(Fic รามเกียรติ์) อรสุดาดวงขวัญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,874 Views

  • 59 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    279

    Overall
    2,874

ตอนที่ 15 : สุริยบุตรหักฉัตร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    8 ก.พ. 62

ผ่านไป ๓ ชั่วโมง


 ท่ามกลางเสียงของเหล่าวานร ที่ดังมาจากนอกที่พักนั้น เป็นร่างบางร่างหนึ่ง ที่นอนอยู่บนเตียง นางอยู่ในชุดของเชลยตามเดิม หากแต่เสียงที่ดังนั้น ได้ปลุกนางขึ้นมา ดวงเนตรสีแดงสด กลอกมองไปมาอย่างงัวเงีย เนื่องจากเพิ่งตื่นได้ไม่นาน


"...อ...อึก...นี่เรา...กลับมาที่ค่ายแล้วรึ..." อรสุดาเอ่ยขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น พลางกุมหน้าผาก อย่างเวียนศีรษะ ก่อนที่ดวงตาของนาง จ้องมองไปมือของนาง พลางนึกถึง เรื่องที่องคต ได้ทำร้ายเหล่าอสุราทั้งหลาย


 ที่ทำตามหน้าที่ และเรื่องที่บิดา ไม่ยอมส่งคืนนางสีดา ให้กับพระราม ยิ่งนางคิด ก็ยิ่งเศร้าใจ ที่นางไม่สามารถ ที่จะช่วยครอบครัว และวงศาคณาญาติได้ จนถึงขั้นคิดโทษตนเองขึ้นมา "....ข้า...ข้าขอโทษนะ...ที่ช่วยพวกท่านไม่ได้...แต่ข้าสัญญา...ว่าช่วยพวกท่านไม่ได้..."


"..ตัวข้านี้...จักขอ...สิ้นใจตายตามไปด้วย...."


พุ่บ!!

"ว๊าย!!!!! (0[]0)"

"ฮ่าๆ กระต่ายตื่นตูมอีกแล้วนะ น้องอรสุดา"


 หนุมานกล่าวแหย่ อย่างชอบอกชอบใจ ที่เห็นน้องสาวขององคต ตกใจเพราะถูกเขากอด ซึ่งนั่นทำให้ร่างบาง ถึงกับกล่าวดุทันควัน "อีกแล้วนะ เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจนักสิ!!!!...แต่ข้าขอถามหน่อย...ว่าข้าอยู่ในค่ายแล้วรึ?"


"อื้ม! ก็เจ้าองคตน่ะ เขาบอกว่าเจรจาไม่สำเร็จ และเขาบอกให้เจ้า อยู่ในหางของเขา แต่พอเขาปลดหางออก ก็เห็นเจ้านอนสลบไปก่อนแล้ว ข้าก็เลยอุ้มเจ้า ไปให้ชมพูพาน ช่วยดูอาการให้น่ะ" วานรขาวเล่าให้นางฟัง


 จนธิดาพญายักษ์ เริ่มจะเข้าใจ แต่นางก็ไม่ว่าอะไรอีก นอกจากขอบคุณ ให้กับวายุบุตร ที่ยังอุตส่าห์เป็นห่วงนางอยู่ "งั้นเหรอ...เอ่อ...ถ้าเช่นนั้น ข้าต้องขอบใจเจ้ามากนะ ที่ได้พาข้ามาที่นี่นะ....เอ๊ะ!?"


 ทันใดนั้นเอง ทั้งสองก็ถึงกับแปลกใจทันที เมื่อรู้สึกได้ว่า ภายในที่พักนั้น จู่ๆก็มืดขึ้นมา อย่างไม่ทราบสาเหตุ จนหนุมาน ถึงกับมองซ้ายขวา พลางชักตรีเพชรขึ้นมา เพื่อที่จะระวังตัว และอรสุดา ไม่ให้ถูกทำร้ายได้


พรึ่บ!

ฟิ้ว!

"เฮ้ย!! ท่านพี่! นี่น้องเองขอรับ!!"


 ชมพูพานร้องดังลั่น เมื่อถูกญาติผู้พี่ กำตรีเพชร พุ่งไปที่ลำคอของเขา อย่างรวดเร็ว จนเกือบจะตัดคอของเขาได้ นั่นทำให้วานรขาว ต้องหยุดในสิ่งที่กำลังจะทำ ก่อนจะเอ่ยถาม กับญาติผู้น้อง ถึงสาเหตุของความมืดนี้


"เจ้าเองรึ ชมพูพาน ถ้าอย่างนั้น เจ้าพอจะทราบหรือไม่ ว่าทำไมจู่ๆมันมืดเช่นนี้?" "น้องก็มิทราบขอรับ ว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้ขอรับ" "...หรือว่าจะเป็น...เพราะฉัตรแก้วของท่านปู่จตุรพักตร์น่ะ" "!!!!" "จริงรึ!!??"


 คำพูดของนาง ทำเอาทั้งสองวานร ถึงกับตกใจ โดยเฉพาะหนุมาน ที่ดูจะตกใจเป็นพิเศษ เมื่อทราบสาเหตุ จากปากของร่างบาง ซึ่งนางก็พยักหน้า ก่อนจะอธิบายให้ทราบ "อื้ม มันเป็นของวิเศษคู่บ้านคู่เมือง หากยกฉัตรขึ้นมาแล้ว"


"มันจะทำให้เกิดความมืด ไปทั่วบริเวณ เพราะมันได้บังแสงอาทิตย์เอาไว้น่ะ" "แล้วเรื่องนี้ เจ้าพอจะทราบอีกหรือไม่ ว่ามีผู้ใด พอจะมองเห็นอีกฝ่ายได้บ้าง?" วานรสีหงชาด เป็นฝ่ายกล่าวถามบ้าง ซึ่งนางก็ดูอึกอักเล็กน้อย


 ก่อนจะตอบตามที่นางทราบ "...เรื่องนี้ไม่มีเลย นอกจากผู้ใช้ฉัตร หรือชาวเมือง ที่มีฉัตรนี้เท่านั้น ถึงจะเห็นฝ่ายศัตรูได้" "แล้วทีนี้เล่า เราจะทำเช่นไรดี?" หนุมานเอ่ยถาม ถึงวิธีแก้ไขสถานการณ์ ซึ่งร่างบางนั้น ก็ตอบตามที่นางได้ทราบมา


"...วิธีเดียวที่ข้ารู้...นั่นคือต้องหักฉัตรแก้วเท่านั้น จึงจะทำให้ดวงอาทิตย์ กลับมาสว่างดังเดิมได้" "ถ้าเช่นนั้นแล้ว ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละ" วานรขาวกล่าว พลางเดินออกนอกจากที่พัก เพื่อที่จะไปหักฉัตรเสีย หากไม่ติดว่า....


"หนุมาน เรื่องฉัตรนั่นน่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่น้าเอง" "ท่านน้าสุครีพ!" หนุมานเอ่ย กับวานรผู้เป็นน้า ที่เดินเข้ามาหาเขา ก่อนวานรสีแดงชาด จะกล่าวอธิบายให้ทราบ "เรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ท่านพิเภกก็กราบทูล ให้พระองค์รามทรงทราบแล้วล่ะ"


"และตอนที่น้ากำลังจะไป น้าก็ได้ยินหลานอรสุดา บอกวิธีแก้ไขนี้ เหมือนกับที่พิเภกบอกนี่แหละ" "เฮ้อ...งั้นเหรอขอรับ แต่เอาเถอะ ในเมื่อท่านน้า ตั้งใจจะทำหน้านี้ หลานก็ขอให้ท่าน ทำภารกิจนี้ ให้ลุล่วงก็แล้วกันนะขอรับ"


 หนุมานกล่าวอวยพร แม้จะยังกังวลก็ตาม ซึ่งพญาสุครีพนั้น ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเหาะออกจากค่ายไป....


.............

........

....

ณ กรุงลงกา


ลัดนิ้วมือเดียวก็มาถึง

ซึ่งกรุงลงการาชฐาน

แลเห็นฉัตรแก้วสุรกานต์

สูงตระหง่านอยู่กลางธานี

ท้าวทศเศียรขุนยักษ์

กับองค์อัคเรศมเหสี

ทั้งฝูงสนมนารี

อยู่ที่ชั้นฉัตรรัตนา

อันในแผ่นพื้นสุธาดล

ไว้พลพิทักษ์รักษา

จึ่งคิดถวิลจินดา

แม้นว่าตัวกูจะเข้าไป

ก็จะต้องต่อดีด้วยกุมภัณฑ์

เกิดรบพุ่งกันเป็นศึกใหญ่

จำจะบังเนตรมันไว้

อย่าให้แลเห็นอินทรีย์

จึ่งจะไม่เสียราชการ

องค์พระอวตารเรืองศรี

คิดแล้วร่ายเวทอันฤทธี

ขุนกระบี่นิมิตกาย


ใหญ่เท่าบรมพรหมาน

สูงตระหง่านเงื้อมง้ำเวหา

ลงยังพ่างพื้นพสุธา

ด้วยกำลังศักดาเกรียงไกร


"เฮ้ย!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ!?" เหล่าเสนายักษ์ พากันตื่นตกใจ เมื่อจู่ๆก็เกิดความมืด และพวกเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าใครเป็นคนสร้างความมืดนี้ขึ้น เพราะพวกเขาต่างก็ไม่เห็น พญาสุครีพเลยสักตนเดียว จึงทำได้แค่กวักแกว่งอาวุธอยู่ไปมา


บัดนั้น

ฝ่ายพระเสื้อเมืองยักษา

แลเห็นวานรผู้ศักดา

กายาเท่าเขาอัสกรรณ

สูงเยี่ยมเทียมพื้นอัมพร

สำแดงฤทธิรอนแข็งขัน

ความกลัวปิ้มม้วยชีวัน

ตัวสั่นไม่เป็นสมประดี

สองมือปิดสองนัยนา

ไม่อาจจะดูหน้ากระบี่ศรี

หนีออกจากราชธานี

ไปยังที่เนินจักรวาล


เมื่อนั้น

สุครีพฤทธิไกรใจหาญ

ครั้นถึงฉัตรแก้วสุรกานต์

ยืนทะยานตรงพักตร์อสุรา

แล้วจึ่งคลายวิทยามนต์

สำแดงฤทธิรณแกล้วกล้า

กวัดแกว่งพระขรรค์อันศักดา

ชี้หน้าแล้วร้องประกาศไป

ว่าเหวยดูกรทศพักตร์

ฮึกฮักโอหังหยาบใหญ่

จะสู้องค์พระตรีภูวไนย

เหตุใดไม่ออกไปต่อกร

มาลอบทำการเช่นนี้

หรือยักษีมึงกลัวพระแสงศร

บัดนี้พระนารายณ์ฤทธิรอน

ภูธรตรัสใช้ให้กูมา

ประหารเสี่ยงสับเศียรมึง

ซึ่งทำทุจริตอิจฉา

ในที่ท่ามกลางพารา

ให้สมน้ำหน้าไอ้อัปรีย์


เมื่อนั้น

ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี

เห็นน้องพญาพาลี

มากล่าววาทีชาญฉกรรจ์

พิโรธโกรธกริ้วกระทืบบาท

ร้องตวาดดั่งเสียงฟ้าลั่น

เหม่ไอ้สุครีพอาธรรม์

มึงนี้โมหันธ์ฉันทา

ยกยอมนุษย์ไม่มีอาย

ว่าเป็นนารายณ์นาถา

อย่าพักอ้างอวดอหังการ์

ใช่ว่าจะเกรงฤทธิไกร

ฆ่าได้แต่ไอ้พาลี

กูนี้หาเหมือนกระนั้นไม่

ซึ่งมึงเย่อหยิ่งจะชิงชัย

ที่ไหนจะรอดชีวัน


เมื่อนั้น

สุครีพลูกพระสุริย์ฉัน

ได้ฟังจึ่งตอบกุมภัณฑ์

เหวยทศกัณฐ์ยี่สิบกร

มึงอย่าอ้างอวดฤทธิรงค์

จะต่อด้วยองค์พระทรงศร

แต่กูทหารจะราญรอน

ไม่ให้ร้อนถึงองค์พระทรงครุฑ

ว่าแล้วกระทืบบาทา

ดั่งลงกาจะล่มจมสมุทร

แกว่งพระขรรค์ชัยวัยวุฒิ

ทะยานยุดขึ้นฉัตรอสุรี


บัดนั้น

ฝ่ายนางกำนัลยักษี

เห็นวานรโรมรุกคลุกคลี

ตกใจวิ่งหนีพัลวัน

บ้างล้มลุกวุ่นวายตะกายมา

หลับตาหน้าซีดตัวสั่น

บ้างตกบ้างกอดทศกัณฐ์

บ้างห้อยหันตามกงฉัตรชัย

ร้องตรีดหวีดอึงคะนึงมี่

จะเอาสมประดีก็ไม่ได้

แขนหักขาหักวุ่นไป

ร้องไห้เรียกกันเป็นโกลา


เมื่อนั้น

ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษา

ไม่รู้ที่จะต่อฤทธา

ผู้เดียวพะว้าพะวังใจ

เวียนวงไปตามกงฉัตร

หลีกลัดมิให้เข้าใกล้

กรหนึ่งกอดนางมณโฑไว้

กรสองคว้าได้นางอัคคี

สิบเจ็ดกรอุ้มฝูงกำนัล

กรหนึ่งแกว่งพระขรรค์ชัยศรี

ขัดขวางทางที่จะต่อตี

อสุรีถอยรับวานร


เมื่อนั้น

พญาสุครีพชาญสมร

เห็นยักษาถอยท้อไม่ต่อกร

วานรโรมรุกบุกบัน

เท้าขวาถีบต้องทศพักตร์

ขุนยักษ์ซวนเซเหหัน

ก้าวสกัดลัดไล่พัลวัน

ติดพันไม่ห่างอสุรา


ทำทีประหนึ่งจะจู่โจม

ชิงโฉมมณโฑเสน่หา

เข้าใกล้คว้าไขว่ไปมา

สรวลร่าเยาะเย้ยอสุรี


เมื่อนั้น

ท้าวทศพักตร์ยักษี

เสียชั้นเสียเชิงจะต่อตี

เสียทีด้วยระวังเยาวมาลย์

สิบเก้ากรนั้นกอดนางไว้

จนใจที่จะเข้าหักหาญ

กรหนึ่งแกว่งพระขรรค์สุรกานต์

ต้านทานรบรันอลวน


จะฟันจะแทงไม่ถนัด

แต่ป้องปัดหลบหลีกสับสน

จำเป็นจำสู้จำทน

เวียนวนถอยไล่พัลวัน


เมื่อนั้น

สุครีพฤทธิแรงแข็งขัน

โลดโผนโจนจ้วงทะลวงฟัน

โจมจับกุมภัณฑ์ด้วยศักดา


แกว่งพระขรรค์ชัยดั่งไฟพราย

มาดหมายเขม้นเข่นฆ่า

ฟันแทงแย้งยุทธ์ไปมา

ถูกกายอสุราหลายที


เมื่อนั้น

ท้าวราพณาสูรยักษี

กรเดียวรบรันประจัญตี

สุดที่จะรอต่อฤทธิ์

ความเจ็บนั้นพ้นที่ทนนัก

พญายักษ์ไม่ทานต้านติด

สุดใจสุดกำลังสุดคิด

ไม่รบชิดถอยรับรอมา


เมื่อนั้น

ลูกพระอาทิตย์ฤทธิ์กล้า

เห็นทศกัณฐ์อสุรา

เสียทีในท่าชิงชัย

เท้าถีบถูกกายขุนมาร

เผ่นทะยานฉวยยอดฉัตรได้

น้าวลงด้วยกำลังว่องไว

หักฉัตรพิชัยโมลี


อันทศเศียรกุมภัณฑ์

ทั้งสนมกำนัลมเหสี

ตกลงยังพื้นปัถพี

ร้องมี่อื้ออึงทุกตัวตน

ฉัตรแก้วสุรกานต์ก็วินาศ

อากาศแจ่มแจ้งทุกแห่งหน

ส่องสว่างสร่างแสงสุริยน

ตลอดจนกองทัพพลับพลาชัย


ขุนกระบี่จึ่งเอาเท้าขวา

คว้าคีบมงกุฎไว้ได้

ลอยอยู่ยังพื้นนภาลัย

แล้วร้องไยไพขุนมาร

เหวยเหวยดูกรทศพักตร์

ฮึกฮักอวดฤทธิ์กล้าหาญ

กูจะใคร่ตัดเศียรไอ้สาธารณ์

เกรงเกินโองการพระจักรี

จะเอาแต่มงกุฎไปถวาย

องค์พระนารายณ์เรืองศรี

ว่าแล้วสำแดงฤทธี

ขุนกระบี่ก็เหาะกลับมา


"หน๊อย....ไอ้เจ้าสุครีพ...เจ้าจะทำให้ข้า...อับอายมาเกินไปแล้ว!!!!" ทศกัณฐ์ที่ถูกสุครีพ แย่งมงกุฎของตนไป กล่าวขึ้นมาอย่างเคียดแค้น ก่อนจะกล่าวอย่างอาฆาต กับกองทัพพระรามเอาไว้


"คอยดูเถอะ คืนนี้พวกเจ้าจะต้องอับอาย เหมือนกับที่ข้าต้องเจอครั้งนี้!!!!"


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #32 Your_Cat (@Your_Cat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:44

    ตัดได้ลุ้นทุกตอนเลยนะคะไรท์
    #32
    1
    • #32-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 15)
      8 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:36

      ขอบคุณมากค่ะ (^ ^)
      #32-1