(Fic รามเกียรติ์) อรสุดาดวงขวัญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,862 Views

  • 59 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    267

    Overall
    2,862

ตอนที่ 18 : ตั้งครรภ์!!?? (หนุมาน x อรสุดา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

เช้าต่อมา ณ ค่ายทัพของพระราม


 ท่ามกลางแสงตะวัน ที่ส่องแสงลงมา ในป่าพนาไพรนั้น ร่างของธิดาพญายักษ์ ที่นอนในที่พัก ได้ลืมเนตรขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆพยุงกาย และกุมศีรษะของนาง เพราะนางรู้สึกมึนหัว ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พลางมองไปรอบๆ ก็พบว่านาง ได้กลับมาที่กองทัพแล้ว


"...นี่เรากลับมากองทัพแล้วรึเนี่ย...แสดงว่าท่านไมยราพ...ถูกสังหารแล้วสินะ..." อรสุดากล้าวรำพึง กับตัวนางเอง เพราะนางได้ทราบแล้ว ว่าพระญาติอีกผู้หนึ่งของนาง ได้ถูกหนุมานสังหาร และวานรขาวผู้นี้ ก็ช่วยเหลือพระรามได้แล้ว


 ใบหน้าของนาง ดูเศร้าหมองลง ที่นางมิอาจช่วยพระญาติได้ แต่นางก็เศร้าได้ไม่นานนัก...


ฟุ่บ!

"ว๊าย!"

"ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ อรสุดา~"


 เสียงของหนุมาน ที่กล่าวอย่างดีใจ ในขณะที่เขา ได้พุ่งเข้ากอดร่างของนาง จนร่างบางตื่นตกใจ แต่เนื่องจากว่านาง ไม่ค่อยมีแรงมากพอ ที่จะกล่าวว่าอะไร


 จนวานรขาวนึกแปลกใจ ที่หญิงสาวไม่ว่าอะไรกับตน แต่ก็ยังกล่าว กับนางอย่างอารมณ์ดี พลางยื่นกล้วยที่ปลอกเปลือกแล้ว ให้กับธิดาพญายักษ์ "เอ๊ะ? เจ้านี่แปลกน่ะ เจ้าไม่ว่าข้าอะไรเลยรึ?...แต่เอาเถอะ ข้าก็เอาผลไม้มาฝากเจ้านะ~" "ขะ...ขอบใจนะ...อุ๊บ!"


 ยังไม่ทันที่ร่างบาง จะได้กินกล้วย นางก็ถึงกับโยนมันทิ้ง พลางเอามือปิดปาก และลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะวิ่งออกจากที่พัก แล้วหยิบกระโถน ที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของนาง ก่อนจะอาเจียนออกมา โดยที่หนุมาน ได้วิ่งตามนางมา ด้วยความเป็นห่วง


 ก่อนที่วานรขาว จะเอ่ยถามอาการ ด้วยความสงสัย "นี่เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ?" "ขะ...ข้าไม่เป็นอะไรน่ะ...แต่พอข้าได้กลิ่นกล้วย...มันเหม็นมาก...จนข้าอยากอาเจียนน่ะ..." อรสุดา ยังคงกล่าวปัด แต่นางก็เผลอหลุดคำออกมา


 จนวายุบุตรนั้น ถึงกับประหลาดใจ ก่อนจะเอากล้วยที่นางทิ้งไปนั้น ขึ้นมาดมกลิ่นดู ก่อนจะตอบอย่างฉงนใจ "เอ๋...มันแปลกๆนะ กล้วยมันไม่เห็นจะเหม็นเลยนี่นา อาการของเจ้าก็ดูแปลกๆ งั้นเดี๋ยวข้า จะไปหาชมพูพานก่อนนะ"


"อ๊ะ! เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป ข้ายังไม่เป็นไร...."

ตุบ!

"อรสุดา!!!!"


 หนุมานร้องขึ้นมา ด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างบาง นอนล้มลงกับพื้น อย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่จะอุ้มร่างของนาง กลับไปที่พักอีกครั้ง ท่ามกลางความตกใจ ของเสนาวานรทั้งหลาย ที่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเอง...


...........

.......

....

ผ่านไป ๒ ชั่วโมง


"...อะ...อื้ม...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ...?" หลังจากที่อรสุดา ได้นอนสลบเป็นเวลานานพอสมควร นางก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่ยังคงมึนศีรษะ ก่อนที่ร่างบาง จะถามกับตนเอง อย่างนึกสงสัย กับอาการของนาง ที่ดูจะผิดปกติเอามากๆ


พรึ่บ!!

"อรุสดา!! เจ้าเป็นอย่างไรบ้างอ่ะ!?"


 หนุมานที่เข้ามาในที่พักนั้น โผเข้ากอดร่างบาง ประหนึ่งว่ากลัวคนรัก จะหายไปจากเขาแล้ว จนร่างบางนั้น ถึงกับสะดุ้งตกใจ แต่ก็ไม่ว่าอะไร พลางลูบหลังเหมือนปลอบใจ


 เป็นเวลาเดียวกับที่พระราม พระลักษณ์ สุครีพ องคต ชมพูพาน ชามภูวราช และวานร ๑๘ มงกุฎ ที่เข้ามาดูอาการของนาง หากแต่พญาสุครีพ พิเภก และองคตนั้น ที่ดูเหมือนจะยิ้ม แต่กลับแผ่รังสีอำมหิต ที่น่ากลัวออกมา


 จนคนอื่นๆนั้น สัมผัสได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะหนุมาน กับอรสุดา ที่ดูจะงุนงง กับอาการของทั้งสามมาก จนวานรสีหงชาด ถึงกับถอนหายใจขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจ ตรวจดูอาการของนาง อย่างละเอียดถี่ถ้วน


 พลางเอ่ยถามร่างบาง ที่ดูจะยังมิทราบอาการนี้อยู่ "อรสุดา ก่อนที่เจ้าจะไป ที่เมืองบาดาลน่ะ เจ้ามีอาการแบบนี้หรือไม่?" "ไม่มีเลยนะ แต่เมื่อวานนี้ ข้ารู้สึกเวียนหัวน่ะ แต่ไม่เป็นอะไรมากนัก" "งั้นรึ แล้วตอนที่เจ้ากลับมาที่ทัพ เจ้ามีอาการแปลกๆอีกหรือไม่?"


"...ก็เริ่มมีแล้วนะ ก็เป็นตอนที่ข้า...ได้กลิ่นกล้วยน่ะ มันเหม็นเอามากๆเลยล่ะ แล้วท่านพอจะทราบหรือไม่ ว่าข้าเป็นอะไร?" คำตอบของอรสุดานั้น มันเหมือนเป็นการบ่งบอกแล้ว ว่านางต้องมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง กับวานรขาวอย่างแน่นอน


 จนทุกคนในที่พักนั้น พากันมองไปที่หนุมาน เป็นตาเดียวกัน โดยเฉพาะสุครีพ พิเภก และองคต ที่ดูจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ทำให้วายุบุตร ถึงกับเหงื่อแตกขึ้นมา เพียงแต่เขายังไม่รู้ ว่าทำไมทุกคน ถึงพากันจ้องมองมาที่เขาเช่นนั้น


 ชมพูพานที่หน้าขรึมไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจ แล้วบอกอาการให้นางทราบ โดยที่ไม่คิดปิดบังแต่อย่างไร "...เฮ้อ...อรสุดา ถ้าเจ้าทราบอาการของเจ้าแล้ว เจ้าอย่าเพิ่งตกใจ หรือดีใจเด็ดขาดล่ะ เพราะข้าไม่รู้หรือเปล่า ว่าเจ้าจะดีใจหรือไม่..."


"...ว่าเจ้าได้เป็นแม่คนน่ะ"


"!!!!"

"...มะ...แม่...หรือว่าข้า..."


 คำพูดของวานรสีหงชาด ทำเอาทั้งวานรขาว และธิดาพญายักษ์ ถึงกับตกตะลึงทันที ก่อนที่ร่างบางนั้น จะเริ่มรู้ตัวแล้ว ว่านางกำลังจะเป็นอะไร และคำตอบของแพทย์แห่งกองทัพ ก็ได้ทำให้หนุมาน แทบจะไม่เชื่อหูตนเอง และอรสุดาเอง ก็แทบจะพูดไม่ออก


"ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้เจ้ากำลัง...ตั้งครรภ์อยู่น่ะ"

"อะไรนะ!!!???"

"...มะ...ไม่จริงน่ะ..."

"หนุมาน...ทีนี้เจ้าก็รู้แล้วสินะ ว่าเจ้าได้ทำอะไรลงไปน่ะ... (^=^*)


 เสียงที่ชวนขนลุกของสุครีพ ที่ดังมาจากข้างหลัง ของโอรสพระพายนั้น ทำเอาหนุมานนั้น ถึงกับสะดุ้งโหยงทันที แต่เขาก็เจอพญามัจจุราชอีก ๒ ตน ที่ได้ทราบว่าร่างบาง ตั้งครรภ์กับวานรขาวตัวดี


 ยิ่งทำให้หนุมาน ยิ่งกลัวจนเหงื่อไหลไม่หยุด เพราะเขาเริ่มรู้ตัวแล้ว ว่าตนเองกำลังจะเจอดี กับสามพญายมบาลเข้าให้แล้ว "...อะ...เอ่อคือว่า...เรื่องแบบนี้มัน...เอ่อ..." "มันอะไรเหรอ ห๊า...ไอ้หลานชาย (-=-**)


 สุครีพเป็นฝ่ายพูดก่อนใคร ด้วยน้ำเสียงที่ชวนขนลุก จนหนุมานยังต้องเงียบปาก "หนุมาน...รู้สึกว่าเจ้าน่ะ จะทำให้หลานท้องป่อง แถมเจ้ายังเป็นพ่อคนอีกนะ (^=^***)" พิเภกเอ่ยขึ้นบ้าง จนวายุบุตร ยังต้องหวาดเกรงทีเดียว


"...เอ่อคือว่าไม่ใช่นะ...ข้าไม่ได้ตั้งใจ...จะให้นางเป็นเช่นนี้นะ..." "งั้นรึขอรับ แต่หลานของน้อง จะสับสนหรือไม่ขอรับ ว่าพวกเขาควรจะเรียกน้องว่าลุง หรืออาดีขอรับ? (^=^****)" คราวนี้เป็นตาองคต ที่จะกล่าวแซวบ้าง


 หากแต่ดูจะเคืองหนักกว่า เพราะน้องต่างบิดาของเขา ต้องมาคอยอุ้มท้อง ลูกของญาติผู้พี่ของเขาเอง นับเป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัย สำหรับสามมัจจุราชนี้ "(- -;;)" "..." ทั้งคู่แทบจะไม่พูดอะไรเลย แต่ทว่าร่างบางนั้น กลับลุกขึ้นจากเตียงทันที แต่ถึงกระนั้นเอง ร่างของนางก็ยังคงเซอยู่


 เพราะร่างกายของนาง แทบจะไม่มีแรงเลย จนหนุมานต้องเข้าประคอง ด้วยความเป็นห่วง แต่ธิดาพญายักษ์นั้น กลับใช้มือห้ามเขา พลางส่ายหน้า คล้ายจะบอกให้รู้ว่า นางไม่เป็นอะไร ก่อนที่จะหยิบผ้าขาวม้าขึ้นมา แล้วเดินออกจากที่พักไป


"เอ๊ะ? นั่นหลานอรสุดา จะไปไหนน่ะ?" สุริยบุตรเอ่ยถาม เมื่อนัดดาของสหาย ได้เดินออกไปแล้ว ซึ่งก็มีเพียงบุตรพาลีเท่านั้น ที่ทราบเรื่องนี้ ก่อนจะบอกให้ทราบ "อ๋อ! เห็นจะไปอาบน้ำที่น้ำตก ที่อยู่ในป่าใหญ่น่ะขอรับ ท่านอาสุครีพ"


"งั้นเหรอ อาว่านางคงจะเครียด ที่นางได้เป็นมารดา ของเด็กในครรภ์น่ะ...แต่ตอนนี้ว่า อาจักต้อง...เฮ้ย!!!" น้องพาลีกล่าว อย่างเข้าใจ ในความรู้สึกของอรสุดา ที่รู้ตัวว่ากำลังจะเป็นแม่ ก่อนจะไปจัดการกตบหนุมานต่อ


 หากแต่ตอนที่หันกลับมา ก็พบวานรสีขาวผ่องนั้น ได้หายตัวไปแล้วนั่นเอง ยิ่งสร้างความโกรธ ให้กับทั้งสามเป็นอย่างมาก จนต้องออกจากค่ายทัพไปด้วย เพราะพวกเขาตา่างก็ทราบดี ว่าหนุมานตัวดีไปไหนนั่นเอง....


...........

.......

....

ณ น้ำตกในป่าใหญ่แห่งหนึ่ง


ซ่า....


 ท่ามกลางเสียงน้ำ ที่ไหลลงสู่พื้นล่าง จนสาดกระเซ็นนั้น เป็นร่างของหญิงสาว ที่กำลังอาบน้ำ ชำระกายอยู่ หากแต่ใบหน้าของนาง ยังคงเศร้าหมอง เพราะคำพูดของชมพูพาน ที่ยังคงดังก้องในกรรณของนาง


"...." "ตอนนี้เจ้ากำลัง...ตั้งครรภ์อยู่น่ะ" "....นี่เรา...ตั้งท้องแล้วรึเนี่ย..." ร่างบางกล่าว กับตัวนางเอง พลางใช้มือบางของนาง ลูบท้องที่ขาวนวล ซึ่งได้กลายเป็นที่อยู่อาศัย ของลูกน้อยในครรภ์ อย่างอ่อนโยนยิ่งนัก


 ก่อนที่หญิงสาว จะเผยรอยยิ้ม และแววตาที่อ่อนโยน แล้วค่อยๆนั่งลงบนริมน้ำ และกล่าวกับบุตรในอุทร "ลูกจ๋า ตัวแม่นี้...มิรู้ว่าจะอยู่ กับลูกมากแค่ไหน...แต่ที่แม่รู้อยู่อย่างเดียว...นั่นคือรักลูกนะ..."


 อรสุดากล่าว อย่างอ่อนโยน ที่มีลูกน้อยในครรภ์ แต่นางก็แทบที่จะไม่รู้เลย ว่าช่วงที่นางกำลังอาบน้ำนั้น ก็มีผู้มาใหม่ ที่ตามนางจากค่ายทัพ จนมาถึงที่น้ำตกนี้ และเขาก็กำลัง...จะเข้าไปใกล้นางแล้ว....จนกระทั่ง...


ฟุบ!!

"ว๊าย!!!"

ตูม!!!!

ซ่า...!!!!!


 ทันใดนั้นเอง ธิดาพญายักษ์ ก็รู้สึกได้ว่า เหมือนมีผู้ใด เข้ามากอดนางอย่างรวดเร็ว จนร่างของทั้งสองนั้น หล่นลงไปในแม่น้ำ จนวารีได้สาดกระเด็นออกมา แต่โชคดีที่อรสุดา ไม่เป็นอะไรมากนัก และครรภ์ของนาง ก็ไม่ได้รับอันตรายใดๆ


 หากแต่นางกำลังขุ่นเคือง เพราะคนที่ทำให้นาง ต้องหล่นไปในน้ำ เป็นใครไม่ได้ นอกเสียจากหนุมาน ที่ยิ้มให้ร่างบางอย่างกวนๆ แต่แล้วอรสุดา ก็ต้องหันไปทางอื่น เมื่อนางพบว่าอีกฝ่าย ไม่ได้นุ่งผ้าท่อนล่างไว้!


 แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายนั้น จะชอบใจนางเสียมากกว่า จนถึงขึ้นกอดนางไว้ เพื่อไม่ให้หนีไปไหน แต่ยิ่งทำให้ร่างบางนั้น ยิ่งโกรธจักมากกว่าเดิมอีก จนขั้นต่อว่าทันที "เจ้าวานรขาว!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ข้าไม่ได้อยากเล่น กับเจ้าเสียหน่อยนะ!!!!!"


"ฮ่าๆๆ แต่สำหรับข้าแล้ว ข้าว่าเจ้าเหงานะ ข้าก็เลยอยากมาอยู่ เป็นเพื่อนกับเจ้าไงล่ะ ฮ่าๆๆ" วานรขาว ยังคงกล่าวเยาะแหย่ เหมือนจงใจแกล้งยั่วโมโห ซึ่งนั่นทำให้อรสุดา ยิ่งขุ่นเคืองกว่าเดิม จนถึงขั้นใช้สองมือของนาง ทุบที่หน้าอกแกร่งของอีกฝ่าย


 แต่ดันติดตรงที่ว่านาง กำลังตั้งท้องอ่อนๆ กับวายุบุตรผู้นี้ นั่นจึงทำให้นาง สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ นางจึงจำต้องยอม ให้วานรจอมแกล้ง กอดร่างของนางได้ตามต้องการ แต่ทว่าหนุมานนั้น กลับคิดที่จะแกล้งนางอีก


 ในคราวนี้ วานรขาว ก็ใช้มือของซ้าย เชยคางของอีกฝ่ายขึ้นมา ก่อนจะบรรจง จุมพิตที่ริมฝีปาก และเริ่มบรรเลงเพลง โดยที่กรข้างขวาของเขา ได้โอบเอวของร่างบางเอาไว้


 แม้ว่าอรุสดา จะพยายามดิ้นไปมา เพื่อหลุดจากวงแขน ของวานรขาวตนนี้ ทว่าร่างบางนั้น มิอาจที่จะสู้แรง ของอีกฝ่ายได้ และนางก็รู้ตัวดี ว่าใจของนางนั้น ต้องการเขาแค่ไหน นางจึงจำต้องยอม ให้วานรสีขาวผ่อง ได้ร่วมรักกับนางนั้นเอง....


...........

......

...

ผ่านไป ๒ ชั่วโมง


"หาว..." หลังจากที่ทั้งคู่ ได้กระทำร่วมรักแล้ว หนุมานก็หาวออกมา จนเห็นเป็นดวงดาว และพระจันทร์ ก่อนที่จะดูร่างบาง ที่นอนห่มผ้าขาวม้า บนพื้นที่เป็นหญ้า พลางใช้มือของนาง ลูบครรภ์อ่อนๆของนาง


 วานรขาวเห็นดังนั้น เขาก็ก้มจุมพิต ลงบนหน้าผากบาง พลางใช้มือหนา ลูบท้องขาวนวล ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัย ของบุตรในอุทร ก่อนจะกล่าวอย่างอ่อนโยน "ลูกจ๋า ลูกจะหลับก่อนได้เลยนะ แต่พ่อจะเล่นกับแม่อีกนะ หลังจากที่ได้พักผ่อนเสร็จแล้วน่ะ~(^3^)"


"(0///0)!!!" คำพูดของหนุมาน ที่คิดจะแกล้งอีกครั้ง ทำเอาอรุสดา ถึงกับหน้าแดง ราวกับลูกตำลึงทันที ก่อนจะต่อว่า อย่างอายๆ "ว๊าย!! เจ้าวานรขาว เจ้าอย่ากล่าวเช่นนี้ กับลูกในท้องนะ!!!"


"ฮ่าๆ ข้าแค่พูดเล่นๆน่ะ แต่ข้าไม่เคยมีอะไร กับผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ เช่นเจ้ามาก่อนนะ" หนุมานหัวเราะอย่างนึกชอบใจ ก่อนจะกล่าวกับนาง ถึงสิ่งที่เขาได้ทำ เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา


"งั้นเหรอ ข้าเองก็ไม่เคย...มีอะไรกับผู้ชาย...หรือวานรอย่างเจ้าเหมือนกันน่ะ...แต่ครั้งนี้น่ะ...ข้าอยากจะบอกว่า...ข้ารักเจ้ามากนะ..." "(0///////0)"


 คำพูดของนาง ทำเอาใบหน้าของวายุบุตร ถึงกับแดงขึ้นมา เพียงแต่แดงกว่านางมาก จนหญิงสาวเห็นดังนั้น ก็ถึงกับแอบขำขึ้นมา แต่ถึงกระนั้นเอง สิ่งที่นางพูดนั้น ก็เป็นสิ่งที่ได้พูดจากใจ


 ก่อนที่ร่างบาง จะจุมพิตที่ริมฝีปาก ของวานรขาวผ่อง ซึ่งอีกฝ่ายนั้น ก็ถึงกับชะงักไปซักพัก ก่อนจะบรรเลงเพลงจูบ อย่างเสพสม และหอมหวานนั้นเอง....


...........

......

...

ผ่านไป ๑ ชั่วโมง ณ ค่ายทัพของพระราม


"อ้าว! ท่านพี่หนุมาน อรสุดา พวกท่านกลับมาแล้วรึ?" ชมพูพานเอ่ยถาม เมื่อเห็นสองสามีภรรยา ได้เหาะกลับมา ซึ่งวานรขาวผ่อง กำลังเอามือเกาศีรษะ อย่างเขินอาย ก่อนจะตอบกับอีกฝ่าย พลางถามทั้งสามตน ที่ไล่ล่าเขาอยู่


"ใช่แล้วล่ะ แล้วว่าท่านน้าสุครีพ ท่านพิเภก และองคต ไม่ได้อยู่ในค่ายทัพรึ?"

พรึ่บ!

"หยึ๋ย! (0[]0;)"


 วานรขาวถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่อเขารู้สึกได้ว่า เหมือนมีมือของใคร จับที่ไหล่ทั้งสองข้างของเขา แถมได้รับรังสีอำมหิตเต็มๆ ทั้งข้างหลัง และซ้ายขวา ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าผู้ที่อยู่กับเขานั้น เป็นผู้ใดแล้ว


 แต่ก่อนที่เขา จะถูกลงทัณฑ์จากทั้งสามนั้นเอง "ท่านสุครีพ! ท่านพิเภก! ท่านหนุมาน! ท่านองคต! ท่านชมพูพาน! พระองค์รามทรงมีรับสั่ง ให้พวกท่านมาเข้าพระองค์โดยด่วน แล้วพระองค์ทรงมีรับสั่ง ให้อรสุดามาเข้าเฝ้าด้วยขอรับ" 


 เสนาวานรผู้หนึ่ง ที่วิ่งมาหาพวกเขา กล่าวแจ้งข่าว ให้ ๖ ตนไปเข้าเฝ้าพระราม ซึ่งทั้ง ๖ ตนนั้น ก็ไม่รอช้า รีบไปเข้าเฝ้าทันที....


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #37 Your_Cat (@Your_Cat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:41

    วันนี้พี่หนุมานรอดตัวไปแต่จะรอดไปนานขนาดไหนกันนะไรท์ตอบเราที
    #37
    1
    • #37-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 18)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:56
      คงจะอีกนาน จนกว่าสุครีพจะออกรบเสร็จน่ะค่ะ
      #37-1