(Fic รามเกียรติ์) อรสุดาดวงขวัญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,892 Views

  • 59 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    297

    Overall
    2,892

ตอนที่ 20 : ทำลายพิธีลับหอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

ณ ค่ายกองทัพพระราม


 หลังจากที่ทั้งสาม ได้เหาะกลับจากสนามรบ ชมพูพานที่ยืนรอ อยู่หน้าห้องพยาบาล ก็พาอรสุดาไปตรวจและรักษา ในขณะที่เขาตรวจร่างกายนั้น เขาก็กล่าวบ่นใส่ร่างบางไปด้วย


"อรสุดา ทีหลังเจ้าน่ะ ระมัดระวังครรภ์เสียบ้าง เพราะถ้าเจ้ายังหักโหมแบบนี้อีก เดี๋ยวหลานในครรภ์ของเจ้า จะได้รับอันตรายนะ เข้าใจหรือไม่?" "จ้า จ้า ข้ารู้แล้วน่า ท่านอย่าบ่นไปเลยน่า"


"เรื่องนี้ข้าก็พอรู้อยู่นะ ว่าการที่ไปสู้รบ ในขณะที่ตั้งท้องเช่นนี้ มันอันตรายมากขนาดไหน แต่ข้าก็ต้องทำ เพื่อปกป้องผู้อื่น ต่อให้มันเป็นอะไรก็ตาม" "....เฮ้อ...งั้นก็ตามใจเจ้า ก็แล้วกันนะ แต่ตอนนี้น่ะ เจ้าต้องนอนพักผ่อน"


 ชมพูพานกล่าว พลางถอนหายใจ ด้วยความเหนื่อยใจ ในความห้าวหาญ ของอรสุดามาก ก่อนจะเดินออกจากห้องพยาบาลไป ทิ้งให้ร่างบางนั้น นอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง


 ทว่านางที่เงียบไป ก็แอบยิ้มออกมา พลางลูบท้องของนาง อย่างเบามือ พลางนึกถึงผลที่จะตามมา ถ้าเกิดครอบครัวของนาง ล่วงรู้ถึงเรื่องนี้เมื่อใด ทั้งนางและลูกในครรภ์ ก็คงจะมีชะตากรรม เช่นเดียวกับนางวุพรรณมัจฉา และมัจฉานุอย่างแน่นอน


 ธิดาพญายักษ์ จึงมีสีหน้าเศร้า เพราะนางรู้สึกสงสารลูกน้อย ที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลก แต่นางก็ไม่รู้ ว่านางจะปกป้องลูกน้อย...ได้เช่นไรดี....ยิ่งนางคิดเท่าไร...ในใจของนาง...ก็มีแต่ความกังวล...ที่ห่าโหมเข้ามา....


ฟุ่บ!

"ว๊าย!!"


 อรสุดาร้องขึ้น ด้วยความตกใจ เพราะนางถูกหนุมาน กระโดดกอดนาง จากทางด้านหลัง โดยที่มิได้ทันตั้งตัว จนหญิงสาวนั้น ถึงกับกล่าวบ่นใส่ทันที "เจ้าวานรขาว! เจ้าอย่าทำเช่นนี้นะ!! ข้ายิ่งอุ้มท้องอยู่ด้วย ถ้าเกิดเด็กเป็นอะไรขึ้นมา"


"เจ้าจะทำอย่างไรเล่า!!!!" "ฮ่าๆๆ ขออภัย ขออภัย แต่ข้าขอคุยกับลูก ในท้องของเจ้าหน่อยนะ~" วายุบุตรกล่าวกับร่างบาง โดยทำน้ำเสียงออดอ้อน พลางทำหน้าอ้อนวอน ซึ่งพอธิดาพญายักษ์ ได้ฟังคำของอีกฝ่ายนั้น


 นางก็นิ่งเงียบไปซักพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ พลางพยักหน้า เพื่ออนุญาตให้อีกฝ่าย ได้พูดคุยกับบุตรในครรภ์ ซึ่งได้ทำให้วานรขาว รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก ก่อนจะกระซิบ กับลูกน้อยในครรภ์ พลางเอามือหนา ลูบท้องที่ยังไม่นูนของร่างบาง


"ลูกจ๋า~ พ่อกลับมาแล้วนะจ๊ะ~ ตอนนี้พ่ออยากเล่นกับแม่ของลูกเลยนะ~ \(^ ^)/" "เอ๊ะ!!! (0////0)" คำพูดของหนุมานนั้น ทำเอาอรสุดา ถึงกับหน้าแดงขึ้นมา พลางกล่าวต่อว่า ด้วยความเขินอาย


"เจ้าวานรขาว!! ข้าบอกไปครั้งหนึ่งแล้วนะ ว่าอย่าพูดแบบนี้กับลูกน่ะ!" "โธ่! ที่รักจ๋า~ ก็ข้าอยากกับเจ้านี่นา ข้าขอเล่นกับเจ้าหน่อยเถิดนะ~" หนุมานกล่าวเสียงหวาน พลางทำหน้าตาออดอ้อน ทว่าร่างบางนั้น กลับไม่คิดที่จะเล่นด้วย จึงกล่าวปฏิเสธเสียงดัง


"ไม่ล่ะ ตอนนี้ข้าต้องพักผ่อน ข้ายังไม่มีเวลา มากพอที่จะเล่นกับเจ้าได้ ถึงเจ้าจะเป็นพ่อ ของเด็กในครรภ์ก็ตามที เจ้าอย่ารบกวนข้า ในเวลานี้เลยนะ เจ้าวานรขาว!!"


บัดนั้น

หนุมานชาญชัยผู้แกล้วกล้า

ได้ฟังคำของอรสุดามารศรี

ก็ปรบมือหัวเราะพลางเอ่ยวาจา

โอ้ว่าโฉมตรูของพี่นี้

เจ้าอย่าได้คิดห่างหนีพี่

ถึงตัวพี่เป็นบิดาของโอรส

เจ้าจงอยู่เป็นสุขเถิดนะแก้วตา

ว่าพลางไขว่คว้าไปมา

นารีจึงปัดป้องกระบี่ศรี

แต่ด้วยมีครรภ์ที่ติดมา

จึงถูกขุนพานรกอดตัวไว้


"เจ้าวานรขาว! ปล่อยข้านะ!!" อรสุดากล่าวต่อว่า ทั้งที่ใบหน้าของนาง ยังไม่หายแดงเลย จนหนุมานนั้น ถึงกับยิ้มด้วยความชอบใจ ในความน่ารักของผู้เป็นภรรยามาก เขาจึงไม่ยอมปล่อยนาง มิหนำซ้ำยังจงใจแกล้ง เอาจมูกไปซอกคอขาวของนางอีกด้วย แต่ก็ไม่นานนัก...


โป๊ก!!!

"เจี๊ยก!!!!!!"


 วานรขาวร้องเสียงหลง ก่อนจะนอนสลบไปกับพื้น ซึ่งเมื่อร่างบางมองหา คนที่ทำให้สามีจอมแสบ นอนสลบกับพื้น จนไปพบกับสุครีพ ที่ถือท่อนไม้ขนาดกลาง พร้อมกับพิเภกและองคต ที่เพิ่งจะมาถึง


 อรสุดาจึงกล่าวขอบคุณทันที ด้วยความโล่งใจ ที่นางไม่ถูกวานรขาว ได้กระทำร่วมรักเลย "ขอบพระคุณท่านมากเจ้าค่ะ ถ้าไม่ได้ท่านช่วย หลานคงต้องแย่แน่ๆ" "ไม่เป็นไรหรอก แต่ถึงอย่างไร เจ้าต้องนอนพักผ่อนไปก่อนนะ"


"ส่วนสามีตัวแสบของเจ้านั้น อากับอาพิเภก และองถตน่ะ จะนำไปลงโทษก่อนนะ" วานรสีชาดกล่าว พลางจับที่กรองคอ ของวานรผู้เป็นหลาน ก่อนจะลากออกไปข้างนอก พร้อมกับที่โหรยักษ์ กับวานรสีเขียวได้เดินออกไป


 โดยที่ร่างบาง ยังคงนอนบนเตียง พลางก้มมองไปที่ท้องของนาง ก่อนจะคิดอย่างวิตกกังวล "เฮ้อ...ต่อไปนี้ มันจะเป็นอย่างไรบ้างนะ แล้วอีกอย่างหนึ่ง ท่านพ่อกับท่านแม่ จะยอมรับลูกของเราบ้างไหมนะ"


................

............

........

วันต่อมา


 ท่ามกลางแสงตะวัน ที่ได้โผล่พ้นจากพื้นน้ำ ร่างบางที่กำลังนอนหลับ โดยอยู่ในอ้อมแขนของวานรขาว ที่นอนกอดภรรยาของตน หลังจากที่โดนทั้งสาม ได้ลงโทษไปเรียบร้อยแล้ว ก็อุ้มร่างบางกลับเข้าที่พักตามเดิม


 ดวงเนตรของวานรขาว ได้เบิกขึ้นมา แล้วมองไปที่ร่างบาง ที่ยังคงนอนหลับใหลอยู่ ก่อนจะก้มลงจุมพิต ที่หน้าผากของนาง อย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ก่อนจะลุกออกจากเตียง พลางมองไปที่หญิงสาว จนเผยให้รอยยิ้มขึ้นมา แล้วเอ่ยคำขึ้นมา ก่อนจะเดินจากไป


"เจ้ากับลูกน่ะ นอนให้เต็มที่ก่อนนะ"


...............

..........

.....

ผ่านไป ๑ ชั่วโมง ณ ในพลับพลา


 ภายในพลับพลานั้น พระรามที่กำลังประชุมทัพ กับเหล่าเสนาวานร อรสุดาที่เพิ่งตื่น และอาบน้ำเสร็จ ก็เดินเข้ามาในพลับพลา ก่อนจะนั่งเข้าประจำที่ ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับหนุมาน ผู้เป็นสามีของนางเอง


"ท่านพิเภก เหตุใดวันนี้ เจ้ากุมภกรรณ ถึงไม่ยอมออกมารบกับเรา ท่านช่วยดูหน่อยเถิด" พระอวตารสี่กร เอ่ยถามกับพิเภก ถึงสาเหตุที่กุมภกรรณ ไม่ยอมออกมายกกองทัพ


บัดนั้น

พญาพิเภกยักษี

ได้ฟังพระราชวาที

ชุลีกรสนองพระบัญชา

อันซึ่งพญากุมภกรรณ

ไม่ยกพลขันธ์มาเข่นฆ่า

ไปลับโมกขศักดิ์อันศักดา

ยังมหาเมรุมาศบรรพต

แม้นเสร็จสี่คมเมื่อใด

จะเรืองฤทธิไกรดั่งไฟกรด

ปราบไปได้ถึงโสฬส

ทั่วทั้งทศทิศไม่ต้านทาน


เมื่อนั้น

พระจักรีผู้ปรีชาหาญ

ได้ฟังพิเภกแจ้งการ

จึ่งมีบรรหารถามไป

อันซึ่งอาวุธของขุนยักษ์

เรืองฤทธิ์สิทธิศักดิ์แผ่นดินไหว

เราจะคิดอ่านประการใด

อย่าให้ทำได้ดังจินดา


 เมื่อพิเภกได้ฟังเช่นนั้น เขาจึงกราบบังคม ก่อนจะบอกวิธีแก้ไข ให้พระนารายณ์อวตารทราบ "ข้าแต่พระองค์ราม อันว่าพญากุมภกรรณนี้ มีนิสัยรักสะอาดยิ่งนัก ดังนั้น การที่จะทำให้เสียพิธีนั้น"


"ต้องให้หนุมาน แปลงกายเป็นหมาเน่า องคตแปลงกายเป็นกา คอยจิกร่างหมาเน่า ส่วนอรสุดาก็....เอ่อ..." "ให้อรสุดาทำอะไรรึ?" พระรามเอ่ยถาม ด้วยความอยากรู้ ซึ่งอรสุดาเองก็อยากทราบ ถึงงานที่นางจะได้รับ


 แต่แล้วคำตอบนี้ ก็ทำให้ธิดาพญายักษ์ แทบจะแทรกแผ่นดินหนีทันที "...ต้องให้นางไปถ่ายอุจจาระ แล้วนำอุจจาระ ไปทาตัวหนุมาน เมื่อกุมภกรรณเห็น และได้กลิ่นเมื่อไร เขาก็ล้มเลิกพิธีทันทีพะยะค่ะ (-_-;;;)"


"เฮ้ย!!!! (๏[]๏)/ท่านพิเภก!!!! (0[]0)" สองวานรขาวเขียว ถึงกับร้องขึ้นมาไปตามๆกัน เมื่อได้ฟังคำของโหรอสุรา แต่ทว่าพระรามนั้น ดูเหมือนจะเห็นด้วย เขาจึงกล่าวกับทั้งสามทันที


"อืม...ถ้าเช่นนั้นแล้ว หนุมาน องคต อรสุดา พวกดจ้าจงไปทำตาม ที่ท่านพิเภกบอกมาเถิด" "พะ...พะยะค่ะ...(TUT)/พะ...เพคะ...(T_T)" ทั้งสามกล่าวรับคำ ทั้งที่ในใจนั้น ยังคงรับไม่ได้ ก่อนจะเหาะจากพลับพลาไป


.............

........

.....

ณ ริมแม่น้ำสีทันดร


ตุบ!

"นั่นไง โรงพิธีของเจ้ากุมกรรณ"


 เมื่อทั้งสาม ได้ไปถึงริมแม่น้ำ หนุมานก็กล่าว กับองคตและอรสุดา พลางชี้ไปที่โรงพิธี ที่อยู่อีกฟากหนึ่ง แต่ก่อนที่ทั้งสองพญาวานร จะแปลงกายเพื่อทำลายพิธีนั้น.... "เอ่อ...อรสุดาจ๊ะ เจ้าจงถ่ายอุจจาระ เพื่อให้พี่ได้ทาตัวเถอะนะจ๊ะ"


 พญาวานรขาว หันหน้าที่มีแววตา ที่ดูจะออดอ้อน พลางกล่าวคำหวาน ให้กับภรรยาของเขา แต่ทว่า... "ไม่!" "อะไรนะ~!! (TAT)" "น้องอรสุดา พี่รู้...ว่าเจ้าคงจะอาย ที่ต้องทำเรื่องแบบนี้ แต่นี่เป็นหนทางเดียวแล้วนะ"


 องคตที่แม้จะเห็นใจ แต่เนื่องจากต้องทำหน้าที่ เขาจึงทำได้แค่ขอร้อง กับผู้เป็นน้องสาว ด้วยความจำใจ อย่างเลี่ยงไม่ได้ จนอรสุดานั้น ที่แม้ไม่อยากทำ ในสิ่งที่ดูน่าอาย แต่ด้วยความเห็นใจพี่ นางจึงถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา


"...เฮ้อ...ก็ได้ ตัวน้องนี้เห็นแก่พี่ น้องก็จำต้องยอมทำ แต่พวกท่านน่ะ อย่าตามข้ามาก็แล้วกันนะ" เมื่อกล่าวจบ นางก็เดินไปที่พุ่มไม้ ซึ่งมันสามารถปกปิด สิ่งที่อยู่ข้างล่าง ได้อย่างมิดชิด โดยเฉพาะตอนที่นางได้นั่งย่อลง ก่อนจะทำธุระของนางไปนั่นเอง...


..............

.........

.....

ผ่านไป ๑ ชั่วโมง


 ท่ามกลางเสียงแม่น้ำ ที่ยังคงไหลผ่านไปมา ในขณะที่พญาอสุรา ที่ยังคงลับหอกโมกขศักดิ์นั้น....


กา....

กา...

กา...

"เอ๊ะ? เสียงกาจา....มะ...เหม็น!!!!!!!"


 กุมภกรรณ ที่กำลังลับหอก ร้องขึ้นมา เพราะได้กลิ่นเหม็นเน่า ที่รุนแรงเข้า เช่นเดียวกับเสนายักษ์ทั้งหลาย ที่พากันแทบจะอาเจียน เมื่อได้กลิ่นที่ลอยมากับน้ำ จนกระทั่งเมื่อทุกตน หันมาทางเจ้าของกลิ่น


 อสูรทุกตน ก็แทบจะขยะแขยง และอาเจียนไปตามๆกัน เมื่อไปเจอสุนัขเน่า ที่ลอยมากับสายน้ำ โดยมีอีกาคอยจิกร่างอยู่ ภาพที่อุจาดตานี้ ทำเอาน้องเจ้าลงกา แทบจะรับไม่ได้ จนถึงขั้นตะโกนสั่งทันที


"ทหาร!!! เขี่ยมันไปไกลๆ...."

หึ่ง....

"เหม็นโว้ย!!!!!!! กลิ่นอุจจาระก็มีด้วยรึเนี่ย!!!!???"


 พญากุมภกรรณ ร้องเสียงหลง พลางเอาสองนิ้ว มาอุดจมูกไว้ เพราะได้กลิ่นอุจจาระ ที่อยู่บนตัวหมาเน่า และกลิ่นสิ่งปฏิกูลนั้น ก็แสนจะรุนแรง ประดุจว่ายาพิษก็มิปาน จนทำให้พญายักษ์นั้น....


ตึง....

"ท่านกุมภกรรณ!!!!"


 เหล่าเสนามาร พากันตกใจแตกตื่น เมื่อเห็นผู้เป็นนาย นอนชักลงอยู่กับพื้น จนเหล่าทหารยักษ์ พากันแบกร่างอสุรา แล้วพากันกลับกรุงลงกาทันที แต่ถ้ามีตนใด หันกลับไปที่ข้างหลัง ก็จะพบว่าทั้งหมาเน่า และอีกานั้น


 ได้กลับกลายเป็นหนุมาน ที่ทั่วร่างกายของเขา มีแต่คราบอุจจาระเต็มไปหมด และองคต รวมไปถึงอรสุดา ที่เพิ่งจะนุ่งผ้าเสร็จ ได้โผล่ออกจากพุ่มไม้ ก่อนจะไปหาสองวานร พลางเอ่ยถามขึ้นมา


"เจ้าวานรขาว ท่านพี่องคต พวกท่านทำลายพิธีเสร็จแล้วใช่...อ้าว!!??" หญิงสาวถึงกับร้องขึ้นมา เมื่อเห็นสองขุนกระบี่ พากันอาเจียนบนพื้นดินขึ้นมา เพราะทั้งคู่เอง ต่างก็ต้องอดทนอย่างหนัก กับกลิ่นอุจจาระที่รุนแรงนั่นเอง


 ก่อนที่ทั้งสาม จะพากันอาบชำระกาย แล้วเหาะกลับเข้ากองทัพไปนั่นเอง....


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

0 ความคิดเห็น