IUI ลูกชายของฉัน

ตอนที่ 7 : กร&บัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 437 ครั้ง
    29 ธ.ค. 62

ณ ร้าน FOOD BEER

เสียงเพลงคลอเบาๆกับบรรยากาศร้านนั่งชิวริมฝั่งแม่น้ำ ที่มีลมหนาวพัดผ่านมาเบาๆ

"ไอ้แบงค์ มึงเห็นมือถือกูป่ะ เมื่อกี้กูยังเล่นอยู่เลย" กรลนลานบิดตัวซ้ายขวา มองหามือถือของตนว่าเผลอวางไว้ที่ตรงไหน

"มึงไม่ต้องหา อยู่กับกูนี่" แบงค์ชูโทรศัพท์ของกรขึ้น ทำให้กรบังเอิญเจอข้อความไลน์ที่พึ่งส่งมาของบัว

...พี่อยู่หน้าร้านแล้ว นั่งโต๊ะไหนกัน...

"ไอ้สัสแบงค์ มึงทำอะไรลงไปว่ะ"

"อะไร" แบงค์จึงมองไปที่หน้าจอมือถือของกรที่ตนถืออยู่ "เตี้ยแล้วไง ไอ้กรรรรรร"

"เอามือถือกูคืนมา"

"คือกูอธิบายได้นะมึง"

"เดี๋ยวนี้" แบงค์ไม่มีทางเลือกจึงยอมคืนมือถือให้กร ที่ตอนนี้กำลังฉุนจัด เมื่อแบงค์ยื่นมือถือให้ กรก็รีบกระชากมือถือกลับมาทันที

"กูไม่น่าเล่าเรื่องเจ้บัวให้คนอย่างมึงฟังเลยจริงๆไอ้แบงค์"

"เออ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้พี่เขามาถึงร้านแล้วนะเว่ย มึงก็ทำตัวตามแชตที่กูส่งไปแล้วกัน เดี๋ยวกูไปรับพี่เขามาให้ โอเคป่ะ"

"ไอ้แบงค์ มึงนี่มันนนนนนนนน" กรหมดคำที่จะพูดกับเพื่อนคนนี้จึงจำใจทำตามคำแนะนำของแบงค์

"เฮ้ย!! พวกมึงสามตัวอ่ะ ให้มันน้อยๆหน่อย จะอาบเหล้ากันรึไง"

"โห่ มาฉลองที่กูโสดทั้งที มันก็ต้องสุดหน่อยดิว่ะ"

"เออๆงั้นแล้วแต่พวกมึงเลยแล้วกัน กูขอตัวไปออกไปรับเจ้บัวของไอ้กรก่อนนะ เดี๋ยวมา"

"ไอ้แบงค์ พูดมาก มึงไปได้แล้ว" กรเริ่มแสดงสีหน้าไม่ค่อยพอใจกับคำพูดของแบงค์เมื่อตะกี้นี้

"คราฟฟฟฟ คุณเพื่อน"


 

แบงค์ได้เดินออกมารับบัวที่หน้าร้าน นี่เป็นครั้งแรกของแบงค์ที่ได้พบกับบัว บัวในอุดมคติของแบงค์คือกระเทยธรรมดาๆคนหนึ่งที่ชอบมาอ่อยไอ้กร เพื่อนรักของเขา แต่ด้วยความที่หมั่นไส้เพื่อนคนนี้จึงแกล้งทักแชตไปหาเพราะอยากเจอบัวตัวเป็นๆ เพราะทุกๆครั้งที่ได้อยู่กับกร ไม่มีครั้งไหนเลยที่บทสนธนานั้นจะไม่มีชื่อ บัว สาวประเภทสอง ที่สุดแสนจะขี้วีน และเอาแต่ใจ ภาพที่คิดไว้กลับพังทะลาย เมื่อได้เจอกับหญิงสาวหน้าสวย เซ็กซี่ ใส่เสื้อเอวลอย กับยีนส์ขายาวได้รูปเดินเข้ามาหา

"ใช่แบงค์เพื่อนกรป่ะ พี่บัวนะ"

"ชะ ใช่ครับ" แบงค์ถึงกับยืนตะลึงอยู่พักหนึ่ง มองยังไงก็ไม่ใช่ผู้ชาย นี่มันผู้หญิงในฝันของใครหลายๆคนชัดๆ

"ไอ้กรอยู่ไหน พาพี่ไปหามันสิ" บัวพูดขึ้นด้วยท่าทางหงุดหงิด

"ครับๆเชิญครับพี่"

"แล้วนี่ เรามาฉลองอะไรกันที่นี่หรอ"

"พอดี เพื่อนมันอกหักอ่ะครับ พวกผมเลยพามันมาย้อมใจสักหน่อย"

สักพักก็เดินมาถึงโต๊ะที่กลุ่มของแบงค์ดื่มกันอยู่

"พวกมึง นี่พี่บัว เจ้าของร้านกาแฟที่ไอ้กรทำงานอยู่อ่ะ"

"พี่บัวครับ ส่วนนี่ ไอ้ซัน ไอ้ซน ไอ้จิวครับ"

ทุกคนในโต๊ะต่างพากันตลึงกับความสวยของบัวกันใหญ่ พร้อมกับยกมือไหว้บัวอย่างเกรงใจ

"สวัสดีครับพี่"

"สวัสดีค่ะ แล้วกรล่ะ" บัวทำท่าไม่ค่อยจะสนใจเพื่อนของกรสักไหร่ ก่อนที่สายตาจะกวาดมองไปที่รอบๆร้าน สายตาอันแหลมคมของบัวก็ได้มองไปเห็นกรที่ตอนนี้นอนหลับเป็นตายอยู่บนโต๊ะ

"ออ นอนเมาอยู่ตรงนั้นครับ คือพี่บัวครับ.... " ไม่ทันที่แบงค์จะพูดจบประโยคบัวจึงพูดตัดขึ้นมา

"พี่ขอตัวพากรกลับห้องเลยแล้วกันนะ คงอยู่ดื่มกับพวกเราไม่ได้" สายตาบัวมองกรที่นอนฟุ้บอยู่กับโต๊ะอย่างไม่วางตา

ซวยแล้ว ไอ้กร กูขอโทษ กูไม่นึกว่าพี่เขาจะขี้วีนขนาดนี้ โชคดีนะมึง แบงค์คิดอยู่ในใจ

"ตามสบายเลยครับพี่"

ก่อนหน้าที่บัวจะเดินเข้ามาในร้าน

"เอาไงดีว่ะกู ถ้ารู้ว่าถูกหลอกโดนไล่ออกแน่ๆเลย เจ้บัวยิ่งใจร้อนอยู่ เอาว่ะ ตามน้ำไปแล้วกัน ความแตกก็แค่ตาย" กรเดินวนไปวนมา ทำท่ามีรุธ และน่าสงสัย สุดท้าย กรจึงตัดสินใจดื่มเหล้าแก้วหนึ่ง พร้อมกับเทเหล้าลงบนเสื้อและกางเกงเพื่อให้เมาสมจริงมากยิ่งขึ้น แล้วไปแกล้งหลับอยู่บนโต๊ะ

ณ หอของกร

บัวพากรเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเล

"หนักโว้ยยยย แดกอะไรเข้าไปเยอะแยะว่ะ ต้องลำบากไปรับเลยเนี่ย" เมื่อสิ้นเสียงบ่น บัวจึงวางร่างของกรลงบนเตียง และนั่งมองใบหน้าของกรอยู่ครู่หนึ่ง

"กร ทำไมนายถึงทำให้ฉันเป็นได้ถึงขนาดนี้ห๊ะ นายเลิกทำให้ฉันรู้สึกว่านายน่ารักได้มั้ย ถ้าวันหนึ่งฉันทนไม่ได้ขึ้นมา จงจำไว้ว่ามันเป็นความผิดของนายนะที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้" บัวพูดพร้อมกับใช้มือลูบไปที่ใบหน้าของกรเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไปนอกห้องเพื่อไปเตรียมผ้าเช็ดตัว และเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้กับกร

เมื่อบัวเดินออกไปนอกห้อง กรก็ลืมตาขึ้นมาช้าๆ และถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เจ้ เจ้ช่วยชัดเจนกว่านี้ได้ป่ะ ที่พูดออกมาเมื่อกี้นี้คืออะไร ผมจะได้เลิกบ้า เลิกคิดไปเองคนเดียวสักที" กรพูดเบาๆกับตัวเอง ก่อนที่จะแกล้งหลับต่อเมื่อได้ยินเสียงบัวเดินเข้ามาในห้อง

เมื่อเดินเข้ามาในห้อง บัวก็จัดการกับร่างกายของกร ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า เหม็นฉึ่ง บัวค่อยๆถอนเสื้อผ้าของกรทีละชิ้น ทีละชิ้น เจ้บัว หยุดนะ ผมอาย เอาไงดีว่ะไอ้กร จะปล่อยให้เป็นแบบนี้หรอ แต่ช่างเหอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว เมื่อถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้ว บัวก็ห่มผ้าให้กับกร ก่อนที่ตนจะหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้กับเขา สายตาของกรหรี่มองบัวที่กำลังนำผ้าไปชุบน้ำอยู่ เชี่ยยย เวรแล้วไง จะเช็ดตัวหรอว่ะ แย่แน่ไอ้กรน้อย บัวใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆมาเช็ดตัวให้กับกรที่นอนไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง

"ทำไมร่างกายนายมันถึงน่าแต๊ะอั๋งแบบนี้นะ" บัวพูดไปด้วย ยิ้มไปด้วย บัวค่อยๆเช็ดกลิ่นเหล้าออกจากตัวของกร มือเย็นๆกับผ้าชุบน้ำอุ่นๆ สัมผัสลูบไล้ตัวกรไปทั่ว สักพักก็มีเสียงแปลกๆดังขึ้นมาจากลำคอหนา พร้อมกับเสียงลมหายใจที่ดังขึ้นมาแบบแปลกๆ อืมมมมมมมมมมมมม

เมื่อบัวได้ยินแบบนั้นถึงกับหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "คิดอะไรว่ะ ยัยบัว นี่มันเด็กในร้านนะเว่ย" บัวมองไปที่ร่างของกรที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ก่อนที่จะบังเอิญมองไปที่กลางลำตัว ที่ตอนนี้ผ้าห่มมันตุงอย่างน่าสงสัย สักพักบัวจึงรีบตั้งสติ และตัดสินใจใส่เสื้อให้กับกรอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า

"ฉันกลับก่อนนะ ถ้าฉันอยู่ต่อ มีหวังงงงงงงงง พรุ่งนี้เช้านายตื่นเช้ามาเจ็บตูดแน่ เห็นฉันสวยๆแบบนี้ แต่ฉันก็เป็นผู้ชาย มีงูเหมือนนายนั่นแหละ และที่สำคัญอย่าอ่อยฉันบ่อยนักนะเว่ย เพราะฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นฝ่ายรับ รุกอย่างเดียวนะครับ จำไว้ไอ้หนูกร" หลังจากนั้นบัวก็รีบออกจากห้องของกรไปด้วยความรู้สึกเขินอาย

เมื่อบัวลับสายตาไปแล้ว กรก็ลุกพรวดขึ้นมาก่อนที่จะเอามือจับที่หัวใจของตนเอง ที่ตอนนี้เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก

"เชี่ย แย่แล้ว เจ้มันรุกหรอว่ะ สวยๆแบบนั้นเนี่ยนะ งั้นก็หมายความว่าเจ้มันยังไม่เฉาะอ่ะดิ โอ้ยยยยย" กรล้มตัวลงนอนใช้มือกุมขมับ ชักดิ้น ชักงอ อยู่คนเดียว เพราะเรื่องที่บัวพูดก่อนออกจากห้อง มันทำให้กรคิดหนักจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลย


 

ณ ร้านกาแฟ บัวเดือน

"กร กร กร"

"ครับพี่เดือน" กรสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงของพลอยเดือน

"เป็นอะไรป่ะเนี่ย พี่เรียกตั้งนาน"

"เปล่าครับพี่ มีอะไรรึเปล่าครับ"

"พี่ฝากตาหนูสัก 2 - 3 ชั่วโมงได้มั้ย พอดีพี่มีธุระอ่ะ"

"ได้ครับพี่ เดี๋ยวผมดูแลให้ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

"พี่บอกตาหนูไว้แล้วแหละ คงไม่งอแงมาก พี่ไปล่ะ ฝากด้วยนะ" พลอยเดือนได้ออกไปทำธุระข้างนอกปล่อยให้สองแสบอยู่กับกร และพนักงานในร้านกาแฟ ตาหนูตอนนี้พูดไม่ค่อยเป็นประสา เดินได้เต๊าะแต๊ะ ตะมุตะมิ ล้มบ้างอะไรบ้างตามประสาเด็กน้อย

กรได้มองไปที่ตาหนูทั้งสองที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ที่มุมร้าน

"เล่นอะไรกันอยู่ครับ ให้พี่กรเล่นด้วยคนมั้ย"

"เล่นคาบบบบบ จรเล่นด้วย" ตาหนูคนหนึ่งพูดขึ้น พร้อมกับยื่นตัวต่อตัวเล็กๆตัวหนึ่งให้กับกร

พี่เดือนนะพี่เดือน ทำไมต้องแต่งตัวให้ตาหนูเหมือนกันด้วยเนี่ย แยกไม่ออกเลย ใครเคมี ใครฟิสิกส์ เอาว่ะ เรียกว่าตาหนูควบเลยก็แล้วกัน

"มา เดี๋ยวพี่เล่นด้วยนะ ต่อเป็นรูปอะไรดีน๊าาาาา" แล้วกรก็นั่งเล่นกับเด็กทั้งสอง เหมือนตนได้ย้อนวัยไปเป็นเด็กอีกครั้ง

"เคมี นั่นจองเรานะ เอาจืนมา" ฟิสิกส์ได้แย่งของเล่นในมือของเคมี แต่เคมีรู้ทัน จึงกระชากของเล่นที่ฟิสิกส์กำลังจะแย่งไปเข้าหาตัว

"ไม่ให้ จองเรา" เคมีตะคอกใส่ฟิสิกส์ และใช้มือที่กำของเล่นไว้แน่นตีไปที่หัวของฟิสิกส์ทันที

ปั๊ก! กรเห็นดังนั้นจึงตกใจมาก และรีบห้ามปรามตาหนูทั้งสองทันที "อย่าทะเลาะกันครับ เดี๋ยวฟิสิกส์เอาของพี่กรไปก็ได้นะ นี่...พี่กรให้หมดเลย" ฟิสิกส์ตาแดงเหมือนจะร้องไห้ หน้าผากเป็นรอยของเล่นเล็กๆจางๆอยู่บนขมับด้านขวา ฟิสิกส์หายใจถี่หน้าบู้บี้ ในขณะที่เคมีนั่งแล่นตัวต่ออย่างสบายใจ

"ตาหนูเป็นอะไรมั้ยครับ" กรเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง จากนั้นฟิสิกส์จึงเดินเต๊าะแต๊ะเข้าไปหาเคมี และพังตัวต่อของเคมีจนเละไปหมด เคมีเริ่มรู้สึกโกรธมากที่ฟิสิกส์ทำตัวต่อของเขาพัง สักพักหนึ่งไม่มีเสียงใดออกจากปากเด็กน้อยทั้งสอง ทำให้กรที่ยืมมองอยู่รู้สึกสังหรใจไม่ค่อยดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่ทั้นไรฟิสิกส์กับเคมีก็ทะเลาะกันหนักมาก ปาของเล่น ชกต่อยกันพัลวัน

"ตาหนูๆ ใจเย็นๆนะ โอ้ย!!" กำปั้นน้อยๆที่กำของเล่นไว้แน่นต่อยไปที่หน้าของกร ที่กำลังพยายามห้ามทัพของทั้งสองแฝดอยู่ "ตาหนู หยุดครับ" สักพักก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ทำอะไรกันหนะ" เสียงอันคุ้นหูได้ดังขึ้น ทำให้ตาหนูทั้งสองใจเย็นลง ใช่ นั่นคือเสียงของบัวที่ตอนนี้รีบเดินเข้ามาหาตาหนูทั้งสอง

"ทะเลาะกันอีกแล้วหรอ พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามทะเลาะกัน คืนดีกันเดี๋ยวนี้นะ"

"แต่เคมีแย่งจองเล่น ของปมนิครับ" ตาแดงๆน้ำตาใสๆ ปริ่มๆรอการไหลออกมา จากตาสีเขียวมรกตอาบแก้มขาว

"ไม่จริงคาบบบบ ฟิสิกส์ต่างหากที่ปังจองเล่นจองผม" หน้าตาบู้บี้ที่กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาของเคมี เพราะกลัวโดยดุ

"เป็นพี่น้องกัน เรื่องแค่นี้ให้อภัยกันได้มั้ยครับ" เด็กทั้งสองเหล่ตามองกันด้วยสายตาเด็กน้อยที่ยังโกรธกันอยู่

"ถ้ายังไม่ให้อภัยซึ่งกันและกัน พี่ก็ต้องบอกมี้ของเราแล้วแหละ"

"เรารักจันครับพี่บัว" เด็กทั้งสองยิ้มร่า และกอดคอกันแน่น เพราะกลัวว่ามี้จะรู้ว่าเขาสองคนทะเบาะกัน

"ดี ถ้าดีกันแล้ว เดี๋ยวพี่สั่งเค้กให้กินเอามั้ย"

"เอาคาบบบ เคมีจอเจ๊กช๊อกโกแลตคคาบบบ"

"ฟิสิกส์จอเจ๊กสตรอเบอรี่คาบบบ" บัวได้เดินเข้าไปลูบศรีษะของเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดู ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นว่า

"ได้สิครับ แต่ มี ข้อ แม้ ว่า ห้ามบอกมี้ของเรานะ ว่าพี่อนุญาตให้เราสองคนกินขนมหวานอ่ะ"

"ไม่บอกครับ" เด็กน้อยทั้งสองดีใจกันมาก และนั่งเล่นด้วยกันต่อเหมือนกับว่าเมื่อกี้นี้ไม่ได้ทะเลาะกัน จากนั้นบัวจึงละลายตาจากตาหนูทั้งสอง แล้วหันไปมองกร ที่กำลังยืนมองบัวด้วยสายตาที่เหม่อๆ

"กร" เสียงเรียกของบัวทำให้กรได้สติ

"เดี๋ยวผมไปเอาเค้กมาให้ตาหนูก่อนนะเจ้" กรพูดโดยที่ไม่สบตาบัวเลยด้วยซ้ำ กร มึงช่วยทำตัวให้ปกติหน่อยได้มั้ยว่ะ กรคิดอยู่ในใจ

"กร ช่วงนี้นายเป็นอะไรของนาย ฉันรู้สึกว่านายพยายามหลบหน้า หลบตาฉันตลอดเลย" บัวพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะหลายเดือนมานี้ กรทำตัวไม่ปกติ หลบหน้า เลี่ยงการพูดคุย ทำให้หลายเดือนที่ผ่านมานี้เขาสนิทกันน้อยลงกว่าแต่ก่อนมาก


 


 

...........................................

สมองเริ่มตัน 555 ตอนต่อไปจะเป็นยังไงนะ รู้สึกว่าเนื้อหาจะเริ่มเข้าป่าแล้ว แต่จะพยายามให้อยู่ในกรอบเดิมนะยูวววววววว

????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 437 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. #428 Barbara13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 12:13
    หลานป้า สิบเดือนก็วิ่งได้ แต่เดินไม่แข็งแรงค่ะ ขวบนึงก็พูดรู้เรื่องแล้ว ยิ่งลูกฝรั่งนะเถียงเป็นละ
    #428
    1
    • #428-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 7)
      31 มีนาคม 2563 / 12:31
      สงสารตัวเองจังครับ555
      #428-1
  2. #427 Barbara13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 12:10
    กรกลัวงูเข้าร่างค่ะ
    #427
    0
  3. #146 นุชราจ้า/ยายชรา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:54
    2 แฝดอายุเท่าไหร่คะ เด็กเริ่มเดินได้ บางคนตอน9 เดือน 10 เดือน บางคน1ขวบ เด็กจะเริ่มพูดได้จริงๆก็ขวบกว่าแล้ว คือหลังจากเดินเก่งและวิ่งได้แล้วนะคะ ถ้าไรท์บอกเดินเตาะแตะ แสดงว่ายังเดินไม่เก่งเท่าไหร่ แต่การพูดจาเท่ากับเด็ก2ขวบละ ที่แสดงความคิดเห็นในความคิดตัวเองได้แล้ว ถ้าน้องแค่เดินเตาะแตะ น้องจะแค่เริ่มหัดพูด ได้แค่เป็นคำๆ พ่อ แม่ ป๋าปะ หรือ อะไรที่สั้นๆ คะ ไม่ใช่ประโยคตอบโต้ขนาดนี้ แค่แสดงความคิดเห็นนะคะ ว่าอายุกับการแสดงออกของน้องกำลังสวนทางแย้งกันนิดหน่อยคะ

    ถ้านุชอ่านตกตรงไหนไปก็ขอโทษด้วยนะคะ
    #146
    1
    • #146-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 7)
      14 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:51
      จินตนาการข้าน้อยล้วนๆเลยครับตะเร๊กกก555 เค้าลองหาข้อมูลในเน็ตแล้วแต่ข้อมมูลมันเยอะมากเค้าเลยขี้เกียจอ่าน ผลงานมันก็เลยออกมาเป็นแบบนี้อ่ะครับ 555 Assume ว่า ตาหนูผู้มีพัฒนาการต่างจากเด็กปกติก็แล้วกันนะครับตะเร๊กกกกก ที่แน่ๆคือฟันหน้าพึ่งงอกครับ เค้าพึ่งรู้ มันช่างย้อนแย้งเหลือเกิน ขอบคุณตะเร๊กกกก มากๆนะครับที่เข้ามาแสดงความคิดเห็น เค้าดีจายยยยยมากๆเยยยยยยยย 💞💞💞
      #146-1
  4. #118 555 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:36

    เคยเห็นแต่แฝดเค้าทำอะไรเหมือนๆกันรักกัน นี่เล่นเป็นอันธพาลน้อยเลย มีชกต่อย เฮ้อ เจ๊เดือน อลรมสั่งสอนลูกให้รักกันด่วน สอนไม่ให้แย่งของเล่นกันกันต้องสอนตอนืั้ยังเด็กไม่งั้นติดนิสัย เกเรแย่งของเล่นกันยันโตแน่ พ่อไม่มีแม่ควรเป็นทั้งพ่อและแม่สอนลูกให้ดีเจ๊ เป็นกำลังใจให้ อิอิ

    #118
    1
    • #118-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 7)
      8 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:43
      ยิ่งทะเลาะก็ยิ่งรักกันไงคาบบบ ตะเร๊กกก
      #118-1
  5. #4 เสี่ยวซิง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 18:06
    ตาหนูน่าารักกกกกก
    #4
    1
    • #4-1 FocusPoint(จากตอนที่ 7)
      29 ธันวาคม 2562 / 20:20
      เดี๋ยวเจอนัยต์ตาสีครามน้ำทะเล 555
      #4-1