IUI ลูกชายของฉัน

ตอนที่ 9 : ปรึกษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 397 ครั้ง
    3 ม.ค. 63

สิ้นคำพูดของลูกชาย หัวใจที่ฟูและเบิกบานเมื่อไม่นานมานี้กลับแห้งเหี่ยว สีหน้า แววตาที่ดูยิ้มแย้มกลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เสียงหัวใจที่เต้นดังตุบ ตุบ ตุบ พลอยเดือนฝืนยิ้มและทำตัวให้ปกติที่สุด พยายามฝืนความรู้สึกที่พลั่งพลูเข้ามาในหัวใจในตอนนี้

"มี้เป็นอะไรรึเปล่าครับ" เสียงของเคมีที่เอ่ยขึ้นเหมือนไม่ได้ใส่ใจ ไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดที่ฟิสิกส์พูดออกไปเมื่อครู่

"เปล่าครับ มี้แค่คิดนิทานไม่ออกอ่ะ ว่าต่อไปมันจะเป็นยังไงต่อน๊าาาาาาา"

"แมงกินฟันต้องใช้ขวานผ่าฟันหาอาหารครับบมี้" ฟิสิกส์เอ่ยเล่านิทานขึ้นด้วยความตื่นเต้น ยิ้มแย้มอารมณ์ตามประสาเด็กน้อย

"ตอนนี้ดึกมากแล้ว เดี๋ยววันหลังมี้ค่อยเล่าให้ฟังจนจบนะ ok มั้ย"

"ok คับ"

พลอยเดือนสัมผัสศีรษะของเด็กน้อยทั้งสองพร้อมกับโน้มตัวลงไปหอมแก้ม และกระซิบบอกตาหนูเบาๆ

"นอนหลับฝันดีนะครับ ตาหนูของมี้ มี้รักเราสองคนมากๆนะ"

"เราสองคนก็รักมี้มากๆครับ"

"ฝาาานนนนนดี คาบบบบบ มี้" พลอยเดือนยิ้มร่าให้กับลูกชายทั้งสอง แต่นัยต์ตากลับแฝงไปด้วยความกังวลใจ และความน้อยใจเล็กๆ

เมื่อพาตาหนูเข้านอนเวลาก็ปาไปแล้วเที่ยงคืนครึ่ง ด้วยความกังวลใจที่ต้องการใครสักคนมารับฟัง เธอก็ได้นึกถึงบัว เพื่อนรักของเธอที่ตอนนี้ยังไม่ได้กลับห้อง พลอยเดือนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะยกหู โทรหาเพื่อนรักอย่างบัวทัน

"อะโหลบัว แกอยู่ไหน" เสียงน้อยๆสั่นเครือไม่เป็นจังหวะ ตาแดงก่ำ บวกกับน้ำใสๆที่พร้อมไหลออกมาจากตา

"หน้าประตู กำลังจะเข้าไป" เสียงบัวที่ตอบรับกลับนิ่งแปลกๆ

"อืม" เมื่อได้ยินดังนั้นพลอยเดือนจึงตัดสาย และรอจังหวะที่บัวจะเข้ามาในห้อง

"บัว" พลอยเดือนรีบวิ่งไปหาบัวเพื่อขอคำปรึกษาเรื่องของลูก แต่สีหน้าของบัวในตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก ดวงตาแดงก่ำเหมือนพึ่งร้องไห้มา

"ยัยเดือน ป่านนี้แล้ว ยังไม่นอนอีกหรอ"

"นอนได้ไงก็ฉันรอแกอยู่เนี่ย แกโอเคมั้ยยัยบัว"

"ไม่ค่อยว่ะ ฉะ ฉัน...." ไม่ทันที่บัวจะพูดจบประโยค น้ำตาหลั่งไหลปานสายธารเลอะเปอะแก้มขาว ตาบวมเป่งเหมือนร้องไห้มาแล้วก่อนหน้านี้ พลอยเดือนรีบเข้าไปโอบกอดเพื่อนรักเอาไว้ โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

"เฮ่ยบัว แกเป็นอะไรว่ะ พูดอะไรบ้างสิ บัว" พลอยเดือนที่มีความหน่วงหนึบในใจมาตั้งแต่ต้น มันก็ช่วยไม่ได้ที่เธอจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นว่า บัว เพื่อนรักของเขากำลังเจ็บปวด

"ยัยบัว อย่าร้องดิว่ะ ฉันร้องตามเลยเนี่ย เห็นมั้ย บัว เกิดอะไรขึ้น" บัวได้แต่ร้องไห้ซบไหล่พลอยเดือน โดยไม่มีประโยคบอกเล่าใดๆออกมาจากปากของเธอ

............

เมื่อเวลาได้ล่วงเลยผ่านไป บัวเริ่มได้สติและควบคุมตัวเองได้ แต่ความเศร้าที่อยู่ภายในใจ ยังไม่หายไปไหน ยังตรึงอยู่ในใจเหมือนเดิม

"อะ ดื่มน้ำสักหน่อย จะได้หายนอยด์"

"ขอบใจนะ"

"ตกลงนี่ แกเป็นอะไร แกไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้นะ"

"......."

"เงียบ เงียบ ไม่คิดจะบอกอะไรฉันเลยรึไง"

"แกก็รู้ว่าเรื่องอะไร"

"เรื่องกรหรอ"

"อืม"

"แกช่วยเล่าอะไรให้มันเป็นประโยคยาวๆได้มั้ย ฉันขี้เกียจถาม จะระบายอะไรก็เล่ามา ฉันก็มีเรื่องที่อยากจะปรึกษาแกเหมือนกันนะเว่ย" บัวถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนที่จะเอ่ยขึ้นว่า

"ก็ได้ แกรูใช่มั้ยว่าฉันเป็นโรคกลัวการผูกมัด ฉันกลัวการมีสถานะ ฉันกลัวการเปลี่ยนแปลง"

"อืม แล้ว"

"ฉันรู้มาโดยตลอดนะเว่ย ว่ากรมันคิดยังไงกับฉัน แต่ฉันมันขี้ขลาดเองที่ไม่กล้าเผชิญกับความรู้สึกของตัวเองเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน"

"น้องมันบอกชอบแกหรอ" บัวพยกหน้าเป็นการตอบรับ "เฮ่ย ตอนไหน เล่ามาละเอียดๆดิ"

"คือฉันมีปัญหากับกรมาสักพักแล้ว ตั้งแต่คืนร้านนั่งชิวที่ FOOD BEER ตั้งแต่วันนั้น กรมันก็เริ่มออกห่างฉันทุกวันๆ"

"อย่าบอกนะ ว่าคืนนั้น แกแอบ โบ๊ะบ๊ะ โบ๊ะบ๊ะ ตอนน้องมันเมาหนะ"

"โบ๊ะบ๊ะ บ้านแกสิ จะฟังมั้ยยัยเดือน"

"ฟังๆ โทษทีๆ 555 ก็ฉันไม่อยากให้แกทำหน้าเครียดแบบนี้หนิ" พลอยเดือนพยายามทำให้เพื่อนสาวอารมณ์ดีขึ้น แต่กลับไม่ได้ผล

"วันนี้ ฉันกับคราม ไปหากรที่ผับ เพื่อเครียร์สถานการณ์ชวนอึดอัดที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เมื่อไปเจอ ฉันก็ระบายความรู้สึกทุกอย่างใส่กรเลยเว่ย ฉันทำให้กรร้องไห้ว่ะ จากนั้น........"

"....."

"กรตะโกนใส่หน้าฉัน ว่าเขาชอบฉัน แต่ฉันแม่งไม่ชัดเจนอะไรสักอย่าง ฉันให้ความมั่นใจอะไรกับเขาไม่ได้"

"แล้วแกรู้สึกยังกับน้องมันล่ะ"

"ถ้าพูดกับแก ฉันกล้าพูดโดยไม่ลังเลเลยว่า ฉันรักเขา ฉันรักกร แกได้ยินมั้ย ฉันรักกร"

"เออ ฉันได้ยินแล้ว เบาเสียงหน่อยเดี๋ยวตาหนูตื่น"

"โทษทีแก"

"มันไม่ใช่แค่นี้ใช่มั้ย ไม่งั้นแกไม่ร้องไห้หนักขนาดนี้หรอก"

"กร ให้เวลาฉัน 7 วันก่อนที่สัญญาว่าจ้างที่ร้านเราจะหมด เขาจะไปทำงานการโรงแรมที่เชียงใหม่ และมันอาจจะทำให้เราไม่ได้พบกันอีก"

"แล้วน้องมันก็อยากได้ความชัดเจนจากแก ใช่มั้ย?"

"อืม ว่าแต่แกเหอะมีเรื่องอะไร เห็นว่ามีเรื่องกลุ้มใจอยากปรึกษาฉันไม่ใช่หรอ"

"เดี๋ยวๆๆ เรื่องของแกยังไม่จบเหอะ"

"เรื่องฉันอีกเยอะ ฟังแบบคร่าวๆไปก่อนแล้วกัน รีบเล่าเรื่องของแกมาได้แล่ว" พอมาถึงเรื่องของตนเองพลอยเดือนกลับรู้สึกไม่กล้าที่จะเล่าให้บัวฟัง เรื่องแบบนี้ เราหาช่วงเวลาดีๆ เล่าความจริงให้ตาหนูฟังดีกว่า พลอยเดือนคิดอยู่ในใจ

"ยัยเดือน ยัยเดือน"

"หะ หะ มีอะไรหรอแก"

"มัวเหม่ออะไรเนี่ย เรียกตั้งนาน เรื่องของแกล่ะว่าไง"

"ออ เรื่องของฉันหรอ ฉันนนนนนนนน ฉันว่าจะให้ตาหนูเข้าโรงเรียนปีนี้อ่ะ แกว่าไง"

"เด็กไปป่ะแก"

"ไม่เด็กหรอก ตาหนูจะได้เรียนรู้ชีวิตนอกห้องด้วยไง"

"แล้วแกหาโรงเรียนไว้ยัง"

"หาแล้ว เป็นเตรียมอนุบาลนานาชาติอ่ะ ฉันอยากให้ลูกเรียนรู้ภาษาต่างชาติเยอะๆ"

"แก แค่นี้ยังไม่พออีกหรอ ถ้าไม่นับไทยกับอังกฤษ ตอนนี้ลูกแกพูดได้ 4 ภาษาแล้วนะ จีน ฝรั่งเศส สเปน อิตาลี แกยังจะให้ตาหนูเรียนเพิ่มอีกหรอ"

"ก็เปล่า"

"เปล่าอะไรล่ะ แกรู้ตัวมั้ยว่า ตอนตาหนูพูดกับฉันทีหนึ่งนี่มาหมดทั้ง 6 ภาษาเลยนะ ปนกันเป็นประโยค โคตรเทพ ไงล่ะ ห้ามฉันพูดไทยกับลูกแก ฉันพอเข้าใจนะ จีน กับสเปน เพราะฉันเป็นคนพูด แต่ ฝรั่งเศสกับอิตาลีเนี่ยสิ ลูกแกพูดมาทีหนึ่งฉันอยากจะบ้าตาย ฉันฟังไม่ออก"

"แกเกลียดลูกฉันรึยังไงเนี่ยยัยบัว พูดหนะ หายใจบ้างก็ได้ แหม"

"ก็เปล่า พูดความจริงเฉยๆ"

"งั้นอาทิตย์หน้า พาตาหนูไปสมัครเข้าโรงเรียนด้วยกันนะ"

"ไม่อ่ะ ฉันขอแค่สัปดาห์นี่สัปดาห์เดียวนะเพื่อนรัก" บัวทำหน้ายิ้มๆและอ้อนวอนพลอยเดือนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ

"ยัยบัว ไอ้ฉันก็เครียดเรื่องลูก แกก็เอาแต่เครียดผู้ชาย"

"เออน๊าาาาาาาาานะนะ"

"เออๆ อยากจะทำอะไรก็ทำๆไปเหอะ เดี๋ยวก็แก่แล่ว"

"ยัยเดือน อย่ามา ฉันจะบอกอะไรให้นะยัยเดือน ถ้าคนเราเกิดมาเพื่อแก่ แล้วเขาจะผลิตโบท็อก กับฟอร์มาลีนขึ้นมาทำไม"

"ฟะ ฟินเลอร์ ฟินเลอร์มั้ยแก ฟอร์มาลีนมันเอาไว้ฉีดศพ อย่ามั่ว"

"อ้าวหรอ 5555"


 

ไลน์ ไลน์ ไลน์

...สวัสดีครับ น้องพลอยเดือน...

...พี่ ภูตะวัน นะ...

...จำพี่ได้มั้ย....


 

.....................................................................


 

มาถึงตอนที่ 9 แล้ว เป็นยังไงกับบ้างเอ่ย เนื้อหามันน่าเบื่อมั้ยอ่ะ หรือว่ามันออกทะเลไปไกล 555

1 ตอนเนื้อหามันน้อยไปรึเปล่า บอกเค้าได้นะตัว เค้าจะได้นำไปปรับปรุง สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าจร้าาาาา

HAPPY NEW YEAR เย้ๆๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 397 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 เมษายน 2564 / 19:16
    มันออกทะเลอ่ะเรามาอ่านลูกชายทั้งสองนางเอกพระเอกไม่ใช่มาดูบัว
    #455
    0
  2. #450 maewnay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 05:17
    น้องอายุเท่าไหร่แล้วอ่ะขอชัดๆเลยนะตอนนี้งงอายุ
    #450
    1
    • #450-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 9)
      30 สิงหาคม 2563 / 19:43
      ตอนแต่งเค้าก็งงๆเหมือนกัน 555 เรื่องหน้าเค้าจะหาข้อมูลให้ดีๆก่อนแต่งนะคราฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
      #450-1
  3. #289 black_angle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 02:28
    ขำไรพูดตะเร้กกับรีด555
    #289
    1
    • #289-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 9)
      4 มีนาคม 2563 / 15:59
      ออกจะน่าร้ากกก ไอ้เจ้าตะเร้กกก
      #289-1
  4. #160 rasitasongphang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:32
    อิจฉาเด็กอ่ะ ถ้ามีตัวตนจริงๆน่ะ อัจฉริยะโคตร -เรา 14 ปี พูดได้ 4 ภาษาก็งูๆปลาๆ
    #160
    1
    • #160-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 9)
      16 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:07
      โห.......... ตะเร๊กเก่งโคตรๆเลย เค้านี่ได้แค่ภาษาไทยอ่ะ แถมยังใช้ไม่ถูกด้วย555
      #160-1
  5. #9 นาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 09:36

    นน้อยมากๆๆเหมือนไรจะได้เจอพ่อ3แสบนะ

    #9
    1
    • #9-1 FocusPoint(จากตอนที่ 9)
      31 ธันวาคม 2562 / 13:27
      2 แสบพี่555
      #9-1