อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,744,266 Views

  • 15,162 Comments

  • 15,795 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    133,464

    Overall
    2,744,266

ตอนที่ 178 : ตอนที่ 177 : ของขวัญสามชิ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 944 ครั้ง
    28 มิ.ย. 61

"ไม่รู้!! ท่านบอกว่าท่านไม่รู้ แต่ให้ข้าขึ้นไปเนี่ยนะ!!" เล้งซานปากบิดงอขึ้นทันที

"ไอหนู เจ้าจะให้ข้าบอกเจ้าทุกอย่างเลยหรือยังไงเล่า... หาคำตอบเองซะบ้างสิ!! แค่ที่ข้าแนะนำเจ้านี้ก็มากมายเกินไปด้วยซ้ำ" จี้กงหยุน บ่นอิดออดเล็กน้อย

สุดท้ายทั้งสองก็โต้เถียงกันไปมาอีกกว่าครู่หนึ่ง...

เฟรย่าทอดถอนใจ เบื่อหน่ายกับหนึ่งชราหนึ่งเด็กหนุ่มที่มักโต้เถียงกันไปมา นางจึงสลายตัวและกลับไปเข้าไปอยู่ในจิตสำนึกของเล้งซาน

"สรุปแล้ว ท่านจะให้ข้าเข้าไปในหอคอย และค้นหาความลับเพื่อไปยังทวีปมังกรฟ้าใช่หรือไม่?" เล้งซาน กล่าวถาม

"ถูกต้อง!! ข้าจะรอเจ้าที่ด้านนอกนี้ 3 วัน หากเจ้าอ่อนหัดจนไม่อาจก้าวผ่านประตูมิติเคลื่อนย้ายไปยังทวีปมังกรฟ้าได้ ข้าก็จะพาเจ้าไปทวีปมังกรฟ้าด้วยตนเอง ข้าจะคิดซะว่าข้าเป็นผู้ปกครองที่พาเด็กน้อยไปเข้าเรียนที่สถาบันเทพมังกรศักดิ์สิทธิ์..." จี้กงหยุนกล่าวขึ้น น้ำเสียงของมันดูแคลนเล้งซานชัดเจน

เล้งซานหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อได้ยิน แต่ครู่หนึ่งมันก็เบิกตากว้างขึ้นพลางค่อยๆเหยียดมุมปากออก แสยะยิ้มเขินอายที่น่าอับอายของมัน จากนั้นจึงแบมือออกมาเบื้องหน้าจี้กงหยุน...

"อะไร?" น้ำเสียงของจี้กงหยุนแสดงความฉงน

"อาจารย์...หากข้าสามารถไปยังทวีปมังกรฟ้าได้ด้วยตนเองล่ะ? ท่านไม่คิดจะให้อะไรลูกศิษย์ติดไม้ติดมือไปเลยอย่างนั่นหรือ? ข้าต้องไปเผชิญกับอันตรายนานับประการ เนื่องเพราะต้องไปทำภารกิจที่ท่านมอบหมายให้ นี่ไม่ต่างอะไรกับข้าเอาชีวิตไปฝากไว้กับท่านเลย แล้วท่านยังจะใจจืดใจดำปล่อยให้ศิษย์ที่ตัวเปล่าเล่าเปลือย เผชิญอันตรายจากโลกกว้างด้วยตัวคนเดียวภายในทวีปที่เต็มไปด้วยศัตรูของท่าน? โดยที่ตัวท่านเองเดินทางอย่างสุขสบาย? เฮ้อ...ข้าเล้งซานช่างอาภัพนัก มีอาจารย์กับเค้าทั้งคน อาจารย์ก็ยังไม่เคยเห็นอกเห็น...." 

"พอแล้ว!!" ในที่สุดจี้กงหยุนก็ไม่อาจทนฟังได้จนจบ ส่ายศีรษะอย่างเอือมระอา ไม่อยากจะเชื่อว่าเล้งซานมันจะเรียกขานตนเองที่พกเงินหลายพันล้านเหรียญทองว่าตัวเปล่าเล่าเปลือย

"ไม่ต้องพูดขนาดนั้น ข้าก็มีให้เจ้าอยู่แล้ว" จี้กงหยุนถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะเปิดแหวนมิติของตน

จี้กงหยุนหยิบของออกมา 3 ชิ้น ชิ้นแรกมีลักษณะคล้ายกับหยกสื่อสารโบราณ แต่ส่งกลิ่นอายแห่งความโบราณคร่ำครึออกมามากมายกว่านับสิบเท่า ชิ้นที่สองเป็นแผ่นป้ายสีดำที่เต็มไปด้วยอักขระเวทย์บางอย่างปล่อยกลิ่นอายและแสงประหลาดวูบวาบที่ไม่อาจลอกเลียนแบบ ส่วนชิ้นที่สามเป็นหยกสีทองที่ไม่คุ้นตา แต่เล้งซานกลับคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาดราวกับว่าหยกสีทองนั่นร้องเรียกหามัน ของทั้งสามชิ้นนี้เห็นได้ชัดว่ามิใช่สิ่งของธรรมดาสามัญ

"อาจารย์ สิ่งของพวกนี้คือ?" แววตาของเล้งซานเปล่งประกายตื่นเต้น

"ของทั้งสามอย่างนี้ เป็นของมีค่าที่ไม่อาจประเมิณค่าได้ ชิ้นแรกนี้เรียกว่าหยกสื่อสารบรรพกาล อย่างที่รู้กับว่าหยกสื่อสารโบราณนั้น สามารถถ่ายทอดเสียงไปได้เพียงแค่ระยะไม่เกินหนึ่งหมื่นลี้ มันจึงไม่สามารถใช้ติดต่อกับผู้อื่นได้หากอยู่คนละทวีปเนื่องด้วยระยะทางที่ไกลเกินไป แต่หยกสื่อสารบรรพกาลนี้สามารถถ่ายทอดเสียงได้ไกลกว่าถึงสิบเท่า หรือก็คือมากกว่าหนึ่งแสนลี้ ซึ่งไม่ว่าเจ้าจะอยู่ส่วนในของทั้งสี่ทวีป ก็สามารถติดต่อไปยังผู้อื่นได้ ถึงแม้ว่าคนที่เจ้าติดต่อจะถือแค่เพียงหยกสื่อสารโบราณธรรมดาก็ตาม...

ชิ้นที่สองนี้ คือป้ายอำนาจสูงสุดของกลุ่มปีศาจอสูร!! หากผู้ใดถือป้ายนี้จะสามารถสั่งการคนในกลุ่มปีศาจอสูรได้ทั้งหมดโดยไม่ต่างจากข้าออกคำสั่งด้วยตนเอง การที่เจ้าถือครองป้ายนี้ก็เหมือนเป็นสัญลักษณ์ว่าเจ้าคือว่าที่ผู้นำรุ่นถัดไปของกลุ่มปีศาจอสูร จะไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเจ้า ป้ายดำนี้หากให้เปรียบก็คงไม่ต่างอะไรกับราชโองการสำหรับคนในกลุ่มปีศาจอสูร ป้ายอำนาจสูงสุดนี้มีเพียงแค่สองอันในโลกนี่คือหนึ่งในนั้น ในทวีปมังกรฟ้ากลุ่มปีศาจอสูรนั้นมีพรรคแอบแฝงที่เป็นเบื้องหน้าอยู่ เพื่อให้กลุ่มของเราดำเนินการต่างๆได้ง่ายขึ้นภายในทวีปแห่งนั้น

ส่วนชิ้นสุดท้าย...นี่คือหยกทองคำ ซึ่งภายในหยกนั้นคือเคล็ดวิชาเซียนทองคำ!! ก่อนหน้าที่อาจารย์ถ่ายทอดให้เจ้าเป็นเพียงส่วนพื้นฐานเท่านั้น แต่ภายในหยกทองคำนี่คือเคล็ดวิชาที่แท้จริง ที่ได้รับการสืบทอดต่อๆกันมา จำไว้ว่าอย่างพึ่งเปิดเคล็ดวิชาภายในหยกหากเจ้ายังไม่อยู่ในจุดที่ปลอดภัย มิเช่นนั้นอย่าหาว่าอาจารย์ไม่เตือนเจ้า เพราะหยกทางคำนี้ไม่ได้มีเพียงเคล็ดวิชาอยู่ภายใน แต่มีพลังในการเบิกทางสู่เคล็ดวิชาอยู่ภายในอีกด้วย

ของทั้งสามอย่างนี้อาจารย์จะมอบให้กับเจ้า เก็บรักษามันไว้ให้ดี..."

เล้งซานรับของทั้งสามชิ้นไว้ในมือ ก่อนจะเก็บทุกอย่างเข้าไปในมิติ

"อาจารย์ สำหรับหยกสื่อสารบรรพกาล และหยกทองคำนั้น ข้าพอจะเข้าใจการทำงานของมันจึงไม่มีข้อสงสัยใดๆ แต่สำหรับป้ายดำนี่...ท่านบอกว่ามันมีสองชิ้น หากนี่คือชิ้นที่หนึ่งแล้วอีกชิ้นอยู่กับท่านหรือไม่?"

จี้กงหยุนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

"มันอยู่ที่ศิษย์อีกคนของข้า...ไอหนู ข้ามีบางอย่างที่จะเตือนเจ้า ข้าจี้กงหยุนจวบจนอายุปูนนี้ ข้ามีศิษย์ด้วยกันทั้งสิ้น 10 คน เจ้าเป็นคนที่ 10 และคนสุดท้าย ศิษย์พี่ของเจ้า 2 คนก่อนหน้านี้ได้ตายไปแล้ว ทำให้ตอนนี้เหลืออยู่ทั้งหมด 8 คน กระจัดกระจายกันอยู่ทวีปละ 2 คน ส่วนสาเหตุการตายของศิษย์พี่เจ้าทั้งสองคนนั้นก็คือ...ถูกสังหารโดยศิษย์ของข้าเช่นเดียวกัน"

"!!!!!!" เล้งซานขมวดคิ้วแนบแน่น

"พวกมันแต่ละคน ล้วนต้องการสืบทอดตำแหน่งของข้า และแน่นอนว่าการกำจัดคู่แข่งจึงเป็นสิ่งสำคัญ แม้คู่แข่งของมันจะเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมอาจารย์ก็ตามที เจ้าจึงต้องระวังตัวให้มาก แม้ข้าจะถ่ายทอดคำสั่งออกไปแล้วว่าห้ามใครทำอันตรายกับเจ้า แต่ข้าก็ไม่กล้าที่จะรับปากเช่นกันว่าศิษย์ทุกคนจะเชื่อคำพูดของข้าหรือไม่ เพราะพวกมันแต่ละคนมีนิสัยที่แตกต่างกัน อย่างเดียวที่เหมือนกันก็คือพวกมันทุกคนเป็นอัจฉริยะในการต่อสู้ ความมั่นใจในฝีมือของพวกมันแต่ละคนล้วนแล้วแต่ไม่ต่างจากเจ้า และที่สำคัญ...เจ้าในยามนี้ อ่อนแอที่สุดในหมู่ศิษย์ทั้งแปด"

เล้งซานแม้ไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ยังต้องกลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง แน่นอนว่าหากจี้กงหยุนกล่าวมาเช่นนั้นก็ย่อมเป็นเช่นนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย!! ในตอนนี้มันอาจถูกหมายหัวไว้แล้วโดยเหล่าศิษย์พี่ร่วมอาจารย์เดียวกัน...

"ป้ายอำนาจสูงสุดอีกป้าย อยู่กับศิษย์พี่ของเจ้าที่ทวีปมังกรฟ้า มันเป็นคนที่ข้าหมายตาไว้เป็นอันดับแรกในฐานะศิษย์สืบทอด ข้าจึงได้ให้ป้ายดำนี้ไว้กับมันเมื่อหลายปีก่อน ชื่อของมันคือ...เอี้ยกู่หยาง หากเจ้าพบเจอกับมันที่นั่น ก่อนข้าจะไปถึง เจ้าต้องหลีกหนีมันให้ไกล!!" จี้กงหยุนเค้นเสียงออกมาหนักแน่น ราวกับต้องการกำชับเล้งซาน

"ศิษย์จะจดจำไว้...อาจารย์มีอีกข้อที่ข้าสงสัย พรรคเบื้องหน้าของกลุ่มปีศาจอสูรในทวีปมังกรชื่อพรรคว่าอะไร?" เล้งซานกล่าวถามต่อ มันต้องการข้อมูลให้มากที่สุดเพื่อลดโอกาสสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ยามที่อยู่ภายในทวีปมังกรฟ้าเพียงผู้เดียว

จี้กงหยุน หัวร่อในลำคอ ก่อนจะกล่าว

" หึหึ...เมื่อเจ้าไปถึงที่นั่น เจ้าก็ลองหาด้วยตนเองดูสิ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าขุมกำลังนั่นถูกควบคุมโดยศิษย์พี่ของเจ้า เอี้ยกู่หยาง หากเจ้าไปแสดงตัวที่ขุมกำลังนั้นโดยตรง รับรองว่าเจ้าได้ตายสมใจ"

เล้งซานขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ยินเช่นนั้น

"ข้าจะยังอยู่แถวๆนี้ภายในสามวัน หากเจ้าไม่โผล่มาที่ประตูวาสนาในสามวันหลังจากนี้ ข้าจะถือว่าเจ้าสามารถผ่านประตูมิติเคลื่อนย้ายไปได้โดยราบรื่น จากนั้นข้าจะเดินทางไปยังทวีปมังกรฟ้าในทันทีเพื่อพบกับเจ้าในอีก 6 เดือนนับจากนี้ที่สถาบันเทพมังกรศักดิ์สิทธิ์ จริงๆแล้วในสถาบันนั่นข้าก็พอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง แต่ข้าว่าให้เจ้าเข้าไปด้วยความสามารถตนเองน่าจะดีกว่า อย่างน้อยการไม่มีผู้หนุนหลังก็จะเคลื่อนไหวได้ง่ายกว่าโดยไม่ถูกสงสัย"

เล้งซานประสานมือโค้งตัวลงอย่างอ่อนน้อม "ศิษย์ทราบแล้ว อาจารย์อย่าได้เป็นห่วง ข้าเอาตัวรอดได้อย่างแน่นอนก่อนเราจะพบกันในอีก 6 เดือน"

จี้กงหยุน คล้อยตามองเล้งซานก่อนจะถอนหายใจ มือที่แห้งเหี่ยวยื่นออกมาจากแขนเสื้อ ลูบไปที่ศีรษะของเล้งซานอย่างอ่อนโยน "ดูแลตัวเองด้วย ศิษย์ข้า..." จี้กงหยุน ค่อยๆเรือนหายไปต่อหน้าเล้งซาน...

ณ เขตชุมชนประตูวาสนา

อีกราว 1 ชั่วยาม(2 ชั่วโมง) กว่าจะถึงเวลาเปิดของประตูวาสนา เล้งซานไม่กล้าที่จะกลับไปยังร้านของซูหนิงเอ๋อร์ เนื่องเพราะมันเกรงกลัวว่ามันติดพันกับบางสิ่งบางอย่าง จนไม่สามารถกลับมาที่ประตูวาสนาได้ทัน อีกอย่างมันค่อนข้างแน่ใจด้วยว่า จี้กงหยุน คงต้องกำลังจับตาดูมันอยู่อย่างแน่นอน จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความเสียดาย

"รูปร่างนางช่างตราตรึงใจข้ายิ่งนัก แม้จะมิใช่ดอกไม้แรกแย้ม แต่ก็เปรียบดังดอกไม้ที่เบ่งบานเต็มที่...เฮ้อ..." เล้งซานพึมพำกับตนเองพลางถอนหายใจ

"น้องชาย...ลื้อกำลังจะเข้าสู่หอคอยใช่มั้ย?" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆเล้งซาน เล้งซานหันไปตามเสียงก็พบแป๊ะ(ชายแก่) คนหนึ่งนั่งปูเสื่อขายของอยู่ข้างทาง

"แป๊ะ รู้ได้ไง..." เล้งซานถามต่อ

"อาโธ่...อั๊วขายของที่นี่มาเป็นสิบปี มองแวบเดียวก็รู้แล้ว เด็กหนุ่มวัยนี้มาเดินแตร่เวลานี้ ก็มีแต่รอประตูวาสนาเปิดทั้งนั้นแหละ" แป๊ะ กล่าวอยากภาคภูมิใจ

"แล้วแป๊ะ มีไร?" เล้งซานถามห้วนๆเพราะไม่อยากเสียเวลา

"อั๊วมีของดี ลื้อสนใจมั้ย? ของที่อั๊วขายเนี่ยนะ อั๊วไปเก็บมาเองจากเขาวงกตในหอคอยชั้นที่ 12 ทั้งนั้นเลย ถึงอั๊วจะเข้าไปปีละครั้ง แต่อั๊วไม่ได้ไปบ่มเพาะลมปราณเพิ่มหรอกนะ อั๊วคอยไปตามเก็บของในที่ๆอันตรายจากศพของพวกที่ตายในหอคอย ดูอย่างอันนี้สิ มีดสำริดโบราณ อายุมันไม่ต่ำกว่าพันปี!! เชื่ออั๊วสิ มันคมพอๆกับอาวุธอักขระเลยทีเดียว ส่วนนี้ โล่ที่ทำจากหลังของสัตว์อสูรเต่าโบราณ แข็งแกร่งสุดๆสามารถสะท้านดาบที่ฟันมาได้ด้วยนา และนี่ยังมีอีก..." แป๊ะเริ่มทำการอวยสินค้าตนเองชิ้นนั้น ชิ้นนี้ แต่เล้งซานเพียงมองผ่านรอบเดียวก็รู้ว่าทั้งหมดนั่นล้วนแล้วแต่เป็นเพียงเศษขยะเท่านั้น ไม่น่าเชื่อด้วยซ้ำว่าได้มาจากในหอคอย จวบจนเล้งซานมองเห็นของสิ่งหนึ่ง คราแรกมันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่งมันก็เอ่ยปากขึ้นทันที

"แป๊ะ ไอนั่นเท่าไหร่...." เล้งซานชี้ไปที่หนังสือเก่าๆเล่มหนึ่งที่ทำจากหนังสัตว์ ขอบและหน้าของหนังสือผุฟังไปกว่าสองในสิบส่วนแล้ว ตัวหนังสือเจือจางอย่างมากแต่ก็ยังพอจะอ่านได้บ้าง เพียงแต่ไม่มีผู้ใดอ่านมันออกก่อนหน้าเล้งซาน เพราะมันเป็นภาษาอักษรโบราณที่เก่าแก่!! แป๊ะเห็นแววตาของเล้งซานที่ดูท่าทางสนใจหนังสือนี่อย่างมาก มันก็ปริยิ้มออกมาทันที

"โอ้...ลื้อนี่ตาถึงจริงๆ ถึงแม้ว่าตัวอักษรมันจะอ่านไม่ออก แต่ก็สามารถพอที่จะตีความจากรูปภาพด้านในได้บ้าง ข้าพบเจอมันที่ชั้น 19 ของหอคอย ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยทะเลทรายที่ร้อนระอุราวกับเตา..."

"แป๊ะ...อย่าเยอะ ข้าถามว่าเท่าไหร่" เล้งซานไม่มีอารมณ์จะฟังคำอธิบายที่ยืดยาวของแป๊ะ

"หนึ่งล้านเหรียญทอง!!" แป๊ะกล่าวสวนขึ้นทันที

"แพงโคตร!! แป๊ะหนังสือผุฟังแบบนั้นทำไมมันแพงขนาดนั้น" เล้งซานกล่าวติติงพลางขมวดคิ้วแน่น

"ลื้อไม่รู้อะไร...กว่าจะได้หนังสือนี้มา อั๊วเกือบที่จะต้องเสียขาซ้ายและแขนขวา จากหนอนทะเลทรายที่แข็งแกร่งที่สุดในทะเลทรายแห่งนั้น พวกมันหลายสิบตัวโอบล้อมอั๊วในทุกทิศทาง ในขณะที่อั๊วกำลังจะ..."

"สองร้อย เหรียญทอง!! ถ้าแพงกว่านี้ข้าก็ไม่เอา..." เล้งซานกล่าวจบก็หันหน้าเดินจากไปทันที แป๊ะที่ยังสาธยายไม่จบถึงกับหน้าถอดสี ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่มันก็พบว่าเล้งซานไม่ยอมหยุดหันมองกลับมาดูเลย แป๊ะจึงกัดฟันตะโกนออกไป

"สามร้อย!! อั๊วขอสามร้อย เหรียญทอง!!"

สุดท้ายการแลกเปลี่ยนของทั้งคู่ก็จบลงที่ สองร้อยห้าสิบเหรียญทอง....

เล้งซานถือหนังสือผุพังเล่มนั้นไว้ในมือที่สั่นเครือจากความดีใจ สีหน้าของมันแสดงออกชัดเจนถึงความตื่นเต้น แม้จะเป็นภาษาอักษรโบราณ แต่ก็เป็นหนึ่งใน 74 ภาษาที่เล้งซานสามารถอ่านออกได้...

"หนังสือคู่มือ...เดินทางสู่หอคอยสุสานเทพอสูร"




จากผู้เขียน....วันนี้พี่ฟิต...เอาไปสองตอน

อัพเดทข่าวสารได้ที่Facebook อสูรมังกรฟ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 944 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #11444 jkooktaev (@jkooktaev) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:44
    จากหนึ่งล้าน เหลือสองร้อยห้าสิบ..
    #11444
    0
  2. #3977 tanagorn29 (@tanagorn29) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 01:38
    หักคอกันแบบเลือดเย็น
    #3977
    0
  3. #3934 Notebook12 (@Notebook12) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:21
    ต่อแบบมหาโหดขนาดนี้555555. ดีแกไม่หยิบเอาไปเฉยๆ พี่เล้งแกจะขี้งกไปหนายยยยยยย
    #3934
    0
  4. #3933 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 20:29
    เออ จากหนึ่งล้านเหลือสองร้อยห้าสิบ 5555
    #3933
    0
  5. #3929 GemelosYoshi (@GemelosYoshi) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 15:17
    ต่อราคาโคตรโหด 5555555
    #3929
    0
  6. #3928 มงคล วัฒนาวรสกุล (@mooleang) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 12:40
    มีแผ่นทีนำทางอีกโกงมาก
    #3928
    0
  7. #3927 Nasree2549 (@Nasree2549) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:16
    ขี้โกงง😂
    #3927
    0
  8. #3926 EvennEve (@EvennEve) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:30
    ค้างอ่าาา​ งื้อๆ
    #3926
    0
  9. วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 21:23
    ข้ารอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว
    #3925
    0
  10. #3924 Tanakon1 (@Tanakon1) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:44
    สุดยอดครับ
    #3924
    0
  11. #3922 น้ำตาลสายไหม (@pavineeaui) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:18

    พรุ่งนี้ฟิตอีกสัก 2 รอบได้มั้ยอ่ะ

    #3922
    0
  12. #3921 boat489 (@boat489) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:51
    มีคู่มือด้วย555
    #3921
    0
  13. #3920 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:49
    เชดเด้ มีคู่มือด้วย
    #3920
    0
  14. #3919 kaitokidkung (@kaitokidkung) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:36
    ฟิตแบบนี้บ่อยๆนะครับ
    #3919
    0