ตอนที่ 4 : สายสัมพันธ์พ่อลูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

"ทะ...ท่าน...ท่านช่วยหนูเอาไว้เหรอเจ้าคะ?!" นุพากล่าวถาม เมื่อเห็นร่างของหนุมาน ที่ได้ขวางการโจมตี ของมัจฉานุ ผู้เป็นพี่ชายของนาง ซึ่งวานรขาวหางปลาเอง ก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตนเองเลย


 ว่าคู่ต่อสู้ของตนนั้น จะเข้ามาปกป้องน้องของเขา ทำให้นางรอดตายมาได้ แต่ถึงกระนั้นเอง เขาก็ยังไม่ยอม ที่จะให้อีกฝ่าย เข้ามาในเมืองของพ่อเลี้ยงได้ จึงกระโดดทะยานฟ้า และลงกับพื้นพสุธา พลางใช้แขนแกร่งของตน เข้าโอบกอดน้องสาวตัวน้อยของเขา พลางจับด้ามพระขรรค์ และตั้งท่าจะตอบโต้ใส่


 ทว่าวานรขาวผู้ช่วยชีวิตนั้น กลับไม่คิดที่จะตอบโต้ใส่ และก้มหน้าลง พลางแอบนึกสงสัยในใจ ถึงลักษณะที่ต่างกัน ราวกับว่าพี่น้องคู่นี้ แทบจะะไม่ใช่พี่น้องกันเลยทีเดียว รวมถึงสิ่งที่เขา ได้กระทำเมื่อครู่นี้ด้วย


"เอ๋...ทำไมเจ้าวานรหางปลา ถึงมีรูปลักษณ์ ที่ดูไม่เหมือนกับเด็กผู้หญิงคนนั้นนะ? และอีกอย่าง เหตุใดเราถึงช่วยเด็กคนนั้นด้วยล่ะ? ทั้งที่เราก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน...ความรู้สึก...ที่อยากช่วยเหลือลูกศัตรูน่ะ...แต่เรากลับรู้สึกอย่างอื่น..."


"ความรู้สึก...ที่เหมือนไม่อยากสูญเสียลูก...ยังไงเราก็ต้องถามก่อน ถึงจะรู้ว่า พวกเขาเป็นใครกันแน่"


"เจ้าลิงใหญ่ ถ้าเจ้าคิดจะแตะต้องน้องข้าอีก คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้เจ้า ได้ระวังตั้งอีกเลย!!!" วานรหางมัจฉา กล่าวตะโกนใส่อีกครั้ง ซึ่งวานรขาว ที่นิ่งนึกไปซักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยวาจาแก่อีกฝ่าย เพียงแต่คราวนี้ เขาได้เอ่ยถามสองพี่น้องคู่นี้แทน


"นี่แน่ะ เจ้าวานรหางปลาน้อย เจ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน แล้วเหตุใดเล่า เจ้าถึงเรียกเด็กผู้หญิง ที่อยู่กับเจ้าว่าน้อง และอ้ายไมยราพว่าพ่อเล่า จงตอบข้ามาเถิด" "ชิชะ! เจ้ารังแกน้องข้า แล้วยังจะพูดดีอีกรึไง!?"


 มัจฉานุผู้เฝ้าด่านนั้น กล่าวต่อว่าใส่หนุมาน ทั้งที่อีกฝ่ายช่วยชีวิตน้องเอาไว้ แต่เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามนั้น เคยคิดจะทำร้ายในตอนแรก จึงทำให้วานรหางมัจฉา ไม่ยอมตอบแต่อย่างใด หากไม่ติดว่านุพา ได้กล่าวอ้อนวอนแก่พี่ชายของนาง ให้ยอมตอบตามเป็นจริง แก่ผู้มีพระคุณของนาง


"ท่านพี่มัจฉานุ เขาแค่อยากรู้ เกี่ยวกับครอบครัว ของหนูและพี่เท่านั้นเองจ๊ะ พี่บอกกับเขาได้เลยนะจ๊ะ" "แต่ว่า..." "หนูขอร้องนะเจ้าค่ะ ถึงตอนแรกเขาจะทำร้ายหนู แต่เขามีบุญคุณกับหนูในครั้งนี้ หนูขอร้องนะเจ้าค่ะ นะๆๆๆ"


 คำอ้อนวอนเสียงหวาน ของน้องสาวที่น่ารักของเขา ก็ได้ทำให้มัจฉานุ ต้องถอนหายใจ อย่างใจอ่อน เพราะเห็นแก่น้องสาว อีกทั้งเขาก็มีเรื่อง ที่ชวนให้สงสัยอยู่แล้ว ว่าวานรขาวผู้บุกรุก จะเป็นบิดาของตน โดยมีแสงที่ระยิบระยับ ที่ติ่งหูทั้งสองข้าง


 ซึ่งเขาก็สงสัย ว่าจะเป็นกุณฑล เหมือนที่แม่บอกหรือไม่ จึงยอมเล่าทุกอย่าง เกี่ยวกับตนและนุพา ตามความเป็นจริงทุกประการ "อันตัวข้านี้ มีนามว่ามัจฉานุ เป็นบุตรของท่านแม่สุพรรณมัจฉา ท่านไมยราพน่ะ เป็นบิดาบุญธรรมของข้า"


"ส่วนพ่อแท้ๆของข้า ท่านแม่เคยเล่าให้ข้าฟัง ว่าพ่อของข้า มีนามว่าหนุมาน ส่วนเด็กที่เจ้าทำร้ายนี้ เป็นน้องสาวแท้ๆของข้า โดยตอนที่นางเกิด มีแสงสว่างออกจากครรภ์ ของแม่ของข้าเอง และเปลี่ยนเป็นทารกผู้หญิง ที่นอนอยู่ในดอกบัวขาว"


"ท่านแม่คิดจะตั้งชื่อนาง ให้เหมือนชื่อของข้า ที่ตั้งให้โดยเอาชื่อพ่อแม่ของข้า มาเป็นนามของข้า เพียงแต่ว่านางเกิดเป็นหญิง ท่านแม่จึงตั้งชื่อให้ว่า...นุพา" คำบอกเล่าของวานรหางปลา 


 ซึ่งแท้จริงก็คือลูกในไส้ ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนนั้น ได้ทำเอาหนุมาน ซึ่งก็คือพ่อบังเกิดเกล้า ถึงกับพูดไม่ออก และเริ่มรู้แล้ว ว่าทำไมเขาถึงต้องช่วยเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนั้น จนแอบทั้งนึกดีใจ ที่ได้เจอลูก และทั้งนึกเสียใจ ที่ตนเกือบจะสังหารลูกตนเองแล้วด้วย


 เขาจึงกล่าวกับสองพี่น้อง อย่างอ่อนโยน "ลูกรักของพ่อ พ่อนี่แหละ คือพ่อหนุมานของพวกเจ้า มามะ มาให้พ่อกอดหน่อยเถอะนะลูก" แต่คำพูดของวานรขาวตนนี้ กลับทำให้วานรหางปลา ผู้ไม่เคยเห็นหน้าพ่อมาก่อน ถึงกลับโกรธจัด จนถึงกับต่อว่าใส่ทันที


"เหม่เหม่ดูดู๋กระบี่ศรี

มุสาพาทีก็เป็นได้

ถ้อยคำหยาบช้าไม่เกรงใจ

ใครจักเชื่อฟังวานร

แม้นหาวเป็นดาวเดือนดะวัน

ให้เห็นสำคัญประจักษ์ก่อน

เราจึ่งจะเชื่อว่าบิดร

ทหารพระสี่กรอวตาร"


 คำกล่าวต่อว่า ของหลานพระพาย ซึ่งนุพาเอง ก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะไม่เคยหน้าพ่อจริงๆมาก่อน แต่นางจำสิ่งที่พี่ชายบอกไว้ ว่าบิดาของนาง มีลักษณะเป็นเช่นไร นั่นทำให้หนุมาน ถึงกับหัวเราะชอบใจ


 ถึงความฉลาดของบุตรทั้งสอง จึงกล่าวอย่างอ่อนโยน "ฮ่าๆ งั้นรึ? ถ้าพวกเจ้ายังไม่เชื่อ เดี๋ยวพ่อจะให้พวกเจ้าดูนะ ว่าพ่อของพวกเจ้า มีลักษณะดั่งที่พวกเจ้า ได้ยินกันมาหรือไม่"


 เมื่อกล่าวจบแล้ว เขาก็เหาะขึ้นกลางอากาศ พลางสำแดงฤทธิ์ โดยปรากฎเป็นวานรเผือก ที่มีสี่หน้า แปดมือ ทั้งยังเป็นหาวเป็นดาวเดือน จนทั้งสองพี่น้อง ถึงกับตกตะลึง และแทบพูดไม่ออกเลยทีเดียว


 เมื่อวานรขาว ได้สำแดงฤทธิ์เสร็จแล้ว ก็เหาะลงบนพื้นดิน ก่อนจะเอ่ยถาม พลางส่งรอยยิ้ม และแววตาที่อ่อนโยน แก่บุตรทั้งสอง "เอาล่ะลูกรัก ที่นี้ พวกเจ้าเชื่อหรือยัง ว่าพ่อคือพ่อของลูกน่ะ?"


 คำถามนี้ ได้ทำให้พี่น้องคู่นี้ ที่เงียบไปซักพัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดี ที่ได้เจอพ่อผู้ให้กำเนิด โดยเฉพาะมัจฉานุ ที่ทั้งดีใจ และเสียใจ ที่ตนเข้ารบกับบิดาตนเอง ในขณะที่นุพานั้น ดีใจที่ตนได้เจอพ่อแท้ๆของนางเสียที


"ท่านพ่อ...!" "ท่านพ่อเจ้าค่ะ!" สองพี่น้อง ต่างโผกอด ด้วยความยินดี ทั้งน้ำตาที่ไหลออกมา พร้อมกับที่หนุมานนั้นเอง ก็ยินดีเป็นที่สุด โดยกอดลูกทั้งสอง โดยใช้แขนซ้าย โอบกอดมัจฉานุ ส่วนแขนขวานั้น กอดลูกสาวตัวน้อย ไว้แนบกาย วานรผู้เป็นบุตรคนโต กล่าวพลางไหว้ขอพ่อ ทั้งชลเนตรที่ไหลไม่หยุด


"ท่านพ่อ...โปรดยกโทษให้บุตรเถิด...ที่บุตรทำการต่อยุกต์ และด่าว่ากับบิดาเช่นนี้...ลูกทำผิดใหญ่หลวงเหลือเกินนัก..." "ลูกพ่อ พ่อมิถือโทษโกรธลูกหรอก และพ่อเองก็ต้องขอโทษด้วยนะ ที่พ่อเกือบจะสังหารน้องของลูกด้วย นุพา ลูกให้อภัยแก่พ่อด้วยนะ"


 หนุมานกล่าวให้อภัย แก่บุตรชายของตน ก่อนจะกล่าวขอโทษบุตรสาว ที่ตนเกือบจะฆ่าลูกในไส้ไปด้วย ซึ่งนุพานั้น ก็ให้อภัย เพราะนางดีใจเหลือเกิน ที่ได้พบหน้าพ่อแท้ๆ ของนางเอง


 แต่นางก็หารู้ไม่ว่า...การพบบิดาแท้ๆในครั้งนี้...จะทำให้นางต้องพราก...จากพี่ชายที่แสนดี...และสูญเสียพ่อเลี้ยง...ที่รักยิ่งของนาง...ไปตลอดกาล...


โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #11 yokiyoky (@yokiyoky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 18:20

    ขออนุญาตทำใจรับดราม่าแป๊ปปปป
    #11
    1
    • #11-1 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 4)
      27 ธันวาคม 2561 / 18:54

      ได้ค่า ไรท์อนุญาตได้ค่า
      #11-1