IUI ลูกชายของฉัน

ตอนที่ 19 : วันแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 382 ครั้ง
    18 ม.ค. 63

ณ ประเทศฮาซาโล หมู่เกาะกรีนแพลนท์

เอริคได้เดินทางเข้ามาดูความเรียบร้อยขอโครงการ ท่ามกลางความวุ่นวายหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น

"ดูนั่นสิ คนนั้นแหละ คุณเอริค เมดีซี กู๊ด ได้ข่าวว่าโหดมากเลย ขัดใจนิดหน่อยก็สั่งฆ่า"

"จริงหรอว่ะ"

"ก็จริงนะสิ เขาเป็นเจ้าพ่อนะเว่ย แตกต่างจากคุณปีเตอร์ เขาเป็นคนดีมาก ใจดีด้วย"

"แต่ยังดูเด็กอยู่เลย จะโหดขนาดนั้นเลยหรอ" เอริคได้ยินเสียงนินทากรายๆผ่านใบหูขาว สายตาอันเย็นชาและเฉียบแหลมได้มองไปที่ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความกลัว

"มายืนทำอะไรกัน ไปทำงาน" เสียงเรขาคนสนิทที่ชื่อ ไค ดุคนงานพวกนั้นก่อนที่จะหันมารายงานสถานการณ์ปัจจุบันที่เกิดขึ้นภายในหมู่เกราะให้เอริคได้รับรู้

"ยินดีต้อนรับกลับกรีนแพลนท์ครับคุณเอริค" ไคโค้งคำนับพร้อมเอ่ยปากต้อนรับเอริคที่พึ่งเดินทางมาถึง

"อืม สถานการณ์ที่นี่ เป็นยังไงบ้าง"

"สถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่เลยครับ มีคนต่อต้านมากเกินไป ทั้งคนนอกคนใน ล่าสุดก็มีเหตุจมเรือสินค้าที่นำเข้ามาหมู่เกาะครับ เกิดเหตุการณ์ซุกซ้อนระเบิดมากับคนงานด้วย แต่ดีที่เราตรวจสอบได้ก่อน" เอริคครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยขึ้นว่า

"ฉันอยากรู้เหตุจมเรือ"

"ครับ เรื่องพึ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน มีคนตาย 5 คนครับ หนึ่งในนั้นเป็นคนงานใหม่ที่พึ่งรับเข้ามา"

"สืบได้มั้ย ฝีมือใคร"

"ทางเรากำลังตามสืบอยู่ครับ แต่ดูเหมือนว่าจะยุ่งยากนิดหน่อย เพราะมันวางแผนมาดี หาตัวจับยากมาก"

"มีอะไรอีกมั้ย"

"มีครับ ตอนนี้คุณปีเตอร์ได้ลงพื้นที่มาดูงานคาสิโนกับคุณไรอันอยู่ข้างในตัวเกราะครับ" เอริคขิ้วขมวดอย่างกับยักษ์แล้วหันไปมองหน้าไคทันที

"ว่าไงนะ" ดวงตาแสนเย็นชาดูแข็งกร่าว เมื่อเอริคได้ยินชื่อของสองพ่อลูกจอมคัดค้าน ไม่ว่าเอริคจะทำอะไรก็ตาม สองคนนี้จะคอยจับผิดพฤติกรรมของเขาอยู่เสมอ แม้กระทั้งเรื่องการสร้างคาสิโนที่นี่ สองพ่อลูกคู่นี้ก็ยังจะมาคอยดูความผิดพลาด ความล้มเหลวของเขา เพราะว่า ถ้าเอริคไม่สามารถสร้างคาสิโนที่นี่ได้ ไม่สำเร็จ เขาจะถูกถอดถอนออกจากการเป็นผู้บริหารสูงสุดของ MDZ.G กรุ๊ป "ในฐานะผู้บริหารสูงสุด สงสัยฉันต้องเข้าไปทักทายพวกเขาสักหน่อยแล้ว"

"เชิญครับคุณเอริค เดี๋ยวผมจะนำทางไปเอง"


 

ณ ทางเดินสะพานไม้ภายในหมูเกาะกรีนแพลนท์

สองพ่อลูก ปีเตอร์ ไรอัน กำลังยืนชมวิวกันอยู่อย่างสบายใจ โดยหารู้ไม่ว่า มีคนผู้หนึ่งได้เดินเข้ามาหาพวกเขาจากด้านหลัง

"สวัสดีครับคุณลุง" เสียงหนาเอ่ยคำทักทายแบบเรียบๆเพื่อให้ทั้งสองคนรู้ตัวก่อน

"อ้าว เอริค มาด้วยหรอ หวัดดีๆ" ปีเตอร์หันมาเอ่ยคำทักทายอย่างเป็นมิตร แล้วหันไปสนใจกับวิวทะเลที่อยู่ตรงหน้าต่อ

"สวัสดีครับพี่เอริค" ไรอันกล่าวทักทายผู้ที่อาวุโสกว่าเพียงแค่ปีเดียว

เอริค : "หวัดดี"

ไรอัน : "พี่รู้เรื่องที่เรือขนส่งของโดนจมรึยังครับ"

เอริค : "ฉันรู้แล้ว"

ไรอัน : "รู้แล้ว รู้แล้วทำไมยังนิ่งอยู่ล่ะครับ คนงานตายตั้ง 5 คน ไม่คิดที่จะทำอะไรหน่อยหรอ"

เอริค : "เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้ นายไม่ต้องเข้ามายุ่ง"

ไรอัน : "หรอครับ แต่ได้ข่าวว่าผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ก็ยังสืบเรื่องอะไรไม่ได้เลย ทั้งเรื่องไฟไหม้ และเรื่องระเบิด"

เอริค : "รู้สึกว่านาย จะรู้เยอะเหมือนกันนิ"

ไรอัน : "ก็แน่สิครับ ผมก็เป็นหุ้นส่วนใหญ่คนหนึ่งของบริษัทนี่นะ เรื่องที่เกี่ยวกับผลประโยชน์ ผมก็ต้องรู้มากเป็นเรื่องธรรมดา"

เอริค : "..............." เอริคทำท่าทีเบือนหน้าหนีให้กับคำพูดที่ดูจองหอง และลำพองตัว

ไรอัน : "ถ้าพี่หมดหนทาง ก็โทรมาหาน้องคนนี้ได้นะครับ เพราะผมมั่นใจว่าาาาาาาาา ผมช่วยพี่ได้แน่นอน"

เอริค : "ไม่จำเป็น ฉันจัดการทุกอย่างเองได้"

ปีเตอร์ : "ไรอันพูดถูกนะ ถ้าทำไม่ได้ก็วางมือซะ เดี๋ยวลุงกับลูก จะรับหน้าที่ต่อเอง" สิ้นเสียงชายชรา มันทำให้ภายในใจของเอริคตอนนี้ร้อนรุ่ม ดังภูเขาที่รอการปะทุ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องรักษาความสงบเยือกเย็นเอาไว้ให้ได้ แม้กระทั้งแววตา จังหวะการหายใจก็ห้ามมีพิรุธให้ฝ่ายตรงข้ามจับความรู้สึกของเราได้โดยเด็ดขาด

เอริค : "ผมไม่วางมือง่ายๆหรอกครับคุณลุง แต่ว่า ... หลายเรื่องผมก็ต้องรบกวนคุณลุงกับไรอันด้วยนะครับ ถ้าอยากจะช่วยผม ผมก็จะเปิดโกกาสให้ช่วย อย่างเต็มที่ไปเลยครับ"

ปีเตอร์ : "เมื่อไหร่ก็โทรมาแล้วกัน ลุงพร้อมให้ความช่วยเหลือเราเสมอ ไรอัน!!! "

ไรอัน : "ครับพ่อ"

ปีเตอร์ : "กลับ!!! " ปีเตอร์สบัดแขนแล้วเดินออกไปก่อนที่จะหยุดอยู่ข้างๆเอริคแล้วจับไหล่เอริคเบาๆสายตาเหม่อมองสิ่งแลดล้อมไปทั่วก่อนที่จะเอ่ยคำพูดหนึ่งออกเสียงเบาๆให้เอริคได้ยินเพียงคนเดียวว่า "อย่าพลาดเหมือนแด๊ดนายก็แล้วกัน" ปีเตอร์ตบไหล่เอริคสองที ริมฝีปากยิ้มกริ่ม แล้วเดินกลับห้องของตนไป ปล่อยให้หลานชายห่างๆอย่างเอริค ยืนระวนกระวายใจอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

"ไค ไค" เอริคเรียกหาเลขาคนสนิท ด้วยเสียงที่ไม่ค่อยสบอามารณ์สักเท่าไหร่นัก

"ครับ ผมอยู่นี่ครับ" ไครีบวิ่งเข้ามาตามคำสั่งอย่างไม่คิดชีวิต

"เตรียมเครื่องบินให้ฉันเดี๋ยวนี้"

"คุณเอริคจะไปไหนหรอครับ" ไคถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ประเทศไทย"


 

ณ อิตาลี

ตอนนี้ในหัวของมาดามอลิซมีแต่เรื่องของตาหนูกับพลอยเดือนเต็มไปหมด มีแต่เครื่องหมายคำถามอยู่ภายในหัว พลอยเดือนที่ไม่มีสามี ตาหนูที่เกิดจากการทำไอยูไอ ผู้ชายที่เป็นพ่อแท้ๆของตาหนู ทำไมตาหนูถึงมีตาสองสี สีเขียวมรกต/สีครามน้ำทะเล ซึ่มมันมีเพียงไม่กี่ตระกูลในโลกที่มีนัยน์ตาแบบนี้ แถมตาหนูยังมีกรุ๊ปเลือดโอเนกาทีฟเหมือนกับเธอและลูก พลอยเดือนไปทำไอยูไอที่โรงพยาบาลธนาคารอสุจิ ประจวบเหมาะกับอายุตาหนูที่สอดคล้องกับตอนที่เธอเอาเชื้ออสุจิของเอริคไปตรวจ แต่ว่า.........

"โอ้ยยยยย...........นี่ฉันอยากได้ตาหนูมาเป็นหลาน ถึงขั้นคิดเรื่องปัญญาอ่อนพวกนี้ขึ้นมาเลยหรอเนี่ย" มาดามถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกถึงคำพูดของกัซและมีนา ที่บอกว่าตาหนูเป็นลูกของเอริค มันทำให้มาดามอลิซคิดอะไรแผลงๆอยู่ภายในหัว

"เอาน๊าาา เพื่อความสบายใจของเราเอง จะได้ไม่ต้องคิดมากแบบนี้" มาดามหยิบมือถือขึ้นมามองภาพที่ถ่ายก่อนกลับอิตาลี และตัดสินในโทรหากัซ ลูกน้องคนสนิท

.............................................

มาดามอลิซ/กัซ

สวัสดีครับมาดาม

กัซ ยังอยู่ไทยใช่มั้ย

ใช่ครับ มาดามมีอะไรรึเปล่า

ฉันมีเรื่องอยากให้นายไปทำให้ฉันหน่อย

ครับ

เรื่องนี้แกห้ามบอกใครนะ รู้แค่เราสองคน เดี๋ยวคนอื่นหาว่าฉันบ้า

รับทราบครับมาดาม

ไปสืบเรื่องของตาหนู และพลอยเดือนมาให้ฉันหน่อย เอาแบบละเอียดๆเลยนะ

ออ ได้ครับ เรื่องนั้นคุณเอริคให้ผมไปสืบมาให้แล้วครับ เดี๋ยวผมส่งข้อมูลไปให้ทางอีเมลล์นะครับ

อืมมมม อย่างนั้นเองหรอ

ครับ

งั้นเรื่องที่สอง เอาสักอย่างนึงของตาหนูไปตรวจดีเอ็นเอให้ฉันด้วย

วะ วะ ว่าอะไรนะครับมาดาม ตะ ตรวจดีเอ็นเอ

ใช่ ตรวจดีเอ็นเอ ส่วนสิ่งที่จะนำไปตรวจดีเอ็นเอของเอริค ฉันจะจัดการเอง ส่วนแก รับผิดชอบส่วนของตาหนูไป

แต่.....

อย่าเถียง

ทำไม.........

อย่าถาม ฉันมีเวลาไม่มาก แค่ทำตามคำสั่งของฉันก็พอ

รับคำสั่งครับมาดาม

ดีมาก แล้วอย่าลืมโทรมารายงานฉันด้วย

ครับ

..................................................................

เมื่อตัดสายจากมาดามกัซถึงกับนั่งงง และสงสัยกับความคิดของมาดามว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องทำตามคำสั่งของมาดามอยู่ดี เพราะเขาขัดคำสั่งของเธอไม่ได้


 

ประเทศไทย

เช้าอันแสนสดใส วันนี้เป็นวันแรกที่ตาหนูจะได้ไปโรงเรียน สถานที่แปลกหูแปลกตาที่ตาหนูจะต้องมาใช้ชีวิตเกือบทั้งวัน จันทร์-ศุกร์ พลอยเดือนหยิบกระเป๋าใบเล็กๆให้กับลูกน้อย พร้อมหอมแก้มฟอดใหญ่เพื่อเป็นกำลังใจให้ตาหนู

"สนุกกับการมาโรงเรียนวันแรกนะครับ เต็มที่ไปเลยยยยย" พลอยเดือนยิ้มร่าให้ทำลูกชายที่กำลังทำหน้าตื่นเต้นสุดขีด

เคมี : "มี้ครับ ทำไมเพื่อนคนนั้นถึงร้องไห้ด้วย" เคมีเหลือบไปเห็นเพื่อนคนหนึ่งที่ร้องไห้เสียงดังกอดขาคนเป็นแม่ไว้แน่น ร้องไห้เจี๊ยวจ๊าวเสียงดังสนั่นหวันไหว ว่าไม่อยากไปโรงเรียน เมื่อเห็นดังนั้น พลอยเดือนจึงได้นั่งคุกเข่าลงต่อหน้าตาหนูใช้มือทั้งสองข้างลูบศีรษะตาหนูอย่างเบามือ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

"เพราะว่าเพื่อนคนนั้น เค้ากลัวการเปลี่ยนแปลงยังไงล่ะครับ กลัวว่าวันนี้ทั้งวันเขาจะต้องอยู่คนเดียว จะไม่ได้เล่นกับแม่เหมือนทุกๆ"

ฟิสิกส์ : "ที่จริงฟิสิกส์ก็กลัวนะครับ" เมื่อฟิสิกส์พูดแบบนั้น เคมีจึงโอบไหล่แฝดของตนไว้แน่น

เคมี : "นายจะกลัวทำไม เรามาเป็นคู่นะอย่าลืม 555" ทั้งๆที่พูดแบนั้นแท้ๆ แต่คนเป็นแม่อย่างพลอยเดือนดูออกว่าเคมีเป็นกังวลมากกว่าฟิสิกส์ซะอีก สังเกตได้จากแขนและขาที่สั่นดิ๊กๆๆเป็นเจ้าเข้าเลย

พลอยเดือน : "ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว มะ มาให้มี้หอมสักที ตอนเย็นๆเดี๋ยวมี้มารับนะครับ ถ้าไม่ใช่มี้มารับห้ามกลับด้วยเข้าใจมั้ย ถ้ามี้มาช้าเกินไปก็โทรหามี้นะ"

ตาหนู : "ครับ สวัสดีครับมี้"

พลอยเดือน : "สวัสดีครับ ไป ไปได้แล้ว คุณครูเรียกแล้วเห็นมั้ย" ตาหนูยิ้มให้มี้ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปหาคุณครูที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

...............................

ไลน์

บัว

กลับกรุงเทพแล้วใช่มั้ย

เดือนอยู่ร้านกาแฟนะ

มาหาหน่อย

......................................

พลอยเดือนแอบถอนหายใจด้วยความกังวล เพราะเป็นห่วงตาหนูที่ต้องออกไปเผชิญโลกใหม่เพียงลำพัง แอบๆมองตาหนูที่เดินลับสายตาเข้าไปในห้อง "รอมี้หน่อยนะตาหนู เดี๋ยวตอนเย็นมี้มารับนะ"


 

ณ ห้องเรียน

ในห้องที่มีแต่เด็กวัยเดียวกัน มันดูเสียงดัง วุ่นวาย แตกต่างจากห้องที่คอนโดโดยสิ้นเชิง

"นาย นาย เราชื่อโยธานะ พวกนายหน้าเหมือนกันจัง ชื่อว่าอะไรกันหรอ"

"เราชื่อเคมี ส่วนนี่แฝดเรา ชื่อฟิสิกส์"

"..............."

"เราขอเล่นด้วยได้มั้ย" ฟิสิกส์เชยตาขึ้นมองโยธาที่ขอมานั่งเล่นด้วย ตาหนูจำโยธาได้ โยธาคือเด็กที่ร้องไห้กอดขาแม่เมื่อเช้านี้

ฟิสิกส์: "มาสิ เล่นด้วยกันนะ นี่ เราแบ่งให้ " โยธาเป็นเด็กผู้ชายตัวผอม นัยน์ตาสีน้ำตาลทอง ผมดำ ตากลมโต ทั้งสามคนเล่นตัวต่อกันอย่างมีความสุข

เคมี : "เรามาเล่นต่อตัวต่อกันดีกว่า"

"เอามานี่" เด็กตัวอ้วนๆคนหนึ่งกระชากแย่งของเล่นจากมือของเคมีไป "ไอ้แฝดตัวประหลาดตาเขียว เอาของเล่นมาให้หมดนะ" ไม่รอช้า เคมีก็แย่งของเล่นคืนจากเด็กอ้วนคืน พร้อมตะโกนใส่หน้าเด็กอ้วนว่า "เราไม่ให้ เราเล่นก่อน"

ฟิสิกส์ : "ใช่ ของของเรา เราเล่นก่อน เราไม่ให้ ใช่มั้ยโยธา"

โยธา : "เราว่าให้เพื่อนไปเถอะ เราเล่นอย่างอื่นก็ได้นะ" ตาหนูหันไปมองโยธาที่ทำท่าเหมือนกลัวเด็กอ้วนจะรังแก เพราะโยธาที่ตัวเล็กนิดเดียว มันเป็นเรื่องปกติที่เด็กตัวเล็กจะกลัวเด็กที่ตัวใหญ่กว่า

"ยังไงเราก็จะเล่นอันนี้ เอามานี่" เด็กอ้วนกระชากของเล่นจากมือของเคมีอีกครั้ง พร้อมใช้แรงยักษ์ผลักเคมีจนล้มลงไปกองกับพื้น แถมมือยังต้องไปถลากับกับตัวต่อที่กองเกลื่อนกราดจนทำให้เลือดออก

จากภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้ฟิสิกส์ใจสั่นรัว ดวงตาสีเขียวดูแข็งกร่าว ขุ่นเคือง โกรธ ไม่พอใจ หายใจเร็ว แล้วกำหมัดไว้แน่น

"ไอ้อ้วน นายกล้าดียังไงผลักเคมีเลือดออกห๊ะ " ฟิสิกส์วิ่งเข้าชนเด็กอ้วนอย่างเต็มแรงจนทั้งสองล้มลงเสียงดังโครมคราม ฟิสิกส์ที่ลุกขึ้นได้ก่อนตรงเข้าไปนั่งค่อมบนตัวของเด็กอ้วนทันที พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างดึงหูของเด็กอ้วนอย่างเต็มแรง

"โอ้ยยยย ปล่อย ปล่อย เราจะฟ้องแม่ เราจะฟ้องครู ปล่อย ปล่อย" เด็กอ้วนร้องอย่างไม่เป็นประสา แต่ฟิสิกส์กลับไม่ฟัง แถมยังเพิ่มแรงกระชากใบหู ขึ้นลงๆอีกด้วย เหตุการณ์การมันเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อเคมีตั้งสติและลุกขึ้นมาก็ได้พบกับร่างอวตารของฟิสิกส์ที่กำลังแผลงฤทธิ์อย่างบ้าคลั่ง

"ฟิสิกส์ นายทำอะไรของนายอ่ะ" เคมีดูงุนงงกับภาพที่เห็นตรงหน้า แกมตกใจนิดๆ จนลืมตัวไปว่าตัวเองมีแผลที่มืออยู่

"เรียนรู้ไงเรียนรู้ เรา กำ ลัง เรียน รู้ อยู่ " ฟิสิกส์ดึงหูเด็กอ้วนตามจังหวะเสียงพูด มันทำให้จู่ๆเคมีก็นึกถึงคำสอนของมี้ที่ได้สั่งสอนพวกเขาเมื่อวานตอนทานอาหารเช้า

"อ๋อ เรียนรู้ ลงมือแล้ว เราต้องชนะ 555 เราเรียนรู้ด้วย" เมื่อสิ้นเสียงพูด เคมียิ้มมุมปาก แล้วกระโจนเข้าไปเรียนรู้ร่วมกับฟิสิกส์ทันที

โยธา : "คุณครูคาบบบบบบ เพื่อนทะเลาะกันคาบบบบบบ คุณครูคาบบบบบบบ" ทางฝ่ายโยธาก็ตะโกนเรียกหาคุณครูให้มายุติสงครามครั้งนี้โดยเร็ว


 

...................................................................................................

เฮือก เอาให้สุด แล้วหยุดที่คำว่าไม่ได้นอนครับผม

ตอนนี้ข้าพเจ้าสมองตื้อตันแล้วขอรับ คึดบ่ออกแล้ว เจอกัน ep.20 นะ

ฝันดีนะตะเร๊กกกกกกกกกกกกทุกโคนนนนนนนนนนนนนนน

..................................................................................................


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 382 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. #447 Rattri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 07:16
    ต้องสู้ อย่าให้ใครรังแกเาา
    #447
    1
    • #447-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      22 สิงหาคม 2563 / 14:43
      ตาหนูสุดๆไปเลยนะคาบบบบบ555
      #447-1
  2. #231 KazumiRinko (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:45
    ตัดโยธาออกไป หลานฉันจะ เรียน รู้!!!
    #231
    1
    • #231-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      21 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:29
      555 เรียนรู้คาบตะเร๊กกกกก
      #231-1
  3. #193 Ommanin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:11
    55 แม่สอนมาดี
    #193
    1
    • #193-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      19 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:46
      พร้อมบวกคาบบบบบบ #ตาหนู
      #193-1
  4. #60 nana hana (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 18:48
    แม่สอนมาดี 555
    #60
    1
    • #60-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      19 มกราคม 2563 / 09:40
      ตาหนูก็เชื่อฟังแม่ดี 555
      #60-1
  5. #59 เสี่ยวซิง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 18:40
    เชื้อพ่อมันแรงจริงๆ
    #59
    1
    • #59-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      19 มกราคม 2563 / 09:40
      เอาใจช่วยพลอยเดือนด้วยนะ
      #59-1
  6. #58 annejaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 09:46
    สองพี่น้องจอมซ่า
    #58
    1
    • #58-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      18 มกราคม 2563 / 13:39
      ร่วมด้วยช่วยกันครับ ไม่มีใครห้ามใครเลย 555
      #58-1
  7. #57 love-lee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 08:58
    ใจเย็นกันนะลูกกกกก55555
    #57
    1
    • #57-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      18 มกราคม 2563 / 13:38
      สอนลูกมาดีไงครับ 555 คุณแม่พลอยเดือน
      #57-1
  8. #56 rossarin-aee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 07:05
    โอ้ยลูกกกกกกกก
    #56
    1
    • #56-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      18 มกราคม 2563 / 13:37
      มันคือการเรียนรู้ไง555
      #56-1
  9. #55 Be-L-You-E (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 05:50
    ฮู้วววววว เหมือนพ่อเลย 555
    #55
    1
    • #55-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      18 มกราคม 2563 / 13:37
      หรืออาจจะเหนือกว่าพ่อก็ได้ 555
      #55-1
  10. #54 PHPCSSS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 01:38
    โอ๊ยยยยหนูลูก​
    #54
    1
    • #54-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 19)
      18 มกราคม 2563 / 13:36
      ขอยาแก้ปวดหัวด้วยครับ555
      #54-1