(Fic รามเกียรติ์) อรสุดาดวงขวัญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,879 Views

  • 59 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    284

    Overall
    2,879

ตอนที่ 25 : ศึกมังกรกัณฐ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

เช้าวันต่อมา


 ในขณะที่พระราม กำลังประชุม เรื่องสงครามกับยักษ์ กับเหล่าทหาร และเหล่าขุนศึกวานรอยู่นั้น...


ตึง...

ตึง...

ตึง...


 เสียงที่สั่นสะเทือน ไปทั่วบริเวณ ทำให้พระทรงสังข์ ถึงกับเอ่ยถามพิเภก ด้วยความฉงนใจ


ดูกรพิเภกกุมภัณฑ์

วันนี้ใครยกทวยหาญ

ออกมาต่อกรรอนราญ

เสียงสะเทือนสะท้านธรณี


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษี

พิเคราะห์ดูโดยยามนาที

อสุรีก็แจ้งด้วยปรีชา

จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล

นเรนทร์สูรปิ่นภพนาถา

อันทัพที่ยกออกมา

คืออสุรามังกรกัณฐ์

เพื่อนนั้นเป็นบุตรพญาขร

ศิลป์ศรยิ่งยวดกวดขัน

อยู่ยังบุรีโรมคัล

หลานทศกัณฐ์อสุรี


เมื่อนั้น

พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี

ได้ฟังพิเภกพาที

จึ่งมีบัญชาถามไป

ตัวมันชำนาญในการศร

ฤทธิรอนไม่มีใครเปรียบได้

เราจะให้ทหารผู้ใด

ยกออกชิงชัยอสุรา


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษา

น้อมเศียรสนองพระบัญชา

อันซึ่งโยธาวานร

ไม่เห็นผู้ใดจะโรมรัน

ประจัญด้วยลูกพญาขร

ขอเชิญเสด็จพระสี่กร

ออกไปราญรอนขุนมาร


เมื่อนั้น

พระจักรีผู้ปรีชาหาญ

ได้ฟังพิเภกโหราจารย์

ผ่านฟ้าสั่งลูกพระสุริยัน

จงเตรียมโยธาวานร

ฤทธิรอนเหี้ยมแหงแข็งขัน

จะยกออกไปโรมรัน

ล้างมังกรกัณฐ์อสุรี


บัดนั้น

พญาสุครีพกระบี่ศรี

รับสั่งสมเด็จพระจักรี

ถวายอัญชุลีแล้วออกมา


จัดเป็นเสนาพยุหบาตร

นิลราชเป็นปากปักษา

นิลเอกนิลขันเป็นสองตา

วายุบุตรเป็นเศียรสกุณี

มหัทวิกันเป็นลิ้น

นิลนนท์เป็นคอปักษี

สองปีกกางป้องโยธี

วาหุโรมกระบี่ชมพูพาน

อันซึ่งเท้าซ้ายเท้าขวา

ปิงคลามาลุนสองทหาร

กองหลวงเป็นตัวเหยี่ยวการ

หลานอินทร์เป็นหางต้อนพล

อันหมู่เตียวเพชรจังเกียง

รายเรียงสลับเป็นเล็บขน

สุครีพพิเภกสองตน

รองบาทยุคลพระสี่กร


"ถ้าเช่นนั้น...องค์พระราม พระองค์โปรดให้หม่อมฉัน ไปร่วมรบในครั้งนี้ ด้วยเถิดเพคะ" "!!!!!" คำขอของอรุสดา ทำให้คนอื่นๆ พากันตะลึง ด้วยความตกใจ แม้แต่หนุมานเอง ก็ถึงกับเอ่ยถาม ด้วยความห่วงใย ในตัวภรรยา และบุตรในอุทร


"น้องอรสุดา...น้องแน่ใจแล้วรึ ว่าจะช่วยพี่ กับคนอื่นๆ ในการรบครั้งนี้น่ะ ที่พี่ถามน้อง เพราะน้องอุ้มท้องอยู่ พี่เกรงว่าน้อง และลูกในท้อง จะได้รับอันตรายนะ (;;^ ^)"


"ข้ารู้...แต่ถึงอย่างไรเสีย ข้าจะต้องช่วยเหลือเจ้า กับคนอื่นๆอยู่ดี" เมื่อร่างบางนั้น ยังคงกล่าวยืนยันเช่นนี้ ก็ไม่มีผู้ใด กล้าขัดใจนางได้


เมื่อนั้น

พระรามสุริย์วงศ์ทรงศร

กับพระอนุชาฤทธิรอน

บทจรไปสรงชลธาร


สองกษัตริย์สระสนานสำราญองค์

สุคนธ์ทิพย์กลิ่นส่งหอมหวาน

สนับเพลาคู่ทรงมัฆวาน

เชิงงอนแก้วกาญจน์กระหนกเวียน

ภูษาพื้นม่วงเครือมาศ

เป็นรูปนาคราชเจ็ดเศียร

ชายไหวรายพลอยแก้ววิเชียร

ชายแครงเครือเขียนฉลุดวง

ฉลององค์ตาบทิศเฟื่องแก้ว

สังวาลแววมรกตรุ้งร่วง

ทับทิมทิพย์ประดับทับทรวง

พาหุรัดโชติช่วงทองกร

ต่างทรงธำมรงค์เรือนครุฑ

ทรงมงกุฎจำรัสประภัสสร

พระหัตถ์จับศิลป์ฤทธิรอน

บทจรขึ้นรถเทวัญ


รถเอยราชรถทรง

ขององค์เจ้าตรัยตรึงศ์สวรรค์

ดุมวงกงแก้วกระหนกบัน

ประดับชั้นช่อห้อยพลอยเพชร

แท่นท้ายลายเทพประนมกร

อรชรทุกชั้นบัลลังก์เก็จ

พนักล้วนลายกาบกระหนาบเม็ด

มุขเด็จล้วนดวงมณีพราย

เทียมด้วยสินธพเทเวศร์

กำลังเดชเพียงพลิกแผ่นดินหงาย

มาตุลีขับม้ากรีดกราย

น้องนารายณ์นั่งหน้าประนมกร

ประดับเครื่องบังสูรย์มยุรฉัตร

พัดโบกบังแทรกธงสลอน

เสียงฆ้องกลองชนะแตรงอน

อัสดรเริงร้องคะนองชัย

สำเนียงเสียงโห่พลหาญ

ดินฟ้าจักรวาลสะท้านไหว

ผงคลีมืดคลุ้มชอุ่มไป

เร่งรีบพลไกรยาตรา


...............

........

...

ณ สนามรบ


ครั้นมาถึงที่รณรงค์

พระภุชพงศ์เห็นพวกยักษา

จึ่งให้หยุดพหลโยธา

อยู่ตรงหน้าทัพอสุรี


"...ท่านพี่มังกรกัณฐ์..." อรสุดา ในชุดเกราะนักรบ มือถือง้าวด้ามยามนั้น มองไปที่ลูกพี่ลูกน้อง พลางนึกอย่างวิตก เพราะนางต้องช่วยพระราม รบกับอีกฝ่าย โดยที่ฝ่ายอสุรา เป็นพวกเดียวกับนางเอง แต่นางก็จำต้องเลิกคิด ก่อนจะตั้งใจคอยฟัง คำสั่งจากพระราม


เมื่อนั้น

พญามังกรกัณฐ์ยักษี

เสด็จเหนือรถแก้วมณี

อยู่กลางโยธีกุมภัณฑ์

เห็นมนุษย์ยกทัพมาแต่ไกล

พลไกรเพียงหนึ่งแผ่นดินลั่น

หมายเขม้นเข่นฆ่าโรมรัน

ให้แยกพลขันธ์เป็นปีกกา

แล้วมีพระราชบรรหาร

สั่งโลทันมารยักษา

ให้ขับรถแก้วแววฟ้า

ฝ่าหมู่โยธาขึ้นไป


จึ่งร้องว่าเหวยมนุษย์

เอ็งมีฤทธิรุทรเป็นไฉน

อหังการ์อาจองทะนงใจ

มาชิงชัยกับหมู่อสุรี

ตัวเราอยู่กรุงโรมคัล

ชื่อมังกรกัณฐ์ยักษี

ทรงเดชเดชาราวี

ตรีโลกก็เกรงฤทธา

วันนี้ตัวเอ็งจะบรรลัย

ด้วยศรชัยของกูผู้แกล้วกล้า

อันจะรอดคืนไปอย่าสงกา

ทั้งพวกสวาวานร


เมื่อนั้น

พระนารายณ์สุริย์วงศ์ทรงศร

ได้ฟังหลานท้าวยี่สิบกร

ภูธรมีราชโองการ

เหวยมังกรกัณฐ์ขุนยักษ์

อย่าฮึกฮักอ้างอวดกำลังหาญ

แต่พ่อของเอ็งมารอนราญ

ยังไม่ต้านทานมือกู

ตัวมึงมีฤทธิ์สักเพียงไร

จึ่งอาจใจออกมาต่อสู้

หัวจะขาดปลิวไปไม่ทันรู้

มึงอย่าดูหมิ่นเจรจา


เมื่อนั้น

พญามังกรกัณฐ์ยักษา

ได้ฟังกริ้วโกรธโกรธา

สองตาดั่งแสงอโณทัย

ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบบาท

พสุธากัมปนาทหวาดไหว

ให้ขับพหลพลไกร

เข้าไล่ถาโถมโจมตี


บัดนั้น

นายกองทัพหน้ายักษี

รับสั่งพญาอสุรี

แล้วขับโยธีเข้าราญรอน


หมู่มารก็วิ่งเข้าฟันแทง

แย้งยิงปืนไฟธนูศร

พุ่งซัดแหลนหลาวโตมร

ตะลุมบอนหักโหมโรมรัน


บัดนั้น

ฝ่ายพลวานรแข็งขัน

รับรองป้องปัดกุมภัณฑ์

ดากันเข้าโรมโจมตี


บ้างหักเอวหักคอหักเข่า

ฉีกแขนฉีกเท้ายักษี

ขบกัดฟัดฟาดเป็นโกลี

อสุรีตายกลาดดาษดา


บัดนั้น

ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษา

ยิ่งตายยิ่งหนุนกันเข้ามา

ตีพวกโยธากระบี่ไพร


พุ่งซัดอาวุธเป็นห่าฝน

ต่างตนต่างหนีต่างไล่

เสียงปืนเสียงโห่สนั่นไป

พลไกรไม่คิดชีวี


บัดนั้น

ฝ่ายหมู่โยธากระบี่ศรี

ต่างตนยืนยันประจัญตี

คลุกคลีรบชิดติดพัน


หวดซ้ายป่ายขวาอุตลุด

ด้วยฤทธิรุทรแข็งขัน

เป็นหมู่หมู่เหล่าเหล่าเข้าบุกบัน

กุมภัณฑ์ตายแตกไม่สมประดี


เมื่อนั้น

พญามังกรกัณฐ์ยักษี

เห็นวานรรอนราญอสุรี

บ้างตายบ้างหนีกระจายไป

พระกรกวัดแกว่งศรสาตร์

ร้องตวาดเพียงพื้นแผ่นดินไหว

ให้โลทันขับราชรถชัย

เข้าลุยไล่กลางพลวานร


หักหาญราญรุกบุกตี

กระบี่ตายยับด้วยคันศร

เกลื่อนกลาดดาษพื้นดินดอน

ด้วยฤทธิรอนกุมภัณฑ์


เมื่อนั้น

พระทรงครุฑภุชพงศ์รังสรรค์

ครั้นเห็นพญามังกรกัณฐ์

ตีพวกพลขันธ์เข้ามา

วานรล้มตายอกนิษฐ์

ด้วยกำลังฤทธิ์ยักษา

จึ่งจับอัคนิวาตอันศักดา

พาดสายเงื้อง่าแล้วแผลงไป


เมื่อนั้น

พญามังกรกัณฐ์ยักษา

เห็นมนุษย์นั้นแผลงศรมา

โยธาตายยับนับพัน

จึ่งจับจักรแก้วฤทธิรงค์

ขององค์พรหเมศรังสรรค์

กวัดแกว่งดั่งแสงเพลิงกัลป์

กุมภัณฑ์ขว้างไปด้วยฤทธี


โชติช่วงดั่งดวงทินกร

ต้องพลวานรกระบี่ศรี

หัวขาดตีนขาดไม่สมประดี

ล้มก่ายกับที่สุธาธาร


"ห๊า!!! จักรแก้วนี่นา!?" อรสุดา ที่กำลังใช้ง้าว เข้าต่อกรเสนายักษ์นั้น เห็นสิ่งที่มังกรกัณฐ์ ได้ขว้างออกไป ซึ่งมันได้สังหาร เหล่าวานรเป็นจำนวนมาก เมื่อธิดาพญายักษ์ เห็นจักรสังหาร นางก็อุทานขึ้น ด้วยความตกใจ


 จนหนุมาน ที่กำลังสู้กับอสุรา ถึงกับเอ่ยถามขึ้นมาทันที "จักรแก้ว? มันเป็นอาวุธ ของพระอินทร์นี่นา แล้วไปอยู่กับมันได้อย่างไร?" "...ใช่ มันเป็นอาวุธ ของพระอินทร์จริงๆ แต่พระอินทร์ทิ้งมัน ตอนที่แพ้พี่ของข้า"


"เขาจึงเอามัน ไปเป็นหลักฐาน ว่าชนะพระอินทร์แล้ว เท่าที่ดูแล้ว ท่านพ่อคงมอบมัน ให้กับมังกรกัณฐ์แน่แท้" อรสุดาอธิบาย ก่อนจะคาดคะเน ว่าอีกฝ่ายได้รับมากไหน


เมื่อนั้น

พระตรีภพลบโลกทุกสถาน

เห็นยักษ์ขว้างจักรมารอนราญ

ต้องพลทวยหาญวานร

ตายยับทับกันนับสมุทร

พระจักรภุชก็ทรงพระแสงศร

อันชื่อพลายวาตฤทธิรอน

ภูธรผาดแผลงไปด้วยฤทธิ์


ต้องจักรขุนมารละเอียดลง

ด้วยกำลังศรทรงพระจักรกฤษณ์

แล้วต้องโยธาปัจจามิตร

ตายยับอกนิษฐ์ก่ายกอง

บรรดาวานรที่ล้มตาย

ครั้นว่าพระพายพัดต้อง

ก็เป็นขึ้นโลดโผนโจนคะนอง

โห่ร้องเยาะเย้ยขุนมาร


เมื่อนั้น

พญามังกรกัณฐ์ใจหาญ

กริ้วโกรธพิโรธดั่งไฟกาล

ขุนมารก็แผลงศรไป


ต้ององค์พระรามสุริย์วงศ์

ตัดเกราะแก้วทรงเข้าไปได้

พอกระทั่งมังสาภูวไนย

ก็กลับไปลอยอยู่ยังเมฆา


เมื่อนั้น

พระภุชพงศ์องค์นารายณ์นาถา

เห็นศรยักษีมีฤทธา

ผ่านฟ้านิ่งนึกตรึกไป

อันมังกรกัณฐ์นี้สามารถ

ยิงเกราะกูขาดเข้ามาได้

นับว่าเป็นชายชาญชัย

ยิ่งในสุริย์วงศ์พงศ์ยักษ์

ครั้งเมื่อพญาขรรณรงค์

ก็ยิงคันธนูทรงกูหัก

พ่อลูกประเสริฐเลิศนัก

ศรศักดิ์ไม่มีใครเทียมทัน

คิดพลางก็ขึ้นธนูศิลป์

ฟ้าดินสะเทือนเลื่อนลั่น

พระกรชักศรพาลจันทร์

พาดสายหมายมั่นแล้วแผลงไป


ต้องศรมังกรกัณฐ์มาร

แหลกลาญไม่ทนกำลังได้

พวกพลกุมภัณฑ์ก็บรรลัย

สิ้นทั้งรถชัยอสุรี


เมื่อนั้น

พญามังกรกัณฐ์ยักษี

สิ้นรถสิ้นทศโยธี

สิ้นทั้งสารถีโลทัน

ผู้เดียวไม่มีใครเป็นเพื่อน

พักตร์เฝื่อนความกลัวตัวสั่น

สุดคิดสุดฤทธิ์จะโรมรัน

กุมภัณฑ์ถวิลจินดา

ชิชะมนุษย์กระจิริด

ศรสิทธิ์ของมันแกล้วกล้า

ทั้งหมู่วานรโยธา

กูฆ่าไม่ม้วยบรรลัย

มาตรแม้นจะกลับเข้าราญรอน

ไหนจะรอต่อกรมันได้

คิดแล้วก็เหาะขึ้นไป

ยังในกลีบเมฆด้วยฤทธี


ยอกรประนมเหนือเกศ

ไหว้คุณพรหเมศเรืองศรี

อ่านเวทสำรวมอินทรีย์

อสุรีนิมิตกายา


เกิดเป็นกุมภัณฑ์ฤทธิรงค์

เหมือนองค์พญายักษา

เกลื่อนกลาดดาษไปในท้องฟ้า

ด้วยศักดาเดชขุนมาร

แล้วบันดาลห่าฝนถ่านเพลิง

เถกิงรุ่งแรงแสงฉาน

ตกลงยังพื้นสุธาธาร

ร้อนดั่งหนึ่งกาลอัคคี


เมื่อนั้น

พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี

เห็นมังกรกัณฐ์อสุรี

ไม่ต่อตีหายไปกับตา

แต่ถ่านเพลิงตกเต็มสุธาธาร

ชัชวาลร้อนแรงแสงกล้า

ให้ฉงนสนเท่ห์ในวิญญาณ

จึ่งมีบัญชาถามไป

ดูก่อนพิเภกกุมภัณฑ์

อันมังกรกัณฐ์นั้นไปไหน

ห่าฝนตกลงเป็นถ่านไฟ

ด้วยเหตุอันใดอสุรี


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษี

ได้ฟังพจนารถพระจักรี

ชุลีกรสนองพระบัญชา

อันซึ่งพญามังกรกัณฐ์

มันหนีขึ้นยังเวหา

ซ่อนกายแอบกลีบเมฆา

ร่ายเวทวิทยาเชี่ยวชาญ

ให้เป็นห่าฝนถ่านเพลิง

สีเถกิงร้อนแรงแสงฉาน

หวังจะฆ่าวานรให้วายปราณ

ด้วยเวทขุนมารผู้ฤทธี


เมื่อนั้น

พระอวตารทรงสวัสดิ์รัศมี

ได้ฟังพิเภกอสุรี

ภูมีทอดทัศนาไป

เห็นรูปอสุราในอากาศ

เหมือนกันเกลื่อนกลาดไม่นับได้

มิรู้ที่จะแผลงศรชัย

ว่าตนใดเป็นมังกรกัณฐ์

แต่พาดสายหมายมุ่งเป็นหลายที

พระจักรีไม่รู้แห่งลั่น

จึ่งถามพิเภกกุมภัณฑ์

จะสำคัญยักษาตนใด


บัดนั้น

พิเภกผู้มีอัชฌาสัย

ได้ฟังบรรหารพระภูวไนย

ก็ทูลไปด้วยไวปัญญา

ขอพระองค์จงสั่งพรหมาสตร์

ให้ตรงไปพิฆาตยักษา

แม้นมังกรกัณฐ์มรณา

จะหายรูปมายาพร้อมกัน


เมื่อนั้น

พระนารายณ์สุริย์วงศ์รังสรรค์

ได้ฟังพิเภกกุมภัณฑ์

ทรงธรรม์จึ่งสั่งศรชัย

เสร็จแล้วพาดสายเงื้อง่า

งามสง่าไม่มีที่เปรียบได้

น้าวหน่วงด้วยกำลังว่องไว

ก็ผาดแผลงไปด้วยฤทธี


เสียงสนั่นครั่นครื้นอากาศ

วิมานมาศสะเทือนทุกราศี

ตรงไปตามสั่งพระจักรี

ต้องอสุรีมังกรกัณฐ์

เศียรขาดกระเด็นจากกาย

ด้วยฤทธิ์พระนารายณ์รังสรรค์

ตกลงสุดสิ้นชีวัน

รูปมายานั้นก็หายไป


เมื่อนั้น

ฝ่ายฝูงเทวาน้อยใหญ่

ทั้งหมู่นางฟ้าสุราลัย

เห็นพระทรงชัยสี่กร

สังหารพญามังกรกัณฐ์

สุดสิ้นชีวันด้วยแสงศร

ต่างองค์ปรีดาสถาวร

เผยบัญชรแก้วทุกวิมาน

เยี่ยมพักตร์สำรวลสรวลร่า

พร้อมหน้าตบหัตถ์ฉัดฉาน

โปรยดอกไม้ทิพย์อันโอฬาร

หอมหวานตลบอบอาย

หมู่นางอัปสรก็ดีดสี

ดุริยางค์ดนตรีประสานสาย

อวยชัยให้พรพระนารายณ์

ยอกรถวายบังคมคัล


 ท่ามกลางความยินดีนั้น มีเพียงอรสุดา ที่มองร่างของมังกรกัณฐ์ อย่างรู้สึกเศร้าใจ ก่อนจะขออภัย ให้กับอีกฝ่าย อย่างสลดใจ "...ช่างน่าเศร้านัก...ที่น้องมิอาจ...ที่จะช่วยท่าน...หรือห้ามศึกได้...น้องขอโทษท่านด้วยนะ...ท่านพี่มังกรกัณฐ์..."


เมื่อนั้น

ระจักรรัตน์แก้วรังสรรค์

ครั้นเสร็จสังหารกุมภัณฑ์

ทรงธรรม์ชมทิพย์มาลัย

แล้วให้เลิกพวกพลากร

วานรโห่สนั่นหวั่นไหว

ออกจากสมรภูมิชัย

ไปยังสุวรรณพลับพลา


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น