ตอนที่ 8 : ประสบพบ ทหารแห่งพระราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

 เสียงของเหล่าปักษา ที่พากันกระพือปีก เพื่อบินออกหาอาหาร บวกกับแสงตะวัน ที่ได้สาดส่องลงมา จนร่างบางน้อยๆ ที่กำลังหลับไหล จากการที่สลบไปนั้น ต้องเอามือเล็กๆมาบัง เนื่องจากรู้สึกแสบตา ก่อนจะค่อยๆลืมตา จนเผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าขึ้นมา


"อือ...นี่เช้าแล้วหรือเนี่ย?" นุพา กล่าวถามตนเอง ก่อนจะลุกขึ้นมา พลางบิดขี้เกียจไปพลาง และใช้สองมือน้อยๆ ขยี้ตาทั้งสองข้าง แต่เมื่อขยี้ตาเสร็จแล้วนั้น ดวงเนตรที่กลมโต ก็ถึงกับเบิกโพลงทันที เมื่อนางได้ประสบกับ สิ่งที่นางไม่คุ้นเคยมาก่อน


"เจี๊ยกๆ...เจี๊ยกคร่อก!" " (๏_๏;;;;)" เด็กหญิงตัวน้อย ถึงกับเหงื่อแตกทันที เมื่อนางได้พบว่า...ตัวนางถูกล้อมรอบ ไปด้วยฝูงวานรทั้งหลาย ที่มามุงดูนาง อย่างแออัด และเนืองแน่นไปหมด


"กะ...กะ...กะ...กริ๊ดดดดดดด!!!!!!!!!!!" นางถึงกับกรีดร้อง ด้วยความหวาดกลัว และตกใจสุดขีด จนมีใครบางตน ต้องรีบเข้ามาดู และเข้าไปกอด เพื่อปลอบใจเด็กสาว ที่ร้องอย่าหวาดกลัว


"นุพา! เจ้าไม่ต้องกลัวนะ นี่พ่อของลูกเอง พ่อหนุมาน พ่ออยู่กับลูกแล้วนะ" หนุมานกล่าวปลอบขวัญบุตรี ที่ยังดูหวาดกลัวอยู่ จนนางเริ่มหายกลัวได้บ้างแล้ว และเมื่อพบหน้าวานรขาว นางจึงโผกอด เพื่อที่ตนเองจะได้หายกลัว


 จนวานรสีขาวผ่อง ลูบหัวบุตรสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะดุใส่พวกวานร ที่เป็นสาเหตุให้ลูกของตนกลัว "นี่พวกเจ้าน่ะ อย่างน้อยก็มาดีๆก็ได้นี่ แต่มิใช่ให้มาหลอก กับลูกของข้าแบบนี้ พวกเจ้าน่ะ จะทำอะไรก็ไปได้แล้ว!!!!"


 เหล่าทหารวานรทั้งหลาย ถึงกับตกใจ จนวิ่งหนีออกจากที่พวกมันอยู่ทันที เมื่อเห็นว่าเหล่าทหารพานร ได้ออกไปจนหมดแล้ว หนุมานจึงใช้มือหนา เช็ดน้ำตาของบุตรี ที่ไหลออกมาด้วยความกลัว พลางบรรจงจุมพิต ที่หน้าผากเล็กของนุพา อย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล


"ไม่ต้องร้องนะ ลูกรักของพ่อ พ่ออยู่ตรงนี้แล้วนะ" "ทะ...ท่านพ่อเหรอเจ้าคะ?...ฮึก..." ธิดาวานรตัวน้อย เอ่ยถาม พลางพยายาม ที่จะหยุดร้องไห้ วานรขาวผู้พ่อ จึงหยิบผ้าเช็ดหน้า มาให้ลูกได้เช็ดน้ำตา พลางลูบหัวเป็นการปลอบใจ ก่อนจะตอบกับลูก


"จ้า นี่พ่อเองแหละ พ่อได้ยินลูกร้องเสียงดังแน่ะ พ่อจึงเข้ามาดูน่ะ" "อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง แต่เอ๊ะ! แล้วท่านพ่อพอจะบอกลูกได้ไหมเจ้าคะ? ว่าลูกมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?" นุพากล่าวอย่างเข้าใจ ก่อนจะนึกสงสัยขึ้นมาได้ เมื่อได้มองรอบๆตัวนาง


"อ๋อ! เมื่อคืนน่ะ ลูกร้องไห้จนสลบไป พ่อก็ช่วยไวยวิกออกจากคุกขัง แล้วแต่งตั้งให้เป็นจ้าเมือง แทนเจ้าไมยราพน่ะ ส่วนพี่มัจฉานุของลูก พ่อก็ให้เป็นอุปราช คอยช่วยเหลือทางราชการน่ะ"


"...งะ...งั้นเหรอเจ้าค่ะ...แล้วทำไมหนู...ถึงอยู่กับท่านพ่อล่ะเจ้าคะ?" ธิดาตัวน้อย กล่าวถามถึงสาเหตุ ที่นางได้อยู่กับบิดา ซึ่งหนุมานนั้น ก็เงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะตอบกับบุตรีของตน "อ๋อ! พี่ของลูกน่ะ เขากลัวว่าลูก จะรู้สึกว่าเป็นเด็กกำพร้าน่ะ"


"เขาจึงขอร้องกับพ่อ ให้พ่อดูแล และเลี้ยงดูเจ้าน่ะ" "...แย่จังเลย แล้วท่านพี่จะอยู่ได้อย่างไร ถ้าไม่มีหนูอยู่เป็นเพื่อนล่ะเจ้าคะ?.... (; - ;)" เด็กหญิงตัวน้อย กล่าวถามอย่างเศร้าๆ


 เมื่อรู้ว่าตนเอง จะไม่ได้อยู่กับพี่ชายของนาง ไปอีกนานแสนนาน นั่นทำให้หนุมาน อดที่จะถอนหายใจ เพราะสงสารลูกไม่ได้ จึงลูบผมของบุตรสาว เพื่อให้กำลังใจ "ลูกจ๋า พี่เขาอดทนได้ เพียงแต่เขากลัวลูก ว่าลูกจะไม่มีโอกาศ ได้เล่นกับเขาอีก เพราะเขาอาจจะไม่มีเวลาให้กับลูก"


"แต่ถึงอย่างไรเสีย เขาก็ยังรักลูกอยู่เหมือนเดิมนะ" "งั้นเหรอเจ้าคะ? ถ้าอย่างนั้น...หนูจะพยายามเข้มแข็งเข้าไว้ เพื่อที่ท่านพี่มัจฉานุ จะได้ไม่ต้องห่วงหนูนะเจ้าค่ะ" ธิดาวานร กล่าวพลางใช้แขน ที่แสนจะบอบบาง เช็ดน้ำตาของนาง และยิ้มออกมา


 จนวานรผู้พ่อ ยิ้มให้กับลูกสาว และกล่าวชมอย่างอ่อนโยน "ดีมากจ๊ะ ลูกรักของพ่อ นี่แหละที่เรียกว่าถนเก่งน่ะ..." "อะแฮ่ม!"  ชมได้ไม่ทันไร ก็มีใครกระแอมขึ้นมา จนสองพ่อลูก ต้องหันมาทางที่มาของเสียง


 จนไปพบพญาวานร ที่มีกายสีแดง สวมชฎายอดเดินหน เขายืนกอดอก พลางใช้สายตา ที่ดูเฉียบคม มองร่างบางที่อยู่กับวานรขาว และมองหน้าวานรสีขาวผ่อง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา


"หนุมาน นั่นเจ้าจะคุย กับลูกของเจ้าอีกนานไหม? เพราะตอนนี้พระองค์ราม ทรงมีพระบัญชา ให้เจ้าเข้าร่วมประชุมครั้งนี้นะ" "อ๊ะ! จริงของท่านน้านะ นุพา พ่อจะต้องไปก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลังนะ"


"ได้เจ้าค่ะ แต่เมื่อครู่นี้...เขาเป็นท่านน้าของท่านพ่อเหรอเจ้าคะ?" นุพากล่าวรับคำ ก่อนเอ่ยถามถึงวานรสีชาด ที่กำลังจะพาบิดาของนาง ออกจากที่ที่นางอยู่ ซึ่งเมื่อหนุมานได้ฟังเช่นนั้น เขาจึงกล่าวตอบ


 เมื่อเห็นว่าวานรผู้เป็นน้า ได้ออกไปข้างนอกแล้ว "อ๋อ! ใช่ไแล้วล่ะ เขาเป็นน้องชายต่างพ่อ ของแม่ของพ่อเองแหละ ดังนั้น เขาจึงมีศักดิ์เป็นปู่ของลูก เขามีนามว่าสุครีพน่ะ เขาเป็นพวกเจ้าระเบียบน่ะลูก แต่เขาก็ใจกว้างด้วย เพราะขนาดโดนท่านปู่พาลีของลูก แย่งท่านย่าดาราไปแล้วนะ เขาก็ยังยอมให้ถูกแย่งได้เลยล่ะ..."


โป๊ก!


"นี่เจ้ากะจะนินทาน้าหรือไงกัน มานี่เลย ไปกันได้แล้ว (-_-*)" วานรผู้มีนามว่าสุครีพ ได้ยินสิ่งที่วานรผู้เป็นหลาน กำลังกล่าวนินทาถึงตน ให้เด็กสาวผู้เป็นหลานได้รับรู้ จึงจัดการโขกหัวไปทีหนึ่ง


 จนวานรขาว หน้าหมอบไปกับพื้น ทำให้นุพาน้อย แอบรู้สึกกลัวอยู่หน่อยๆ แต่วานรสีแดงชาด ที่กำลังจับขาของหนุมาน เพื่อลากตัวเข้าประชุม ได้เห็นอาการของสาวร่างเล็ก จึงนิ่งเงียบไปซักพัก ก่อนจะยิ้มออกมา และลูบหัวอย่างเอ็นดู


"ไม่ต้องกลัวปู่หรอกนะ ปู่ไม่ทำอะไรเจ้าหรอก เจ้าชื่อนุพาใช่ไหม?" "...ใช่เจ้าค่ะ ท่านปู่สุครีพ" เด็กหญิงกล่าวพยักหน้า สุครีพเห็นเช่นนั้น จึงยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลากหลานชายตัวแสบ ออกไปข้างนอก โดยทิ้งให้เด็กหญิงตัวน้อยๆ นั่งนิ่งไปชั่วคราว


..................

........

....

ผ่านไป ๑ ชั่วโมง


โครก.....

จ๊อกๆ

"ว๊า...หิวจังอ่ะ..."


 เสียงหวานๆ ของเด็กสาว ที่ทำหน้าเซ๊งๆ เพราะรู้สึกหิวเอามากๆ โดยสัญญาณที่บ่งบอก ก็คือเสียงที่ดังมาจากท้องของนางเอง แล้วนี่ก็เช้ามากแล้วด้วย แต่นางก็ไม่รู้ ว่าจะออกไปข้างนอกได้อย่างไร ในเมื่อข้างนอกนั้น มีตัวที่นางไม่รู้จัก อยู่ข้างนอกเต็มไปหมด


"เอาไงดีล่ะเนี่ย ท่านพ่อก็ยังเข้าประชุมไม่เสร็จเลยด้วยสิ แล้วเราจะทำอย่างไรดี" นางพูดกับตนเอง อย่างกังวลใจยิ่งนัก แต่ในขณะที่นางยังกลุ้มใจอยู่นัก ก็มีสองผู้มาใหม่ได้เข้ามา จนนุพาถึงกับสะดุ้งทันที แต่ทั้งคู่ก็รีบกล่าวกับนางทันที


"อ๊ะๆ หลานของอา ไม่ต้องกลัวนะ พวกอาไม่ทำอะไรหลานหรอกนะ" ผู้ที่กล่าวกับนุพาก่อน เป็นวานรกายสีเขียว ที่มีใบหน้าคล้ายแพะ สวมมงกุฎสามกลีบ ที่ดูจะขี้เล่น และเจ้าเล่ห์ไม่แพ้หนุมาน


 โดยมีวานรกายสีหงชาด สวมชฎายอดชัย อยู่ข้างๆวานรสีเขียวด้วย เด็กสาวร่างเล็ก มองหน้าวานรทั้งสอง อย่างรู้สึกไม่คุ้นเคยนัก แต่วานรทั้งสอง กลับเดินเข้ามาหา พลางยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนที่วานรสีชมพู จะเอ่ยถามขึ้นมา


"นี่ แม่หนูน้อย เจ้าคือนุพา บุตรีของท่านพี่หนุมานสินะ?" "...ใช่แล้วเจ้าค่ะ..." นุพากล่าวตอบ อย่างแอบนึกหวั่นๆอยู่บ้าง จนสองวานรชมพูเขียว ถึงกับแอบขบขำขึ้นมา อย่างนึกเอ็นดู ในความใสซื่อของเด็กสาวผู้นี้มาก จึงกล่าวแนะนำตน ให้สาวน้อยได้รู้จัก


"ไม่ต้องกลัวหรอกจ๊ะ อาไม่ทำอะไรหลานหรอก อาชื่อชมพูพานนะ อาเป็นลูกพี่ลูกน้อง ของท่านพี่หนุมานนะ" "ส่วนอาก็ชื่อองคตนะ อาเป็นลูกพี่ลูกน้อง ของท่านพี่หนุมานเช่นกัน เพียงแต่อาเป็นลูกของท่านปู่พาลีน่ะ"


"ส่วนท่านพี่ชมพูพานนะ เป็นลูกเลี้ยงของท่านพ่อน่ะ อิๆ(>U<)" "องคต!!! (๏[]๏**)" ชมพูพานถึงกับตวาดทันที เมื่อองคตแอบบอก ถึงสถานะครอบครัว ของวานรผู้เป็นพี่บุญธรรม ให้หลานสาวได้รับรู้ ซึ่งก็ทำให้เด็กสาว แอบนึกขำขึ้นมา แต่ทว่า....


โครก....


 เสียงที่ท้องของนาง ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังกว่าเดิม จนสองพี่น้องวานร ต้องหยุดการวิวาท ที่จะเกิดขึ้น และหันสนใจที่สาวร่างเล็ก ที่ดูจะรู้สึกอายเอามากๆ เมื่อรู้ว่าตนเอง กำลังหิวขึ้นกว่าเดิม ทำให้วานรผู้เป็นอาทั้งสอง ต้องกล่าวถามพร้อมๆกัน


"หลานอา เจ้าหิวแล้วรึ?/เจ้าหิวแล้วใช่ไหม?" "...ใช่แล้วเจ้าค่ะ แหะๆ (^////^;;)" สาวน้อยตอบอย่างเขินอาย ทำให้อาทั้งสอง ถึงกับยิ้มออกมา ก่อนจะบอกกับหลานสาวผู้นี้ เพื่อที่นางจะได้หายหิว "งั้นเหรอ เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยวอาจะพาเจ้า ไปหาอะไรกินหน่อยก็แล้วกันนะ"


.............

.........

....

"ง่ำๆ หม่ำๆ อร่อยมากเลยนะเจ้าค่ะ ง่ำๆ" นุพากล่าวพลางกินผลไม้ไปพลาง โดยมีสองวานรผู้เป็นอา และเหล่าวานรทั้งหลาย ต่างมามุงดูเด็กสาว ผู้ซึ่งเป็นบุตรีแห่งหนุมาน ที่กำลังกินผลไม้ อย่างเอร็ดอร่อย


"โอ้โห! นี่คนหรือลิง หรือเป็นยักษ์กันแน่เนี่ย? กินเก่งเชียว" วานรกายสีแสด กล่าวถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ว่าเด็กที่อยู่ตรงหน้าเขา จะเป็นเด็กมนุษย์ ที่เป็นลูกของวานรขาว 


 โดยวานรที่มีกายสีเทาเอง ก็พยักเห็นด้วย จนอดที่จะกล่าวไม่ได้ "นั่นสิ นิลนนท์ ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อนะ ว่าเด็กคนนี้จะเป็นบุตรี ของท่านหนุมานน่ะ" "เฮ้ยๆ ไชยามพวาน ข้าว่าเจ้าน่ะ พูดให้มันน้อยๆหน่อยนะ เดี๋ยวท่านหนุมาน เขาจะว่าเอาล่ะ"


 วานรกายสีบัวโรย กล่าวเตือนสหายของตน ไม่ให้นินทาถึงวานรขาว ผู้เป็นทหารเอก ที่ได้เข้าช่วยเหลือพระราม ผู้เป็นนายเหนือหัวของตน "อ้าว! ก็มันจริงนี่นา เด็กผู้หญิงคนนี้น่ะ ดูยังไงก็ไม่เหมือนท่านหนุมานนะ ดูสิ โกมุท"


 ไชยามพวาน ยังคงกล่าว อย่างไม่เชื่อกับตา ว่าสาวน้อยผู้นี้ จะเป็นลูกสาว ของวานรขาว แต่ถึงกระนั้นเอง วานรที่มีกายสีแดงชาด เช่นเดียวกับสุครีพ แต่สวมมงกุฎชัยนั้น ก็เอ่ยขึ้นมา ท่ามกลางความสงสัย ในตัวธิดาของหนุมาน


"ไชยามพวาน มันคงจะจริงของเจ้า เพราะเด็กคนนี้ มีรูปร่างหน้าตา คล้ายกับมนุษย์ทุกประการ แต่เท่าที่ข้าดูแล้ว..." วานรที่ดูมีอาวุโสกว่าวานรตนอื่นๆ กล่าวพลางมองนุพา ที่ต้องหยุดกิน ก่อนใช้สายตาสังเกตอย่างละเอียด และได้กล่าวต่อไป


"เด็กคนนี้น่ะ คงจะไม่ใช่เด็กธรรมดาที่ไหนหรอก เพราะนางมีผมที่ขาวโพลง ดวงตาที่เป็นสีดังนภา และรูปหน้าที่เหมือนดอกบัวขาว ผิดจากเด็กทั่วๆไป ที่มีผมสีดำสนิท ดวงเนตรก็เป็นสีดำ และหน้าจะต้องมีลักษณะกับไข่ด้วย"


 คำบอกรูปลักษณ์ ที่ผิดจากเด็กทั่วๆไปของนุพา ที่วานรผู้อาวุโส ได้กล่าวมานั้น ได้ทำให้วานรตนอื่นๆ ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย ในขณะเด็กสาวตัวน้อย ยังคงงุนงง และยังหวาดระแวง กับเหล่าวานรอยู่


 เหล่าวานรทั้งหมด เห็นดังนั้น จึงกล่าวปลอบ ก่อนแนะนำตนให้นางทราบ โดยเริ่มจากวานร ผู้มีประสบการณ์กว่าตนอื่นๆ ได้กล่าวแนะนำก่อน "ไม่ต้องกลัวหรอก แม่หนู ข้าชื่อชามพูวราช เรียกข้าว่าตาก็ได้นะ"


"โอ้โห! ท่านชามพูวราช ท่านเรียกตนเองว่าแก่แล้วหรือเนี่ย ทั้งที่จริงแล้ว ท่านไม่เคยยอมรับ ว่าตัวเองแก่เลยนะ...อ๊อก!" วานรกายสีน้ำไหล กล่าวกับวานรอาวุโส อย่างขบขำ ซึ่งคงจะแทงใจดำชามพูวราชมาก จนจัดการตบหัวไปทีหนึ่ง แทนการให้รางวัล


"นิลราช ระวังปากของเจ้าหน่อยเถอะ เหตุที่เจ้าถูกฤาษีสาปน่ะ ก็เพราะนิสัยขี้แกล้ง ของเจ้านี่แหละ แม่หนูเอ๋ย เจ้าอย่าเจ้านิลราช มาเป็นตัวอย่างนะ" "(·_·;)" นุพาถึงกับเหงื่อแตก เมื่อเจอเหตุการณ์นี้เข้าไป จนต้องพยักหน้าแทน


 ต่อไปเป็นเหล่าวานร ที่พระราม ได้แต่งตั้งเป็นกลุ่มวานร ๑๘ มงกุฎ หรือก็คือเหล่าเทวดา ที่ลงมาแบ่งภาคเป็นวานรทั้ง ๑๘ ตน ซึ่งจะเรียงลำดับ และพวกเขาก็มีสีกายที่ต่างกันดังนี้


 เกยูรกายสีม่วงแก่ มายูรกายสีม่วงอ่อน โกมุทกายสีบัวโรย ไชยามพวานรกายสีเทา ไวยบุตรกายสีมอครามแก่ สุรกานต์กายสีเหลืองจำปา นิลเอกกายสีทองแดงแก่ นิลขันกายสีหงดินแก่ กุมิตันกายสีทอง 


 นิลราชกายสีน้ำไหล สัตพลีกายสีขาวผ่อง วิสันตราวีกายสีแดงลิ้นจี่ สุรเสนกายสีเขียว นิลปานันกายสีสำริด มาลุนทเกสรกายสีม่วงครามอ่อน นิลปาสันกายสีหมากสุก นิลพานรกายสีดำหมึก และเกสรทมาลากายสีเหลืองอ่อน


 ซึ่งแต่ละตนนั้น ต่างก็แย่งกันแนะนำตน จนเด็กสาวตัวน้อย ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว แต่แล้วนางก็ต้องร้องออกมา ด้วยความตกใจ เมื่อนางถูกวานรสีน้ำไหล ได้ใช้สองมือหนา จับตรงเอวบางอย่างละข้าง ทำให้นิลราชนั้น ยิ้มอย่างชอบใจ ที่ได้เห็นคนที่ถูกแกล้ง ตกใจจนร้องไห้ไม่ออก แต่เขาแกล้งได้ไม่นานนัก....


ฟิ้ว....

พลัก!!!

"แอ๊ค! เจี๊ยก!!!!!"


 ทันใดนั้นเอง ก็เหมือนมีอะไรบางอย่าง ไปโดนที่แก้มของนิลราชอย่างแรง จนตัวลอยไปโดนกับต้นไม้ใหญ่ และนุพาน้อย ก็พ้นจากมือของวานรสีน้ำไหล แต่ไม่วายจะโดนพื้นพสุธาด้วย โชคดีที่ก้นของนาง ไม่โดนถึงพื้น


 มิเช่นนั้นแล้ว ก้นของนางคงบอบช้ำแน่แท้ นางจึงโล่งอก และคิดจะขอบคุณ คนที่ช่วยนางไว้ "เฮ้อ...โล่งอกไปที หนูต้องขอบพระคุ....ท่านพ่อเจ้าค่ะ!!" นางร้องออกมา ด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าคนที่ช่วยไว้ เป็นหนุมาน ที่ดูจะอารมณ์เสียเป็นพิเศษ


 จะไม่ให้อารมณ์เสียได้อย่างไร ก็ในเมื่อเขาได้เข้าประชุมเสร็จนั้น คนที่เขาตั้งใจจะคุย หลังจาการประชุม ก็หายไปตอนไหนก็ไม่รู้ จนต้องวิ่งออกตามหาให้วุ่น แล้วตอนที่มาพบนั้น...ก็เป็นตอนที่นิลราชตัวป่วน กำลังจับเอวลูกสาวสุดหวงนี่แหละ!!!!! 


 จนต้องเขาต้องยอม กระโดดเตะใส่หน้า เพื่อให้วานรจอมแกล้งตัวนี้ ได้รู้เสียบ้าง....ว่ายุ่งของใครไม่ยุ่ง กลับกล้าแหย่ลูก ของพญาเสืออย่างเขาเนี่ยแหละ!!!!! "อูย...ท่านหนุมาน...ท่านเตะแรงไปไหมขอรับ~ (;^3^)"


 วานรสีน้ำไหล กล่าวอย่างอารมณ์ดีไม่เลิก แม้จะยังรู้สึกเจ็บๆ จากการโดนบาทาลอยได้ ของวานรสีขาวผ่อง ผู้เป็นบิดาของนุพาก็ตาม "ก็ใครสั่งให้แตะตัวลูกข้าก่อน ห๊า! ไอ้ลิงขี้แกล้ง!!! (๏[]๏*)"


 วานรขาว ที่ไม่มีอารมณ์ ที่อยากจะเล่นด้วย แต่เมื่อถูกยั่วโมโหเท่านั้นแหละ ก็ถึงกับตวาดใส่ทันที แต่มันกลับไม่เข้าหู ของนิลราชได้เลยแม้แต่น้อย ทำให้ยิ่งวานรสีน้ำไหล ถูกตวาดเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีความสุข จากการที่ได้แกล้งคนเป็นพ่อเสียด้วยซ้ำ


"ก็แหม...ก็ลูกของท่านน่ะ ดูน่าแกล้งเป็นยิ่งนัก ข้าก็อดที่จะแกล้งไม่ได้น่ะสิ~" "หน๊อย! ไอ้นิลราชนี่ เดี๋ยวได้เจอหมัดมหาภัยหรอก!!" หนุมานกล่าวขึ้นมา อย่างหมดความอดทน และเขาก็กำลังจะเตรียม ที่จะชกหน้าใส่อย่างไม่รีรอ "หยุดเดี๋ยวนี้นะ หนุมาน!"


 ก่อนที่วานรขาว จะลงไม้ลงมือไปมากกว่านี้ พญาสุครีพ ที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ จนต้องตะโกนห้ามอยู่พอดี ทำให้วานรขาว ที่แม้จะยังไม่หายอารมณ์เสีย ก็ต้องยอมทำตาม เพราะไม่อยากถูกลงโทษ เหมือนคราวที่เขานั้น ได้เรื่องทะเลาะวิวาท กับนิลพัทผู้เป็นคู่ปรับของตนอีก


"ท่านน้า! ทำไมต้องห้ามหลานด้วยอ่ะ!? มันกำลังยั่วหลานอยู่นะขอรั....โอ๊ย!!" หนุมาน กำลังจะกล่าวกับน้าของตน อย่างหงุดหงิดใจ แต่ก็ต้องโดนวานรผู้เป็นน้า ฟาดหัวอย่างแรง เพื่อสั่งสอนไม่ให้หลาน ทำแบบนี้อีก


"แต่ถึงอย่างไร เจ้าก็ไม่ควร ที่จะทำร้ายผู้อื่นแบบนี้นะ!!! คราวก่อน ก็เกือบจะโดนบทลงทัณฑ์ โทษฐานที่ไปมีเรื่องกับนิลพัทมาแล้วนะ!!!" วานรสีชาด กล่าวตำหนิหลานของตน ก่อนจะเดินมาหานุพา ที่หนุมานได้วางกับพื้น ก่อนจะหาเรื่องกับนิลราช


 และกล่าวกับหลานสาว ไม่ให้ทำเหมือนกับผู้เป็นพ่อ กำลังจะทำลงไป "นุพาหลานปู่ เจ้าอย่าทำแบบที่พ่อของเจ้า กำลังจะทำแบบนั้นเป็นอันขาดล่ะ เข้าใจไหม?" "ขะ...เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" เด็กสาว กล่าวรับคำ อย่างแอบนึกหวั่นๆ ไว้ในดวงใจน้อยๆของนาง


"นิลราช เจ้าก็ด้วยนะ เพราะเจ้าไปหาเรื่องก่อน ต่อไปเจ้าก็ต้องทำโทษด้วยนะ" สุครีพกล่าวไปถึงนิลราช ถึงเรื่องที่เกือบจะมีเรื่องให้ปวดหัว ก่อนจะกล่าวบอกกับวานรขาว ผู้เป็นหลานชาย ถึงสิ่งที่ตนกำลังจะแจ้งข่าวให้ทราบ


"อ๊ะ! จริงสิ หนุมาน พระองค์ราม ทรงมีพระบัญชา ถึงเรื่องที่จะให้เจ้า ได้เข้าเฝ้ากราบทูลน่ะ" "เอ๊ะ! อีกแล้วรึเนี่ย แต่เอ๊ะ!? เรื่องที่ท่านน้าถูกถึงนั้นน่ะ คงจะไม่ได้หมายถึง...."


 หนุมาน กล่าวอย่างเหนื่อยใจ เพราะมีการประชุมอีกครั้ง แต่เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะกล่าว เพื่อเดาสิ่งที่เขาคิด ซึ่งก็เหมือนไปตามที่สุครีพคิดไว้ ก่อนที่วานรสีชาด จะเอ่ยตอบแก่หลานชายของตน


"ก็ตามที่เจ้าคิดแหละ พระองค์ทรงมีรับสั่ง ให้เจ้านำบุตรีของเจ้า มาเข้าเฝ้าโดยด่วนน่ะ"


โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #19 Patkun62442 (@Patkun62442) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:28
    ต่อๆ กำลังสนุกเลยๆ
    #19
    1
    • #19-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 8)
      30 ธันวาคม 2561 / 17:15

      โอเคค่ะ
      #19-1