระโรงกรุงลงกา


ตึก ตึก ตึก

ครืน...


 หลังจากที่อินทรชิต ได้เดินเข้ามาในท้องพระโรง โดยมีสองทหารยักษ์ ลากร่างที่ไร้สติ ของอสุรผัด ก่อนจะทั้งสาม จะคุกเข่าลง พลางถวายบังคม ให้กับพญาอสุรา ที่มีกายสีเขียว มีเศียรถึง ๑๐ เศียร ก่อนจะรายงานทั้งหมด ให้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าทราบ


"ข้าแต่ท่านพ่อ ลูกจับยักษ์หน้าลิงตนนี้ได้ แต่เจ้าลิงเผือกมันหนีไปได้พะยะค่ะ" "หึๆ ดีมากลูกพ่อ ถึงมันจะหนีไปได้ แต่เท่านี้ก็ถือว่าลูก ทำได้ดีมากแล้ว เจ้าจงไปพักผ่อนก่อนเถิด ส่วนเจ้ายักษ์ประหลาดนี้ พ่อจะตัดสินโทษของมันเอง"


 พญาทศกัณฐ์กล่าว อย่างชื่นชมในความสามารถ ของโอรสแห่งตน ซึ่งยักษ์หนุ่มนั้น ก็รับคำด้วยความยินดี ก่อนจะเดินออกจากท้องพระโรงไป เมื่อเห็นบุตรของตน เดินออกไปแล้ว ก็หันมองร่างไร้สติ ของพานรอสูร ด้วยแววตาที่เคียดแค้น ผสมกับความสะใจ


 ก่อนจะสั่งเสนี ด้วยเสียงที่ทรงอำนาจ "ทหาร!! จงเอามันไปเฆี่ยน และเค้นถามมัน แล้วเอามันไปตัดหัวซะ!!!" "พะยะค่ะ!!" เสนาทั้งสอง กล่าวรับคำบัญชา ก่อนจะลากร่างของอสุรผัด เพื่อออกไปข้างนอก แต่แล้วก็เกิดสิ่งที่คาดไม่ถึงขึ้น...


ตึก! ตึก! ตึก!

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ!!!"


 ทหารอสูรตนหนึ่ง ที่วิ่งเข้ามาในท้องพระโรง ด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังตื่นตกใจ กับอะไรบางอย่าง จนพญาทศกัณฐ์ ถึงกับร้องถาม ด้วยความขุ่นเคืองใจ "เฮ้ย! เอ็งวิ่งหนีอะไร?" "คะ...คือว่า...เจ้าลิงเผือกนั่น...มันกลับมาอีกแล้ว..."


"ทะ...ที่นี้มันก็...เอาน้ำมันทาตัว แล้วเอาไฟมาจุดตัวเอง...แล้วก็...แล้วก็..." "แล้วก็อะไรล่ะ?" "แล้วที่นี้...มันก็ใช้ไฟ...ที่ติดทั่วกาย...เผาเมืองของพวกเราแล้วพะยะค่ะ!!!" "อะไรนะ!?" ทศเศียรร้องอย่างตกใจ เมื่อได้ทราบความ จากเสนายักษ์


 ก่อนจะเดินออกนอกวัง และเมื่อเดินออกมา ภาพที่เขาเห็นนั้น ทำเอาเขานั้น แทบกระอักเลือดตายทันที เมื่อเห็นเมืองของตน ถูกลุกลามและปกคลุม ด้วยทะเลเพลิงสีแดงฉาน ไปทั่วเมืองลงกา พร้อมกับเสียงกรีดร้อง ด้วยความตกใจ และหวาดกลัว


 ก่อนจะมีบางอย่าง วิ่งผ่านเขาและคนอื่นๆ เมื่อหันไปดู ก็พบว่าวานรขาว ที่มีเพลิงอยู่ทั่วกาย กำลังใช้ผ้า ที่ชุ่มไปด้วยน้ำ คลุมร่างที่บาดเจ็บ ของอสุรผัด พลางอุ้มประคอง แล้วจัดการวิ่งไปทั่ววัง สร้างความตกใจ ให้กับทุกคนมาก


 ก่อนที่ชาววังทั้งหมด จะพากันวิ่งออกปราสาท อย่างวุ่นวาย พร้อมกับที่วายุบุตร ได้เหาะจากกรุงลงกา แล้วกระโจนลงน้ำ เพื่อดับไฟทั่วกายของตน เมื่อเขาเห็นว่าอัคคี ได้ดับจนหมดแล้ว จึงเหาะออกจากมหาสมุทร


 เพื่อมุ่งหน้าไปที่เขาเหมติรัน ซึ่งชมพูพาน องคต เหล่าเสนีวานร และสัมพาที กำลังรอพวกเขาอยู่นั้นเอง...


........................

...................

.............

ณ เขาเหมติรัน


"เฮ้อ...นี่ก็ ๒ วันแล้วนะ เมื่อไรพวกเขาจะมาเสียที~"


 องคตที่นั่งรอวานรทั้งสอง ที่แยกไปทำภารกิจ อย่างรู้สึกเบื่อหน่าย จนกระทั่งชมพูพาน ที่นั่งรออย่างอดทน ก็เห็นบางอย่าง ที่มาแต่ไกล จนต้องตะโกนขึ้นมา "ทุกคน! ท่านพี่หนุมานกับอสุรผัด พวกเขากลับมาแล้ว!!!"


"จริงรึ? ไหนๆ...อ๊ะ! พวกเขากลับมาแล้วจริงๆด้วย!!!" วานรสีเขียว ที่ได้ฟังจากปากพี่บุญธรรม ก็มองหาวานรขาวทั้งสอง จนเห็นหนุมาน เหาะมาแต่ไกล สร้างความยินดี ให้กับเหล่าพานรยิ่งนัก


 แต่เมื่อวายุบุตร ได้เหาะมาใกล้ๆ กลับต้องตกใจ และตกตะลึง กับภาพที่อยู่ตรงหน้า... "...ทะ...ท่านพี่หนุมาน...กะ...เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" ชมพูพานเอ่ยถาม ด้วยความตกใจ และวิตกกังวล


 เพราะสิ่งที่เขาเห็น เป็นร่างของอสุรผัด ที่นอนหมดสติในอ้อมแขนของหนุมาน ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน แต่วานรขาว กลับร้องตอบกลับขึ้นมาทันที "อย่าเพิ่งถามนะ! เรื่องที่เกิดขึ้น ข้าจะเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้พวกเจ้าน่ะ ช่วยรักษษาอสุรผัดก่อน เร็วเข้า!!!"


"ดะ...ได้เลยขอรับ!" วานรสีหงชาด กล่าวรับคำ พลางรับร่างพานรอสุรา จากมือลูกพระพาย ก่อนจะเปิดผ้าคลุมร่าง ทำเอาวานรทุกตน และสัมพาที ถึงกับตกตะลึง และวิตกมากขึ้นกว่าเดิม


 เมื่อเห็นรอยแผลขนาดใหญ่ ที่มีสีม่วงแดง จนเกิดรอยแผล อย่างน่าสยดสยอง ในขณะที่อสุรผัด เริ่มจะส่งเสียงร้อง อย่างเจ็บปวด และทรมาน ด้วยพิษของนาค ที่กำลังลุกลามขึ้นเรื่อยๆ


 ทำให้ชมพูพาน ต้องกล่าวปลอบใจ พลางสั่งเสนาวานรตนหนึ่งทันที "อสุรผัด เจ้าทำใจดีๆไว้นะ...ทหาร! รีบเอากล่องยาของข้า มาให้ข้าโดยด่วน!!!" "ขอรับ!!" พานรกล่าวรับคำสั่ง ก่อนจะรีบไปเอากล่องยาอย่างเร่งรีบ


 โดยที่ไม่มีผู้ใด หันมาทางวานรขาว ที่ยืนมองไปที่อสุรผัด ที่กำลังนอนทุรนทุราย อย่างทรมานแสนสาหัส ทำให้จิตใจของวายุบุตร แทบจะบอบช้ำทันที...เพราะความหลงทะนงตน ในเรื่องพละกำลัง...และความไม่ยั้งคิดรอบคอบ...


 ทำให้มีทหาร...ที่ต้องยอมเสี่ยงชีวิต...เพื่อปกป้องเขา...จนได้รับบาดเจ็บเจียนตาย...และภาพที่เขาเห็น...ก็ทำให้เอ่ยคำหนึ่งออกมา...ด้วยเสียงที่แผ่วเบา...แต่ไม่มีผู้ใดได้ยิน...


"...อสุรผัด...ข้าขอโทษ..."


โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #15 rov062 (@rov062) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:19

    เหอะ!หนุมารเอ่ยหนุมารเจ้าควรควบคุมตัวเองสะบ้าง



    สงสารอสุรผัดอะ///กอดอสุรผัด

    #15
    1
    • #15-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 7)
      24 มิถุนายน 2562 / 19:21
      (> <)/กอดอสุรผัดอีกคน
      #15-1
  2. #14 วันจัง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 17:19

    รอนร้าคร้าไรท์อ่านซ้ำทุดวันเลย

    ปล.หนุมานนี่สงสัยจะผีเข้าผีออกแหะเพราะเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเดาอารมณ์ไม่ถูกจริงๆ

    #14
    1
    • #14-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 7)
      23 มิถุนายน 2562 / 17:19
      สงสัยคงจะจริงนะค่ะ
      #14-1
  3. #13 NightHeart (@NightHeart) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 13:49
    หนุมานนี่เป็นประจำเดือนเรอะ!? เหตุใดจึงได้อารมณ์ผีเข้าผีออกเยี่ยงนี้! พอแล้วกับเรือบาป!! เราจะลงเรือทศxผัดแล้ว!!? (ถึงจะยังไม่เห็นก็เถอะ)
    #13
    3
    • #13-2 Go-die (@Go-die) (จากตอนที่ 7)
      23 มิถุนายน 2562 / 21:10
      ลงเรือทศxผัดด้วย
      #13-2
    • #13-3 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 7)
      23 มิถุนายน 2562 / 21:11
      จ้า~ (^ ^)
      #13-3