ตอนที่ 3 : นุพาพบหนุมาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61

"ทะ...ท่านคือ..."


 นุพากล่าวอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อประสบกับวานรเผือก ที่มีใบหน้าคมคล้ายมัจฉานุ พี่ชายของนางเองมาก จนนางได้เอ่ย กับวานรกายขาวผ่อง ที่มีอายุมากกว่านาง และพี่ชายของนางมาก "ทะ...ท่านคือ...พี่มัจฉานุใช่ไหมเจ้าคะ?"


ก๊อง!


 วานรขาวถึงกับอึ้ง และเกือบจะหน้าแตกทันที เมื่อเด็กหญิงตัวน้อย กล่าวทักเขาเช่นนี้ แต่ก็พยายามใจเย็น ก่อนจะถามนาง โดยที่อีกฝ่ายไม่ตกใจ หรือหวาดกลัวเสียก่อน "เอ่อ...แม่หนูน้อย ข้าไม่ได้ชื่อมัจฉานุหรอกนะ ข้าชื่อหนุมานต่างหากล่ะ"


"ว่าแต่แม่หนูน่ะ ในเมื่อเจ้าอยู่กับสระบัวนี้ ข้าขอถามหน่อยนะ ไม่ทราบว่าเจ้าน่ะ พอรู้ทางที่จะไปเมืองบาดาลหรือไม่?" "....!!!!!!"คำถามของวานรขาว ทำเอาเด็กหญิงตัวน้อย ที่ทั้งรู้จักทางเข้าเมือง และครอบครัวของนางนั้น ถึงกับพูดไม่ออก 


 เมื่อรู้ถึงความประสงค์ของอีกฝ่าย ซึ่งนางก็รู้แล้ว ว่าอีกฝ่ายนั้น คงไม่ใช่พี่ชายของนางแน่ เพราะนอกจากมัจฉานุและตัวนาง ที่สามารถรู้ทางเข้าเมืองแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีก 


 และส่วนหางของพี่นั้น ก็เป็นหางของปลา ไม่ใช่หางของสัตว์ ที่เป็นจำพวกลิงเหมือนอีกฝ่าย อีกทั้งฝ่ายวานรขาว ที่อยู่ตรงหน้านางนั้น ก็ตัวสูงใหญ่กว่าพี่ชายของนางด้วย นั่นทำให้นางจึงคิดที่จะหนี แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทัน


"คิดจะหนีรึ!!" เขาตะโกนใส่ พลางใช้หางของตน เข้ารัดร่างน้อยๆของนางไว้แน่น จนนุพาไม่สามารถหนีพ้นได้ แม้ว่าจะพยายามดิ้นรน ออกจากหางของวานรให้ได้ แต่ก็ไม่สำเร็จ นางจึงทำได้แค่คุกเข่า และอ้อนวอนขอชีวิต จากวานรกายขาวผ่อง ที่เดินเข้ามาใกล้นาง


"...ปะ...ปล่อยหนูไปเถิด...หนูขอร้อง...หนูไม่รู้อะไรทั้งนั้นเลย..." "แต่เจ้าอยู่กับพวกมาร แบบนี้ข้าจะเชื่อ สิ่งที่เจ้าพูดได้รึ ตอบข้าตามความเป็นจริงเดี๋ยวนี้!!" หนุมานกล่าวอย่างไม่เชื่อ กับคำพูดของเด็กตัวเล็กๆ ผู้น่าสงสาร ที่ยังคงหวาดกลัวอยู่ไม่หาย


"...หนูพูดจริงๆนะเจ้าคะ...ฮือ..." นุพาน้อย ยังคงพยายาม ที่ปกป้องเมือง ของบิดาบุญธรรม ผู้อุปการะนางและพี่ มาโดยตลอด แม้ว่าวานรขาว จะเค้นถามไปกี่ครั้ง นางก็ไม่ยอมตอบ ตามความเป็นจริงเลยสักคำเดียว จนในที่สุด ความอดทนของหนุมาน ก็ถึงคราวที่ขีดสุดแล้ว


"ในเมื่อเจ้าไม่ตอบ ข้าก็จำเป็น...ต้องสังหารเจ้าเสีย!!!!" ว่าแล้วก็ไม่รอช้า เขาชักตรีเพชร ออกจากอกของเขา และพุ่งมาที่ร่างบางน้อยๆ ที่เริ่มความหวาดกลัวสุดขีด จนมิอาจควบคุมจิตได้ จนเริ่มกรีดร้องออกมา


"กริ๊ดดดด!!!! ช่วยหนูด้วย!!!!!"

ฟิ้ว!!!

"หือ?!"


 ทันใดนั้น ก็มีบางอย่าง พุ่งมาที่ตัวเขา จึงรีบตวัดหางออกจากตัวเด็ก และหลบอย่างรวดเร็วทันที ทำให้นุพา เป็นอิสระจากการถูกรัด และล้มลงกับพื้น แต่ก็พยายามพยุงกาย พลางมองหาที่มาของพระขรรค์ ที่เข้ามาช่วยชีวิตนางไว้


 จนไปพบกับวานรหางปลา ที่ตอนนี้ ดวงตาของเขานั้น แดงฉานราวกับอัคคี ที่พร้อมจะเผาไหม้ ผู้ที่บังอาจทำร้ายน้องสาวของตน ในเพียงชั่วพริบตาเดียว "ท่านพี่มัจฉานุเจ้าค่ะ!!!"


"เหวยเหวยอ้ายลิงเผือกอ้ายจัญไร

มึงบังอาจกล้าข่มเหงน้องของเรา

จะเกรงกลัวพญามัจจุราช

ก็หาไม่กูจะสังหารให้บรรลัย"


 มัจฉานุกล่าวด่าใส่หนุมาน ด้วยความโกรธจัด ดั่งมีคนมาเอาไฟ มาจี้จิตใจของเขา และยิ่งเมื่อเห็นน้องของตน ถูกอีกฝ่ายจะทำร้าย ก็ยิ่งสงสารและห่วงน้อง ผสมกับความโกรธแค้น ที่วานรขาวผู้บุกรุก ที่บังอาจข่มเหงน้องของตนนัก


"เหม่เหม่ชะชะอ้ายลิงน้อย

ตัวเจ้าบังอาจว่ากล่าวผู้ใหญ่

อันน้องยาของเจ้านี้แต่เดิมนั้น

เรามิได้คิดรังแกแต่ก่อนนัก

แต่ครั้นเราถามไถ่ถึงทางไป

นางก็ไม่ยอมตอบความประการใด

เราจึงกระทำบังอาจ

ให้น้องเจ้ายอมบอกไปตามจริง"


 หนุมานกล่าวตอบ อย่างไม่พอใจ กับสิ่งที่มัจฉานุ ได้ทำกับตน อย่างไม่เห็นว่าเป็นผู้ใหญ่ แต่นั่นกลับทำให้วานรหางปลานั้น ยิ่งโกรธจัดเป็นทวีคูณ "หน๊อยๆ เจ้ากล้าพูดแบบนั้นอีกรึ!!! น้องของข้าน่ะ ก็บอกไปแล้วนี่ ว่านางไม่รู้ถึงทางไปเมืองบาดาล!!!!"


"มีเพียงข้าเท่านั้น ที่รู้ถึงทางเข้าเมืองนี้!! ดังนั้น ถ้าเจ้าอยากรู้ถึงทางเข้าเมือง เช่นนั้นแล้ว..." วานรขาวหางปลา กล่าวพลางชักพระขรรค์ ออกจากผ้าคาดเอว และตั้งท่าจะต่อสู้ กับอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ อย่างไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด พลางตะโกนท้าทายออกมา


"เจ้าต้องข้ามศพข้าไปให้ก่อนเถอะ!!!!!!" "หนอย...อ้ายลูกลิงหางปลาตัวนี้ กล้ามากนะ ที่กล้าท้าทายผู้ใหญ่เช่นนี้!! แต่ในเมื่อข้า จะต้องทราบถึงทางเข้าเมือง ก็คงจะมีแต่วิธีนี้เท่านั้น!!!!"


 หนุมานกล่าวอย่างเหลือทน บวกกับไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องสู้ กับผู้เฝ้าด่านทางเข้าเมือง ซึ่งเป็นทางเดียวที่เขา จำเป็นต้องเลือก อย่างเลี่ยงไม่ได้ สองวานรขาว เริ่มเปิดศึกกันอย่างรวดเร็ว โดยต่างพุ่งกระโจนใส่อีกฝ่าย ซึ่งกันและกัน


 จนทั่วบริเวณนั้น ต่างก็สั่นสะเทือนอย่างน่ากลัว แม้แต่นุพาเอง ก็ถึงกับรีบไปซ่อนตัว ในสระบัวใหญ่ ด้วยความหวาดกลัว ถึงอันตรายที่จะมาถึงตัว พลางไหว้อ้อนวอนต่อเทวดา ไว้ในใจดวงน้อยๆของนาง ด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย ผู้เลี้ยงดูนางมาโดยตลอด


"ข้าแต่เทวดาเจ้าขา ขอท่านโปรดคุ้มครองพี่ชายของหนู อย่าให้เขาได้รับอันตรายใดๆด้วยเถิด" แม้ว่านางจะอ้อนวอนไปแล้ว นางก็ยังคงเป็นพี่ของนางมากกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าพี่ชายของนาง กำลังวานรเผือกตัวใหญ่ เข้าทำร้ายโดยไม่ยอมให้อีกฝ่าย ได้ทันระวังตั้งตัวได้เลยแม้แต่น้อย


"เจ้าลิงน้อย!!! ที่นี้เจ้าจะยอมแพ้หรือยัง! ถ้ายอมแพ้แล้ว ก็บอกทางเข้าเมืองเดี๋ยวนี้!!!!" วานรสีขาวผ่อง กล่าวพลางรุกใส่อีกฝ่าย ถึงทางไปเมืองบาดาล ของพญายักษ์ 


 แต่มัจฉานุ ผู้ยังสำนึกในบุญคุณ ที่พญาไมยราพ ได้ให้ตนและนุพา ผู้เป็นน้องสาว ได้อาศัยอยู่ในสระบัวนี้ จึงกล่าวตวาดใส่ พลางเริ่มเป็นฝ่าย ที่เริ่มรุกกลับบ้าง "หึ ยอมแพ้รึ? ไม่ทางมีทางเด็ดขาด!!!"


"เจ้ารู้หรือไม่!? ว่าท่านพ่อไมยราพน่ะ เขามีบุญคุณต่อข้ามากขนาดไหน!!! ถ้าไม่ได้เขารับข้า และน้องของข้าล่ะก็ น้องนุพาของข้า จักต้องอดอยาก และทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต!!!! ดังนั้น ต่อให้ข้าต้องตาย"


"ข้าจะไม่ยอมทางเข้าเมืองหรอก อ้ายลิงใจหยาบช้า!!!!!"


"ชิชะ! ตัวเจ้าเป็นลิงแท้ๆ แต่กลับเรียกไอ้ไมยราพ ผู้หยาบช้านั่นว่าพ่อรึ!!" วานรเผือก กล่าวตวาดใส่ อย่างขุ่นเคืองเป็นที่สุด เพราะคู่ต่อสู้ของตน มีร่างกายเป็นวานร แต่กลับเรียกพญายักษ์ว่าพ่อ


 แต่นั่นกลับทำให้วานรหางมัจฉา รู้สึกขัดเคืองทั้งใจ และหูของตนมาก เมื่อได้ฟังสิ่งที่อีกฝ่าย ได้ด่าว่าถึงเจ้าบาดาล ผู้มีพระคุณของตนและน้อง จนมัจฉานุเริ่มกล่าวตวาดอีกครั้ง


"หน๊อย อ้ายลิงชั่ว! ตั้งแต่ที่ข้าและน้องเกิด ท่านแม่ต้องจำใจทอดทิ้ง เพราะไม่อยากให้พวกข้า ต้องเดือดร้อน และเป็นท่านพ่อไมยราพนี่แหละ ที่รับข้าและน้องของข้า มาเป็นบุตรบุญธรรม อีกทั้งยังสระบัวนี้ สำหรับให้ข้าและน้อง ได้เล่นและอยู่ที่นี่"


"คนที่ไม่เคยจากพ่อแม่น่ะ...มันไม่มีความรู้สึกแบบนั้นหรอก!!!! ความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้งน่ะ!!!!" "..." คำพูดประโยคหนึ่ง ของวานรหางปลา ที่รับความหมายนี้ หลังจากที่เขาได้ถือกำเนิดขึ้นมา ทำเอาหนุมาน ที่ดูเหมือนว่า...ตัวเขาเอง...จะยังทำใจไม่ได้เช่นกัน...


"...ทอดทิ้งรึ...ข้าไม่เคยถูกทอดทิ้ง...และไม่อยากทอดทิ้ง...หรือจากคนที่ข้ารัก...เพียงแต่...ข้าต้องทำตามหน้าที่เท่านั้นเอง..." วานรสีขาวผ่อง นิ่งเงียบไป เมื่อเขานึกถึงสิ่งที่เขา ได้มีความรัก...แด่เหล่าหญิงสาวที่เขารัก...แต่จำต้องจาก...เพียงเพราะหน้าที่...


ฟิ้ว!!!

"ห๊า!!!"

เคร้ง!!!!


 เสียงของโลหะ ที่ดังกระทบกันอีกครั้ง เมื่อมัจฉานุได้สบโอกาศ ในช่วงที่คู่ต่อสู้ กำลังนึกถึงอดีตอย่างเจ็บปวด โดยเขาได้พุ่งไปที่อีกฝ่าย แต่ทว่าวานรขาว กลับรู้สึกตัวเสียก่อน จึงใช้ตรีเพชร รับพระขรรค์อย่างรวดเร็ว สองวานรกายขาวผ่อง ยังคงสู้รบกัน อย่างไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งนั้นเอง...


"ตายซะเถอะ อ้ายลิงใหญ่!!!" วานรหางมัจฉา ที่ตอนนี้ เขาได้ตัดสินใจ ที่จะปิดฉากการรบในครั้งนี้ โดยเขานั้น ได้ฟาดพระขรรค์ ลงบนพื้นพสุธา จนสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ 


 และแน่นอนว่า นุพาที่ซ่อนตัวอยู่นั้น ต้องรีบออกจากสระบัวใหญ่ เนื่องจากเกรงว่า การโจมตีของวานรผู้พี่ในครั้งนี้ มันจะทำให้นาง พลอยโดนลูกหลงไปด้วย ยกเว้นหนุมานเท่านั้น ที่ร่ายเวทเป็นเกราะป้องกันเอาไว้ จึงไม่เป็นอะไร แต่ทว่า....


"โอ๊ย!!!" เสียงที่หวานใส ของนุพาน้อยดังขึ้น เมื่อนางได้สะดุดล้ม กับพื้นเข้าอย่างจัง จนเป็นแผลที่เข่าเล็กๆของนาง นั่นทำให้นางไม่สามารถ ที่จะหลบการโจมตี ของวานรผู้ได้เลย


 และการโจมตีนั้น ก็พุ่งมาที่นางแล้ว จนเริ่มกรีดร้องอีกครั้ง "...กริ๊ดดดดด!!!!" เสียงกรีดร้องนั้น ได้ทำให้สองวานรขาว ต้องหยุดสู้รบทันที และเมื่อมัจฉานุ เห็นเหตุการณ์ ที่จะเกิดกับน้อง นั่นทำให้วานรหางมัจฉา ต้องรีบวิ่งไปที่ร่างน้อยๆ ด้วยความตกใจ และเป็นห่วงน้อง


"นุพา!!!" เขาตะโกน ด้วยความกลัว...ว่าเขาจะเสียน้องไป...เหมือนที่พวกเขา...เคยเสียแม่ไปแล้ว... สาวน้อยผู้สงสาร...ที่ไม่มีแม้แต่จะแรง พอให้ลุกขึ้นได้ จึงจำต้องนั่งหลับตาปี๋ เพื่อรอความตาย....ที่อยู่ตรงหน้านางนั้นเอง....บ


พรึ่บ!!!!

ตูม!!!!!


 ทันใดนั้น ก็มีบางอย่าง ได้ขวางกั้นการโจมตีเอาไว้ ก่อนจะเกิดเสียงระเบิดดังขึ้น นั่นทำให้วานรหางปลา ที่พยายามจะช่วยน้อง ต้องเข่าทรุดทันที ด้วยหัวใจแทบจะสลาย ที่ต้องเห็นภาพ ที่ทรมานใจยิ่งนัก จนต้องเริ่มโทษตนเอง ทั้งน้ำตา ที่เริ่มไหลออกมา

"อนิจจาน้องนุพาของพี่เอ๋ย

เจ้าต้องสิ้นชีวาลัยเพราะพี่ยา

พี่เจ็บปวดรวดร้าวระบมนัก

ต้องพรากจากน้องรักสุดอาลัย"


 เมื่อกล่าวจบ มัจฉานุก็เริ่มร้องไห้ เพราะสูญเสียมารดาไปแล้ว นี่เขาต้องเสียน้องไปอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ กับสิ่งที่ตนทำไปอีก เขาร้องไห้ไปเรื่อยๆ แต่เหมือนฟ้าจะเข้าใจ ความรู้สึกการสูญเสียของเขา เมื่อควันได้จางหายไป จนวานรขาว หยุดร้องไห้ลง ก่อนจะตะโกนออกมา ด้วยความดีใจ


"ห๊ะ! น้องพี่!!!" เหตุที่เขาดีใจนั้น เนื่องจากเมื่อกลุ่มควันจางลง ก็เผยให้เห็นร่างของนุพา ที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่เป็นร่างของวานรขาวอีกตน ที่ได้เอาตัวมาขวางกลั้นเอาไว้ นางจึงรอดชีวิตมาได้นั้นเอง ในขณะที่เด็กสาว ได้กล่าวกบหนุมาน ด้วยความกลัว และแทบไม่เชื่อสายตา "ทะ...ท่าน...ท่านช่วยหนูเอาไว้เหรอเจ้าคะ?!"


โปรดติดตามตอนต่อไป

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

นี่คือน้องนุพานะค่ะ (หาได้จากgoogleค่ะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #10 Fresh14425 (@Fresh14425) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 15:34
    จริงด้วยนะค่ะ
    #10
    0
  2. #9 yokiyoky (@yokiyoky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 11:15

    ชอบบบหนุมานหรอ?
    หึ มัจฉานุต่างหาก

    ไม่รู้เป็นไรหมันไส้หนุมานนิดๆ
    #9
    0