(Fic รามเกียรติ์) อรสุดาดวงขวัญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,949 Views

  • 59 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    354

    Overall
    2,949

ตอนที่ 26 : รบวิรุญมุข (๑๐๐%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

๓ วันต่อมา


"น้องจ๊ะ ค่อยๆซ้อมนะจ๊ะ (;;^ ^)" หนุมานกล่าวเตือน พลางประคับประคอง ภรรยาที่อุ้มท้องอยู่ ในขณะที่กำลังฝึกซ้อม ซึ่งอรสุดา ก็พยักหน้า เพราะในขณะที่นางกำลังซ้อมนั้น ก็มีวานรขาว คอยช่วยเหลือนางอยู่ด้วย


 จนดูน่าอิจฉา ในสายตาของวานรอื่นๆ เป็นยิ่งนัก เพราะทั้งสองนั้น กำลังมีสมาชิกน้อยๆ ที่จะลืมตาดูโลก ในไม่กี่เดือนแล้ว แต่ทั้งคู่นั้น ก็ไม่ได้ใม่ใจอะไรนัก ทั้งคู่ฝึกซ้อมเรื่อยๆ จนทั้งสอง เลิกทำการซ้อม เพราะเห็นว่า ถึงเวลาที่จะเข้าเฝ้า


 ธิดาอรสุดา จึงได้อาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นชุดนักรบ ก่อนที่จะเดินมุ่งหน้า ไปที่พลับพลา พร้อมกับหนุมาน...


.............

.........

.....

ณ พลับพลา


 เมื่อทั้งคู่ไปถึง ก็เห็นเหล่าวานร ได้นั่งประทำที่แล้ว ทั้งสองจึงนั่งประจำที่เช่นกัน ทันทีที่ทั้งคู่ ได้นั่งเข้าที่แล้ว พระรามก็เอ่ยถาม กับโหรพิเภกทันที "ท่านพิเภก ทำไมอินทรชิต ถึงไม่ได้ยกทัพ เข้ารบกับพวกเรา ตั้งแต่เมื่อวานรล่ะ?"


บัดนั้น

พิเภกผู้ปรีชาหาญ

ได้ฟังพระราชโองการ

ขุนมารน้อมเศียรประนมกร

พิเคราะห์ดูแล้วบังคมทูล

นเรนทร์สูรภุชพงศ์ทรงศร

อันอินทรชิตฤทธิรอน

ไปซ่อนทำกิจพิธี

จะเอาพิษพญานาคราช

ชุบศรนาคบาศยักษี

อยู่เขาอากาศคีรี

ที่ในโพรงไม้โรทัน

บัดนี้นาคีที่มีพิษ

เกรงฤทธิ์อสูรโมหันธ์

ขึ้นมาคายพิษให้พร้อมกัน

ในศรกุมภัณฑ์ทุกเวลา

แม้นครบกำหนดเจ็ดราตรี

จะเรืองฤทธีแกล้วกล้า

ปราบได้ทั้งไตรโลกา

จึ่งจะยกออกมาราญรอน

บัดนี้พึ่งทำได้สามวัน

การนั้นยังไม่สำเร็จก่อน

จึ่งให้มาขัดทัพรับกร

กว่าจะเสร็จชุบศรขุนมาร


เมื่อนั้น

พระจักรกฤษณ์ลือฤทธิ์ทุกทิศาล

ได้ฟังพิเภกโหราจารย์

จึ่งมีบรรหารตรัสไป

ซึ่งอินทรชิตทำพิธี

ยังอากาศคีรีเขาใหญ่

เราจะคิดอ่านประการใด

จึ่งจะมล้างเสียได้ดั่งจินดา


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษา

ก้มเกล้าสนองพระบัญชา

ซึ่งจะล้างวิทยาอสุรี

โดยในลัทธิตำรับ

จำเพาะบังคับให้เป็นหมี

เข้ากัดไม้ซึ่งทำพิธี

หักลงกับที่เมื่อใด

อันอินทรชิตขุนมาร

จะไม่อ่านพระเวทไปได้

ก็จะเสียการกิจพิธีไป

ประสาทไว้สำหรับแก้กัน


บัดนั้น

จึ่งชามพูวราชแข็งขัน

ได้ฟังพิเภกกุมภัณฑ์

น้อมเกล้าอภิวันท์แล้วทูลไป

ตัวข้าจะขออาสา

มล้างพิธีอสุราเสียให้ได้

ด้วยกำลังฤทธิ์อันว่องไว

มิให้เคืองใต้บทมาลย์


เมื่อนั้น

พระตรีภพลบจบสกลทิศาล

ฟังชามพูวราชผู้ปรีชาญ

จึ่งมีบรรหารอันสุนทร

ซึ่งท่านจะไปล้างวิทยา

ที่อสุราชุบศร

แม้นมันจะออกมาต่อกร

ให้พ่ายแพ้วานรผู้ฤทธี


บัดนั้น

จึ่งชามพูวราชกระบี่ศรี

ก้มเกล้ารับพรพระจักรี

ถวายอัญชุลีแล้วออกมา


ขุนกระบี่ผาดแผลงสำแดงฤทธิ์

เสียงสนั่นครรชิตทุกทิศา

ถีบทะยานผ่านขึ้นเมฆา

ตรงไปอากาศคีรี


...............

..........

.....

ผ่านไป ๒ ชั่วโมง


 หลังจากที่ชามภูวราช ได้ออกไปข้างนอก เพื่อทำลายพิธีแล้ว เขาก็กลับมา ก่อนจะกราบทูล ให้พระรามทราบ ว่าเขาได้ทำลายพิธี จนสำเร็จแล้ว


เมื่อนั้น

พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี

ฟังชามพูวราชก็ยินดี

ดั่งวารีทิพย์ชโลมทา

จึ่งตรัสสรรเสริญพานร

ท่านผู้ฤทธิรอนแกล้วกล้า

มิเสียทีรองบาทพระอิศรา

ใต้ฟ้าไม่มีใครเทียมทัน


"...." อรสุดาที่นั่งฟังอยู่ เริ่มมีสีหน้า ที่ดูจะกังวลมาก จนหนุมาน อดที่จะถามนางไม่ได้ "น้องอรสุดาจ๊ะ น้องเป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ?" "...ข้าไม่เป็นอะไรหรอก แต่ข้ากังวลน่ะ เพราะการที่ท่านชามภูวราช ได้ทำลายพิธีแล้ว"


"พี่ชายของข้า คงจะยังไม่กลับ เข้าเมืองก่อนแน่ๆเลย...คงกว่าจะแก้แค้นได้สำเร็จ นี่แหละที่ข้า ยังกังวลอยู่น่ะ" อรสุดาอธิบาย และคาดการณ์ เพราะวิตกกังวล ถึงผลที่จะเกิดขึ้น แต่วานรขาว กลับกล่าวกับนาง เพื่อที่นางได้สบายใจ


"เอาน่า พี่ว่าน้องน่ะ คงคิดมากไปเองน่า มันคงไม่มีอะไ...."

ตึง...

ตึง...

ตึง...


 ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ก็พลันมีเสียง ที่สั่นสะเทือนขึ้นมา จนทำให้คนอื่นๆ ถึงกับสะดุ้งไปตามๆกัน นั่นทำให้พระราม ที่ได้ยินเสียงนั้น ถึงกับถามพิเภกอีกครั้ง


อันทัพซึ่งยกออกมา

อินทรชิตอสุราหรือไฉน

หรือจะเป็นอสูรตนใด

ออกมาชิงชัยราวี


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษี

ฟังรสพจนารถพระจักรี

ชุลีกรสนองพระบัญชา

ทัพนี้คือองค์อินทรชิต

เสียพิธีกิจยักษา

ไม่คืนเข้ายังลงกา

ยกตรงออกมาจะรอนราญ


เมื่อนั้น

พระจักรีผู้ปรีชาหาญ

ได้ฟังพิเภกแจ้งการณ์

จึงมีพจมานอันสุนทร

แก่พระอนุชาสุริย์วงศ์

เจ้าผู้ฤทธิรงค์ด้วยแสงศร

จงยกโยธาวานร

ออกไปต่อกรอินทรชิต

ตรัสแล้วจึ่งองค์พระจักรา

มีราชบัญชาประกาศิต

สั่งแก่โอรสพระอาทิตย์

ท่านผู้มีฤทธิ์ดั่งเพลิงกาล

จงเตรียมพหลโยธี

ระบี่นิกรทวยหาญ

ไปด้วยน้องเราผู้ชัยชาญ

รอนราญเข่นฆ่าอสุรี


บัดนั้น

พญาสุครีพกระบี่ศรี

รับสั่งสมเด็จพระจักรี

ถวายอัญชุลีแล้วออกไป


จัดเป็นปัญจเสนา

กองหน้าหนุมานเป็นนายใหญ่

คุมวานรสิบสมุทรไท

เลือกล้วนว่องไวการยุทธ์

เกียกกายกบินทร์นิลนนท์

คุมพลวานรสิบสมุทร

กองหลวงนั้นน้องพระทรงครุฑ

เป็นจอมมงกุฎโยธา

บาญชียี่สิบสมุทรปลาย

หยาบคายร้ายกาจแกล้วกล้า

ยุกกระบัตรนั้นคือปิงคลา

านรสิบสมุทรเสมอกัน

กองหลังรั้งท้ายพลไกร

ตั้งให้กบินทร์นิลขัน

คุมพลสิบสมุทรแน่นนันต์

พร้อมกันคอยเสด็จจรลี


เมื่อนั้น

พระลักษมณ์ทรงสวัสดิ์รัศมี

ครั้นใกล้ศุภฤกษ์นาที

เสด็จเข้าที่สรงชลธาร


น้ำทิพย์ธารทิพย์บุปผา

สุคนธากลิ่นฟุ้งหอมหวาน

สนับเพลาเครือหงส์อลงการ

แก้วประพาฬรายพื้นเชิงงอน

ภูษาก้านกระหนกสุพรรณพราย

ฉลุลายรูปราชไกรสร

ชายแครงชายไหวอลงกรณ์

ฉลององค์อรชรประดับพลอย

ตาบทิศทับทรวงดวงกุดั่น

สังวาลวัลย์มรกตเฟื่องห้อย

ทองกรแก้วผลึกฉลุลอย

พาหุรัดรักร้อยทับทิมพราย

ทรงมหาธำมรงค์เรือนเก็จ

มงกุฎเพชรชัชวาลฉานฉาย

พระหัตถ์จับศรแสงแกว่งกราย

มาขึ้นรถพรรณรายอลงกรณ์


รถเอยรถวิมาน

กงกำแก้วประพาฬประภัสสร

มรกตเป็นแปรกแอกงอน

ทับทิมทิพย์นํ้าอ่อนเป็นบัลลังก์

บุษบกแก้วผลึกกระกลอกวับ

กาบประกับเสากระจกกระหนกตั้ง

ภาพล้อมแก้วลายรายกระจัง

บัลลังก์มุขแม้นวิมานอินทร์

เทียมด้วยพลาหกพาชี

ทั้งสี่ล้วนเทพบุตรสิ้น

มาตุลีสารถีอมรินทร์

ขับสินธพผาดเผ่นทะยาน

เครื่องสูงคู่เคียงเรียงไสว

ธงชายธงชัยธงฉาน

กลองประโคมโครมครื้นสุธาธาร

แตรงอนฆ้องขานอึงอล

เสียงม้าเริงร้องก้องกึก

ทวยหาญโห่ฮึกกุลาหล

ผงคลีมืดคลุ้มพระสุริยน

รีบพลเร่งราชรถไป


.................

..............

.........

ณ สนามรบ


ครั้นมาถึงที่สนามยุทธ์

จึ่งให้หยุดโยธาทัพใหญ่

ตั้งโดยครุฑนามเกรียงไกร

มั่นไว้ดูทีอสุรา


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษา

โดยเสด็จพระศรีอนุชา

เคียงข้างรถาอลงกรณ์

แลเห็นอินทรชิตสุริย์วงศ์

ทรงนาคบาศธนูศร

ดั่งท้าวเวสสุวัณฤทธิรอน

อยู่กลางนิกรโยธี

จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล

น้องพระนเรนทร์สูรเรืองศรี

อันองค์อินทรชิตอสุรี

ครั้งนี้ทรงเทพสาตรา

ชื่อว่าธนูนาคบาศ

มีฤทธิ์อำนาจแกล้วกล้า

ทั้งสามภพจบโลกโลกา

ศักดาไม่มีใครเทียมทัน

พระองค์อย่าประมาทเหมือนแต่หลัง

ระวังอสุรีโมหันธ์

คอยมล้างศรสิทธิ์กุมภัณฑ์

ซึ่งมันจะแผลงมารอนราญ


 เมื่อนั้น

พระลักษมณ์ผู้ปรีชาหาญ

ได้ฟังพิเภกโหราจารย์

จึ่งมีพจมานตอบไป

ถึงยักษีมีเทพอาวุธ

ก็จะมาต่อยุทธ์กับใครได้

จะเกรงฤทธิ์มันด้วยอันใด

ไอ้ชาติจังไรพาลา

โกฏิแสนแม้นมาทั้งจักรวาล

จะแผลงผลาญให้สิ้นสังขาร์

ด้วยศรของเราอันศักดา

อสุราหรือจะทานฤทธี


"..." อรสุดาในชุดเกราะ มองไปที่พระลักษณ์ ด้วยความกังวล เพราะนางรู้ดี ว่าศรนาคบาศนั้น มีฤทธิ์ร้ายกาจแค่ไหน เนื่องจากศรนี้ ได้รับมาจากพระพรหมนี่เอง


เมื่อนั้น

อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี

เห็นพระลักษมณ์ยกมาก็ยินดี

จึ่งสั่งสารถีโลทัน

ให้เลื่อนรถแก้วแววฟ้า

ขึ้นไปข้างหน้าพลขันธ์

แล้วขับโยธากุมภัณฑ์

เข้าไล่โรมรันวานร


บัดนั้น

ฝ่ายหมู่พลมารชาญสมร

รับสั่งลูกท้าวยี่สิบกร

ต่างแผลงฤทธิรอนเข้าราวี


บ้างยิงบ้างแทงแย้งยุทธ์

ฟันด้วยอาวุธยักษี

โห่ร้องก้องกึกโกลี

อสุรีไล่รุกบุกบัน


บัดนั้น

โยธาวานรแข็งขัน

ต่างตนไม่คิดชีวัน

ดากันต่อกรรอนราญ


ลิงถีบยักษ์ตีกระบี่รับ

แล้วจับได้ด้วยกำลังหาญ

ฟาดลงกับพื้นสุธาธาร

หมู่มารตายกลาดดาษดา


บัดนั้น

ฝ่ายโยธาหาญยักษา

ยิ่งตายยิ่งหนุนกันเข้ามา

ตีพวกสวาวานร


บ้างกุมสากเหล็กไล่ประหาร

ลางมารก็เอาพะเนินฆ้อน

ลางตนตีด้วยคทาธร

ตะลุมบอนโรมรุกคลุกคลี


บัดนั้น

พวกพลนิกรกระบี่ศรี

รับรองป้องปัดอสุรี

แล้วทำทีแตกย่นร่นมา

ครั้นยักษีตามตีก็หลอกหลบ

ต่อยตบถีบซ้ายป่ายขวา

ชิงได้อาวุธอสุรา

เข้าไล่เข่นฆ่าวุ่นไป


บ้างตัดคอตัดแขนตัดบาท

หมู่มารตายกลาดไม่นับได้

ย่นแยกแตกยับทั้งทัพชัย

วานรยิ่งไล่โจมตี


เมื่อนั้น

ลูกท้าวทศพักตร์ยักษี

เห็นโยธาตายแตกไม่สมประดี

อสุรีกริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล

จึ่งชักศรสิทธิ์ขึ้นพาดสาย

ใจหมายเขม้นจะสังหาร

น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ

ขุนมารก็ผาดแผลงไป


เปรี้ยงเปรี้ยงดั่งเสียงฟ้าฟาด

พสุธาอากาศก็หวาดไหว

ต้องหมู่วานรพลไกร

บรรลัยเกลื่อนกลาดดาษดา


เมื่อนั้น

พระลักษมณ์สุริย์วงศ์นาถา

เห็นศรอสุรีแผลงมา

ต้องหมู่โยธาวานร

ตายยับทับกันอกนิษฐ์

น้องพระจักรกฤษณ์ก็ขึ้นศร

พาดสายหมายมาดจะราญรอน

ภูธรก็ผาดแผลงไป


ไล่มล้างศรสิทธิ์ขุนมาร

แหลกลาญไม่ทนกำลังได้

บรรดาโยธีกระบี่ไพร

ที่บรรลัยก็เป็นขึ้นมา

แล้วตรงไปด้วยกำลังฤทธิ์

ถูกองค์อินทรชิตยักษา

ต้องทั้งพหลโยธา

ตายกลาดดาษดาแหลกลาญ


เมื่อนั้น

อินทรชิตฤทธิไกรใจหาญ

ต้องศรดั่งต้องเพลิงกาล

ขุนมารร่ายเวทอันฤทธี


ครั้นถ้วนเจ็ดคาบก็ลูบลง

ทั่วสรรพางค์องค์ยักษี

บาดแผลหายสิ้นทั้งอินทรีย์

อสุรีกริ้วโกรธโกรธา

ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบบาท

ทำอำนาจเขม้นเข่นฆ่า

สั่งวิรุญมุขอสุรา

นัดดาผู้ร่วมฤทัย

ตัวเจ้าจงออกราญรอน

รับหมู่วานรไว้ให้ได้

เราจะปลุกฤทธิ์ศรชัย

แต่ในโมงเดียวอยู่บนรถ

สั่งแล้วก็จับนาคบาศ

อันมีอำนาจดั่งเพลิงกรด

สำรวมใจยอกรขึ้นประณต

กำหนดร่ายเวทวิทยา


เมื่อนั้น

วิรุญมุขสิทธิศักดิ์ยักษา

รับสั่งลูกเจ้าลงกา

ก็เร่งพลอาสาเข้าโจมตี


บัดนั้น

ฝ่ายพวกทหารยักษี

ต่างตนควบขับพาชี

เข้าไล่โยธีกระบี่ไพร


สำเนียงเท้าม้าครั่นครึก

เสียงพลโห่ฮึกแผ่นดินไหว

เลี้ยวลัดสกัดแทงวุ่นไป

พลมารไม่ลดงดกร


บัดนั้น

ฝ่ายพลกระบี่ชาญสมร

ต่างโผนโจนจับอัสดร

ตะลุมบอนถาโถมโรมรัน


ยักษ์แทงลิงชิงอาวุธ

ด้วยกำลังฤทธิรุทรแข็งขัน

ต่างหาญต่างกล้าไม่ลดกัน

กุมภัณฑ์ตายกลาดดาษดา


บัดนั้น

ฝ่ายพวกทหารยักษา

ขับม้าหนุนเนื่องกันเข้ามา

ตีพลสวาวานร


บ้างแทงด้วยทวนหอกซัด

เลี้ยวลัดรวดเร็วดั่งไกรสร

ต่างแข็งต่างขันประจัญกร

ราญรอนไม่คิดชีวี


บัดนั้น

ฝ่ายพวกโยธากระบี่ศรี

หลบหลีกว่องไวในที

ตรูกันเข้าตีพลมาร


ทั้งยักษ์ทั้งม้าก็ล้มตาย

ไพร่นายไม่ทนกำลังหาญ

ทัพยักษ์ตื่นแตกแหลกลาญ

วิ่งพล่านไม่เป็นสมประดี


เมื่อนั้น

วิรุญมุขสิทธิศักดิ์ยักษี

เห็นพลแตกตายเป็นโกลี

โกรธดั่งอัคคีไหม้ฟ้า

อสุรีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

มือคันเขม้นเข่นฆ่า

ประนมกรกุมหอกอันศักดา

ก็ร่ายวิทยากำบังกาย


เดชะพระเวทอาคมขลัง

ทั้งตัวทั้งม้าทั้งเงาหาย

อสุรีแย้มยิ้มพริ้มพราย

กรายหอกขับม้าเข้าโจมตี


แทงซ้ายป่ายขวาอุตลุด

สัประยุทธ์กลางพลกระบี่ศรี

วานรตายยับไม่สมประดี

ด้วยกำลังฤทธีอสุรา


บัดนั้น

นิลนนท์หนุมานใจกล้า

ทั้งชมพูพานอันศักดา

องคตผู้ปรีชาไว

เห็นวานรตายยับทับกัน

จะเห็นตัวกุมภัณฑ์ก็หาไม่

แต่คลับคล้ายแล้วกลับหายไป

ต่างตนสงสัยทุกนายทัพ

พากันกับหมู่ทวยหาญ

วิ่งวนอลหม่านจะคอยจับ

ไม่รู้แห่งหนที่จะรับ

แต่กระบี่แตกยับลงมา


เมื่อนั้น

พระลักษมณ์สุริย์วงศ์นาถา

เห็นโยธีตายแตกเป็นโกลา

ผ่านฟ้าฉงนสนเท่ห์ใจ

จึ่งถามพิเภกผู้ใจภักดิ์

ยักษีมันทำเป็นไฉน

ได้ยินเสียงฉับฉับแล้วหายไป

วานรบรรลัยไม่สมประดี


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษี

น้อมเศียรทูลสนองพระวาที

เหตุนี้เพราะด้วยขุนมาร

ชื่อวิรุญมุขกุมภัณฑ์

เวทมนต์ของมันกล้าหาญ

กำบังกายหายตัวเข้ารอนราญ

ด้วยหอกสุรกานต์อันศักดา

พระองค์จงแผลงศรเป็นข่าย

ไปกระหวัดรัดกายยักษา

ให้เสียพระเวทกำบังตา

ก็จะเห็นกายากุมภัณฑ์


"ห๊า!? อะไรนะ!? วิรุณมุขน่ะเหรอเจ้าคะ!?" อรสุดาเอ่ยถาม ด้วยความตกใจ เมื่อได้ทราบว่า ยักษ์ที่กำลังรบอยู่ เป็นนัดดาของตน ในขณะที่พระลักษณ์ ที่เมื่อทราบสาเหตุแล้ว ก็ชักศรพาลจันทร์ แล้วแผลงออกไป


 ก่อนที่ศรนั้น จะได้คร่าชีวิต ของอาชา แล้วกลายเป็นตาข่ายเพชร คลุมร่างกุมารยักษ์ ซึ่งวิรุญมุข ก็พยายาม ที่จะดิ้นรน ออกจากตาข่ายนี้ แต่ยอ่งดิ้นเท่าไร กุมารยักษ์ กลับได้รับความเจ็บปวด จากการรัดอย่างรุนแรง มากขึ้นมากกว่าเดิม


 จนเริ่มร้องไห้ ทำให้อรสุดา ที่เห็นเหตุการณ์ ต้องเข้าไปนั่งกอด และปลอบหลานชาย โดยที่นางไม่สน ว่าอีกฝ่ายนั้น เป็นศัตรูแต่อย่างใด สร้างความตกตะลึง ให้พระลักษณ์ และกองทัพวานรมาก รวมไปถึงหนุมาน ที่ถึงกับร้องห้ามขึ้นมา


"เฮ้ย! น้องอรสุดา! เจ้ายักษ์นั่นมันศัตรูนะ!!" "แต่เขาก็ยังเด็ก และก็เป็นหลานข้า เขาคงไม่ทำอันตรายหรอก!!!" อรสุดากล่าวเสียงดุ พลางทำตาขวางใส่ จนวายุบุตร ถึงกับยืนแข็งทื่อทันที ก่อนที่พระลักษณ์ จะกล่าวกับธิดายักษ์ อย่างนึกเกรงใจ


"...เอ่อ...อรสุดา..เจ้าช่วยถามหน่อยสิ ว่ากุมารยักษ์ตนนี้ เป็นลูกของผู้ใด แล้วเหตุใด ถึงต้องออกมารบ?" "เรื่องถามหาพ่อแม่ หม่อมฉันรู้เพคะ เขาเป็นลูกของท่านวิรุณจำบัง แต่เรื่องที่ต้องออกมารบ หม่อมฉันจะถามเองเพคะ"


 อรสุดากล่าวรับ ก่อนจะเอ่ยถามหลาน ด้วยเสียงอ่อนโยน "วิรุญมุขจ๊ะ ป้าอยู่นี่แล้วนะจ๊ะ ไม่ต้องกลัวนะ หลานตอบป้ามาซิ ใครเป็นคนสั่งให้เจ้า ออกมารบเช่นนี้?" วิรุญมุข ที่กำลังร้องไห้ เมื่อได้ยินเสียง ของผู้เป็นญาติ


 ที่เอ่ยถามอย่างอ่อนหวาน จึงหยุดร้องลง ก่อนที่จะตอบไปตามจริง "ฮือๆ~ ท่านป้าอรสุดา...ท่านปู่ทศกัณฐ์ของหนู สั่งให้หนูนี้ ยกทัพรอท่านลุงอินทรชิต ชุบศรนาคบาศเสร็จ แต่ตอนที่ท่านลุงกลับมา เขาสั่งให้หนู ไปรบกับฝ่ายศัตรู"


"ส่วนท่านลุงน่ะ....เขาต้องชุบศรต่อให้เสร็จ...ฮือๆ~" วิรุญมุขเล่า ก่อนจะร้องไห้อีกครั้ง นั่นทำให้อรสุดา รู้สึกสงสารหลาน จึงกล่าวกับหลานทันที "...งั้นวิรุญมุขจ๊ะ หลานจงไปหา ท่านลุงของเจ้านะ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงป้า ป้าดูแลตัวเองได้จ๊ะ"


 กุมารยักษ์ ได้ฟังเช่นนั้น ก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะพยักหน้า แล้วธิดาทศเศียร ก็ปล่อยนัดดา จากนั้นกุมารอสุรา ก็เดินจากไป พลางเช็ดน้ำตาไปพลาง อรสุดาลุกขึ้น พลางมองหลานอย่างเห็นใจ เพราะนางมิอาจรู้ได้....ว่าพระเชษฐาของนาง...จะรู้สึกอย่างไร...


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #55 ninja1010 (@ninja1010) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:23

    ขอร้อง
    #55
    2
    • #55-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 26)
      1 พฤษภาคม 2562 / 08:28
      โอเคจ้า~
      #55-1
    • #55-2 ninja1010 (@ninja1010) (จากตอนที่ 26)
      10 พฤษภาคม 2562 / 02:57

      😊😊😊
      #55-2