IUI ลูกชายของฉัน

ตอนที่ 10 : กลับไทย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 485 ครั้ง
    5 ม.ค. 63

ณ อิตาลี

บนพื้นที่ส่วนตัวราว 1000 ไร่ กับบ้านหลังใหญ่ตรงใจกลาง เป็นบ้านหลังหลักของตระกูล MEDEAZEE GOOD มีแม่น้ำไหลผ่าน บรรยากาศเย็นสบาย และตัวบ้านอยู่ห่างไกลจากถนนสายหลักหลายสิบกิโลเมตร

"มาดามอลิส ชามาแล้วค่ะ" เสียงสาวใช้ผมทองได้เอาชา พร้อมอาหารว่างมาเสิร์ฟให้กับผู้เป็นนาย ที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่สวนจำลองดอกไม้เขตร้อนหลังบ้าน

"อืม วางไว้ตรงนั้นแหละ วันนี้เอริคกลับบ้านมั้ย" มาดามอลิซกล่าวขึ้น

"คุณเอริคถึงบ้านแล้วค่ะ พึ่งเดินขึ้นไปบนห้องเมื่อครู่" สาวใช่ตอบคำถามของมาดามอลิซที่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายใจ

"อ้าว กลับมาแล้วงั้นหรอ ไปตามลูกชายฉันมาหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขานิดหน่อย"

"จะดีหรอคะ คุณเอริคจะไม่ฆ่าดิฉันใช่มั้ยคะ"

"หล่อนจะยอมเสี่ยงถูกฆ่า หรือว่าจะให้ฉันไล่ออก เลือกเอา"

"ไปแล้วค่ะ ไปแล้วค่ะ อย่าพึ่งไล่ออกนะคะมาดาม" สาวใช้รีบวิ่งออกไปตามเอริคทันที แต่ไม่ทันที่สาวใช้จะขึ้นบันได เอริคก็ได้เดินลงมาชั้นล่างพอดี พร้อมกับควงกุญแจรถคัดหรู

"คุณเอริคค่ะ" สาวใช่รีบวิ่งไปบอกเอริคทันทีก่อนที่เขาจะออกจากบ้านไปเสียก่อน "มาดามเรียกพบค่ะ" เมื่อได้ยินดังนั้น บุคคลหน้าหล่อที่กำลังอารมณ์ดี เปลี่ยนเป็นสีหน้าเบื่อหน่ายเพราะไม่อยากสนทนาเรื่องเดิมๆกับผู้เป็นแม่

"ฉันไม่ไป ฝากบอกมัมด้วย ว่าฉันไม่ว่าง" เอริคทำท่าจะเดินออกไป โดยไม่คิดที่จะเสวนากับสาวใช้ต่อ

"แต่คุณเอริคต้องไปค่ะ นะคะ ดิฉันขอร้อง มาดามอยู่ที่สวนจำลองค่ะ" เอริคถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่พูดอะไร แล้วเดินไปที่สวนจำลองอย่างทะมัดทะแมง

"มัม"

"อ้าว มาแล้วหรอลูก นั่งก่อนๆ" เอริคเดินไปนั่งข้างๆผู้เป็นแม่ ขาไขว่ห้าง มือท้าวคาง แขนตั้งโต๊ะ

"มัมมีอะไรก็รีบๆพูดมาครับ ผมจะรีบไปฮาซาโล"

"ไปทำไม โปรเจคมันพึ่งจะเริ่มเองไม่ใช่หรอ"

"ผมก็ต้องไปตรวจดูความเรียบร้อยหน่อย ไอ้พวกไม่เห็นด้วยมันเยอะ แถมพวกที่อยากได้ที่ตรงนั้นก็เยอะเหมือนกัน"

"อยู่กับมัม พักเรื่องงานไว้ก่อน ok มั้ย"

"ได้ครับ"

"แล้วหนูซอล..."

"ถ้ามัมจะพูดถึงผู้หญิงที่มัมหามาให้ละก็ ลูกชายคนนี้คงไม่ว่างนั่งคุย ขอตัวก่อนนะมัม"

"ok ok เอริค มัมไม่พูดถึงแล้ว แต่อย่าหาว่ามัม อย่างนั้น อย่างนี้ เลยนะ เรื่องอดีตอย่ายึดติดมันมากเลยนะลูก เริ่มใหม่กับใครสักคนได้แล้วนะ"

"พอแล้วมัม" เอริคทำท่าจะลุกออกไปเพราะไม่อยากสนทนาเรื่องนี้ต่อแล้ว สายตาสีเขียวมรกตของมารดาได้จับจ้องไปที่ลูกชายของตนขณะที่มือทั้งสองข้างจับมือยื้อลูกชายไว้ ไม่เคยลืมเรื่องนั้นเลยสินะ มาดามอลิซคิดอยู่ในใจ ก่อนที่จะเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น เพื่อให้เอริคใจเย็นลง

"หน้าร้อนนี้ มัมจะไปเที่ยวไทย ไปกับมัมมั้ย"

"ผมไม่ไปครับ เดี๋ยวผมเตรียมคนไปคอยดูแลมัมที่นู่นแล้วกัน"

"ไม่ มัมจะไปเที่ยวคนเดียว" เอริคชักสีหน้าตาแข็งใส่ผู้เป็นแม่อย่างช่วยไม่ได้ เพราะตระกูลของเขาทำงานในรูปแบบที่ชีวิตเป็นตายเท่ากันอยู่ตลอดเวลา

"มัม มัมก็รู้ว่ามันอันตราย ถ้าจะไป ผมจะเตรียมคนไว้ให้"

"มัมไม่ต้องการ มัมดูแลตัวเองได้ไม่ต้องเป็นห่วง" ยิ่งมัมของตัวเองยืนกรานจะไปโดยปราศจากคนติดตาม เอริคยิ่งทำอะไรไม่ได้ เพราะความเอาแต่ใจไม่มีใครยืนหนึ่งเท่ามัมของเขาอีกแล้ว "แล้วก็หยุดความคิดที่จะให้คนติดตามมันไปแบบเงียบๆด้วยนะ ถ้ามาลับๆล่อๆให้มัมสงสัยละก็ มัมยิงไส้แตกแน่" มาดามอลิซพูดักความคิดของลูกชายเอาไว้ก่อน

"'ช่วยไม่ได้ งั้นผมจะไปไทยกับมัมด้วย"


 

ณ ประเทศไทย

แสงอาทิตย์สาดส่องดั่งนรกภูมิก็ไม่ปาน สามคนแม่ลูกได้ออกจากคอนโด เพื่อไปเดินเล่น ชอปปิ้ง ที่ห้างดังเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

"ตาหนู นั่งดีๆนะครับ เดี๋ยววันนี้มี้จะพาเราสองคนไปเที่ยวห้างงงงงงงงงงง ดีใจมั้ยครับ"

"ไม่เห็นน่าตื่นเต้นเลยคาบบบ เราสองคนเคยไปแล้ว" คำพูดเคมีทำให้พลอยเดือนแสนจุกจัดๆในช่องท้อง

"แต่ฟิสิกส์ตื่นเต้นนะครับ เพราะฟิสิกส์อยากกินบิงซู เย้ๆๆ บิงซูๆๆ" แต่ยังดีที่อย่างน้อยๆก็มีฟิสิกส์คนหนึ่งแหละที่อยากไป พลอยเดือนยิ้มร่าก่อนที่จะหันไปมองเคมีที่กำลังมองฟิสิกส์ด้วยสายตาแปลกๆ

"ฟิสิกส์ รอมี้แป๊บนึงนะลูก เดี๋ยวมี้พาเคมีขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องก่อน แล้วเราไปกินบิงซูกันสองคนดีมั้ย" พลอยเดือนยิ้มติดตลกให้กับฟิสิกส์ที่กำลังทำท่าดีใจว่าจะได้ไปกินบิงซูแล้ว แต่เคมีที่นั่งอยู่ในรถข้างๆฟิสิกส์ที่เบาะข้างหลังคนขับ กลับไม่พูดไม่จา เงียบผิดปกติพลอยเดือนจึงหันไปมองลูกชายคนนี้สักหน่อย

"เคมี เป็นอะไรลูก โอ๋ๆๆ มี้ขอโทษษษคาบบบบบบ มี้แค่ล่อเล่นเอง ใครจะทิ้งให้ลูกหน้าตาน่ารักแบบนี้อยู้ห้องคนเดียว เคมี จุ๊ๆๆๆๆๆ ฟิสิกส์ปลอบเคมีหน่อยสิลูก" ภาพที่เห็นคือ เคมีนั่งหน้าบู้บี้ มือกอดอก ดวงตาสีเขียวมรกตฉ่ำไปด้วยน้ำใสๆที่พร้อมไหลออกมาอาบแก้มขาว ยิ่งได้ยินคำทันทานของผู้เป็นแม่ ยิ่งทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหนออกมาง่ายขึ้น

"โอ๋ๆ เคมี เราโอ๋เคมีนะ เดียวเราแบ่งบิงซูให้" ฟิสิกส์เข้าไปกอดเคมีไว้แน่น พร้อมกับคำปลอบใจแบบเด็กๆ "หยุดร้องไห้นะ โอ๋ๆ ถ้าไม่หยุดเราจะร้องแล้วนะ........." ฟิสิกส์เริ่มเสียงสั่น เพราะเห็นเคมีร้องไห้น้ำตาไหลไม่หยุด แต่กลั้นเสียงไว้ไม่ให้เร็ดรอดออกมา จนตัวสั่นเทาไปหมด

"โอ๋ๆเป็นอะไรไปครับ ไหนเล่าให้มี้ฟังสิ" พลอยเดือนเริ่มใจไม่ดีเมื่อเห็นลูกชายร้องไห้หนัก

"ก็ มี้ ไม่สนใจเคมีเลยอ่ะ ฮือออฮือออ มี้จะเลี้ยงบิงซูแค่ฟิสิกส์คนเดียว" เคมีสะอื้นไห้ อธิบายความรู้สึกน้อยใจให้มี้ฟัง

"โอ๋ มี้ขอโทษคาบบบบ มี้แค่ล้อเล่นเอง เอางี้มั้ย ถ้าหยุดร้องไห้ เดี๋ยวมี้สังบิงซูให้ 2 ถ้วยเลยยยยย ดีมั้ยครับ"

"............" เคมียังสะอื้นอยู่

"ดีคาบบบบบ ของฟิสิกส์ขอหน้าสตรอเบอรี่ครับ เย้ๆ"

"ช็อกโกแลต" เคมีพูดขึ้นเบาและหันหน้าออกไปทางกระจกรถ เพื่อแสดงให้มี้เห็นว่าเขายังงอลอยู่ แต่ฟิสิกส์กลับขยับตัวเข้าไปใกล้ๆแล้วกอดแฝดของตัวเองไว้แน่น "หยุดร้องไห้นะ โอ๋ๆ"

"งั้นไปเที่ยวห้างกันเลยยยยยยยยยยยยย"


 

ร้านกาแฟ บัว&เดือน

"นี่เธอ ชื่อว่าอะไรนะ" บัวเรียกหาบาริสต้าคนใหม่ที่พึ่งเข้ามาทำงานที่ร้าน

"ทัชครับพี่พลอยเดือน" ทัชเป็นผู้ชายตัวเล็ก ย้อมผมสีเงิน หน้าตาดี ยิ้มเก่ง

"พลอยเดือนบ้านแกสิ ไล่ออกเลยดีมั้ยเนี่ย"

"อ ออ ขอโทษครับพี่........."

"บัว"

"ออ พี่บัว มีอะไรรึเปล่าครับ"

"เห็นกรมั้ย เขามาทำงานรึเปล่า"

"เขาลาออกไปแล้วนะพี่ เห็นว่าได้งานผู้จัดการโรงแรมที่เชียงใหม่ "

"ไอ้เตี้ยเอ๊ย ไหนบอกว่าให้เวลาอาทิตย์หนึ่งไงว่ะ"

"อะไรหนึ่งอาทิตย์พี่" ตอนนี้ในหัวของบัวขาวโพลนไปหมด ภายในใจรู้แค่ว่าต้องไปหาเขาให้ทัน เธอจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด

"ฉันต้องไปสนามบิน ใช่ ฉันต้องไปสนามบิน" บัวพึมพำเบาๆก่อนที่จะรีบบึ่งออกจากร้านทันที

"สนามบิน สนามบิน เอ๊ย!! พี่บัว ไอ้พี่กรมันกลับรถทัวร์เว่ยพี่" ดูเหมือนเสียงของทัชจะตะโกนไปไม่ถึงบัวที่ตอนนี้ได้ขับรถออกไปแล้ว


 

ร้านบิงซู

"มาแล้วววว บิงซูของสองหนุ่มสุดฮอต"

"ขอบคุณคาบบบบบ" ตัวหนูเอ่ยคำขอบคุณพร้อมกัน

"เต็มที่ไปเลย วันนี้มี้จะไม่ห้าม อยากกินอะไรกินให้อิ่มไปเลยยยยยย" ดูเหมือนตาหนูจะไม่สนใจคำพูดของพลอยเดือนเสียแล้ว เพราะตอนนี้กำลังพากันตื่นตาตื่นใจกับบิงซูที่วางอยู่ตรงหน้า

ไลน์

...sticker say hi... เมื่อเสียงโทรศัพท์ดัง พลอยเดือนจึงหยิบขึ้นมาดู พร้อมกับทำสีหน้าสงสัยว่า ใคร จนกะทั่งกดเข้าไปอ่านแล้วพบว่า เขาคนนั้นคือพี่ ภูตะวัน รุ่นพี่ที่มหาลัยสมัยที่ยังเรียนไม่จบ

พลอยเดือน ...ขอโทษนะคะพี่...

...พอดียุ่งๆ เลยพึ่งได้อ่าน...

ภูตะวัน ...ไม่เป็นไรครับ...

...จำพี่ได้มั้ย...

พลอยเดือน ...จำได้สิคะ พี่ภู...

...สบายดีมั้ยค่ะ...

ภูตะวัน ...สบายดีครับ...

...อีกสองอาทิตย์เดือนกับบัวว่างมั้ย

พลอยเดือน ...ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...

...พี่มีอะไรรึเปล่า...

ภูตะวัน ...พอดี พี่จะชวนไปงานเปิดตัวรีสอร์ทของพี่ที่หัวหินอ่ะ...

...พอจะว่างมากันมั้ย...

...พี่จะได้ล็อกห้องไว้รอ...

พลอยเดือน ...ขอปรึกษาบัวก่อนนะคะพี่...

...เดี๋ยวเดือนทักไปบอกอีกที...

ภูตะวัน ...โอเคครับ อย่าลืมทักมานะ...

...พี่รออยู่...

พลอยเดือน ...ok ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ชวน...

พลอยเดือนละสายตาจากโทรศัพท์แล้วเหลือบตาขึ้นไปมองตาหนูที่ตอนนี้สภาพเหมือนไปสงครามบิงซูมา ซอสช็อกโกแลต สตรอเบอรี่เลอะหน้า เลอะตัวไปหมด พลอยเดือนถึงขั้นเอามือกุมขมับและถอนหายใจกันเลยทีเดียว

คงไม่ต้องเดินช๊อปปงช๊อปปี้งกันแล้ว กลับคอนโดเลยแล้วกัน

 

 

...................................................................................

ตอนนี้สมองตัน555 ขออนุญาตไปตี้ปีใหม่เด้อ เย้ๆๆๆ สวัสดีปีใหม่นะครับ ตาหนูตะเร้กกกกกตะน้อยยยยย ทั้งหลาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 485 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. #96 TasaneePim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 15:38
    แม่บ้านไหนเค้าแกล้งลูกตัวเอง เพิ่งเคยเห็น
    #96
    3
    • #96-2 รินฬายญ์(จากตอนที่ 10)
      3 เมษายน 2563 / 09:55
      แม่เราก็ชอบแกล้งแบบนี้นะ55555
      #96-2
    • 19 เมษายน 2564 / 19:24
      แม่บ้านเราด้วยล้มแล้วซ้ำเติทไม่โอ๋เหมือนบ้านอื่นเลย55😅
      #96-3
  2. #11 Npff (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 14:56
    รอพบพ่อออ
    #11
    1
    • #11-1 FocusPoint(จากตอนที่ 10)
      1 มกราคม 2563 / 18:49
      เอ็นดูวววว
      #11-1
  3. #8 เสี่ยวซิง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 07:56
    เปิดตัวรีสอร์ตนี่เปิดตัวตาหนูด้วยรึป่าวเนี่ย55555
    #8
    1
    • #8-1 FocusPoint(จากตอนที่ 10)
      31 ธันวาคม 2562 / 13:26
      ต้องลุ้นแล้วแหละ555
      #8-1