(นิยายรามเกียรติ์) นุพาดวงสมร

ตอนที่ 5 : ทางเลือกที่น่าอึดอัดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61

"ฮ่าๆ ท่านพ่อ! ท่านพี่! มาดูนี่สิเจ้าค่ะ พวกดอกบัวในสระนี้ สวยมากเลยนะเจ้าค่ะ" เสียงใสกังวาล ของนุพาน้อย ที่กล่าวกับบิดา และพี่ชายของนาง ให้มาสนใจเหล่าปทุมทั้งหลาย ที่พ่อเลี้ยงได้อุตส่าห์สร้างขึ้นมา ซึ่งหนุมาน ก็กล่าวกับบุตรสาว ด้วยความเอ็นดูนัก


"นั่นสินะ พ่อก็ว่าดอกบัวในสระนี้ สวยมากเลยล่ะ แต่ตอนนี้ พ่อคุยกับพี่ของลูกก่อนนะ" "ได้เจ้าค่ะ (^U^)" เด็กสาวกล่าวรับคำ ก่อนจะกระโดดลงในสระ และว่ายน้ำอย่างสบายใจ นั่นทำให้สองพ่อลูก มองดูพลางยิ้มไปพลาง ก่อนจะเข้าเรื่องคุยกัน


"ท่านพ่อ ท่านมาที่นี่ ด้วยเรื่องอันใด ให้ลูกช่วยหรือเปล่าขอรับ?" มัจฉานุ เป็นฝ่ายถามก่อน โดยถามถึงสาเหตุ ที่บิดาของตน ต้องการจะไปเมืองบาดาล ซึ่งวานรขาว ผู้เป็นบิดานั้น ก็เล่าให้บุตรชายฟัง ด้วยความแค้นใจเป็นที่สุด


"ลูกมัจฉานุของพ่อ อ้ายไมยราพ ผู้เป็นบิดาบุญธรรมของเจ้ากับน้องนั้น มันชั่วช้านัก มันลับลอบลักพาตัวพระราม ผู้เป็นนายเหนือหัวของพ่อมา พ่อจึงตามมา เพื่อจะสังหารมัน และพาพระองค์ กลับคืนสู่พลับพลาให้ได้"


"ลูกเอ๋ย เจ้ากับนุพา ได้อยู่ที่นี่มานานพอสมควรแล้ว ดังนั้น พ่อขอถามหน่อยนะ เจ้าจะว่าอะไรไหม ลูกพ่อ?" "ไม่ว่าอะไรหรอกขอรับ ว่ามาได้เลยขอรับ ท่านพ่อ" วานรหางมัจฉา กล่าวอย่างอ่อนน้อม และยอมรับฟังคำถามของบิดา


 แต่แล้ว...เขาก็รู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน เมื่อได้ฟังคำถาม ที่เขาไม่รู้...ว่าจะเลือกใครดี... "เจ้าพอทราบ ที่จะไปเมืองบาดาล...หรือไม่ล่ะลูก?" "...." คำถามของพ่อนี้ ทำเอามัจฉานุ ถึงกับกลืนไม่เข้า คายไม่ออก


เมื่อนั้น

มัจฉานุชาญสมร

ได้ฟังคำของบิตุรงค์

ก็นิ่งนึกอึดอัดในดวงจิต

ด้วยว่าหนึ่งเป็นบิตุเรศ

ผู้ให้กำเนิดแก่ตน

และน้องนุพาดวงสมร

มาแต่ครั้นปานก่อน

แต่อีกหนึ่งนั้นไซร้

คือมิใช่บิดรของตน

แต่เป็นบิดาผู้ให้ชีวา

แก่ตัวและน้องยามิให้วายปราณ


 ยิ่งมัจฉานุคิด ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดนัก จนเขาไม่รู้...ว่าจะเลือกใครดี...ระหว่างพ่อแท้ๆผู้ให้กำเนิด กับพ่อเลี้ยงที่พระคุณไม่แพ้กัน จึงน้ำตาของวานร ได้ไหลออกมา แต่ถึงกระนั้นเอง...เขาก็ได้คนที่พอจะช่วยให้เขา สบายใจได้บ้างแล้ว


"ท่านพี่...พ่อไมยราพน่ะ เขาดูแลหนูกับพี่ มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอเจ้าคะ?" นุพาที่เพิ่งออกจากสระ และได้ยินสิ่งที่พ่อถามพี่ นางจึงกล่าวถาม กับพี่ชายของนาง ถึงบุญคุณของพญายักษ์ ซึ่งวานรผู้พี่เอง ก็คิดแบบเดียวกับน้อง จึงกล่าวตอบกับบิดาทันที


"ท่านพ่อ...โปรดอภัยให้ลูกทั้งสองด้วยเถิด...ลูกตอบไปตามตรง มิได้จริงๆขอรับ เนื่องด้วยท่านไมยราพ มีบุญคุณกับลูกทั้งสองมาก แต่ท่านเป็นบิดา ที่ให้กำเนิดลูก ลูกคงบอกกับพ่อได้แค่ว่า..."


"ทางที่บิดาได้ไปแล้ว...บิดาก็ไปทางนั่นด้วยขอรับ"


"จริงของท่านพี่นะเจ้าค่ะ ท่านพ่อไมยราพ เขาช่วยหนูและพี่เอาไว้ และหนูก็ไม่อยากให้พี่ เขาต้องลำบากใจด้วยเจ้าค่ะ ถ้าท่านพ่อจะไปไหนแล้ว ทางพ่อก็ต้องไปทางนั่นด้วยเจ้าค่ะ"


 นุพากล่าวเสริม ตามที่พี่ชายของนาง ได้กล่าวเป็นนัยๆ ให้บิดาของนางได้คิด ซึ่งเมื่อหนุมานได้ฟัง ก็ไม่โกรธแต่อย่างใด เขาจึงกล่าวอย่างอ่อนโยน "งั้นรึ แต่ยังไง พ่อก็ต้องขอบใจลูกทั้งสองมากนะ ถ้าเช่นนั้นแล้ว"


"พ่อก็ขอลงคิดก่อนนะ...เอ๊ะ!" ดูราวกับว่า พญาวานรขาว จะรู้ความหมาย คำปริศนาของบุตรทั้งสองแล้ว โดยในขณะที่เขาคิดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็น ดอกบัวใหญ่ดอกหนึ่ง ซึ่งมันก็ขนาดใหญ่ เท่ากับล้อกงเกวียน


 ซึ่งก็คล้ายกับที่ที่เขา ได้เข้าด่านหนึ่งของเมืองบาดาล โดยก่อนที่เขาจะเข้ามาด่าน ของบุตรทั้งสองนี้ เขาได้เข้าด่านแรก ที่มีลักษณะแบบเดียว กับด่านนี้มากทีเดียว นั่นจึงทำให้หนุมาน นึกออกทันที ว่าเขาจะไปเมือง ในทางไหนดี


"นึกออกแล้วล่ะ! พ่อขอบใจพวกเจ้ามากนะ พ่อต้องไปก่อนแล้วล่ะ" หนุมาน กล่าวขอบใจแก่สองบุตร ก่อนจะใช้มือทั้งสอง หักก้านบัวเป็นสองท่อน แล้วกระโดดลงในก้านบัวที่หักแล้ว และลอดลงไปตามไส้ก้านบัว อย่างรวดเร็ว


"...เฮ้อ...ขอให้ท่านพ่อทั้งสอง ปลอดภัยด้วยเถิด...หือ...เฮ้ย!!!!!(0[]0;;;)" วานรหางมัจฉา พนมมือพลางกล่าวอธิษฐาน อย่างกังวลใจนัก แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจ และรู้สึกน่าเป็นห่วงมากกว่านั้น กลับเป็นน้องสาวของตนเสียเอง


"น้องนุพา! นั่นเจ้าจะไปไหนกัน!!??" "หนูจะไปห้ามศึกท่านพ่อทั้งสองน่ะเจ้าค่ะ ท่านพี่มัจฉานุ!" สาวร่างเล็กบาง กล่าวตอบอย่างมุ่งมั่น และช่างดูไร้เดียงสา จนวานรหางปลา ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้รับคำตอบแบบนี้ แต่ถึงกระนั้น เขาก็คิดที่จะห้ามน้องให้ได้ก่อน "เดี๋ยวก่อน! อันนั่นมันอันตรายนะ! ดังนั้น อย่าเพิ่ง..."


พลุ่บ!

"......."

"ไม่ทันแล้วไง!!!!! (0[]0lll)"


 มัจฉานุ นึกอย่างกังวลใจ ซึ่งก็มากกว่าเดิม ตั้งหลายเท่าทีเดียว แต่ก็สายเกินกว่าที่เขา จะห้ามน้องสาว ผู้ไร้เดียงสาของเขาได้ จึงทำได้แค่ถอนหายใจ และกล่าวอวยพรให้น้อง อย่างเหนื่อยใจยิ่งนัก


"เฮ้อ....น้องคนนี้นี่มัน...ขอให้เทพเทวา คุ้มครองน้องเราด้วยเถิด...เฮ้อ..."


.............

......

...

ทางด้านหนุมาน


"....หวังว่าพระองค์ราม จะต้องปลอดภัยนะ...เอ๊ะ?...!!!! (0[]0;;;)" วานรเผือก ที่กำลังนึกกังวล ถึงพระนารายณ์อวตาร ผู้เป็นเจ้าชีวิตของตน ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรนั้น ก็ถึงกับตกตะลึง และตกใจในเวลาเดียวกัน


 เมื่อพบว่า ลูกสาวตัวน้อยๆของเขา กำลังว่ายผ่านหน้าเขาพอดี จนถึงกับเรียกบุตร ด้วยความที่ไม่คาดคิดมาก่อน ว่าบุตรีของตน จะใจกล้าถึงเพียงนี้ "เฮ้ย! นุพาลูกพ่อ! นั่นลูกจะไปไหน!!???" "หนูจะห้ามทั้งท่านพ่อ และท่านพ่อไมยราพไงเจ้าค่ะ" "(0_0;;)"


 คำตอบของบุตรีนี้ ทำเอาคนเป็นพ่อ ถึงกับพูดไม่ออก แต่ก่อนจะพูดอะไรนั้น พวกเขาก็พบว่า...ได้ออกจากก้าบัวเรียบร้อยแล้ว! ก่อนที่ทั้งคู่ จะร่วงลงในน้ำ เสียงดังตู้ม! จนทำเอาสองพ่อลูก ตัวเปียกกันเลยทีเดียว แถมหนุมาน ก็ได้พบสิ่งที่เขาต้องการแล้ว จนถึงกับถามลูกสาวทันที


"...ลูกนุพา ที่นี่คือ...เมืองบาดาลใช่ไหม?" "ใช่แล้วเจ้าค่ะ" นุพาผู้แสนซุกซน กล่าวตอบ พลางชี้ไปที่เมือง ของพ่อเลี้ยงยักษ์ ซึ่งวานรผู้เป็นพ่อ ก็แอบรู้สึกอึ้งและทึ้งมาก แต่ถึงกระนั้นเอง เขาร่ายเวทบางอย่าง ก่อนที่ทั่วทั้งร่าง จะหายไปกับตาทันที จนเด็กสาวน้อยๆ ถึงกับร้องออกมา ด้วยความตกใจ


"ทะ...ท่านพ่อหายไปไหนอ่ะ?! (QoQ;;)" นางกล่าว พลางมองหันไปหันมา ด้วยความกลัว ว่าจะไม่พบพ่อ แต่แล้ว นางก็รู้สึกถึงความอบอุ่น ที่หน้าผากเล็กๆของนาง ก่อนจะเสียงที่อ่อนโยนของพ่อ ดังออกมาให้นางได้ยิน


"ลูกพ่อ พ่อยังอยู่นะ เพียงแต่พ่อน่ะ ร่ายเวทกำบังกายเอาไว้ ลูกจึงมิเห็นพ่อน่ะ" "งั้นเหรอเจ้าค่ะ" นุพาน้อย กล่าวอย่างเข้าใจ แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่อาจที่จะมองเห็น ร่างของบิดาของนางได้เลย แต่แล้วนางก็ต้องหันหน้าไปทางอื่น


 เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ ของหญิงสาวผู้หนึ่ง ที่เหมือนจะทุกข์ใจบางอย่าง จนต้องเดินไปตามเสียง และได้พบกับนางยักษ์ตนหนึ่ง ที่มีโซ่ตรวนรอบข้อมือ และข้อเท้าของนาง ซึ่งนางยักษิณีตนนี้ เป็นตนที่นุพานั้น รู้จักเป็นอย่างดี


"ท่านป้าพิรากวนเจ้าค่ะ!" "อ๊ะ! หนูนุพา!" นางพิรากวน กล่าวกับเด็กสาว ด้วยความประหลาดใจ และตกใจในเวลาเดียวกัน ซึ่งร่างบางน้อยๆ ก็วิ่งโผเข้ากอด โดยนางยักษ์ ยังคงงุนงงอยู่ แต่นางก็ยังกอดเด็กน้อย ผู้เป็นหลานสาวบุญธรรม อย่างยินดีนัก


 แต่เหมือนว่านาง จะยังกังวลใจอยู่ ถึงสิ่งที่...อาจจะทำให้สาวตัวน้อยๆ ต้องรู้สึกกลัว นางจึงกล่าวกับนุพา พลางลูบศีรษะ เหมือนจะต้องปลอบใจไว้ก่อน "หนูนุพาจ๊ะ ตอนนี้หนูต้องจากที่นี่โดยเร็วที่สุดนะ และระวังตัวบิดาบุญธรรม ของหนูและพี่หนูไว้นะจ๊ะ"


"เอ๊ะ? เหตุใดท่านป้า ถึงกล่าวเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ? และทำไม ท่านป้าถึงต้องใส่พวกโซ่ และต้องลำบากตักน้ำเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ?" หลานสาวพระพาย กล่าวถามอย่างสงสัย กับคำเตือนของป้าบุญธรรมของนาง รวมถึงสิ่งที่เห็นในตอนนี้ด้วย


 ซึ่งนางพิรากวนนั้น ก็นิ่งเงียบไปซักพัก ก่อนจะกล่าวตอบ ให้หลานบุญธรรมผู้นี้ฟัง พร้อมทั้งน้ำตา "...เพราะบิดาบุญธรรมของหนู...เขากล่าวให้ร้ายไวยวิก ลูกของป้าว่าเป็นกบฎ เขาจึงสั่งให้พวกทหาร จับทั้งป้าและลูกของป้าไปขังในคุกน่ะสิ...ฮือ...ฮือ..."


 คำตอบของนางยักษ์ ได้ทำให้นุพาน้อย ถึงกับไม่เชื่อหูตนเอง...ว่าพ่อเลี้ยงที่รักยิ่งของนาง...จะกลายเป็นคนที่คิดที่จะทำลาย...ครอบครัวของเขาเสียเอง... "...โกหกน่า..."


โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #13 Patkun62442 (@Patkun62442) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:36

    ติดตามอยู่นะจ๊ะ รีบๆมาลง อยากอ่านใจจะขาดแล้ว!! สนุกมากๆ แต่งดีสุดๆ
    #13
    1
  2. #12 yokiyoky (@yokiyoky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 00:56

    รอออออ
    #12
    1