ขออยู่เฉยๆ ไม่ได้เหรอไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 40 Views

  • 1 Comments

  • 3 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4

    Overall
    40

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ก็คนมันว่างเลยอยากแต่งนิยายต่างโลกกับเขาบ้างสักหน่อย เรื่องมันก็แค่เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เอง :3<br /> ปล.ตัวผู้คืออะไร ข้าน้อยไม่รู้จัก


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
By ว่างทั้งวัน

CHAPTER [0]

———

     “คาปูชิโน่”

     “มาบาร์ทั้งทีกลับดื่มแต่กาแฟเนี่ยนะ”

     “เธอก็รู้ว่าฉันแพ้แอลกอฮอล์ แล้วฉันก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วย”

     บาร์เก่าๆ ที่ภายในล้วนทำจากไม้ราคาแพง ฝาผนังติดรูปราคาหลักร้อยล้านนับสิบกว่ารูป โคมไฟสลัวตั้งอยู่ตรงหน้าฉันซึ่งเป็นลูกค้าเพียงคนเดียวในร้าน

     นานๆ จะมีคนมาสักคนหนึ่ง เพราะนอกจากจะมาหาข่าวแล้ว คนส่วนใหญ่ล้วนไม่ค่อยอยากจะมีธุระอะไรกับบาร์แห่งนี้ ป้องกันการเกิดความบาดหมางเพียงชั่วขณะ

     “อ่ะนี่ คาปูชิโน่ของโปรดผสมไซยาไนด์สูตรพิเศษ ดื่มสักอึกรับรองไม่มีคำว่าทรมาน”

     “สูตรพิเศษ ?”

     “ขอแค่คุณซีโร่ไม่ต่อต้านมันก็พอ ทางนี้ต้องคิดค้นมันขึ้นมาเพื่อเธอเชียวนะ ไม่งั้นก็ไม่มีทางหรอก”

     “เข้าใจแล้ว”

     “เธอ...แน่ใจแล้วงั้นเหรอ ถึงมันจะเป็นช่วงเกษียณก็เถอะ”

     “อือ”

     โค้ดเนม ‘ซีโร่’ บ่งบอกถึงตัวตนที่เป็นความลับระดับสุดยอดขององค์กร มันเป็นชื่อได้รับการสืบทอดต่อๆ กันมาตามความเหมาะสม

     ฉันได้ชื่อนี้มาตอนอายุเจ็ดปี จนถึงตอนนี้ก็ครบสิบปีพอดี

     ทางองค์กรให้ตัวเลือกเพียงสองทาง มีเพียงลบความทรงจำจนเป็นคนปกติกับตาย

     แน่นอนว่าฉันเลือกที่จะตาย เพราะถ้าโดนลบความทรงจำไปก็จริง แต่คนที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่ใช่ฉันคนนี้อยู่ดี

     “เฮ้อ เป็นอีกวันที่ต้องเสียคนที่มีความสามารถระดับสุดยอดในรอบหลายสิบปีอีกแล้วสินะ”

     “เสียใจงั้นเหรอ ?”

     “แหงสิ ! ซีโร่เป็นคนที่ฉันคุยด้วยแล้วสนุกที่สุดเลยนะ พอคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ฉันก็...”

     บาร์เทนเดอร์หญิงเอามือกุมหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลล้นออกมา

     “คิดว่าน้ำตาเทียมนั่นจะหลอกฉันได้เหรอ เอเลน่า”

     “เอเฮะๆๆ แต่ที่เหงานั่นเรื่องจริงนะ”

     “อือ”

     ฉันคนให้ฟองนมละลายไปกับน้ำกาแฟที่กำลังร้อนพร้อมกับการดมกลิ่นที่ติดจนเป็นนิสัย

     “กลิ่นไซยาไนด์...ไม่มีเลยนะ”

     “แน่นอน ! จะว่าไปแล้วชื่อจริงๆ ของซีโร่นี่...”

     “ไม่รู้สิ เธอลองตั้งชื่อให้ฉันดูไหมล่ะ มีชื่อก่อนตายก็ดีเหมือนกัน”

     “เอาสิๆ ! คิดไว้อยู่แล้วล่ะว่ายังไงเธอก็ต้องเหมาะกับชื่อ ‘เฟเลส’ น่ะ”

     “ฉันไม่ใช่แมวสักหน่อย !”

     บทสรุปการพูดคุยของวันนี้ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของชีวิตก็ได้จบลง ฉันละเมียดละไมบรรจงดื่มกาแฟลงคอไปจนหมด

     “ฉันไปก่อนละนะ เอเลน่า”

     “อื้ม ! ไว้เจอกัน”

     “พูด...อะไร...ของเธอ...”

     สติสัมปชัญญะทั้งหมดดับวูปลงทันที สมแล้วที่เป็นนักปรุงพิษมือฉมัง ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

———

     “...เลส...เฟเลส !”

     ฉันลืมตาขึ้นมาภายในห้องที่เต็มไปด้วยเพลิงไหม้ ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นควันเหม็นของคาร์บอนที่ถูกเผาไหม้อย่างไม่สมบูรณ์ ออกซิเจนรอบๆ ตัวกำลังลดลงจนใกล้จะหมด หญิงสาวอายุราวสามสิบต้นๆ กำลังโอบกอดฉันพร้อมกับตัวที่กำลังสั่น

     เธอย่อตัวพอดีกับความสูงของฉัน น้ำตาของเธอไหลลงหลังของฉันอย่างไม่หยุดหย่อน ความโศกเศร้าของคนที่กอดฉันอยู่มีมากจนฉันเริ่มรู้สึกเศร้าตาม

     เสียงทหารจำนวนมากส่งเสียงร้องสามัคคีบุกเข้ามาจากด้านนอก

     “หลังจากนี้ ลูกต้องหนีไปคนเดียว หนีไปให้ไกลที่สุด พ่อกับแม่ได้วางวงเวทเคลื่อนย้ายไว้แล้ว”

     เธอชี้ไปยังแสงที่อยู่ใต้เท้าฉัน มันส่องประกายสีฟ้าสวยงามประกอบไปด้วยอักขระอักษรที่ฉันไม่รู้จัก

     ความทรงจำของใครสักคนกำลังพุ่งตรงเข้ามาในหัวของฉัน และในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

     เฟเลส เทเนบริส

     ใช่แล้ว นั่นคือชื่อของฉันที่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวแห่งตระกูลเบเนทริสอันยิ่งใหญ่ และในตอนนี้กำลังถูกทำลายลงจากการใส่ร้ายป้ายสีที่มาจากขุนนางชั่วและพระราชาที่เห็นพ้องต้องกัน

     สาเหตุคงเป็นเพราะอำนาจที่ตระกูลเบเนทริสมีอยู่ในมือ นอกจากกองกำลังทหารที่ถูกยึดไปแล้ว ลูกหลานตระกูลเบเนทริสมักจะเป็นจอมเวทลำดับต้นๆ ที่รับใช้ราชวงศ์

     แม้ว่าพวกเราจะจงรักภักดีมากเพียงใด คนที่ไม่เข้าใจและอิจฉาริษยามันก็ยังคงมีอยู่

     แต่ว่าชื่อนี้มันเหมือนกับที่เอเลน่าตั้งให้เลย...คงบังเอิญล่ะมั้ง...

     “แล้วท่านแม่ล่ะ ! ท่านพ่อด้วย !”

     “พ่อกำลังต้านทหารพวกนั้นไว้อยู่ ส่วนแม่คงจะไปกับลูกไม่ได้ วงเวทนี้สามารถพาไปได้แค่คนเดียวเท่านั้น มันจะวาร์ปไปแบบสุ่ม เพราะงั้นลูกต้องมีชีวิตรอดให้ได้นะ !”

     ปัง !

     เสียงประตูถูกทำลายอย่างรุนแรง เบื้องหน้ามีทหารจำนวนนับสิบกำลังตั้งท่าพร้อมกับยิ้มหัวเราะ

     “ฮ่าๆๆ คุณนายแห่งตระกูลเบเนทริสเอ๋ย ถ้ายอมจำนนแล้วไปเป็นทาสให้กับพระราชาแล้วล่ะก็ เจ้าจะไม่เป็นเฉกเช่นไอสวะคนนี้ !”

     เขาโยนวัตถุบางอย่างมาข้างหน้าของฉันกับแม่ มันคือสิ่งที่ทำให้คนข้างๆ ฉันสั่นเทาไปด้วยความโกรธแค้น

     มันคือหัวของเจ้าบ้านเบเนทริสหรือพ่อของฉันที่ถูกตัดมาด้วยความไร้ปราณี เลือดสีแดงฉานนั่นก็เหมือนอารมณ์ของท่านแม่ในตอนนี้

     “ถ้าจะให้ไปเป็นทาสของพระราชาโสมมนั่น ข้าขอยอมตายที่นี่เคียงข้างสามียังจะดีเสียกว่า”

     “บังอาจ !”

     เธอพูดเสร็จแล้วจึงหันหน้ายิ้มแย้มมาทางฉัน เป็นรอยยิ้มที่ทั่วทั้งชีวิตนี้จะไม่มีวันลืม

     “ลาก่อน เฟเลสลูกรัก ขอให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”

     “หยุดนางซะ ! นางกำลังจะใช้เวทเคลื่อนย้าย !”

     “ท่านแม่...ท่านแม่ !”

     เธอยิ้มจวบจนวินาทีสุดท้าย มันเป็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา ประกายแสงสีขาวห่อหุ้มรอบตัวฉันจนทุกอย่างเป็นสีขาวโพลน ฉากสุดท้ายยังคงเป็นรอยยิ้มของท่านแม่แม้นว่าจะมีไฟขนาดไหญ่พร้อมกับดาบที่กำลังพุ่งมาอยู่ด้านหลังก็ตาม...



มีอะไรผิดพลาดประการใดแจ้งให้ทราบได้เลยนะฮับ !

สารบัญ อัพเดท 10 มิ.ย. 62 / 18:22

บันทึกเป็น Favorite

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ FreeAllDay จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Aqure (@Aqure) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 05:08
    ไม่เป็นไรหรอกเฟเลสจัง เดี๋ยวก็ใช้ได้เองแหละ เวทมนต์ธาตุน่ะ
    #1
    0