ตอนที่ 22 : ทำลายพิธีทดน้ำ (หนุมาน x อรสุดา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    26 มี.ค. 62

วันต่อมา


 ภายในห้องของวายุบุตร เป็นร่างสูงของหนุมาน ที่นอนกอดร่างบาง ที่ส่วนหน้าท้องเริ่มนูนขึ้นมา ซึ่งอรสุดา นอนหันหลังให้วานร ผู้เป็นสามีของนาง ยามที่แสงอรุณ ได้ต้องดวงพักตร์งาม ธิดาพญายักษ์ ก็ตื่นจากนิทรา แล้วลุกขึ้นจากเตียง เพื่อชำระร่างกาย แต่ทว่า...


ฟุ่บ!

"!!!"

"จะไปไหนเหรอจ๊ะ~~"


 เสียงของวานรขาว ที่เอ่ยถามอย่างกวนๆ พลางกอดเอวของภรรยาไว้ เพื่อไม่ให้นางไปไหนทั้งสิ้น ทำเอาร่างบาง ถึงกับหันทำหน้าแก้มป่อง อย่างไม่พอใจนัก แต่สำหรับวานรขาว ภาพที่เขาเห็นนั้น ดูน่ารักน่าชัง เป็นที่สุดยิ่งนัก


"เจ้าวานรขาว ตอนนี้ข้าจะไปอาบน้ำน่ะ ดังนั้น เจ้าปล่อยข้าได้แล้วล่ะ" อรสุดาตอบอีกฝ่าย เพื่อให้ผู้เป็นสามี ปล่อยนางเสียที "ไม่เอา~ พี่จะกอดเจ้ากับลูกๆ ถ้าจะไปอาบ ให้พี่อาบด้วยคนสิ~ (^3^)"


 หนุมานกล่าว ก่อนจะกระชับวงแขน โอบเอวของนางไว้ พลางขยับหน้าคมเข้ม เข้าใกล้หน้าหวาน แล้วขยับเข้าสูดกลิ่น จากซอกคอระหง ทำเอาธิดาพญายักษ์ ถึงกับหน้าแดงขึ้นมา จนถึงขั้นใช้มือบาง ผลักร่างสูงใหญ่ เพื่อให้ออกจากตัวนาง


 แต่กลับยิ่งทำให้หนุมาน ยิ่งนึกแกล้งนางอีก โดยการใช้มืออีกข้าง เข้ากระชับโอบกอด พลางเข้าสูดดมจากคออ่อน จนในที่สุด อรสุดา จึงตัดสินใจ โดยการกล่าวอย่างเด็ดขาด


"เจ้าวานรขาว...ถ้ายังไม่หยุดอีก พอลูกออกมาแล้ว ข้าจะไม่ให้เจ้า ได้อุ้มลูกๆเลยนะ (-_-*)" "...(;-_-)" คำพูดของนาง ทำเอาหนุมาน ถึงกับยอมปล่อย พลางกล่าวออดอ้อน และขอโทษ "เอ่อ...ก็ได้จ๊ะ พี่ขอโทษนะจ๊ะ พี่แค่อยากเล่น กับเจ้าเท่านั้นเอง"


"แต่อย่าพรากลูกเลยนะ พี่ขอร้องนะ~" "เฮ้อ...ก็ได้ ก็ได้ ข้าจะให้อภัยเจ้า แต่ตอนนี้ข้าจะไปอาบน้ำนะ" อรสุดากล่าว พลางเอานิ้วแตะริมฝีปาก ของวานรขาว ก่อนจะลุกเดิน ไปหยิบผ้าขาวม้า และขันน้ำ แต่ก่อนจะไปที่ริมคงคา


 ธิดาพญายักษ์ ก็กล่าวสั่งทันที "เจ้าวานรขาว เจ้าไปหันทางอื่นหน่อย ข้าจะเปลี่ยนผ้าน่ะ (-_-)" "จ้า...(-///-)" วายุบุตรกล่าวรับคำ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น และไม่กล้าหันหน้า ไปทางภรรยาเลย แม้แต่น้อย...


.................

...........

......

ณ ริมแม่น้ำในค่ายทัพ


 หลังจากที่อรสุดา ได้เปลี่ยนเป็นนุ่งผ้าขาวม้าแล้ว นางก็รีบเดิน ไปที่ริมคงคา โดยมีหนุมาน คอยเดินตามไปด้วย แต่เมื่อทั้งคู่เดินไปถึง ความประหลาดใจ ก็บังเกิดขึ้น เมื่อสองสามีภรรยา เห็นเหล่าเสนาวานร


 พากันยืนมองแม่น้ำ ด้วยความตกใจ ระคนแปลกใจ ซึ่งหนึ่งในนั้น เป็นวานรสีแดงชาด ที่ยืนอย่างวิตก จนวานรขาว ต้องเอ่ยถามขึ้นมาทันที "ท่านน้าสุครีพ เกิดอะไรขึ้นกันรึขอรับ?" "หนุมานเองรึ? เฮ้อ...ก็วันนี้น่ะสิ"


"จู่ๆน้ำในแม่น้ำนี้ มันเหิดแห้งเหือดขึ้นมา ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร น้ามาทราบเรื่องนี้ จากพวกทหารวานร อย่างที่เจ้านี่แหละ" สุครีพกล่าวอธิบาย พลางชี้ไปที่คงคา ที่บัดดนี้วารีนั้น ได้หายไปอย่างไร้ซึ่งร่องรอย


 แต่อรสุดา ที่เคยรู้กลศึก ของยักษ์เป็นอย่างดี กลับทราบได้ทันที ว่าต้องเกิดเรื่องขึ้น เพราะสาเหตุจากอะไร "...นี่ท่านอากุมภกรรณ...ทำพิธีทดน้ำสินะ..." "!!!!" คำพูดของนาง ทำให้สองพญาวานร ถึงกับหันมาทางนาง ก่อนที่หนุมาน จะเอ่ยถามร่างบาง


"น้องอรสุดา พิธีทดน้ำคืออะไรรึจ๊ะ?" "...เป็นพิธีที่ต้องใช้เวลา นานถึง ๗ วันน่ะ" "๗ วัน? ถ้าครบ ๗ วันแล้ว จะเป็นเช่นไรรึ?" สุครีพเอ่ยถาม อย่างอยากรู้ จนได้รับคำตอบ ที่น่าตกใจ "...ถ้าครบ ๗ วันแล้ว...พวกเราในกองทัพ..."


"จักต้องอดน้ำตาย..."


"อะไรนะ!?" ทั้งสุครีพ หนุมาน และเหล่าเสนาวานร ที่ได้รับคำตอบนั้น ถึงกับตื่นตกใจ เพราะไม่นึกเลย ว่ากุมภกรรณ จะใช้วิธีแบบนี้ ในการสังหารพวกตน วานรขาว จึงกล่าวกับสุริยบุตรทันที


"ท่านน้าสุครีพ หลานว่าเราควร จะเข้าเฝ้าองค์พระราม แล้วแจ้งเหตุให้ทรงนะขอรับ" "อื้ม น้าก็เห็นด้วยนะ อรสุดา เจ้าก็ไปเข้าเฝ้ากันเถิด" "จะ...เจ้าค่ะ" ร่างบางกล่าวรับคำ ก่อนจะเดินตามทั้งสองวานรไป...


................

............

.......

ณ พลับพลา


 หลังจากที่ทั้งสามไปถึง พวกเขาก็กราบทูล เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น อีกทั้งสุครีพ ยังได้กราบทูล เรื่องที่อรสุดา ทราบสาเหตุที่มา ที่ทำให้น้ำในแม่น้ำ เกิดแห้งขอดอีกด้วย พระรามที่ทราบเรื่องราว จึงเอ่ยถามพิเภกขึ้นมา


อันกุมภกรรณยักษี

ไปทำพิธีอยู่ที่ไหน

เราจะคิดอ่านประการใด

จึ่งจะได้ล้างพิธีมัน


บัดนั้น

พิเภกสุริย์วงศ์รังสรรค์

ฟังราชบัญชาพระทรงธรรม์

บังคมคัลแล้วทูลสนองไป

อันที่ซึ่งตั้งพิธีการ

ตัวข้าบทมาลย์หารู้ไม่

เว้นไว้แต่นางกำนัลใน

ซึ่งร่วมจิตชิดใช้อสุรี

ขอให้หนุมานฤทธิรณ

ไปซ้อนกลกุมภกรรณยักษี

แปลงกายให้เป็นสตรี

เข้าปลอมพาทีด้วยกำนัล

ก็จะรู้ที่อยู่ขุนมาร

ซึ่งไปอ่านพระเวทรังสรรค์

เร่งตามไปล้างพิธีมัน

น้ำนั้นก็จะไหลลงมา


เมื่อนั้น

พระจักรรัตน์แก้วนาถา

ได้ฟังพิเภกโหรา

ผ่านฟ้ามีราชโองการ

ดูก่อนคำแหงวายุบุตร

ท่านผู้ฤทธิรุทรกล้าหาญ

จงไปล้างพิธีขุนมาร

ด้วยปรีชาชาญของวานร


บัดนั้น

จึ่งศรีหนุมานชาญสมร

รับสั่งพระนารายณ์ฤทธิรอน

ชุลีกรแล้วคลานออกมา


"ช้าก่อน เจ้าวานรขาว!" ทันใดนั้น อรสุดาที่นั่งอยู่ ตะโกนเรียกวายุบุตร จนหนุมาน ต้องหันมาทางนาง อย่างนึกสังหรณ์ใจ ว่านางจะต้องขอ ให้ตนช่วยอย่างแน่นอน ซึ่งก็เป็นไปตามคาด เนื่องจากจากว่า...


"จ๊ะ มีอะไรเหรอจ๊ะ? (^ ^;;)" "ข้าจะไปกับเจ้าด้วย" "ทำไมเหรอจ๊ะ?" "เพราะถ้าเจ้าทำลายพิธีแล้ว ข้าก็จะได้อาบล้าง ชำระกายด้วย" "...จ๊ะ...(T-T;;;)" หนุมานกล่ารับคำ ทั้งที่ในใจอยากร้องไห้


 แต่เพราะหน้าที่ ของผู้เป็นทั้งสามี และชายชาติทหาร จึงยอมพานางไปด้วย โดยเสกให้ร่างบาง มีขนาดเล็กลง พอที่จะไม่มีผู้ใด สามารถมองเห็นได้ แล้วเอาอรสุดา ไปวางไว้บนศีรษะ ก่อนจะร่ายมนต์ แล้วทั่วทั้งร่างนั้น...


กายนั้นก็กลับเป็นเหยี่ยว

เรี่ยวแรงดั่งราชปักษี

ถาบถาราร่อนด้วยฤทธี

ไปวังอสุรีกุมภกรรณ


...............

...........

.......

ณ วังของกุมภกรรณ


เลื่อนลอยอยู่บนอากาศ

ตรงปราสาทแก้วฉายฉัน

แลเห็นฝูงนางกำนัล

สรวลสันต์เล่นอยู่ที่ชาลา

มีความชื่นชมด้วยสมคิด

ในจิตแสนโสมนัสสา

จึ่งร่อนเวียนวงลงมา

ริมมหาปราสาทรูจี


แอบอยู่บังบานทวาเรศ

ให้ลับเนตรกำนัลสาวศรี

จึ่งอ่านพระเวทด้วยฤทธี

นิมิตอินทรีย์วานร


 กลับกลายเป็นนางกำนัล

ผิวพรรณเป็นที่สโมสร

อ้อนแอ้นแน่งน้อยอรชร

กรายกรดำเนินออกมา


นั่งลงกลางฝูงนางทั้งหลาย

ทำสรวลสันต์ทักทายถ้วนหน้า

แล้วเสแสร้งแกล้งถามด้วยมารยา

ตัวข้านี้คิดหลากใจ

อันองค์พญากุมภกรรณ

จะออกไปโรมรันก็หาไม่

วันนี้เสด็จไปแห่งใด

หรืออยู่ในปราสาทรูจี


บัดนั้น

นวลนางกำนัลสาวศรี

ได้ฟังจึ่งตอบวาที

เจ้านี้ใช่การอย่าเจรจา

อันองค์มหาอุปราช 

ทรงธรรม์ธิราชนาถา

ไปตั้งพิธีกิจวิทยา

ที่ในมหาคงคาลัย

นอนขวางอยู่กลางกระแสชล

อ่านมนต์ทดน้ำมิให้ไหล

อันมนุษย์กับวานรไพร

จะม้วยบรรลัยด้วยฤทธี


บัดนั้น

หนุมานซึ่งเป็นสาวศรี

ได้ฟังคำนางอสุรี

ทำเป็นยินดีแล้วตอบไป

ตัวข้าป่วยอยู่หลายวัน

อนิจจาหาทันรู้ไม่

ทีนี้ไพรีจะบรรลัย

เราจะได้เป็นสุขทุกเวลา

กลัวแต่พิเภกศัตรู

จะล่วงรู้ในกลยักษา

บอกแก่พระลักษมณ์พระรามา

ให้ล้างวิทยาพิธีกรรม์


บัดนั้น

นวลนางอสุรีสาวสรรค์

คิดว่าเป็นเพื่อนกำนัล

ไม่สำคัญว่าพวกไพริน

ยิ้มแล้วก็กล่าววาจา

อันคำเจ้าว่านี้ควรสิ้น

ถึงใครใครทั้งในแผ่นดิน

จะล่วงได้ยินเราพาที

มาตรจะเที่ยวหาพญายักษ์

ไหนจักรู้แห่งตำแหน่งที่

เว้นแต่นางคันธมาลี

กับสี่นางซึ่งเก็บดอกไม้ไป

ส่งพญาอสุรีทุกเวลา

นอกนั้นใครหารู้ไม่

ถึงพิเภกผู้ปรีชาไว

จะบอกไพรีได้อย่าสำคัญ


บัดนั้น

หนุมานซึ่งเป็นสาวสรรค์

ครั้นแจ้งแห่งคำกำนัล

รำพันบอกเล่าก็ปรีดา

จึ่งกล่าวอุบายเลี้ยวลวง

ข้านี้ลืมพวงบุปผา

ว่าแล้วก็เดินออกมา

จากฝูงอสุราอนงค์ใน


ครั้นไกลพระราชนิเวศน์

ลับเนตรหามีใครเห็นไม่

ขุนกระบี่ผู้ปรีชาไว

สำรวมใจนิมิตอินทรีย์


กลับกลายเป็นเหยี่ยวเรี่ยวแรง

สองตาดั่งแสงมณีศรี

บินถาราร่อนด้วยฤทธี

ตรงไปที่สวนมาลา


ราปีกหันเหียนเวียนวง

โผลงจับกิ่งพฤกษา

คอยดูห้านางกัลยา

จะออกมาเก็บดอกบุษบัน


"เจ้าวานรขาว ในเมื่อยังไม่ถึงเวลา ข้าก็ขอนอนก่อนนะ...ฮ้าว..." อรสุดา ที่อยู่บนศีรษะ ของพญาเหยี่ยวแปลง กล่าวพลางร้องหาว เพราะรู้สึกง่วงนอน จนวานรขาว ต้องกล่าวตอบกลับทันที "จ๊ะ...ได้เลยจ๊ะ น้องนอนไปก่อนเลยจ๊ะ (^ ^;;;)"


 เมื่อร่างบางได้ยินเช่นนั้น นางจึงเอนกาย นอนลงบนศีรษะ ก่อนจะหลับไปทันใด....


.................

.............

.......

ผ่านไป ๑๑ ชั่วโมง


บัดนั้น

ฝ่ายคันธมาลีสาวสรรค์

กับสี่กัลยาวิลาวัณย์

ครั้นใกล้สายัณห์เวลา

ก็อาบน้ำทาแป้งแต่งตัว

ใส่น้ำมันหวีหัวผัดหน้า

นวลละอองผ่องแผ้วจำเริญตา

นุ่งห่มโอ่อ่าอรชร

จิ้มลิ้มพริ้มพร้อมทุกนางใน

ใครเห็นเป็นที่สโมสร

แน่งน้อยดั่งเทพกินนร

กรายกรไปสวนมาลี


ครั้นมาถึงที่อุทยาน

เกษมศานต์ทั้งห้ามารศรี

สรวลระริกซิกแซ่ทุกนารี

พาทีสัพยอกหยอกกัน

เที่ยวเก็บบุปผามาลาศ

พุทธชาดสุกรมนมสวรรค์

ซ่อนกลิ่นพิกุลมะลิวัลย์

กรรณิการ์การะเกดประยงค์

กุหลาบคัดเค้าสาวหยุด

ชาตบุษย์จำปามหาหงส์

ยี่สุ่นบุนนาคลินจง

กาหลงลำดวนสารภี

เก็บพลางทางขับโอดครวญ

โหยหวนฉ่ำเฉื่อยเรื่อยรี่

ชิงกันเด็ดดวงมาลี

สาวศรีลดเลี้ยวเที่ยวไป


บัดนั้น

หนุมานซึ่งเป็นเหยี่ยวใหญ่

จับแอบอยู่กับกิ่งไทร

แลไปเห็นนางกำนัล

รูปทรงส่งศรีวิไลลักษณ์ 

ผิวพักตร์เพียงอัปสรสวรรค์

ทั้งห้ากัลยาวิลาวัณย์ 

พากันเที่ยวเก็บมาลี

นางหนึ่งหยุดเลือกบุษบง

ไกลฝูงอนงค์ทั้งสี่

พิศเพ่งเล็งทั่วทั้งอินทรีย์

ขุนกระบี่จำได้ทุกสิ่งอัน

มีความชื่นชมด้วยสมคิด

หมายล้างชีวิตให้อาสัญ

ก็โผตรงลงจับนางกำนัล

ด้วยกรงเล็บคีบคั้นพาไป


รวดเร็วดั่งลมเพชรหึง

จะรู้ถึงสี่นางก็หาไม่

ขยี้เสียให้ม้วยบรรลัย

ที่ในพ่างพื้นเมฆา

ครั้นเสร็จสำเร็จฆ่านาง

กางปีกราร่อนบนเวหา

บินวงลงพื้นพสุธา

ยังสวนมาลาอสุรี


ลัดแลงเข้าแฝงพุ่มไม้

ให้ลับตานางในทั้งสี่

กลับกลายจากเพศสกุณี

ขุนกระบี่อ่านเวทนิมิตกาย


เป็นรูปอนงค์แน่งน้อย

แช่มช้อยอรชรเฉิดฉาย

เหมือนนางที่พาไปฆ่าตาย

เดินกรายเก็บดอกไม้ไป


บัดนั้น

สี่นางผู้มีอัชฌาสัย

สำคัญว่าเพื่อนร่วมใจ

มิได้รู้กลวานร

นั่งลงลำดับมาลี

ใส่พานมณีประภัสสร

พอชายบ่ายแสงทินกร

ก็รีบจรไปตามมรคา


..................

.............

.......

ณ ริมฝั่งแม่น้ำ


ครั้นถึงริมฝั่งชลาลัย 

ที่ต้นตร่างใหญ่ใบหนา

นั่งลงริมแท่นศิลา

วางพานบุปผามาลี

นบนิ้วประนมเหนือเกศ

บูชาพระเวทยักษี

แสนโสมนัสสาทุกนารี

ด้วยใจภักดีพญามาร


บัดนั้น

วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ

ปลอมมากับนางพนักงาน

ทำเป็นวางพานจะบูชา

แลเห็นนํ้าท้นวนอยู่

ไม่ไหลไปบูรพทิศา

จึ่งพินิจพิศดูด้วยปรีชา

ก็รู้ว่าพญากุมภกรรณ

ลงอยู่ในท้องสาคร

วานรมีใจเกษมสันต์

ไหว้คุณพระอิศวรทรงธรรม์

ก็ร่ายพระเวทอันฤทธี


บัดเดี๋ยวกายนั้นก็กลับกลาย

เป็นลูกพระพายเรืองศรี

กุณฑลขนเพชรรูจี

เขี้ยวแก้วมณีอลงกรณ์

ใหญ่เท่าบรมพรหมาน

สูงตระหง่านดั่งพระเมรุสิงขร

ผาดแผลงสำแดงฤทธิรอน

วานรกระทืบบาทา


บัดนั้น 

สี่นางกำนัลยักษา

แลเห็นกระบี่ผู้ศักดา

ทำอานุภาพเกรียงไกร

ตกประหม่าหน้าซีดไม่มีขวัญ

ตัวสั่นมิอาจจะดูได้

ร้องตรีดหวีดหวาดวิ่งไป

ล้มลุกไม่เป็นสมประดี


"หือ...เกิดอะไรขึ้นเหรอ...!?" เสียงกรีดร้อง ของเหล่านางสนมทั้งสี่ ได้ทำให้อรสุดา ที่กำลังนอนหลับนั้น ถึงกับตื่นขึ้นมา และเอ่ยถามอย่างัวเงีย ก่อนจะพบว่าหนุมาน ได้พานางมาถึง ที่แม่น้ำใหญ่ ซึ่งเป็นต้นน้ำ ที่จะไหลไปถึงกองทัพ ของพระราม


 และสังเกตเห็น น้ำที่ไม่ยอมไหลไปไหน แต่กลับไหลวนที่เดิม ซึ่งนางก็ทราบได้ทันที ว่าพญายักษ์ ผู้เป็นปิตุลา ได้ทำพิธีในแม่น้ำนี้


บัดนั้น

หนุมานผู้ชาญชัยศรี

ผาดแผลงสำแดงฤทธี

ขุนกระบี่แหวกนํ้าลงไป


จึ่งเห็นพญากุมภกรรณ

นิมิตกายนั้นโตใหญ่

นอนขวางอยู่กลางชลาลัย

ปิดวารีไว้ด้วยฤทธา

ฉวยชักตรีเพชรออกจากกาย

ลูกพระพายกวัดแกว่งเงื้อง่า

โลดโผนโจนถีบอสุรา

ด้วยกำลังกายาวานร


เมื่อนั้น

พญากุมภกรรณชาญสมร

เห็นกระบี่ผู้มีฤทธิรอน

แหวกสาครตามมาราวี

กริ้วโกรธพิโรธดั่งเพลิงจุด

ฉวยชักคทาวุธยักษี

ผุดลุกขึ้นจากนที

เข้าไล่ต่อตีหนุมาน


"ไอ้วานรเผือก!! เจ้าวานรชั่ว!!! เจ้าบังอาจนัก ที่ทำกับหลานสาวข้า จนนางตั้งท้องได้ ๓ เดือน เรื่องเด็กในท้องเล่า เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร!!!!!" "!!!!(=_=;;;)/!!!(๏_๏)"


 คำตวาดของกุมภกรรณ ทำเอาหนุมาน กับอรสุดา ถึงกับพูดไม่ออก เพราะพวกเขานั้น ถูกอีกฝ่ายจับได้ ว่าหลานสาวของเขา ได้ตั้งครรภ์กับวานรขาว หลังจากที่นาง ถูกจับเป็นเชลย ได้ไม่นานนัก เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ ว่าอีกฝ่ายทราบได้อย่างไร


 แต่วานรขาว กลับเลิกที่จะคิด เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เพราะสิ่งที่เขารู้....นั่นคือเขาต้อง ทำลายพิธีนี้ให้ได้...


ต่างแทงต่างรับกันสับสน

สายชลเป็นระลอกกระฉอกฉาน

เสียงสนั่นครั่นครื้นถึงบาดาล

ชลธารก็ไหลลงไป


บัดนั้น

คำแหงหนุมานทหารใหญ่

หลบหลีกรับรองว่องไว

เลี้ยวไล่โจมจับกุมภัณฑ์


เหยียบเข่าน้าวเศียรเงื้อตรี

ท่วงทีรวดเร็วดั่งจักรผัน

ต่างตีต่างแทงต่างฟัน

 พัลวันกลอกกลับไปมา


เมื่อนั้น

กุมภกรรณสิทธิศักดิ์ยักษา

กระทืบบาทผาดโผนโจนมา

เข้าไล่เข่นฆ่าราวี


เผ่นขึ้นเหยียบบ่าวานร

กรชิงตรีเพชรกระบี่ศรี

กลอกกลับจับกันเป็นที

อสุรีตีต้องหนุมาน


บัดนั้น

วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ

กริ้วโกรธพิโรธดั่งเพลิงกาล

โถมทะยานเข้าจับอสุรา


โจนขึ้นเหยียบบ่ายืนหยัด

ป้องปัดตระบองยักษา

แทงด้วยตรีเพชรอันศักดา

ต้องกายพญากุมภัณฑ์


เมื่อนั้น

น้องท้าวทศเศียรรังสรรค์

สุดฤทธิ์สุดคิดจะโรมรัน

สุดที่จะประจัญด้วยวานร

นิ่งนึกถวิลจินดา

ลิงนี้แกล้วกล้าชาญสมร

แม้นกูจะอยู่ต่อกร

ถ้าแพ้ฤทธิรอนไอ้ทรลักษณ์

จะอายแก่เทวาในโสฬส

อัปยศทั่วไปทั้งไตรจักร

เสียแรงเป็นวงศ์จตุรพักตร์

ทรงศักดาเดชมหึมา

คิดแล้วจึ่งองค์พญามาร

มิได้รอนราญเข่นฆ่า

ก็เหาะขึ้นยังกลีบเมฆา

หนีเข้าลงกาธานี


"...ท่านอากุมภกรรณ..." อรสุดา ที่มองเห็นการรบ ระหว่างผู้เป็นสามี กับพระปิตุลา อย่างรู้สึกเศร้า เพราะนางสงสาร ผู้เป็นอายิ่งนัก จนกระทั่ง... "น้องอรสุดาจ๊ะ ตอนนี้พิธีถูกทำลายแล้วจ๊ะ เชิญน้องอาบน้ำ ได้ตามที่ต้องการเลยจ๊ะ (^ ^)"


 วานรขาวกล่าว พลางช้อนร่างบาง วางลงบนพื้นพสุธา ซึ่งเมื่อวางนางลงแล้ว ร่างของธิดาทศเศียร ก็กลับมามีขนาด เท่ามนุษย์ตามเดิม ก่อนจะเอาขัน ที่ติดมือมาด้วย เดินไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ แล้วทำการชำระล้างกาย แต่ในขณะที่นาง กำลังอาบน้ำอยู่นั้น...


ฟุ่บ!

"ว๊าย!!"

ตู้ม!!!


 ด้วยความไม่ระวัง นางจึงถูกหนุมาน กระโดดสวมกอด จนสองสามีภรรยา ตกลงไปในน้ำ โชคยังดีที่ทั้งคู่ ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรนัก หากแต่ทั่วกายนั้น เปียกโชกด้วยน้ำ จนเผยให้เห็น เรือนร่างที่สมส่วน ของธิดาพญายักษ์


 ทำเอาหญิงสาว ถึงกับกล่าวว่า อย่างรู้สึกไม่พอใจ "เจ้าวานรขาว! เจ้าทำอะ...!!!!" ยังไม่ทันขาดคำ ริมฝีปากของนาง ก็ถูกริมฝีปากแกร่ง เข้ามาครอบคลุม ก่อนจะกระทำดูดดื่ม จนทั่วกายของอรสุดา แทบจะเสียวซ่าน ชนิดที่แทบจะปรับตัวไม่ทัน


 ก่อนที่มือที่ซุกซน ของวายุบุตร จะกระทำรุกล้ำ ปลดผ้าท่อนล่างของตน และผ้าขาวม้าออก แล้วทำการบรรเลงเพลงรัก...ท่ามกลางวารีในคงคานั้นเอง....


..................

............

.....

ผ่านไป ๑ ชั่วโมง


บัดนั้น

หนุมานผู้ชาญชัยศรี

ครั้นเสร็จซึ่งล้างพิธี

กุมภกรรณนั้นหนีกลับไป

จึ่งขึ้นจากฝั่งสาคร

สำแดงฤทธิรอนแผ่นดินไหว

ถีบทะยานผ่านฟ้าด้วยว่องไว

ตรงไปสุวรรณพลับพลา


ครั้นถึงน้อมเศียรอภิวาทน์

ทูลพระภูวนาถนาถา

ตามซึ่งรณรงค์อสุรา

จนยักษาหนีเข้าธานี


เมื่อนั้น

พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี

ฟังหลานพญาพาลี

ยินดีดั่งได้โสฬส

จึ่งตรัสสรรเสริญศักดา

ท่านผู้เรืองฤทธาดั่งเพลิงกรด

ควรที่เป็นวายุโอรส

ใช้ไหนได้หมดเหมือนใจ

อันศัตรูหมู่พวกปัจจามิตร

ทั่วทั้งทศทิศอย่าต่อได้

ตรัสแล้วย่างเยื้องคลาไคล

เข้าในสุวรรณพลับพลา


 เมื่อพระราม ได้กลับเข้าพลับพลาแล้ว สุครีพที่เห็นบางอย่าง บนตัวอรสุดา ที่นุ่งผ้าขาวม้าแล้ว จึงเอ่ยถามหนุมาน ที่นุ่งโจนกระเบนแล้ว กับธิดาพญายักษ์ทันที "หนุมาน อรสุดา พวกเจ้าไปทำอะไร กันมารึเปล่า?" "เอ๊ะ!? เอ่อ...ไม่มีนะขอรับ (;;;^3^)"


 วานรขาวกล่าวปัด แต่วานรสีแดงชาด กลับกล่าวอย่างจับผิด "จะไม่มีได้อย่างไร ในเมื่อมีรอยแปลกๆ อยู่ทั่วกายเมียเจ้านะ" "!!!!!(๏_๏)" คำจับผิดนี้ ทำเอาวายุบตุร กับอรสุดา เพิ่งนึกขึ้นได้


 ว่าวานรขาว ได้ลงร่องรอย ทั่วกายของนาง แต่ทั้งคู่นั้น กลับยิ้มแก้เขิน พลางเกี่ยวนิ้วก้อย ของทั้งคู่ซึ่งกันและกัน ก่อนจะกล่าวปฏิเสธอีกครั้ง....


"ไม่มีอันใดหรอกขอรับ/ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ"


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #51 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:46
    อรสุดาเปลืองเนื้อเปลืองตัวมากลูก หนุมาน!! เมียแกท้องอยู่นะะะะะ
    #51
    1
    • #51-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 22)
      27 มีนาคม 2562 / 22:20
      หนุมานร้ายมากค่ะ!
      #51-1
  2. #50 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:45
    หนุมานคือตามใจเมียมาก มีความแอบกลัวเมียงอน
    #50
    0
  3. #48 ninja1010 (@ninja1010) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:20

    อิอิ....
    #48
    2
    • #48-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 22)
      26 มีนาคม 2562 / 18:31

      ขอบคุณมากค่ะ (^/\^)
      #48-1
    • #48-2 สายฝน (จากตอนที่ 22)
      16 พฤษภาคม 2562 / 11:54
      แอดมาร่อเถอะขอร้อง

      #48-2
  4. #47 I_love_Chanyeol (@I_love_Chanyeol) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:09

    รักไรท์น้า
    #47
    2
    • #47-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 22)
      26 มีนาคม 2562 / 18:30
      จ้า~ (^/\^)
      #47-1
    • #47-2 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 22)
      26 มีนาคม 2562 / 18:34
      ไรท์ก็รักรีดเหมือนกันค่ะ
      #47-2