IUI ลูกชายของฉัน

ตอนที่ 18 : กฎ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 359 ครั้ง
    16 ม.ค. 63

พลอยเดือนและตาหนูได้ใช้ชีวิตอยู่กับสองแม่ลูกของตระกูลเมดีซี กู๊ด เป็นเวลาสามวันสามคืนเต็มๆ ก่อนที่พวกเขาจะกลับอิตาลี มาดามอลิซได้ให้ของที่ระลึกกับตาหนู เป็นสร้อยอัญมณีเม็ดเล็กๆที่มีสีต่างกัน คือ สีเขียวและสีน้ำเงิน เคมีได้สีเขียว ฟิสิกส์ได้สีน้ำเงิน โดยมาดามอลิซให้เหตุผลว่า เธอแยกตาหนูไม่ออกว่าใครเป็นใคร จึงสั่งทำสร้อยสองเส้นนี้ให้ไว้เป็นของขวัญ ตาหนูชอบสร้อยเส้นนี้มาก ใส่ไม่ถอดเลย หลังจากที่มาดามอลิซและเอริคกลับอิตาลี กัซก็ได้รับคำสั่งให้ไปส่งพลอยเดือนที่กรุงเทพ ห้ามปล่อยสองแม่ลูกไว้ข้างทางโดยเด็ดขาด ต้องไปส่งให้ถึงคอนโดที่กรุงเทพเท่านั้น เมื่อถึงที่หมายแล้ว กัซก็ขอตัวกลับไปที่บ้านพัก ส่วนพลอยเดือนก็พาตาหนูขึ้นไปพักผ่อนที่ห้อง ก่อนที่จะโทรเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับบัวฟัง ส่วนภูตะวันก็เป็นห่วงพลอยเดือนมากๆจะมาเจอหน้าเสียให้ได้ แต่ถูกพลอยเดือนห้ามเอาไว้ ไม่งั้นคงมาถึงหน้าคอนโดของพลอยเดือนแน่ๆ

ณ คอนโดพลอยเดือน

หลังจากเปิดประตูเข้าห้อง เสียงเจี๊ยวจ๊าวของตาหนูก็ค่อยๆเบาลง พากันนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่โซฟา เพราะตอนนี้เวลาก็ได้ล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มแล้ว ตาหนูคงเหนื่อยมาก ตั้งแต่ถึงทะเล ก็ได้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องเศร้า เรื่องสนุก จนทำให้นอนผวาเป็นบางคืน แต่ตอนนี้ตาหนูคงจะรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจเมื่อได้มานอนอยู่ภายในบ้านอันคุ้นเคย เสียงลมหายใจแผ่วๆของเด็กน้อย มันทำให้คนเป็นแม่อย่างพลอยเดือนอดยิ้มไม่ได้ ทำไมลูกชายของเธอ มันถึงได้แสบอะไรขนาดนี้นะ

ณ อิตาลี

มาดามอลิซได้เดินทางกลับมาถึงอิตาลีอย่างปลอดภัย ส่วนเอริคก็ต้องไปจัดการธุระที่ประเทศฮาซาโล ทำให้มาดามอลิซต้องกลับมาบ้านเพียงลำบัง "มาดามกลับมาแล้ว แล้วมากลับมาแล้ว" เสียงของสาวใช้คนหนึ่งตะโกนบอกคนอื่นๆด้วยความดีใจ

"น้ำเย็นๆคะมาดาม" สาวใช้บริการน้ำดื่มแสนชื่นใจให้กับผู้เป็นนาย พร้อมกับมานั่งข้างๆรอรับคำสั่งเผื่อขาดเหลือ

"บ้านเป็นยังไงบ้าง"

"เรียบร้อยดีคะมาดาม แต่เอ๋...........ทำไมกลับมาบ้านครั้งนี้ มาดามถึงดูมีความสุขจังเลยล่ะคะ"

"ก็ฉันมีความสุขไง"

"เรื่องอะไรหรอคะ ที่ทำให้มาดามมีความสุขขนาดนี้"

"มีนา"

"คะ"

"ฉันมีอะไรให้เธอดู มานี่สิ" มาดามหยิบรูปใบสำคัญที่ถ่ายกับตาหนูริมหาดให้กับสาวใช้ดู "คิดว่าไง"

"นี่นายน้อยหรอค่ะมาดาม ทำไมน่ารักน่าชังแบบนี้ ดูสิคะ นายน้อยชื่ออะไรหรอคะมาดาม" สาวใช่เอ่ยขึ้นโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง เพราะเอริคไม่ค่อยจะได้กลับบ้านใหญ่ แถมมาดามก็เพ้อว่าอยากมีหลานอยู่บ่อยๆมันเลยทำให้สาวใช้คิดเองว่าเอริคอาจจะไปมีเมียอยู่ที่ประเทศอื่นก็ได้

"อืมมม ชื่อฟิสิกส์ แล้วก็เคมี" มาดามยิ้มร่า พร้อมกับอวดรูปในมือ

"ดิฉันไม่ยักกะรู้ ว่าคุณเอริคมีลูกแล้ว ดิฉันอยากเห็นหน้านายหญิงจังเลยค่ะ"

"ลูกเอริคงั้นหรอ"

"ค่ะ ลูกคุณเอริค มองยังไง จะซ้ายหรือขวาก็ลูกของคุณชายเอริคแน่นอนคะ แล้วรูปนายหญิงล่ะคะ" มาดามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปที่ถ่ายร่วมกันก่อนกลับอิตาลีตอนเวลาประมาณสี่ทุ่มให้กับสาวใช้ดู

"wow สวยมากเลยค่ะมาดาม ถึงจะตัวเล็กไปหน่อย แต่ก็เหมาะสมกับคุณเอริคมากๆเลยค่ะ"

"........" มาดามยิ้มแย้มอย่างมีความสุข โดยไม่ทัดทานความเข้าใจผิดของสาวใช้เลยสักคำ

"นัยน์ตาสีครามน้ำทะเลของนายน้อย สวยมากๆเลยค่ะ สวยกว่าต้นฉบับซะอีก"

"เธอว่าไงนะ" เมื่อมาดามได้ยินสิ่งที่สาวใช่พูดก็ถึงกับตกใจอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับเอารูปที่ถ่ายริมหาดและรูปที่ถ่ายก่อนกลับอิตาลีมาเทียบกันปรากฏว่า นัยน์ตาของตาหนูได้เปลี่ยนไปเมื่อกระทบแสงไฟ นัยน์ตาสีเขียวมรกตเมื่อตอนกลางวัน และนัยน์ตาจะเปลี่ยนสีครามน้ำทะเลเมื่อกรทบแสงไฟตอนกลางคืน ทำไมเธอถึงไม่เคยสังเกต หรือเอ๊ะใจบ้างเลยนะ หรือเป็นเพราะว่า เธอชินกับสายตาของเอริคเลยไม่รู้สึกผิดปกติเมื่อเจอแววตาของตาหนู

"มาดามคะ มาดาม" สาวใช้เรียกสติผู้เป็นนายที่นั่งเหม่อนานผิดปกติ

"ฉันจะไปพักผ่อน"

"เชิญค่ะมาดาม"


 

เช้าวันใหม่

ณ คอนโดพลอยเดือน

เช้าอันแสนสดใส วันนี้ตาหนูตื่นสายกว่าทุกๆวัน พลอยเดือนที่ตื่นมาก่อนจึงเดินเข้ามาปลุกตาหนูที่กำลังหลับสบาย โดยการเปิดม่านให้แสงแดดส่องเข้ามากระทบเปลือกตาของเด็กน้อย เด็กทั้งสองบิดขี้เกียจพร้อมคว้าผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาปิดหน้าและหลับต่ออย่างสบายใจ เมื่อเห็นดังนั้นพลอยเดือนถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะเดินเข้าไปดึงผ้าห่มออกจากตัวของตาหนู

พลอยเดือน : "ตื่นได้แล้วครับ ทั้งสองคนเลย สายมากแล้วนะ"

เคมี : "อืมมมมมมมมมมม" เคมีทำเสียงอึ่มอ่ำอยู่ในลำคอ

พลอยเดือน : "แน๊ะ ยังจะมานอนต่ออีก ไปอาบน้ำได้แล้วครับ มี้ทำกับข้าวเสร็จแล้วนะ" เมื่อสิ้นเสียงตาหนูได้เดินลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำโดยที่ดวงตาทั้งยังปิดสนิทอยู่ พลอยเดือนเหล่มองลูกชายทั้งสองที่เดินเหมือนคนเมาเหล้าขาวก็ไม่ปาน รอลุ้นว่าทั้งสองจะเดินไปถึงประตูหน้าห้องน้ำรึเปล่า "ตาหนู เดินดีๆลูก" พูดยังไม่ทันขาดคำ ตาหนูก็ใช้ตัวผลักประตูห้องน้ำด้วยความเคยชิน โดยหารู้ไม่ว่าประตูห้องน้ำ มันเปิดไว้อยู่แล้ว โครมมมม!!!! เสียงตาหนูล่มลงไปกองอยู่กับพื้นห้องน้ำ มันน่าตลกเสียจริงที่พฤติกรรมหลังจากนั้น ตาหนูถึงกับดวงตาสว่างวาป รีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้ามาปิดประตูด้วยความเขิลอาย

เคมี : "เพราะนายนั่นแหละไม่ดูทาง"

ฟิสิกส์ : "นายโทษเราหรอ" ทั้งสองทะเลาะกันเสียงเบาๆในห้องน้ำ

ณ โต๊ะกินข้าว

โต๊ะกลมๆสี่ที่นั่ง ที่ตอนนี้บัวไม่อยู่ ทำให้เก้าอี้อีกตัวหนึ่งว่าง สามคนแม่ลูกต่างพากันทานอาหารยามสาย กันอย่างเอร็จอร่อย

พลอยเดือน : "กินเยอะๆนะครับ วันนี้มี้ทำสุดฝีมือเลย"

ตาหนู : "ขอบคุณคาบบบบบบบ" ตาหนูยกมือขอบคุณพลอยเดือนก่อนที่จะลงมือกินข้าวอย่างกับสงครามกลางเมือง

พลอยเดือน : "ใจเย็นๆตาหนู กินช้าๆก็ได้" พลอยเดือนได้ถ่ายวิดิโอตาหนูตอนกำลังกินข้าว ส่งไปให้มาดามดูให้หายคิดถึง ก่อนที่จะหันมาคุยเรื่องสำคัญกับเด็กทั้งสอง

พลอยเดือน : "ตาหนู"

ตาหนู : "ครับมี้"

พลอยเดือน : "รู้มั้ย พรุ่งนี้วันอะไร"

เคมี : "วันจันทร์ครับ"

ฟิสิกส์ : "...................."

พลอยเดือน : "ใช่แล้วครับ พรุ่งนี้วันจันทร์ เป็นวันที่ตาหนูต้องไปโรงเรียนไงครับ เย้ๆๆ ดีใจกันมั้ยเอ่ย" สถาณการณ์บนโต๊ะอาหารเงียบสงัดขึ้นมาทันที ตาหนูมองหน้ากันอย่างสงสัย

ฟิสิกส์ : "เราไม่ไปได้มั้ยครับ"

เคมี : "นั่นสิ ทำไมเราต้องไปโรงเรียนด้วย"

พลอยเดือน : "เด็กทุกคนต้องไปโรงเรียนครับ ไปหาความรู้ใส่ตัว เรียนรู้ที่จะอยู่ในสังคมคนหมู่มาก"

เคมี : "แล้วมี้ไปด้วยมั้ยครับ"

พลอยเดือน : "มี้จะไปส่งตาหนูที่โรงเรียน แล้วก็จะไปรับตอนเย็นๆครับ ส่วนตาหนูก็เล่นอยู่กับเพื่อนๆนะ"

ฟิสิกส์ : "แล้วโรงเรียนน่ากลัวมั้ยครับ"

เคมี : "โรงเรียนมีแต่เด็กๆใช่มั้ยครับ"

พลอยเดือน : "โรงเรียนไม่น่ากลัวหรอกครับ มีเพื่อนๆที่ตัวเท่าเราเยอะแยะเลย"

ตาหนู : "...................."

พลอยเดือน : "แต่มี้จะบอกอะไรเราให้นะ สังคมเรามีทั้งคนดีและไม่ดีปะปนกันไป เราต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่กับคนเหล่านี้ให้ได้ ถ้าตาหนูไปโรงเรียน ตาหนูจะได้เรียนรู้และรู้จักกับคนหลายๆรูปแบบ ทั้งที่ตาหนูชอบและไม่ชอบ ตอนนี้ตาหนูกำลังโต มี้อนุญาตให้เราเต็มที่กับชีวิตนะ คิดอะไร อยากทำอะไร ทำเลย เพราะเมื่อตาหนูโตขึ้น ตาหนูจะไม่มีสิทธิ์เต็มที่กับชีวิตเหมือนวัยนี้อีก"

เคมี : "ทำไมหรอครับมี้"

พลอยเดือน : "ก็เพราะว่า เมื่อโตขึ้น จะทำอะไรก็ต้องแคร์สายตาคนรอบข้าง เสียงวิจารณ์จากสังคม หรือบางทีเราก็ต้องแกล้งทำเป็นเข้าอกเข้าใจคนอื่น ทั้งๆที่เราไม่เข้าใจอะไรเลย"

ฟิสิกส์ : "ฟิสิกส์งงครับมี้ 555 ทำไมมันดูยุ่งยากจัง"

พลอยเดือน : "ถ้าเราโตขึ้นอีกหน่อยเดี๋ยวเราก็เข้าใจเองแหละ ออ ไปโรงเรียนตาหนูห้ามทะเลาะกันนะ รักกันให้มากๆล่ะ เพราะมี้ไม่ได้อยู่ห้ามนะบอกเลย"

เคมี : "แล้วถ้ามีเพื่อนมารังแกฟิสิกส์ล่ะครับมี้ เคมีช่วยฟิสิกส์ได้ใช่มั้ย"

ฟิสิกส์ : "อ้าว แล้วทำไมเราถึงต้องเป็นฝ่ายถูกรังแก" ฟิสิกส์ถามเคมีขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนที่พลอยเดือนจะเอ่ยขึ้นว่า

พลอยเดือน : "มี้จะให้เราคิดเองนะ ว่าต้องทำยังไง แต่ถ้าเป็นตัวมี้เอง ถ้าโดนเพื่อนว่า หรือด่า มี้จะไม่สนใจ ไม่ว่าเขากลับหรอก"

ฟิสิกส์ : "ทำไมหรอครับมี้ ก็เขาว่าเราก่อน"

พลอยเดือน : "ก็คนพวกนั้น ไม่ได้สำคัญพอที่เราจะต้องมานั่งอธิบาย หรือเถียงให้ชนะไงครับ เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า แต่ถ้าเป็นคนที่มี้รัก เป็นคนที่มี้แคร์ มี้ก็จะหาเหตุผลมาอธิบายให้คนคนนั้นเข้าใจไงครับ"

เคมี : "แล้วถ้าเพื่อนตีฟิสิกส์ล่ะครับ"

ฟิสิกส์ : "เอ๊ะ!!! เคมี ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายถูกรังแกด้วย"

เคมี : "ก็นายเป็นน้องเราไง เราเป็นพี่ก็ต้องปกป้องน้องไง"

ฟิสิกส์ : "เราไปเป็นน้องนายตอนไหน นายแหละที่เป็นน้อง" สงครามมหาแฝดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น มองหน้ากันเขียวปั๊ดเลย

พลอยเดือน : "น๊าาาาา อย่าพึ่งทะเลาะกัน" พลอยเดือนจับมือน้อยๆของตาหนูเอาไว้ ทำให้ตาหนูเผลอยิ้มออกมา

ตาหนู : "ล้อเล่นครับมี้ 555"

พลอยเดือน : "ทำมี้ตกใจหมด จะฟังต่อมั้ย"

ตาหนู : "ฟังครับ"

พลอยเดือน : "เอาเป็นว่าถ้าต้องลงไม้ลงมือกันจริงๆ มี้ไม่ห้ามถ้ามีเหตุและผลมากพอ และต้องอยู่ในกฎของมี้ด้วย"

เคมี : "กฎอะไรหรอครับ"

ฟิสิกส์ : ".................."

พลอยเดือน : "1.เราต้องห้ามเป็นฝ่ายเริ่มก่อน 2.ถ้าเขาเริ่มก่อน แล้วเราสวนกลับ เราต้องมั่นใจว่าเราชนะได้ 3.ถ้าดูคู่ต่อสู้แล้ว เราสู้ไม่ได้แน่ๆ อย่าอายที่จะวิ่งหนี เข้าใจมั้ยครับ เพราะถ้ามีเรื่องแล้วแพ้กลับมา มี้ไม่โอ๋หรอกนะ จะสั่งสอนให้เข็ดเลย เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มี้จะถือว่ามันเป็นการเรียนรู้ของตาหนูเอง เข้าใจใช่มั้ยครับ"

ฟิสิกส์ : "มี้น่ากลัวคาบบบบ" พลอยเดือนทำหน้าอมยิ้มให้กับฟิสิกส์ที่ทำหน้าง๋อยๆ

เคมี : "สบายใจครับมี้ 555" ผิดกับเคมีที่ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

พลอยเดือน : "สบายใจเรื่องอะไรหรอครับ"

เคมี : "ต่อยเพื่อนได้ไงครับมี้ 555"

พลอยเดือน : "เคมี มี้ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะลูก......................."


 


 


 

..............................................................................................................................

เอาล่ะ อีตาหนูกว่าจะโต ep.18 แล้ว พึ่งได้เข้าอนุบาล คงต้องเหนื่อยเลี้ยงดูตาหนูอีกยาวๆล่ะนะครับ 555

ตาหนูไปโรงเรียน นั่งก็แปลว่า ช่วงกลางวันพลอยเดือนก็ว่างสินะ ไต่แล้วววว!!!!!

..............................................................................................................................


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 359 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. #90 RattikornPan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 12:33
    ขำเลยต่อยเพื่อนได้น่าจะดีเนอะ
    #90
    1
    • #90-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 18)
      26 มกราคม 2563 / 16:30
      นักเลงๆเลือดเด็กมันร้อนครับ555
      #90-1
  2. #53 เสี่ยวซิง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 07:41
    ไปรร.คงไม่ไปมีเรื่องนะลูก เชื้อพ่อมันแรง
    #53
    1
    • #53-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 18)
      17 มกราคม 2563 / 10:56
      เคมีพร้อมบวกคาบบบบ
      #53-1