นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

โซ่

โดย Mr.Force

น้อยชายหนุ่มได้ถูกคนที่รักหักหลัง ทรยศ เขาเสียทุกสิ่งทุกอย่าง เขาอยากจะไปล้างแค้น จนได้พบกับพลังนั้นเข้า

ยอดวิวรวม

11

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


11

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ก.ค. 63 / 02:41 น.
นิยาย

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ไม่มีอะไรทำเลยมาเขียน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ก.ค. 63 / 02:41


 

ตึก ตึก ตึก ตึก!!!

 

“อามิวิ่งเร็วเข้า!!"ชายคนหนึ่งได้วิ่งพร้อมจับมือของอามิไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิตในป่าที่มืดมิดโดยมีไปฉายคอยเปิดทางไปข้างหน้า

 

“เรอา…แฮ่ก…แฮ่ก….แฮ่ก….ฉันว่า…เราน่าจะหนีมันพ้นแล้วนะ…แฮ่ก…แฮ่ก..เราว่าพักสักหน่อยก็ได้นะ"เอมิได้พูดขึ้นมาอย่างอ่อนแรงเนื่องจากเธอนั้นวิ่งมานานมาก รวมกับการที่เธอเป็นผู้หญิงทำให้เหนื่อยง่าย

 

“ไม่ได้!! เราต้องวิ่งต่อไปไม่งั้นมันมาทันแน่ๆ" เรอาได้ปฏิเสธสิ่งที่รามิได้เสนอมา เพราะกลัวสิ่งที่ไล่ล่านั้นจะตามมาทัน

 

แต่แล้วก็ได้มีเสียงหนึ่งที่ทั้งสองคนคุ้นเคยดี

 

Cling…….Clang…….Cling……Clang 

 

เสียงโซ่ได้ลากกระทบกับพื้นเป็นจังหวะ เสียงที่มันกระทบนั้นดังก้องทั่วป่า เหล่าสัตว์พากันแตกตื่นพาากันหนีออกมาอย่างไม่คิดชีวิต 

 

“บ้าเอ้ย!!มันตามมาทันแล้วหนีเร็ว”เรอาได้จับมือรามิแล้วกำลังจะวิ่ง

 

“เดี๋ยวก่อนเรอาชั้นยังไม่หายเหนื่อยเลยนะ”รามิได้พูดออกมา

 

“จะบ้ารึเปล่า!! จะรอให้มันมาฆ่าพวกเรารึไง รีบๆไปเร็…”

 

ชิ้ง!!!! ฉึก!!!!  

 

ก่อนที่เขาจะได้พูดจบก็ได้มีเคียวโซ่ปริศนาได้พุ่งเข้ามาปักหลังของเรอาเอาไว้

 

“แม้งเอ้ย!!” เรอาสบทออกมา 

 

ทันใดนั้นก็ได้มีควันสีขาวออกมาจากตัวของเขา

 

“ไม่ๆ ฉันยังไม่อยากตาย มัน..มันเป็นเพราะเธอ!! ถ้ารู้ว่ามันจะเกิดขึ้นแบบนี้ ชั้นคงไม่ทำหรอก ทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอ!!….อ่ะ…..อาาาาาาา"เรอาได้โทษว่าเอมิทุกอย่างถ้าเขาไม่ไปยุ่งกับเอมิคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นนี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาเสียใจมากที่สุดในชิวิต หลังจากนั้นสติของเขาก็เริ่มหายไปทีล่ะนิดจนทุกอย่างดับสนิดลง ร่างเรอานั้นยังอยู่แต่ภายในว่างเปล่า 

 

เหตุการณ์ได้เกิดขึ้นเร็วมาก เพียงแค่ 5 วินาที เอมินั้นตัวแข็งทื่อไปหมดเธอกลัวจนขยับตัวไม่ได้ เธอนั้นได้ดูกลุ่มก้อนควันสีขาวที่ออกมาจากร่างเรอาจนหมด กลุ่มก้อนขาวๆนั้นก็คือวิญญาณของเรอานั้นเอง แต่ก่อนที่วิญญาณเรอาจะขยับนั้นก็ได้ถูกบางสิ่งบางอย่างดูดเข้ามา

 

วู้มๆๆๆ

 

กรี้ด!!!!เสียงวิญญาณของเรอาได้กีดร้องออกมา วิญญาณของเรอาได้ถูกดูดเข้าไปในตะเกียงเก่าๆอันหนึ่งที่ด้านในเต็มไปด้วยกลุ่มก้อนที่ขาว หลังจากที่ดูดวิญญาณเสร็จก็ได้มีร่างหนึ่งได้เดินออกมาจากเงามืดอย่างช้าๆ 

 

“สวัสดีวิญญาณผู้หลงทางที่น่าสงสาร”ร่างปริศนาได้พูดขึ้นมา

 

เสียงที่เอมินั้นพอได้ยินนั้นช่างคุ้นเคยมากๆเธอนั้นได้ก้มหน้าอยู่ชั่วครู่ และแล้วเธอก็ได้แสดงสีหน้าตกตะลึงสุดขีดแล้วมองมาที่ร่างปริศนานั้นเธอจำได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงใคร

 

“เป็นไปไม่ได้นาย…..คือ….น้อย”เอมิพูดออกมาอย่างสั่นเครือ

 

น้อยในตอนนี้ได้ใส่ชุดผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าแทนที่ด้วยกระโหลกที่ไฟสีเทานั้นลุกโชนอยู่ตลอดเวลา มือทั้งสองข้างเป็นกรงเล็บกระดูก  มือข้างซ้าบถือตะเกียง มือข้างขวาถือเคียวโซ่ ในตอนนี้น้อยที่เอมิรู้จักนั้นไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้วแต่เขาคือปีศาจ

 

“ไม่นึกเลยว่าเธอจะจำฉันได้นะเนี่ย”น้อยได้พูดออกมาโดยเสียงของน้อยน่าขนลุกมากๆ

 

เอมิเหงื่อออกเต็มตัว อะดรีนาลีนสูบชีด ความกลัวพุ่งออกมาอย่างมาก เธอนั้นได้ลองพูดกับน้อยเผื่ออาจจะต่อรองได้บ้าง

 

“น้อยชั้นรู้ว่าชั้นอาจทำอะไรไม่ดีต่อนาย แต่ชั้นจำเป็นต้องทำจริงๆชั้นขอโทษที่ทำให้นายเป็นอย่างนี้ได้โปรดปล่อยชั้……”

 

ฉึก เคียวโซ่ได้ปักไปที่กลางอกของของเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลย

 

“เอ๋?”เอมิอุทานขึ้นมา

 

“ปฏเสธ”น้อยพูดตัดจบทันที

 

ทันใดนั้นก็ได้มีควันสีขาวออกมาจากร่างของเอมิ เธอนั้นรู้ว่าเธอกำลังจะถูกดึงวิญญาณออกจากร่างเหมือนกับที่เรอาเคยโดยมาเหมือนกัน ในตอนนี้ความกลัวนั้นพุ่งสุดขีดเธอกลัวตาย อยากมีชีวิตรอด เธอได้เข้ามากอดขาของน้อย

 

“ได้โปรดเถอะ ชั้นขอโทษที่จริงๆ  จะให้ชั้นทำอะไรก็ได้ชั้นก็ยอมขอแค่ไว้ชีวิตชั้นเถอะ……”ยังไม่ทันที่เอมิจะพูดจบก็ได้ถูกเท้าประทับหน้าแล้วเตะกระเด็นออกไป

 

“อย่าคิดว่าข้าจะใจอ่อนเหมือนครั้งก่อนยัยกิ้งก่าทอง”น้อยได้พูดออกมาอย่างรังเกียจ

 

“ชั้น….ชั้น…..”เอมิได้พูดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแต่สติของเธอต่อยๆเลือนลางจนหายไปซะก่อนเลยไม่ได้พูดจนจบ 

 

กรี้ด วิญญาณของเอมิได้ลอยขึ้นมาแล้วถูกดูดโดยตะเกียงไป

 

“เฮ้อ…ในที่สุดก็เสร็จซะที”น้อยได้พ่นลมหายใจสีเทาออกมาทางปาก

 

หลังจากที่น้อยทำในสิ่งที่เขาต้องการเสร็จ เขาก็ได้ดีดนิ้วออกมา ใบสีขาวที่ยาวแทบสุดลูกหูลูกตาออกมาจากมิติสีดำ น้อยได้หยิบเคียวโซ่ของเขาเอามาทำสัญลักษณ์การล่าของเขา

 

“ถ้ารวมกันทั้งหมดก็น่าจะ 2 หมืน ดวงแล้วนะเนี่ย"น้อยพูดอย่างมีความสุข

 

หลังจากที่เช็คจำนวนเสร็จเขาก็เก็บใบไว้มิติมืออีกครั้งหนึง จากนั้นเขาก้ได้ทำการตวัดเคียวโซ่กลางอากาศเป็นรูปดาวคว่ำซึ่งเป็นศัญลักษณ์จองซาตาน แล้วได้เกิดประตูมิติสีดำขนาดใหญ่ออกมา

 

“เอาหล่ะไหนดูซิว่าวิญญาณผู้หลงทางนั้นจะเป็นใครต่อไปดี อยากจะบรรเลงเสียงแห่งความสิ้นหวังให้พวกมันใจจะขาดอยู่แล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!!”น้อยได้หัวเราะออกมาเสียงของเขาดังก้องไปทั่วป่ามากกว่าเสียงโว่กระทบหลายๆเท่า สัตว์ป่าตกใจจนสลบกันไปเป็นคณะ น้อยนั้นได้เดินเข้าไปในประตูมิติแล้วประตูมิติก็ได้หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มถ้าจะมีก็มีแต่ร่างไร้วิญญาณของเอมิ และเรอาที่ได้นอนนิ่งตลอดกาล

 

 

 

 

 

 

 

 

          ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ผมแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะได้รับแรงบรรดาลใจมาจากตัวล่ะตัวหนึ่งจากในเกม league of legends ชื่อ Thresh ซึ่งเป็นตัวละครที่ผมชอบมากเลยนำต้นแบบของเขามาทำเป็น character ในแบบของผมเอง

ในเนื้อเรื่องแรกจะเป็นการเกริ่นตัวละครน้อยก่อนและตัวละครของเอมิ และเรอา ส่วนในตอนหน้าจะเป็นการย้อนไปก่อนที่น้อยจะกลายเป็นแบบนี้นะครับ

ถ้ามีอะไรแนะนำก็พิมพ์มาได้เลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Mr.Force

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น