IUI ลูกชายของฉัน

ตอนที่ 17 : กุ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 451 ครั้ง
    13 ม.ค. 63

ค่ำคืนแรกของพลอยเดือนที่ได้เข้ามาพักอาศัยภายในบ้านพักของตระกูล Medeazee Good มาดามอลิซได้ขอร้องให้พลอยเดือนกล่อมตาหนูให้มานอนกับตนที่ห้อง แทนที่จะให้ตาหนูนอนกับมี้ของเขา โดยให้เหตุผลว่า อีกสองวันมาดามก็จะกลับอิตาลีแล้ว จึงอยากจะนอนกอดตาหนูให้ชื่นใจก่อนกลับ ตาหนูก็ว่านอนสอนง่าย อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จก็รีบวิ่งเข้าห้องของมาดามรอฟังนิทานก่อนนอนจากแกรนมาทันที ส่วนพลอยเดือนก็ได้ลงมาชั้นล่างเพื่อมาหายาแก้ปวดมานวดข้อมือที่แดงเป่ง

ณ ห้องโถง ภายในตัวบ้านที่เปิดไฟสว่างวาบอย่างกับตอนกลางวัน สีของเฟอร์นิเจอร์ที่ดูสะอาดตาเมื่อกระทบแสงไฟสีขาว พลอยเดือนได้หยิบเจลแก้ช้ำมานั่งทาให้กับตัวเองที่โซฟา

"ยัยเดือนนะยัยเดือน ซวยชะมัดเลย ทำไมฉันต้องมาเจอเด็กอย่างหมอนั่นด้วยเนี่ย" พลอยเดือนพูดออกเสียงเบาๆบ่นๆให้กับวันนี้ไปเรื่อย โดยไม่ทันรู้ตัวว่ามีร่างหนา ดวงตาสีครามน้ำทะเลจ้องมองเธออยู่ด้านหลัง

"โอ้ยยย บีบมาได้ แรงคนรึแรงควาย แขนเกือบหักแน๊ะ"

"บ่นเบาๆหน่อย กลัวฉันไม่ได้ยินรึไง" เสียงทุ้มอันคุ้นหูได้ดังขึ้น เพราะเขาทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

"............" พลอยเดือนหันหน้าไปมองเจ้าของเสียงที่ตอนนี้กำลังยืนมองเธอจากด้านหลัง ดวงตากลมโตสีดำสนิทของพลอยเดือนจ้องมองมาที่เอริค มันทำให้ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีของเอริคหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว ก่อนที่จะรู้ตัวและละสายตาจากร่างบาง

"หึ อ่อนแอ ไม่ได้บีบแรงขนาดนั้นสักหน่อย" เอริคพูดขึ้นเมื่อมองไปที่ข้อมือขาว ซึ่งตอนนี้มีรอยนิ้วมือสีแดงห้านิ้วประทับอยู่

"ขอโทษด้วยนะคะที่อ่อนแอ" เมื่อจบประโยคพลอยเดือนก็หันมาสนใจแผลที่แขนของเธอต่อ ก่อนที่บุคคลเอาแต่ใจจะแย่งหลอดยาจากมือของเธอแล้วทำทีมานั่งอยู่ข้างๆ

"มา เดี๋ยวฉันทาให้" เอริคเอ่ยพร้อมกับจับข้อมือของพลอยเดือน แต่พลอยเดือนกลับชักมือออก เพราะเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทาเองได้ ขอยาคืนด้วยค่ะคุณเอริค" พลอยเดือนแบมือเพื่อขอหลอดยาคืนจากเขา

"นี่ อย่าเรื่องมากได้มั้ย ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันทำดีกับเธอแบบนี้"

"คุณไม่จำเป็นต้องทำดีกับฉันหรอกคะ ฉันเข้าใจ ขอยาคืนนะคะ" พลอยเดือนส่งยิ้มหวาน พร้อมกับแบมือขอยาคืนอีกที

"เอามือมานี่ อย่าให้ฉันต้องอารมณ์เสีย และใช้กำลังกับเธออีก" จังหวะเสียงพูดเริ่มขึ้นๆลงๆเพราะเขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

"ที่คุณมาทำดีกับฉัน เพราะคุณรู้สึกผิดที่ทำฉันเจ็บ หรือว่ามาดามขอร้องมาล่ะค่ะ"

"มันเรื่องของฉัน" คำพูดแสนเย็นชาของเขามันทำให้พลอยเดือนขนลุกซู่ไปทั้งตัว จู่ๆเอริคก็กระชากแขนของเธอเข้ามาหาตัวทันที

"โอ้ยยยย คุณ เจ็บค่ะ" จากนั้นพลอยเดือนจึงยอมให้เอริคทายาให้ เขาเบามือกับเธอมากๆและคอยถามอยู่บ่อยๆว่าเจ็บรึเปล่า ช่วงเวลานี้ เขาดูสุภาพ อ่อนโยน ช่างแตกต่างจากเอริคเวอร์ชั่นเมื่อตอนกลางวัน ที่ดูน่ากลัว ไม่ฟังใคร หน้าตึงอยู่ตลอดเวลา แต่จะเห็นรอยยิ้มและความขี้เล่นของเขาก็แค่ตอนที่เขาอยู่กับมัมและตาหนูเท่านั้น

"เสร็จแล้ว ที่หลังก็อย่าดื้อ ทำตัวเป็นเด็กไปได้" เอริคพูดพร้อมกับหันไปปิดหลอดยาให้เรียบร้อย

"ขอบคุณค่ะ แต่ว่าาาาาาาา"

"แต่ว่าอะไร"

"คุณจะว่าฉันเป็นเด็กไม่ได้นะ ฉันอายุมากกว่าคุณ แถมมีลูกแล้วด้วย"

"เธอเนี่ยนะอายุมากกว่าฉัน ตลกแล้ว" จะว่าไป ประวัติที่ไปสืบมา อายุเท่าไหร่ว่ะ เอริคครุ่นคิดอยู่ในใจ

"เอ้า จริงๆ คุณนั่นแหละที่ทำตัวเป็นเด็ก อารมณ์โผงผาง ฉุนเฉียว ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง เจอฉันวันแรกก็เล่นฉันซะหนักเลย แถมคำพูดแต่ล่ะคำนะ โดยเฉพาะคำพูดที่บอกว่าจะพรากตาหนูไปจากฉัน คุณเอาสมองส่วนไหนคิดคะ" เมื่อได้ยินดังนั้น เอริคถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ฉันทำดีด้วยนิดๆหน่อยๆหาโอกาสว่าฉันใหญ่เลยนะ"

"รึไม่จริง"

"ไม่จริง "

"อืมมมมมมมมม ไม่จริงซะด้วย"

"....................."

"งั้นนนนน ฉันของตัวไปนอนก่อนนะ เพราะพรุ่งนี้คงต้องรบกับตาหนูแต่เช้า ฝันดีคะ"

"อืม" เอริคมองพลอยเดือนที่เดินขึ้นบันไดไปจนถึงปิดประตูห้อง "หึ เธอนี่มันน่าสนใจดีนิ ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีใครว่าฉันตรงๆแบบนั้นหรอก คงจะมีแต่เลียแข้งเลียขา หลังผลประโยชน์จากฉันทั้งนั้น" เอริคพูดออกมาเบาๆก่อนที่จะเอนตัวลงนอนบนโซฟาตัวเดิม


 

..................................................................

เช้าวันใหม่

GRUOP LINE

#ไม่เลี้ยง หารเท่านั้น(4)

บัว : "เดือน เป็นไงบ้าง"

พริตตี้ : "นั่นสิ ไม่เห็นติดต่อมาเลย"

ภูตะวัน : "ให้พี่ไปรับมั้ยครับ ส่งโลเคชั่นมาเลย"

พลอยเดือน : "ไม่เป็นไรค่ะ มาดามใจดีกับตาหนูมากๆ แถมยังใจดีกับเดือนด้วย"

พริตตี้ : "ฉันไม่เชื่อหรอก สองแม่ลูกนั่น สายตาน่ากลัวจะตาย"

พลอยเดือน : "เจ้อ่ะ คิดมาก เขาออกจะใจดีขนาดนั้น"

ภูตะวัน : "เดือนไม่เป็นไรจริงๆใช่มั้ย พี่เป็นห่วงเรานะ เมื่อไหร่จะกลับมา"

บัว : "นั่นสิ เมื่ไหร่จะกลับ พอดีฉันมีธุระที่เชียงใหม่อ่ะแก"

พลอยเดือน : "ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะพี่ภู เดือนสบายดีคะ @บัว มีอบรมเมล็ดกาแฟอีกแล้วหรอ"

บัว : "เปล่า ไปหาลัวผู 555"

พลอยเดือน : "ขออนุญาตเกลียดเพื่อนค่ะ 555"

พริตตี้ : "ฉันก็ต้องกลับไปปั่นโปรเจคต่อ"

ภูตะวัน : "สำหรับเดือนพี่ว่างเสมอนะ มีอะไรก็ทักมาละ"

พลอยเดือน : "ขอบคุณค่ะพี่ภู แล้วก็ขอบใจทั้งสองคนด้วย ไม่ต้องเป็นห่วงเดือนนะ เดือนเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้ว"

พริตตี้ : "จร้ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ"

บัว : "ไม่เป็นไรครับเพื่อน แต่ฉันก็ต้องขอโทษแกอีกครั้งนะ ที่เป็นตนเหตุของเรื่องนี้"

พลอยเดือน : "ไม่เป็นไรหรอกแก เดือนไปก่อนนะคะทุกคน ตาหนูน่าจะลงมาแล้ว"

สิ้นสุดบทสนทนา พลอยเดือนก็รีบยกอาหารเช้ามาวางที่โต๊ะอาหารทันที เช้านี้พลอยเดือนเป็นคนลงมือทำอาหารเองเพราะว่าเมื่อคืนตาหนูบอกว่าอยากกินข้าวต้มกุ้งฝีมือของมี้ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของสองแสบดังขึ้นจากชั้นสองบวกกับเสียงหัวเราะคิกคักของแกรนมากับเอริคที่พูดหยอกล้อกันอย่างมีความสุข ก่อนที่จะมีเสียงดังลั่นประโคมขึ้นทันใด

เคมี : "มี้คาบบบบบบ หอมจังเลย"

ฟิสิกส์ : "ข้าวต้มกุ้ง ข้าวต้มกุ้ง"

พลอยเดือน : "ใช่แล้วครับ ขาวต้มกุ้งฝีมือมี้เอง มีแต่กุ้งตัวโตๆทั้งนั้นเลย" พลอยเดือนตะโกนตอบพร้อมกับหันหน้าไปมองตาหนูตาเสียงพูที่ลอยมาจากด้านหลัง

ภาพที่พลอยเดือนเห็นคือ ทั้งสี่คนเดินเข้ามาพร้อมกัน โดยที่มีเอริคอุ้มตาหนูไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ช่างเป็นภาพครอบครัวสุขสันต์ที่แสนมีความสุข ยิ้มแย้ม หัวเราะพูดคุยกันในยามเช้า บวกกับลักษณะท่าทางของทั้งสี่คนที่เหมือนกันอย่างน่าประหลาด ดวงตาสีเขียวมรกต เส้นผมสีบลอนด์เข้ม ผิวขาว มันเหมือนกับว่าเธอถูกแบ่งแยก เหมือนมาเป็นคนใช้ในบ้านของเขา ทั้งๆที่ความเป็นจริงเธอเป็นมี้ของตาหนูแท้ๆ เมื่อถึงโต๊ะกินข้าวเอริคก็วางตาหนูลง ตาหนูก็รีบวิ่งมาสวมกอดมี้ของเขาทันที พลอยเดือนรีบวิ่งหนีตาหนูที่วิ่งเข้ามากอด ทำให้ตาหนูวิ่งตามลัดซ้ายลัดขวากันพัลวัน

ฟิสิกส์ : "เย้ๆ จับมี้ได้แล้ว ฟิสิกส์เก่งมั้ยครับมี้"

เคมี : "นายไม่เก่งหรอก เราเก่งกว่า"

ฟิสิกส์ : "ทำไมนายถึงเก่งกว่าล่ะ เราจับมี้ได้ก่อนนะ"

เคมี : "ก็เราเป็นคนดักมี้ให้นายไง" พลอยเดือนยืนยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของทั้งสองที่เถียงกันไม่หยุด แต่ไม่ว่ายังไงพลอยเดือนก็สุดแสนคิดถึงเสียงของตาหนูที่ทะเลาะกันแบบนี้ที่สุดเลย

พลอยเดือน : "อืมมม งั้นมี้ขอตัดสินว่า ทั้งสองคนเก่งเท่ากันเลย ดีมั้ย"

ตาหนู : "ไม่ดีครับ มี้ต้องตัดสิ้นว่าใครเก่งกว่ากัน"

พลอยเดือน : "ถ้าเก่งเท่ากันได้กินกุ้ง ถ้าเก่งไม่เท่ากันกอนแค่ข้าว โอเอมั้ยครับ"

เคมี : "เก่งเท่ากันครับ เย้ๆ"

ฟิสิกส์ : "ฟิสิกส์ขอกุ้งตัวใหญ่เท่านี้เลยคาบบบ" ฟิสิกส์ทำท่าอ้าแขนกว้าง พร้อมโอบกอดมี้อีกที

สายตาสองคู่ได้จับจ้องไปที่เอริคที่ตอนนี้กำลังเอากุ้งตัวใหญ่ใส่ปาก แล้วยักคิ้วข้างหนึ่งใส่ตาหนูทันที

ตาหนู : "กุ้งของเรา" ทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่โต๊ะอาหาร แย่งกันปีนขึ้นไปนั่งบนตักของเอริค

เอริค : "โอ้ยยยยยย อะไรกันครับเนี่ย มานั่งแบบนี้แล้วอาจะกิยังไง"

เคมี : "มี้ยังทำได้เลย"

ฟิสิกส์ : "ใช่ๆ เราก็นั่งแบบนี้ มี้ยังป้อนเราได้เลย" ตอนนี้ในชามของเอริคเหลือกุ้งอยู่แค่ตัวเดียว

ฟิสิกส์ : "คุณอา ฟิสิกส์อยากกินกุ้วตัวนั้น"

เอริค : "ได้เลยครับ มะ เดี๋ยวอาตักให้" ไม่ทันที่ช้อนของเอริคจะถึงถ้วยข้าวต้มมือน้อยๆของเคมีก็ได้รั้งเอาไว้

เคมี : "เคมีก็อยากกินกุ้งตัวนั้นเหมือนกันครับ"

เอริค : "..................."

ฟิสิกส์ : "แต่เราขอคุณอาก่อนนาย เราต้องได้กิน"

เคมี : "ไม่ เราไม่ให้นายกิน เราจะกิน"

มาดามอลิซ : "งั้นเอาของมัมมั้ย มัมมีตั้ง 2 ตัวแหนะ" ตาหนูมองหน้ากันตาแข็ง

ฟิสิกส์ : "งั้นนายกินของแกรนมา 2 ตัว เราจะกินของคุณอา"

เคมี : "ไม่ เราจะกินของคุณอา" เคมีเริ่มฉุนหนักฝ่ามือน้อยๆของเคมีฟาดไปตรงกลางหัวของฟิสิกส์เสียงดัง

มาดามอลิซ : "คุณพระ ทำอะไรกันครับ คุยกันดีๆก็ได้" ฟิสิกส์ไม่รอช้า รีบสวนกลับทันที ทั้งหยิกทั้งข่วน

พลอยเดือน : "ตาหนูๆ ใจเย็นๆลูก" พลอยเดือนรีบวิ่งเข้ามาแยกสองแสบออกจากกัน ตอนนี้ไม่ใช่แค่สองแสบที่เจ็บตัว แต่รวมไปถึงคนที่ให้นั่งตักก็โดนลูกหลงไปด้วย

เอริค : "คุณ ทำอะไรสักอย่างสิ คุณเป็นแม่ของตาหนูนะ" พลอยเดือนทำหน้ายิ้มๆใส่เอริคที่คุมตาหนูไม่อยู่แล้ว "ยังจะมายิ้มอีก"

พลอยเดือน : "คุณก็ลุกสิ จะนั่งให้ตาหนูข่วนทำไมล่ะ" ทั้งสามคนช่วยกันแยกตาหนู เรื่องกุ้งได้จบลงโดยที่กุ้งตัวนั้นพลอยเดือนเป็นคนกินเอง สภาพเด็กสามคน เอริค ฟิสิกส์ เคมี ตอนนี้ดูไม่จืด รอยแดง รอยข่วน เต็มแขนเต็มหน้า โดยเฉพาะเอริค ที่มากเป็นพิเศษเพราะอยู่ตรงกลางระหว่างศึกชิงกุ้งในครั้งนี้


 

ครั้งนี้มาดามอลิซไม่ค่อยถูกใจสักเท่าไหร่ ตาหนูถูกดุ ลามมาถึงพลอยเดือนผู้เป็นแม่ด้วย แต่เป็นการดุแบบผู้ดีเอียงไปทางการสั่งสอนซะมากกว่า หลังจากถูกดุ ตาหนูก็มาขอโทษเอริคที่ทำตัวไม่น่ารัก และขอโทษแกรนมาที่ทำให้ข้าวเข้าไม่อร่อย ตาหนูง้อมาดามออดอ้อนจะมาดามหายโกรธกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง


 

พลอยเดือนยิ้มร่าให้กับความใจอ่อนของมาดามที่มีให้ตาหนู เพราะมาดามหายงอลเร็วมาก แค่ตาหนูเข้าไปกอดความไม่พอใจทั้งหลายก็ได้หายไปจนหมดสิ้น ตัดภาพมาที่เอริค ที่ตอนนี้หน้าสีแดงเป็นเส้นๆจากน้ำมือตาหนูจากศึกชิงกุ้ง

"มอง มอง มองอะไรคุณ ฝีมือลูกคุณนั่นแหละ"

"ฉันขอโทษแทนตาหนูด้วยนะคะ" พลอยเดือนหัวเราะให้กับร่างหนาที่สภาพดูไม่เหมือนเอริคที่เธอเคยรู้จัก

"ขนาดนี้แล้ว ขอโทษคงไม่พอ ไปหายามาทาให้ฉันเดี๋ยวนี้" เอริคจับไปที่ใบหน้าขาวของตัวเองแล้วเอ่ยขึ้นมาเบาๆว่า "โดนน้ำจะแสบมั้ยว่ะเนี่ย"


 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ตอนที่ 17 แล้ว เย้ๆๆๆ กว่าจะมาถึงตอนนี้ 555 พลอยเดือนก็แสนดี ตาหนูก็จอมแสบ แกรนมาก็น่ารัก แถมพ่อ ไม่ใช่ๆ อาเอริคก็ใจดี ครอบบครัวสุขสันต์ชัดๆเลย ว่ามั้ย

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 451 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. #52 Npff (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 06:11
    ดีจังพระเอกอายุน้อยกว่า
    #52
    1
    • #52-1 FocusPoint(จากตอนที่ 17)
      14 มกราคม 2563 / 16:34
      พลอยเดือนกินเด็กสินะ555
      #52-1
  2. #51 Tato Aung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 04:51
    สองแสบแสบจริงๆ
    #51
    1
    • #51-1 FocusPoint(จากตอนที่ 17)
      14 มกราคม 2563 / 16:34
      ถ้าได้เป็นลูกคงปวดหัวน่าดู555
      #51-1
  3. #50 malatee2499 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 00:10
    เค้ารอตัวทุกวันเลยน๊าาาาา
    #50
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #50-2 FocusPoint(จากตอนที่ 17)
      14 มกราคม 2563 / 16:33
      เค้าก็จะตั้งใจเขียนเพื่อตะเร๊กกกนะ
      #50-2