ตอนที่ 6 : การเข้าช่วยเหลืออย่างเลี่ยงไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

"...โกหกน่า..." นุพา กล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่นั่นก็ต้องเชื่อ เมื่อเห็นว่านางพิรากวน มีโซ่ตรวน ที่ข้อมือและข้อเท้า จนอดนึกที่จะถามไม่ได้ จึงกล่าวถาม อย่างไม่เข้าใจ ในสถานการณ์ ที่แปรเปลี่ยนไป พร้อมกับน้ำตา


"ไม่จริงนะเจ้าค่ะ! ท่านพ่อไม่เคยคิดทำแบบนี้นะเจ้าค่ะ!" "หนูนุพา เรื่องนี้เป็นความจริงจ๊ะ ก่อนที่พ่อของหนู จะลักพาตัวพระรามมา เขาได้ฝันประหลาด ฝันเห็นว่ามีดาวดวงหนึ่ง ทั้งที่มันเล็กแท้ๆ แต่กลับมีแสงสว่างโชติช่วง และได้บดบังดวงจันทร์อย่างง่ายดาย"


"ซึ่งเมื่อเขา ได้ให้โหรทำนายดู จึงรู้ว่าจะมีพระญาติ ขึ้นครองบัลลังค์แทนที่ แล้วที่นี้...ฮือ..." นางยักษ์เล่ายังไม่ทันจบ นางก็ร้องไห้อีกครั้ง เด็กสาวได้ฟังเรื่องราวทุกอย่าง ก็ถึงกับแทบจะพูดไม่ออก ก่อนจะกล่าวถาม ซึ่งเป็นสิ่งที่นาง ไม่อยากที่จะคิดเลยนัก


"....พระญาติ...คือท่านพี่ไวยวิกเหรอเจ้าคะ?" "...ถูกแล้วล่ะจ๊ะ และหลังจากที่ไมยราพ ได้ลักพาตัวพระรามมา เขาก็สั่งให้ป้า ตักน้ำใส่กระออมน้ำ เพื่อที่จะสังหารทั้งไวยวิก และพระราม...โดยการต้มน่ะจ๊ะ..."


"ห๊ะ! ท่านพ่อทำเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเจ้าคะ!? ที่จริงเขาไม่เคยทำเรื่งแบบนี้นี่นา..." นุพาน้อย ยังทำใจ กับสิ่งที่พ่อเลี้ยง ได้กระทำไม่ได้ แต่ก็ยอมรับความจริงอยู่ดี


"หนูนุพาจ๊ะ เรื่องนี้ป้าน่ะ ถึงจะโกรธพ่อของหนูแค่ไหน แต่หนูกับพี่ของหนู ก็ไม่ได้ก่อเรื่องกับผู้ใดเลย แม้กระทั่งป้ากับลูกของป้าด้วย แต่ตอนนี้ป้าต้องไปก่อนนะ..." นางพิรากวน กล่าวปลอบขวัญ ก่อนจะกล่าวลาหลานบุญธรรม หลังจากที่ตักน้ำเสร็จ


 แต่ในขณะที่นาง กำลังจะเดินจากไปนั้น ก็ได้มีบางอย่าง มารั้งนางเอาไว้ ตรงที่ข้อมือของนาง ซึ่งเมื่อทั้งนุพา กับพิรากวน ได้หันมาทางคนที่จับมือนั้น ก็พบกับร่างของวานรขาว ที่กำลังจับข้อมือ ปรากฎตัวอยู่ต่อหน้า จนนางยักษ์ ร้องด้วยความตกใจ


"ว๊าย! เจ้าเป็นใครกันน่ะ!?" แต่นุพานั้น กลับร้องถาม อย่างประหลาดใจ "อ้าว! ท่านพ่อ! ท่านไม่ร่ายเวทแล้วเหรอเจ้าคะ?" "อ๋อ! พ่อน่ะ ได้ยินที่ลูก คุยกับนางยักษ์ผู้นี้น่ะ" หนุมานอธิบายให้ลูกฟัง ก่อนจะหันมาแนะนำตน ให้นางยักษ์ผู้น่าสงสารได้รู้จัก


"มิต้องกลัวข้าหรอก แม่นาง อันตัวข้านี้ มีนามว่าหนุมาน เป็นทหารเอกของพระองค์ราม และเป็นบิดาของนุพากับมัจฉานุน่ะ" "เอ๊ะ! นุพาจ๊ะ เขาเป็นพ่อแท้ๆของหนูเหรอจ๊ะ?"


 นางพิรากวนกล่าวถาม กับหลานสาวบุญธรรม เมื่อรู้ว่าเป็นบิดาของนุพา ซึ่งฝ่ายที่ถูกถาม ก็พยักหน้าและตอบ แก่ฝ่ายที่ถามนาง ก่อนจะบอกกับป้าบุญธรรม เพื่อที่พ่อของนาง จะได้ให้ความช่วยเหลือผู้เป็นป้าได้


"ท่านป้า ท่านพ่อของหนู เป็นพญาวานรที่มีอิทธิฤทธิ์ ดังนั้นท่านป้าไม่ต้องกังวล ว่าท่านพี่ไวยวิกจะตาย ใช่ไหมเจ้าคะ ท่านพ่อหนุมาน" "ถูกแล้วล่ะ ถ้าแม่นางช่วยข้าล่ะก็ ข้าจะช่วยลูกของแม่นาง เป็นการตอบแทนนะ"


 คำพูดที่ให้การช่วยเหลือ แก่นางยักษิณี ของพญาวานรเผือก ได้สร้างยินดีแก่นางยักษ์ อย่างเห็นได้ชัดเจน "จริงหรือเนี่ย...ไวยวิกลูกของข้า ถูกขังในเขตพระราชฐาน ส่วนพระรามนายของเจ้า ถูกคุมขังไว้ท้ายดงตาลน่ะ แต่ว่า..."


"แต่ทำไมเหรอเจ้าคะ?" นุพาเอ่ยถาม ด้วยความสงสัย นางยักษ์ป้าเลี้ยง นิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะถอนหายใจ และกล่าวตอบอธิบาย "เฮ้อ...ก็ที่หน้าประตูน่ะ มียักษ์คอยเฝ้าอย่างแน่นหนา โดยผู้ที่จะออก หรือจะเข้าเมืองนี้"


"จะต้องชั่งน้ำหนักก่อนทุกครั้ง เพื่อป้องกันสิ่งแปลกปลอม ที่จะเข้าเมืองบาดาล แถมถ้าจะเหาะข้ามกำแพง จะต้องเจอจักรกรดอีก ต่อให้แปลงเป็นแมลงวัน...สิ่งที่ต้องเจอ ก็คือความตายนี่แหละ"


"...." วานรสีขาวผ่อง ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อทราบถึงการรักษาความปลอดภัย ที่มีมาตรการที่น้ากลัว จนเกินกว่าจะมีผู้ใด ที่จะเข้าไปได้ แต่บุตรีแห่งวายุบุตรนั้น ไม่เคยเห็นหรือได้ยิน สิ่งที่นางพิรากวนพูดถึงมาก่อน จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้


"นี่นี่ ท่านป้าเจ้าค่ะ แมลงวันคืออะไรเหรอเจ้าคะ? แล้วคำว่าตายเนี่ย มันหมายถึงอันใดเจ้าคะ? แถมสิ่งแปลกปลอมที่ว่านั้น มันเป็นเช่นไรเจ้าคะ?" "เอ๊ะ!? พี่ของหนูไม่ได้สอนเหรอจ๊ะ?"


 นางยักษ์เอ่ยถามสาวตัวน้อย อย่างแปลกใจ ก่อนเดาออก ว่ามัจฉานุคงจะไม่ได้สอน เกี่ยวกับสิ่งที่นุพาถาม ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็พยักหน้า เมื่อพี่สาวเจ้าบาดาล ได้ทราบดังนั้น นางก็ถึงกับส่ายหน้า เพราะนางพอจะเข้าใจได้ ว่าวานรหางปลาผู้พี่


 คงจะกลัวว่า น้องสาวตัวน้อยๆของเขา จะรับไม่ได้ กับบางคำที่ดูรุนแรงไป "เฮ้อ...มัจฉานุเอ๋ย เจ้าคงไม่อยากให้น้องของเจ้า ต้องเจ็บปวดสินะ..." "...." หนุมานเห็นอาการ ของพิรากวน ที่ดูจะกังวล บวกกับคำพูดของนุพา ที่ยังไร้เดียงสา


 ก็เข้าใจถึงสิ่งที่บุตรชาย ที่ตอนนั้นยังไม่รู้ ว่าตนคือพ่อ ถึงกล้าตวาดใส่ตน และกล่าวถึงบุญคุณของไมยราพ นั่นก็เพราะ...ความรักของมัจฉานุ ที่มีต่อน้องสาวนี่เอง


"......" "เจ้ารู้หรือไม่!? ว่าท่านพ่อไมยราพน่ะ เขามีบุญคุณต่อข้ามากขนาดไหน!!! ถ้าเขาไม่ได้รับข้า และน้องของข้าล่ะก็ น้องนุพาของข้า จักต้องอดอยาก และทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต!!!!"


"ตั้งแต่ที่ข้าและน้องเกิด ท่านแม่ต้องจำใจทอดทิ้ง เพราะไม่อยากให้พวกข้า ต้องเดือดร้อน และเป็นท่านพ่อไมยราพนี่แหละ ที่รับข้าและน้องของข้า มาเป็นบุตรบุญธรรม อีกทั้งยังสร้างสระบัวนี้ สำหรับให้ข้าและน้อง ได้เล่นและอยู่ที่นี่!!!"


"...มัจฉานุ...ลูกไม่อยากให้น้อง...ต้องรับรู้เรื่องราวที่โหดร้ายสินะ...มิน่าล่ะ...ว่าทำไมลูกนุพา...ถึงดูเหมือนจะไม่รู้จัก...หรือจำหน้าแม่ของนางได้นัก...(=_=;)" หนุมาน ที่ดูจะเข้าใจ ถึงสิ่งที่ลูกคนโต


 พยายามจะปิดบังมาโดยตลอด แต่ที่นุพารู้ และทราบว่าพ่อของนาง มีลักษณะอย่างไรนั้น คงจะเกิดจากการที่นางนั้น อยากรู้ว่าพ่อแท้ๆของนาง มีหน้าตาเป็นอย่างไร จึงยอมบอก ในสิ่งวานรผู้พี่ทราบมาเท่านั้นเอง


 แต่ถึงกระนั้นเอง วานรขาวผู้พ่อ ก็นั่งย่อเข่าลง ลูบผมสีขาวบริสุทธิ์ ก่อนจะบอกกับบุตรสาวของตน อย่างใจเย็นและเอ็นดู "นุพา เดี๋ยวนี้เรื่องนี้ พ่อจะบอกหลังจากที่ จัดการกับเจ้าไมยราพเสร็จแล้วนะ" "...งั้นเหรอเจ้าค่ะ..."


 ลูกสาวตัวน้อย ผู้อยากรู้อยากเห็น ก็ถึงกับหน้าเศร้าลง ที่ตนจะไม่ทราบความหมาย ของคำต่างๆที่ป้ายักษ์พูดถึง แต่ก็ต้องทำตามที่พ่อบอก หนุมานจึงยิ้มออกมา ก่อนจะทำท่าคิดหาวิธี พอที่จะสามารถเข้าเมืองได้ จนเกิดความคิดขึ้นมา


"อ๋อ! นึกออกล่ะ! แม่นาง ข้าว่าวิธีนี้คง...." "ให้ท่านพ่อแปลงกายเป็นใยบัวเลยสิเจ้าค่ะ" ยังไม่ทันที่วานรผู้พ่อจะกล่าวจบ ลูกสาวตัวน้อย ก็กล่าวแผนการ ซึ่งเป็นแผนเดียวกับที่ผู้เป็นพ่อ กำลังจะเสนออยู่พอดี


"ลูกพ่อ!!!!(0[]0lll)" "ให้ท่านพ่อเป็นใยบัว แล้วติดที่สไบของท่านป้าสิเจ้าค่ะ รับรองได้เลย ว่าพวกทหารเขาคงไม่รู้แน่ เพราะใยบัวมันบาง ใสและเล็กมากเจ้าค่ะ ถึงท่านพ่อจะตัวหนัก เท่ากับหมูตัวอ้วนๆก็ตามนะเจ้าค่ะ"


"และอีกอย่าง ถ้าพวกเขาถามป้าล่ะก็ ป้าต้องทำตามที่หนูบอกนะเจ้าค่ะ ว่าตาชั่งที่หน้าเมืองนั้น ถูกสร้างมาแต่อดีตกาลแล้ว พวกทหารเขาจะได้ไม่สงสัยน่ะเจ้าค่ะ" "งั้นเหรอ...ถ้าเช่นนั้น ป้าจะยอมทำตามที่หนูบอกนะ"


 นางพิรากวน กล่าวอย่างเห็นด้วย ซึ่งเมื่อนุพาเห็นดังนั้น นางจึงบอกกับบิดาของนางทันที "ท่านพ่อ แปลงกายเป็นใยบัวได้เจ้าค่ะ" "....ได้จ๊ะได้ เฮ้อ..." หนุมานกล่าว อย่างรู้สึกเหนื่อยใจ แต่ก็ต้องทำตามลูกบอก ก่อนจะพนมมือ และร่ายเวททันที


แว๊บ!


 ทันใดนั้น จากร่างวานรขาว ก็พลันกายใยบัว ลอยไปติดตรงสไบของนางยักษ์ ส่วนสองป้าหลาน ก็พากันเดินเข้าเมืองทันที และเมื่อไปถึงหน้าประตู นุพาน้อย ได้ไปชั่งน้ำหนักก่อน จากนั้นเอง นางยักษ์ชรา ก็ขึ้นไปนั่งบนตาชั่ง แต่แล้วก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น...


กึด...

กร๊อบ!

ตุ้ม!!!!!

"ว๊าย!!!"

"ท่านป้าเจ้าค่ะ!!"


 เด็กสาวตะโกนออกมา ด้วยความตกใจ เมื่อเห็นตาชั่ง ได้หักลงมา จนร่างนางยักษิณี หล่นจากตาชั่งทันที จนเหล่าทหารยักษ์ ที่เห็นเหตุการณ์นั้น พากันกรูเข้ามาหาสองป้าหลาน ทหารยักษ์ตนหนึ่ง เป็นฝ่ายกล่าวเค้นถามก่อน ด้วยเสียงอันดัง


"นี่แน่ะ! หม่อมแม่พิรากวน!! พระธิดานุพา!!! นั่นพวกท่านพาผู้ใดเข้ามา!!!??" ทั้งนางยักษ์ และสาวร่างน้อย ถึงกับเหงื่อแตกพราก เมื่อถูกเค้นถามขึ้นมาเช่นนี้ จนอดนึกที่จะคิด อย่างหวาดหวั่นไม่ได้ "แย่ล่ะสิคราวนี้...(T^T;)/แบบนี้แย่แน่ะ"


โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

29 ความคิดเห็น