(Fic รามเกียรติ์) อรสุดาดวงขวัญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,877 Views

  • 59 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    282

    Overall
    2,877

ตอนที่ 12 : ขนิษฐีลักหิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

ผ่านไป ๑ ชั่วโมง


 หลังการทะเลาะวิวาท ของหนุมานกับนิลพัทนั้น อรสุดาที่เริ่มหายโกรธได้บ้างแล้ว ก็กลับมาช่วยเสนาวานร อีกครั้งหนึ่ง หากแต่นางนั้น ยังเคืองวานรขาวไม่หาย ที่หาเรื่องชกต่อย กับผู้อื่นจนเกือบเสียงาน


 แม้แต่วายุบุตรเอง เขาก็แอบงอนที่อรสุดา จับทุ่มเขาอย่างแรง โดยไม่คิดว่าเขา จะเจ็บหรือไม่เลย แต่เขาก็ไม่กล้า ที่จะต่อว่านางตรงๆ เพราะเขาเริ่มเกรงใจขึ้นมาได้บ้างแล้ว


 เขาจึงทำได้แค่ ช่วยนางขนหิน มาวางที่ปลายถนน เพื่อให้นิลราช ผู้ถูกคำสาป ของฤาษีคาวินท์ ว่าเมื่อใดก็ตามที่วานรตนนี้ ทิ้งสิ่งใดก็ตาม ก็ให้สิ่งนั้นอย่าได้ลอยขึ้นมานั้น เป็นผู้ถมถนน ไปสู่กรุงลงกา


"เฮ้อ...เหนื่อยจังเลยนะเนี่ย ไม่นึกเลยว่า การสร้างถนน จะลำบากขนาดนี้~" อรสุดากล่าวบ่น อย่างเหน็ดเหนื่อย ซึ่งหนุมาน ที่จ้องจะเอาคืนนั้น ถึงกับกล่าวเหน็บแหนมทันที


"โอ๊ย~ หนักจริงๆเลยวุ้ย แต่ไม่หนักเท่าใครบางคน ที่จับแขนเราซะเลยอ่ะ" "ก็เพราะว่าเจ้า เกือบทำเสียงานก่อนน่ะ" อรสุดาเริ่มกล่าวบ่น ใส่วานรขาว อย่างแอบงอนๆ เนื่องจากอีกฝ่ายได้ก่อเรื่อง จนเกือบเสียงาน


"แหม~ ด้วยเหมือนว่าเจ้า อยากมีเรื่องแล้วใช่ไหม? (^=^*)" วานรขาวยังคงหาเรื่อง อย่างไม่หยุดหย่อน แต่สำหรับอรสุดานั้น นางก็เห็นโทษว่า การทะเลาะวิวาทนั้น มันทำให้เสียงาน และเจ็บตัวขนาดไหน จึงไม่คิดจะกล่าวหาเรื่อง


 และเดินหนีวานรขาว เพื่อที่จะได้ไม่มีเรื่อง กับหนุมานจอมก่อเรื่อง และนางต้องช่วยเหล่าวานร ในการสร้างถนนด้วย แต่เมื่อนางมาถึง นางก็ยืนนิ่งทันใด


 จนพญาสุครีพ ที่เห็นอาการของนาง ทำให้เขาต้องเดินไปหา พร้อมกับหนุมาน ที่เห็นอรสุดา ยืนนิ่งเหมือนเจอสิ่งที่ไม่คาดคิด เมื่อไปถึงวานรสีแดงชาด ก็เอ่ยถามนางทันที


"อรสุดา เจ้ายืนนิ่งทำไมรึ?" "......." ร่างบางไม่ตอบ แต่นางชี้ไปที่มหาสมุทร ที่ดูผิดปกติขึ้นมา


บัดนั้น

ลูกพระอาทิตย์ฤทธิ์กล้า

แลเห็นซึ่งก้อนศิลา

เบาตาประหลาดหายไป

แต่พินิจพิศเพ่งเป็นครู่

ดูดูแล้วคิดสงสัย


"เอ๊ะ!? ก้อนหินมันหายไปไหนหมด? หรือมีใครขโมยหรือเปล่านะ?" "...หายไปแบบนี้ หรือจะเป็นพี่เรา..." "!!!!!" ทั้งสองน้าหลาน ต่างก็ตะลึงไป เมื่อได้ฟังสิ่งที่ร่างบางพูด หนุมานเป็นคนเริ่มถาม ด้วยความสงสัย


"พี่? เจ้ามีพี่ที่มีฤทธิ์ทางน้ำด้วยรึ?" "...ข้าจะไปคุยกับนางเอง" อรสุดากล่าว พลางกระโดดลงน้ำ ท่ามกลางความตกใจ ของเเหล่าเสนาวานร รวมถึงสองวานรด้วย แต่พวกเขาก็ยังทำหน้าที่ต่อไป


................

..........

.....

ณ ในมหาสมุทร


 อรสุดาที่กระโดดลงน้ำแล้ว นางก็ร่ายมนต์ ที่ทำให้สามารถอยู่ในน้ำได้ ทำให้นางไม่จมน้ำตาย และเมื่อนางว่ายไปดู นางก็พบว่า สาเหตุที่ถนน ยังทำไม่เสร็จนั้น เป็นเพราะพวกฝูงมัจฉา ได้ว่ายคาบศิลา ออกไปทิ้งที่อื่น


 นางจึงว่ายเข้าไปใกล้ และใช้มือของนาง จับปลาตัวหนึ่งไว้ ก่อนจะเอ่ยถามทันที "นี่ เจ้าปลาน้อย ใครเป็นคนสั่งให้เจ้า คาบก้อนศิลา ออกไปทิ้งทีาอื่นเช่นนี้ล่ะ?" "ระ...เราไม่รู้...เราแค่เห็นว่ามันขวางทาง พวกเราเลยต้องทำลายมันทิ้ง..."


 ปลาตัวเล็ก ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ด้วยความหวาดกลัว แต่นางก็ยังไม่ลดละ นางยังคงเค้นถามอยู่ดี "อย่าโกหกนะ คนที่สั่งให้ทำน่ะ เป็นท่านพี่สุพรรณมัจฉา ใช่หรือไม่?" "(๏_๏;)" คำถามของหญิงสาวนั้น


 ทำเอามัจฉาตัวน้อย ถึงกับเหงื่อแตกทันที เพราะเขาทั้งตกใจ ทั้งแปลกใจ ว่าทำไมมนุษย์สาวผู้นี้ ถึงรู้ว่าพวกตน ได้รับคำสั่ง มาจากธิดาของพญายักษ์อีกตนได้ แต่เขาต้องยอมพยักหน้า แทนคำตอบ จนอรสุดา คลายสงสัย ยอมปล่อยปลาเล็กทันที


 แต่ด้วยความที่นาง ไม่ค่อยได้พบเจอ กับพี่สาวต่างมารดา มาเป็นนานเวลาแล้ว นางจึงเอ่ยถามอีกครั้ง "งั้นเหรอ...แล้วนางอยู่ ณ ที่ใดรึ?" "ทางนู่นน่ะ" มัจฉาน้อยตอบ พลางชี้ไปที่นางเงือกตนหนึ่ง ที่มีหางปลาสีทอง


 กำลังสั่งกับพวกปลาที่เหลือ ซึ่งเมื่อนางเห็นดังนั้น นางจึงกล่าวขอบคุณ ก่อนจะตะโกนเรียก นางมัจฉาตนนั้นทันที "ท่านพี่สุพรรณมัจฉาเจ้าค่ะ!" "อ๊ะ! น้องอรสุดา!" นางเงือกสาว เมื่อได้ยินเสียงของน้อง นางก็จำได้


 ก่อนจะว่ายไปหาอรสุดา เพื่อกอดอีกฝ่าย ให้หายคิดถึง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันตั้งนาน "ดีใจจังเลย แหม~ โตขึ้นซะสวยเลยนะ น้องพี่" "เอ่อ...น้องก็ดีใจเช่นกันเจ้าค่ะ ที่ได้เจอพี่อีกครั้งหนึ่งน่ะ" "แหม~ ดีใจซะตัวข้าเนี่ย ก็อดอิจฉาไม่ได้เลยนะ~" "!!!!!"


 ทั้งสองสาวพี่น้อง ต่างก็สะดุ้งพร้อมๆกัน จนต้องหันมาตามที่มาของเสียง และพบกับหนุมาน ที่อดแอบติดตามนางไม่ได้ จนเขาได้ทราบสาเหตุ ที่ทำให้การทำถนน ยังไม่เคลือบหน้าเสียที


 แถมเขายังพบว่า นายใหญ่ของฝูงปลาเหล่านี้ ก็เป็นพี่สาวต่างแม่ ของอรสุดาอีกด้วย "นี่ เจ้าลิงขาว ข้า ยังไม่ได้บอกเสียด้วยซ้ำ ว่าให้เจ้าม....." "แม่นางเงือกน้อย ข้าขอพูดคุยกับเจ้า เป็นการส่วนตัวนะจ๊ะ~ (^^)" "วะ...ไวมาก!!!!! (=[]=;)"


 ธิดาพญายักษ์ ถึงกับมองตา ตามแทบไม่ทัน เมื่อวานรขาว ได้ว่ายเข้ามาหา พระขนิษฐีของนาง อย่างรวดเร็ว ประหนึ่งลมพายุ


"อะ...อื้ม... (0////0)" นางเงือกสาว พยักหน้ารับ และยอมว่ายตามวายุบุตร อย่างเขินอายและว่าง่าย โดยทิ้งให้หญิงสาว ตกตะลึงค้างไป เพียงชั่วพริบตาเดียว


.............

........

....

ผ่านไป ๒ ชั่วโมง


"นี่ก็นานมากแล้วนะ พวกเขาไปทำอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย" อรสุดากล่าวบ่น เนื่องจากทั้งสอง ได้ไปพูดคุยกันนานมากแล้ว แต่นางบ่นไปได้ซักพัก ทั้งคู่ที่ถูกเอ่ยถึง ก็ได้กลับมาหานางทันที


 หญิงสาวจึงว่ายไปหาพวกเขา ก่อนจะเอ่ยถาม อย่างสงสัย "เจ้าลิงขาว ท่านพี่สุพรรณมัจฉา เหตุใดถึงคุยกันนาน ถึงเพียงนี้ล่ะเจ้าค่ะ?" "อ๋อ! เรื่องมันยาวน่ะ ไม่มีอะไรหรอกน่า เจ้าคิดมากไปเอง"


"...... (^-^)" สุพรรณมัจฉายิ้มให้น้อง ในขณะที่วานรขาว เป็นคนตอบให้กับร่างบาง ซึ่งร่างบางก็ไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะเอ่ยถาม ถึงการจองถนน ที่ได้รับมาจากพระราม "งั้นเหรอ แล้วเรื่องถนนล่ะ?" "ไม่ต้องห่วงหรอกจ๊ะ เรื่องปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่เองจ๊ะ"


 นางมัจฉากล่าวอาสา พลางยิ้มให้น้องสาว และกอดร่างบาง ก่อนจะกระซิบ ที่ข้างหูของน้อง "น้องรักของพี่ เรื่องท่านหนุมานน่ะ เจ้าทำหน้าที่แทนพี่นะจ๊ะ" "เอ๊ะ??" อรสุดาร้องอย่างงุนงง เนื่องจากคำพูดของพี่สาว


 แต่นางก็พยักหน้า โดยไม่คิดอะไร ก่อนจะว่ายขึ้นฝั่ง พร้อมกับหนุมาน โดยนางเงือกสาว ได้ยิ้มให้น้องของนางเอง พลางแอบให้พร พร้อมทั้งน้ำตา ทีไหลออกมา


"น้องอรสุดาของพี่...เจ้าจงเป็นภรรยาที่ดี...ให้กับเขานะ''


..................

..........

....

ณ บนถนน


"ท่านสุครีพ เหตุที่การทำถนน ยังทำไมาเคลือบหน้านั้น เป็นเพราะพี่สาว ของอรสุดานั้น เป็นคนสั่งหมู่ปลาให้ลักศิลา เพื่อไม่ให้พวกเรา สร้างถนนเสร็จขอรับ" หนุมานกล่าวรายงาน ให้พญาสุครีพทราบ


เมื่อนั้น

พญาสุครีพกระบี่ศรี

ฟังวายุบุตรก็ยินดี

เร่งให้กระบี่พลากร

ระดมถมเป็นถนนใหญ่

ด้านใครแล่ล่าก็ตีต้อน

อื้ออึงไปทั้งสาคร

วานรตรวจกันเป็นโกลา


 ถึงพวกเขาจะทำหน้าที่ ในการจองถนน อย่างเร่งรีบก็จริง แต่อรสุดา ที่นั่งตรงริมฝั่ง กลับมีสีหน้าเศร้า เมื่อทราบสาเหตุ ที่พี่สาวของนาง ต้องขัดขวาง การทำถนนครั้งนี้ นางก็อดนึก ที่จะเป็นห่วงไม่ได้


"ท่านพ่อ...ตัวลูกนี้ขอโทษด้วยนะเพคะ ที่ไม่สามารถทำให้ท่านพี่สุพรรณมัจฉา ได้ทำงานที่พ่อสั่งได้ ขอได้โปรดให้อภัยพี่ด้วยนะเพคะ..." "นั่นเจ้าเศร้าอยู่รึ?"


 วานรขาวเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นสีหน้า ของร่างบาง จนอีกฝ่ายต้องหันหน้า มาทางวานรขาว หากแต่ไม่ต่อว่า หรือต่อขานใดๆ นางจึงไม่กล่าวตอบ ซึ่งเมืาอวายุบุตรเห็นดังนั้น เขาจึงโอบไหล่ของนาง พลางกล่าวปลอบ


"เอาเถอะนะ ถึงอย่างไร พี่ของเจ้าน่ะ เขาก็คงไม่เป็นอะไร เพราะนางสามารถเอาตัวรอดได้ พ่อของนาง ก็คงไม่สามารถ ตามจับนางได้แน่" "งั้นรึ...ถ้าพี่ของข้าปลอดภัย...ก็คงจะดี..." อรสุดาที่เริ่มหายเศร้า และทำใจได้แล้ว


 กล่าวอย่างเข้าใจ ในความหวังดี ของวานรขาว ก่อนจะยิ้มออกมา พลางนึกขอบใจ ให้กับลูกพระพาย


"ขอบใจเจ้ามากนะ เจ้าวานรขาว"


พบตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #59 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:27
    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #59
    1
    • #59-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 12)
      9 มิถุนายน 2562 / 15:28
      ไม่เป็นไรค่ะ~
      #59-1
  2. #28 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:37
    ได้เลยค่ะ
    #28
    0
  3. วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:01
    ไรท์เดี๋ยวตอนท้ายเรื่องให้หนุมานอกหักบ้างก็ดีล
    #27
    0