ตอนที่ 4 : คืนแห่งการผลาญอสุรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

"...." 


 คำกล่าวของอีกฝ่ายนั้น ทำเอาอรสุดา ถึงกับพูดไม่ออก เลยสักคำเดียว เนื่องจากอีกฝ่าย เอาสามง่ามมาจ่อ ที่ลำคอของนาง นั่นทำให้นาง จึงยืนนิ่งไปทันที เพราะนางไม่รู้ ว่าอีกฝ่ายนั้น จะทำอันตรายแก่นางหรือไม่


"ข้าขอถามหน่อยนะ เจ้ามีนามว่าอะไร?" คำถามแกมข่มขู่ ของวานรสีขาวผ่อง ทำให้ธิดาแห่งยักษ์สิบเศียร ที่แม้จะแอบนึกหวาดกลัว แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ โดยยอมตอบคำถาม ให้กับอีกฝ่าย


"...ระ...เรา...มีนามว่า...อรสุดาจ๊ะ...อย่าทำอันตรายแก่เราเลยนะ...เราไม่เคยทำอะไรให้ท่าน โกรธแค้นมาก่อนเลยนะ...(^^;)" "งั้นรึ...นั่นสินะ ตัวข้าเองก็มิเคย มีเรื่องกับครอบครัว ของเจ้ามาก่อนเช่นกัน แต่บิดาของเจ้านั้น...ทำกับนายเหนือหัวของข้าก่อนนะ"


"!!!!" คำตอบของวานรเผือก ทำเอาอรสุดา ถึงกับพูดไม่ออกอีกครั้ง เนื่องจากคำว่า'นายเหนือหัว' ที่วานรขาวเอ่ยถึงนั้น ซึ่งนางก็เดาได้ทันที ว่าต้องเป็นพระราม สวามีของนางสีดา อย่างไม่ต้องสงสัย หากแต่นางมิรู้เท่านั้น


 ว่าในเมื่อวานรสีขาวผ่อง มาที่เมืองนี้ เพื่อสืบข่าวของนางสีดา แต่ทำไมเขาต้องตามมาด้วยล่ะ...หรือว่าเขานั้น...คือคนเดียวกัน...กับที่กล่าวกับนางไว้เมื่อคืนนั้น "หือ? เจ้าทำหน้าแบบนี้...เจ้าคงอยากโดนสินะ~ งั้นเดี๋ยวข้าจะสนองให้ก็แล้วกันนะ~~"


 สิ้นคำพูด เขาก็ชักสามง่าม ที่จ่อคอของนาง ก่อนจะตั้งท่า แล้วพุ่งไปที่ใบหน้าของนาง ร่างบางถึงกับหลับตา ด้วยความหวาดกลัว


ฟิ้ว!

"หือ?!"

พรึ่บ!

ตูม!!


 ทันใดนั้นเอง ก็มีบางอย่าง พุ่งเข้ามาที่วานรขาว แต่เขากลับหลบได้ทันการ อีกทั้งอรสุดา ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่อย่างใดเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหันมาเห็นเหล่าทหารยักษ์ ที่ถืออาวุธเต็มมือ ก่อนจะพากันวิ่งกรู อยู่ตรงพระธิดา ของเจ้าเมือง ด้วยความเป็นห่วง


 ในความปลอดภัยของนาง หนึ่งในเสนามาร เอ่ยถามขึ้นมา ด้วยความเป็นห่วงยิ่งนัก "พระธิดาอรสุดา มิเป็นอันใดนะพะยะค่ะ" "มะ...ไม่เป็นไรจ๊ะ...ขอบคุณพวกท่านมากนะ..." นางกล่าวขอบคุณ พร้อมทั้งน้ำตา ที่ไหลออกมา


 เหล่ายักษ์เสนี พากันพยักหน้า ก่อนจะตวาดใส่ ผู้ที่คิดร้ายต่อองค์หญิง แห่งพวกตน และชาวลงกา ด้วยความโกรธจัด "ชิชะ! ไอ้ลิงชั่ว!! แกเป็นใคร กล้าดีอย่างไร ถึงคิดจะทำร้ายพระธิดา!!!" "เจ้ารู้หรือไม่ ว่าพระนางทรงเป็นพระธิดา แห่งเจ้านครลงกานะ"


"ถ้าเจ้ามิอยากตาย ก็ไสหัวออกไปซะ!!!!" "แหมๆ ข้าก็แค่หยอกนางเล่นเท่านั้นเอง~~" คำยียวนกวนบาทา ของวานรสีขาวผ่องนั้น ทำเอาพวกทหารยักษ์ ถึงกับเริ่มโจมตีใส่ อย่างไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ


 ทว่าอีกฝ่ายนั้น กลับไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด กลับชักตรีขึ้นมา ก่อนจะพุ่งไปที่พวกอสูรเสนี ไม่ทันไรนั้นเอง พวกทหารยักษ์ ที่เข้ามาปกป้องพระธิดา กลับต้องนอนสิ้นใจ จมกองเลือดและซากศพ ด้วยน้ำมือของกระบี่เผือก เพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น


 จนอรสุดา ถึงกับขวัญผวา กับภาพอันน่าสยดสยอง ที่อยู่ตรงหน้าเขา แต่ทหารยักษ์ที่ยังไม่ถูกฆ่านั้น พวกเขาก็เข้าต่อสู้ เพื่อรักษาชีวิตของนางไว้ โดยหนึ่งในนั้น ตะโกนบอกกับนางทันที "พระธิดา ทรงรีบออกจากสวนนี้เถิด!!!"


"พวกกระหม่อมจะป้องกันไว้เองพะยะค่ะ!!!!" คำกล่าวที่ห่วงใยต่อนาง ที่แม้นางจะไม่ต้องการ ให้พวกทหารยักษ์ ต้องเอามาชีวิตมาเสี่ยงเช่นนี้ แต่นางก็จำใจ จำต้องหนีออกจากบริเวณนั้นไป


"อ้าวๆ จะหนีไปไหนกันรึ คนสวย~~" "ไอ้ลิงชั่ว!! แกยังคิดจะทำร้ายพระธิดาอีกรึ!? งั้นแกตายซะเถอะ ย๊ากกกกกก!!!!!!" เสนายักษ์ทั้งหมด ต่างพร้อมใจ วิ่งมาที่วานรขาว อย่างไม่กลัวตายแต่อย่างใด


...........

......

...

"แฮ่ก...แฮ่ก...โอ๊ย!!!"


 อรสุดาที่กำลังวิ่งหนี อย่างสุดชีวิตนั้น กลับต้องสะดุดก้อนหิน จนนางล้มลงกับพื้น และเผยให้เห็นรอยแผลถลอก ที่หัวเข่าข้างขวา แต่นางก็ยังฟืนทน โดยพยายามลุกขึ้นให้ได้ เพื่อที่จะทรงตัว และต้องหนีเอาตัวรอดให้ได้มากที่สุด เท่าที่นางจะทำได้


 แต่เหมือนฟ้าจะไม่เห็นใจ เนื่องจากวานรขาว ได้กระโดดลงจากต้นไม้ และยืนอยู่ตรงหน้านาง พร้อมกับร่างกาย และสามง่าม ที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต ซึ่งเมื่อร่างบางเห็นดังนั้น นางก็รู้ได้ทันที...


...ว่าเสนายักษ์ ที่กำลังช่วยเหลือนาง คงถูกวานรขาวสังหาร ไม่เหลือรอดสักตนเดียว...


"....จะ...เจ้าวานรชั่ว...เจ้าฆ่ายักษ์ผู้บริสุทธิ์...พวกเขาไม่เคยทำอะไรเจ้ามาก่อนแท้ๆ...แต่เจ้ากลับทำลายชีวิตพวกเขา...พวกเขาทำไปเพราะหน้าที่นะ...ฮึก...ฮึก...." หญิงสาวกล่าว พร้อมน้ำตาที่ไหลรินออกมา


 และคำพูดต่อว่า ใส่วานรขาวผ่อง ที่ดูจะไม่สำนึก กับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป แต่นั่นกลับทำให้อีกฝ่าย ยิ่งยิ้มเริงร่าใส่ร่างบาง พร้อมกับจับเชยคาง และกล่าวอย่างเยือกเย็น ชวนให้ขนลุกตั้งขึ้นมา


"แหม~ เจ้าก็ชมข้ามากไปหน่อยนะ แต่วาจาของเจ้าเนี่ย ก็ใช้ได้เลยนะเนี่ย~ แต่น่าเสียดายนะ ที่ข้าคงพบหน้าเจ้าได้แค่นี้นะ ดังนั้น...ลาก่อนนะ แม่คนสวย" วานรเผือกกล่าว พลางเตรียมจะใช้ตรี พุ่งมาที่ตัวนาง จนร่างบางต้องปิดตา ด้วยความกลัว


ฟิ้ว!!!

พรึ่บ!!

ตูม!!!!


 วานรเผือก หลบได้อีกครั้ง จากการที่ถูกใคร แผลงศรมาที่เขา ซึ่งอรสุดาเอง ก็ไม่เป็นอะไรเช่นกัน พร้อมกับที่ เขาคนนั้นได้ตวาดออกมา ด้วยเสียงอันดัง และโกรธแค้น "ไอ้ลิงถ่อย!!! เจ้ากล้าดีอย่างไร ถึงมาบุกรุกสวนขวัญ"


"ทั้งยังฆ่าทหารยักษ์ ไปหลายตน และคิดฆ่าน้องสาว ของพวกข้ารึ!!" เสียงตวาทนั้น ทำให้ร่างบาง ที่กำลังหวาดกลัวนั้น ต้องหันมาตามที่มาของเสียง จนพบกลุ่มยักษ์กลุ่มหนึ่ง หากแต่พวกเขานั้น สวมเครื่องแบบ อย่างโอรสกษัตริย์ และพวกเขาก็สวมมงกุฎแตกต่างกัน


 และอสุรากลุ่มนี้ ก็มีถึง ๑,๐๐๐ ตน พวกเขามองวานรขาว ด้วยแววตาที่โกรธจัด ก่อนที่สองในนั้น จะรีบเข้าไปพยุงตัว ของธิดาพญายักษ์ พลางเอ่ยถาม ด้วยความเป็นห่วง "อรสุดาน้องพี่ เจ้าเป็นอะไรบ้างไหม?"


"...ฮึก...ฮึก...ท่านพี่สหัสกุมาร....วานรขาวตัวนั้น...มันฆ่าทหารยักษ์...ที่ทำตามหน้าที่...ไปหมดแล้ว...ฮึก..." "อ้าวๆ อย่าใส่ร้ายข้าเช่นนั้นสิ~ ข้าก็แค่รำคาญพวกมันเท่านั้นเอง~" พานรเผือก ยังคงกล่าว อย่างกวนบาทา และไม่ยี่หระแต่อย่างไร


 ซึ่งก็ทำให้สหัสกุมาร ผู้เป็นโอรสทั้งพันตน ของพญาทศกัณฐ์นั้น ถึงกับเลือดขึ้นหน้า ก่อนจะกล่าวด้วยความแค้น และกล่าวกับน้องสาว ด้วยความเป็นห่วงน้อง "ไอ้ลิงบ้านี่ มันจะมากเกินไปแล้ว!!! อรสุดา เจ้าจงรีบหนีไปก่อน เร็วเข้า!!!!"


"พะ...เพคะ...ขอให้ท่านพี่ปลอดภัยนะ..." อรสุดากล่าว และให้พรพวกเขา แม้ว่านางจะเป็นห่วงพี่ก็ตาม แต่นางจำใจที่จะหนี ตามคำของพระเชษฐา โดยที่นางไม่รู้เลย ว่าจะเป็นครั้งนี้ครั้งเดียว ที่นางจะได้พูดคุยกับพวกเขา...เป็นครั้งสุดท้าย


..............

........

...

"อึก...อีกนิดเดียว...ก็จะออกจากที่นี่แล้ว..." อรสุดาผู้น่าสงสาร กล่าวปลอบกับตนเอง และนางก็ใกล้จะออกจากสวนแล้ว แต่เหมือนฟ้า จะไม่เห็นใจนาง เมื่อนางได้ยินเสียงฝีเท้า ที่ดังเข้ามาใกล้นาง จนนางต้องหันหน้า


 แล้วคนที่นางไม่อยากให้มานั้น ก็ตามมาถึงตัวนางจนได้ ทำให้นางถึงกับขวัญผวา แต่เนื่องจากนางบาดเจ็บที่เขาขวา จนนางล้มลงอีกครั้ง ซ้ำยังถูกวานรขาว กระโดดขึ้นคร่อมตัวนาง พลางเอาตรี ที่โชกด้วยเลือด มาจ่อที่ลำคอของนางอีกครั้ง


"แหม~ เจ้าก็ใจกล้าเหมือนกันนะ ที่กล้าฟ้องพี่ทั้งพันตนของเจ้าน่ะ แต่ก็น่าเสียดายนะ~ ที่พวกเขากระจอกไปหน่อย เลยโดนข้าจัดการให้พวกเขา...ได้นอนหลับยาวๆ โดยที่พวกเขาไม่มีตื่นเลยล่ะ~"


"!!!!!!" คำพูดของวานรขาวนั้น มันทำให้นางรู้ได้ทันที ว่าพี่ชายทั้งพันของนางนั้น...ได้ถูกสังหารจนหมดสิ้นแล้ว....น้ำตาก็ไหลออกมา พร้อมกับเสียงที่สั่นเครือ ด้วยความเสียใจ และความโกรธ ที่วานรเผือกตนนี้ ได้พรากชีวิตผู้อื่น อย่างไม่รู้สึกผิด


"...เจ้าลิงชั่ว...เจ้าฆ่าทหารยักษ์ไปแล้ว...เจ้ายังฆ่าพี่ทั้งพันตนของข้าอีก...พวกเขาไม่เคยทำร้ายเจ้า...แต่เจ้ากลับ...เจ้ากลับ..." "กลับอะไรกันเหล่า~ แต่ตัวข้าเอง ก็ชักจะรำคาญแล้วนะ~ ดังนั้น ข้าคงต้องจัดการ กับเจ้าให้ไวๆนะ~"


 วานรเผือกยังคงกล่าว อย่างไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะชักตรีขึ้นมา และพุ่งมาที่คอของนาง อย่างไม่ลังเลอะไรอีก


ฟิ้ว!

"ฟ่อ!!!"


 ทันใดนั้น ก็มีลูกศร พุ่งมาที่วารนขาวอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันกลายเป็นนาค เข้ามาพันตัววานรไว้ ยกเว้นอรสุดาเท่านั้น อีกทั้งมันยังใช้หาง ช้อนตัวนางขึ้นมา และวางลงบนราชรถ ของใครบางคน ที่เป็นคนแผลงศร เข้ามาช่วยชีวิตนางไว้


 และเมื่อนางหันมาทางเจ้าของลูกศร นางก็พบว่าเป็นอินทรชิต พี่ชายแท้ๆของนางนั่นเอง ร่างบางจึงโผเข้ากอด ด้วยความยินดี ทั้งน้ำตา "...ทะ...ท่านพี่เพคะ...ฮือ..." "น้องพี่ เจ้าปลอดภัยแล้วล่ะ เจ้าลิงเผือกนั่น มันทำอะไรเจ้าหรือไม่?"


 ยุพราชแห่งกรุงลงกา เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง พลางจ้องมองวานรขาว ด้วยแววตาแห่งความโทสะ ที่อีกฝ่ายนั้น ทำร้ายน้องสาว และฆ่าน้องทั้งพันตน รวมทหารเสนาไปอีกหลายตน ซึ่งเรื่องเกิดขึ้นนี้ บิดาของตนได้ทราบข่าว จึงให้ตนไปจับตัวมาถวายให้ได้ เพื่อที่จะลงโทษด้วยตนเอง


"ทหาร! พวกเจ้าจงจับเจ้าลิงนั่นไว้ และเอามันไปถวายท่านพ่อของข้า เดี๋ยวนี้!!!" พญายักษ์ผู้มีชัยเหนือสหัสนัยส์ กล่าวสั่งทหารของตน ก่อนจะสั่งให้สารถี ขับราชรถพาตน และอรสุดา กลับราชวังตามเดิม


 แต่ก็ไม่มีผู้ใดทราบเลย ว่าวานรขาว ที่ถูกจับตัวนั้น ได้แอบจ้องเขม็ง ไปที่ร่างบาง พลางนึกที่จะเอาคืน ให้กับนางอย่างสาสม


"คอยดูเถอะ...จะมีสักวันเท่านั้นแหละ ที่ข้าจับมาเจ้า มาเป็นเชลยเมื่อใดแล้วไซร้....ข้าจะทำให้เจ้า ต้องเสียตัวให้กับข้าจงได้!!!!!"


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 13:52
    .กระทืบลิงผิดไหม? // ถือไม้หน้าสาม
    #54
    3
    • #54-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 4)
      28 มีนาคม 2562 / 17:04
      555+ เอาเลยค่ะ
      #54-1
    • #54-2 CHECK224 (@Pear224) (จากตอนที่ 4)
      10 เมษายน 2562 / 22:29
      กระทืบด้วยคน//ถือมีด
      #54-2
  2. #29 UgiSnowQeen (@UgiSnowQeen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:03

    ทำไมรู้สึกคันไม้คันมือ//มองหนุมาร-.,-
    #29
    2
    • #29-1 Matatamn (@Matatamn) (จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2562 / 18:45
      เห็นด้วยอย่างแรงแล้ว-ประโยคท้ายนี่มันฮึมมกวนอวัยวะเบื้องล่าง(ตี-//เท้า)เหลือเกินนน~~~
      #29-1
    • #29-2 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2562 / 21:43
      55555+
      #29-2
  3. วันที่ 17 มกราคม 2562 / 14:37
    ไม่ยอมๆๆๆๆนางเอกเราต้องบริสุทธิ์ // ต้องรอดดด
    #15
    0
  4. วันที่ 17 มกราคม 2562 / 13:47
    เลวอะ5555+จริงจังขนาดนั้นเลยริ หนุมารหนุ่ม55555+
    #14
    0
  5. #13 Woruwalan (@Woruwalan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 12:49

    เสียตัวเลยหรอลูก
    #13
    0