Emperor of the Immortal God

ตอนที่ 56 : ขับไล่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

ทันทีที่เขมิกามาถึงบ้าน เธอรีบลงจากรถ สิ่งแรกที่เธอสังเกตเห็นคือประตูไม้สักด้านหน้าทางเข้าตัวคฤหาสน์พังทลายไม่มีชิ้นดี เมื่อเดินขึ้นบันไดจะเข้ามาในตัวบ้านก็พบกับรอยเลือดในจุดต่าง ๆ

 

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

 

เขมิกาเดินเข้าไปในตัวบ้าน เลี้ยวไปในห้องรับแรกด้วยความเคยชิน เห็นไตรภพกำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ จึงเข้าไปทักทาย

 

“เกิดอะไรขึ้นในบ้าน นายเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม ?”

 

“ผิดปกติ ? ก็ไม่นะ มีอะไรหรอ”

 

ไตรภพตีหน้าซื่อ แสร้งทำเป็นถามหญิงสาว หลังจากที่เขาจัดการความวุ่นวายเสร็จ เขาก็นั่งหาข้อมูลเกี่ยวกับการทำธุรกิจต่าง ๆ โดยเฉพาะตลาดยาและไวน์

 

“เดี๋ยวฉันมานะ”

 

เขมิกาไม่ได้สนใจไตรภพมากนัก สิ่งแรกที่เธอนึกถึงคือพ่อของเธอ เขมิการีบเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนใหญ่ห้องหนึ่งซึ่งในห้องกว้างขวางเป็นอย่างมาก เปิดเข้ามาเป็นห้องรับแขก ด้านซ้ายเป็นห้องน้ำ ส่วนด้านขวาเป็นห้องนอน

 

“พ่อคะ”

 

ภาพในห้องนอนใหญ่บนเตียงไม้สักที่สั่งทำพิเศษออกแบบในลักษณะของเตียงไฟฟ้า เห็นร่างชายผอมแห้ง ใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนอมโรค นอนหลับสนิทใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่ เขมิการีบเดินไปดูที่เครื่องวัดชีพจร

 

“ก็ปกตินิ แล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างของมีนาได้เดินเข้ามา ตอนนี้เธอเริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว เมื่อเห็นเขมิกาอยู่ในห้องเธอจึงรีบปรี่เข้าไปหา

 

“เกิดอะไรขึ้นมีนา เล่าให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้”

 

มีนาตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขมิกาฟัง หญิงสาวรับฟังด้วยสีหน้าหลากหลาย ทั้งตื่นเต้น ตกใจ แตกตื่น จนกระทั่งมีนาได้เล่าจบ

 

“เป็นไปได้ยังไง เขานี่นะสามารถจัดการพี่มกราได้ แถมยังสยบหน่วยรักษาความปลอดภัยอีกสิบคน เธอไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม ?”

 

“ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ พี่เขมสามารถดูกล้องวงจรปิดหน้าบ้านได้”

 

มีนายื่นโทรศัพท์มือถือให้เขมิกาดู เมื่อเธอดูจบ เขมิกาเผลอปล่อยโทรศัพท์ตกพื้น รีบเดินออกจากห้องลงไปข้างล่างทันที

 

“ไตรภพ นี่มันอะไรกัน นายทำร้ายคนของฉันทำไม”

 

จริงอยู่ที่เขมิกาค่อนข้างจะทึ่งในฝีมือการต่อสู้ของไตรภพ แต่อีกใจหนึ่งของเธอก็โกรธไตรภพมาก ๆ ที่ทำร้ายคนของเธอ โดยเฉพาะมกราและมีนาที่เปรียบเสมือนญาติแท้ ๆ ของเธอ ซึ่งโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ

 

 

“ทำร้าย ทำไมเธอไม่ไปถามคนของเธอเองหละ”

 

“ฉันถามนายดี ๆ ช่วยตอบฉันด้วย นายยังมีศักดิ์ศรีพอรึเปล่าถึงทำร้ายมีนาแบบนั้น เธอเป็นผู้หญิงนะ”

 

เขมิกาไม่ได้เปิดเสียงในโทรศัพท์มือถือ เนื่องจากเธอตั้งสั่นอยู่จากการประชุมด่วนที่บริษัทในตอนเช้า ทำให้เขมิการับรู้ว่าในคลิปมีการพูดคุยอะไรกัน สิ่งที่เธอรับไม่ได้คือไตรภพทำร้ายมีนาที่เป็นเหมือนน้องสาวของเธอ

 

“เฮอะ ธุระของฉันไม่ใช่เรื่องนี้ ? พ่อเธออยู่ไหน จะได้จัดการให้เสร็จ ฉันจะได้กลับบ้านสักที“

 

ไตรภพตอบเสียงนิ่ง เรื่องราววุ่นวายแบบนี้เขาเองไม่ได้ใส่ใจ จุดประสงค์ของเขาคือรักษาพ่อของเขมิกาเพื่อแลกเปลี่ยนกับโสมหิมะเท่านั้น

 

“มันจะมากเกินไปรึเปล่า ถ้านายไม่ตอบก็เชิญกลับบ้านไปได้เลย”

 

เขมิกาตอนนี้ อารมณ์ของเธอถึงจุดเดือดแล้ว ความคิดที่จะลองให้ไตรภพมารักษาพ่อของเธอถูกลบเลือนไปชั่วขณะ นิสัยอารมณ์ร้อนดั้งเดิมของเธอเริ่มแสดงออกมาอีกครั้ง

 

ไตรภพไม่ได้ตอบเขมิกา เขาได้แผ่พลังลมปราณเพื่อสำรวจในบ้านหลังนี้ พลังลมปราณลักษณ์มังกรสีม่วงปกคลุมไปทั่วบริเวณ โดยผู้ที่ไม่ใช่ผู้บ่มเพาะไม่อาจจะมองเห็นได้

 

‘รังสีกร่อนวิญญาณรุนแรงมาก’

 

ไตรภพสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีกร่อนวิญญาณอยู่บนชั้นสอง เขารู้จักพิษชนิดนี้ดี ‘พิษกร่อนวิญญาณ’ เป็นพิษระดับต่ำ จะทำให้ผู้ถูกพิษนอนไม่ได้สติ ตัวของพิษจะเข้ากัดกร่อนภายในร่างกายเรื่อย ๆ จนกระทั่งอวัยวะภายในแหลกสลายทั้งหมด จากนั้นจะเสียชีวิตลงทันที

 

ที่พิษกร่อนวิญญาณนี้ถูกจัดเป็นพิษลำดับต่ำเพราะแม้แต่ผู้บ่มเพาะขั้นเริ่มต้น (ชนชั้นสีม่วง) ก็สามารถสัมผัสถึงรังสีจากตัวผู้ถูกพิษได้ทันทีที่สัมผัส ต่างจากพิษระดับกลาง หรือ สูง ที่จะแฝงในร่างกายได้แนบเนียนกว่าจนไม่อาจจะรู้ได้ว่าถูกพิษ

 

“ฉันถามนายอยู่ ว่าทำไมนายต้องทำร้ายคนของฉันด้วย!”

 

เขมิกาตวาดใส่หน้าของไตรภพ ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งจากภวังค์ สายตาของไตรภพและเขมิกาสบตากัน เหมือนจะมองทะลุเข้าไปในนัยน์ตาอีกฝ่าย

 

“ทำไมไม่ถามคนของเธอเอง มาถามอะไรฉัน ในเมื่อเธอตัดสินฉันไปแล้ว ต่อให้ฉันอธิบายอะไรไปเธอก็ไม่เชื่ออยู่ดี”

 

“ได้ งั้นเชิญนายกลับไปเลย ส่วนเงิน ฉันจะโอนไปที่เลขบัญชีนายเดี๋ยวนี้”

 

เขมิกาเดินไปเปิดประตูห้อง ก่อนที่จะเชิญไตรภพให้ออกไป ไตรภพได้แต่ถอนหายใจเธออกไปนอกห้อง หันหลังกลับมาเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ชะงักไป

 

“ฉันไล่นายแล้ว ทำไมยังไม่ไปอีก โอย”

 

ขณะที่เขมิกากำลังจะไล่ไตรภพออกไป จู่ ๆ ชายหนุ่มได้อ้อมมาด้านหลังเธอ ผลักเธอเบา ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเซไปชนขอบประตูได้

 

“นอกจากนายจะทำร้ายน้องฉันแล้ว นายยังกล้าทำร้ายฉันที่เป็นผู้หญิงอีก”

 

“พ่อของเธอเจอพิษร้ายแรงมาก ไม่อาจจะรักษาได้ด้วยการแพทย์แบบปกติ ในสามวันพ่อเธอจะเริ่มหายใจติดขัด อีกห้าวันอวัยวะภายในจะล้มเหลวทั้งหมด และวันที่เจ็ดจะเสียชีวิตทันที”

 

“ปากเสีย ออกไปเดี๋ยวนี้!!”

 

ไตรภพไม่ได้แก้ตัวอะไรเดินออกจากห้องนอนลงไปด้านล่าง เมื่อมองซ้ายขวาไม่เห็นใครแล้วจึงใช้วิชาตัวเบาทะยานร่างออกจากคฤหาสน์ของเขมิกา

 

ทางด้านเขมิกาหลังจากที่เธอไล่ไตรภพออกไปแล้ว เธอนั่งลงบนโซฟาที่ห้องรับแขกชั้นหนึ่ง ห้องดูจะคับแคบไปถนัดตา จากการที่มีคนนั่งและยืนอยู่กว่าสิบคน

 

“ไหนบอกฉันมาสิว่ามันเรื่องอะไรกัน”

 

มกราสบตากับเขมิกา จริง ๆ แล้วแม้เขาจะเติบโตมาพร้อมกันกับหญิงสาว แต่ด้วยฐานะที่ต่างกันราวกับฟ้ากับดิน เขามักจะระลึกไว้เสมอว่าไม่อาจเอื้อมทำให้เขมิกาต้องมัวหมอง หากถามว่ามกราและมีนามาอยู่ที่บ้านเขมิกาได้อย่างไร ต้องย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อน

 

มกราและมีนาเติบโตที่บ้านเด็กกำพร้า แถวอำเภออมก๋อย ซึ่งทุระกันดารมาก แม้จะอยู่ในบ้านเด็กกำพร้าแต่ก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก ต้องอดมื้อกินมื้อเนื่องจบงบประมาณไม่เพียงพอ จนกระทั่งพ่อของเขมิกา ชื่อว่า ‘ชัชชาติ’ ได้พาครอบครัวรวมทั้งเขมิกามาทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้า

 

เขาและน้องสาวได้แต่มองเขมิกาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา เด็กคนนั้นช่างมีทุกอย่างที่สมบูรณ์ ทั้งรูปลักษณ์ ฐานะทางบ้าน เสื้อผ้าหน้าผม ในเวลานั้นที่พวกเขากำลังกินอาหารมื้อที่เรียกได้ว่าดีที่สุดในชีวิต ชัชชาติได้ถูกมือปืนบุกเข้ามายิงถึงบ้านเด็กกำพร้า

 

มกราซึ่งอยู่ใกล้กับชัชชาติที่สุด ตัดสินใจเอาตัวเข้าขวางกระสุน จนกระสุนฝังที่หัวไหล่ด้านขวาของเขา ก่อนที่โจรคนนั้นจะถูกควบคุมตัวไว้ได้

 

ชัชชาติรีบพามกราไปโรงพยาบาล หลังจากรักษาจนหายดีแล้ว เขาได้เอ่ยปากขอมกราและมีนาไปเลี้ยงดูที่บ้าน ในฐานะลูกหลานคนหนึ่ง ทั้งยังบริจาคเงินให้กับบ้านเด็กกำพร้าถึงห้าล้านบาท

 

ชีวิตของมกราและมีนาเปลี่ยนไปจากหลังมือเป็นหน้ามือ ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ พวกเขาได้รับการศึกษาที่ดี สภาพแวดล้อมเดียวกันกับเขมิกา ทำให้ทั้งสามคนเติบโตมาพร้อมกัน โดยมกราและมีนามักจะเรียกชัชชาติว่า ‘ลุง’ อยู่เสมอ เพราะพวกเขาไม่กล้าที่จะตีตนเท่าเขมิกา แม้ชัชชาติจะให้พวกเขาเรียกว่า ‘พ่อ’ ก็ตามที

 

จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อน จู่ ๆ ชัชชาติก็ล้มป่วยลงคล้ายเป็นอัมพาตโดยไม่ทราบสาเหตุ แม้จะเชิญหมอทั่วสารทิศมาก็ไม่สามารถที่จะรักษาได้ ธุรกิจทุกอย่างของชัชชาติถูกส่งต่อมายังเขมิกาที่พึ่งจะเรียนจบอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

มกราและมีนาอุทิศทั้งชีวิตเพื่อช่วยเขมิกาต่อสู้กับมรสุมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต โดยการเป็นมือขวาและมือซ้ายในการดำเนินการต่าง ๆ ทั้งเรื่องธุรกิจและการเมือง

 

การเมือง…ใช่แล้ว ชัชชาติ คือ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดเชียงใหม่ หลังจากที่ถูกศาลสั่งให้กลายเป็นบุคคลไร้ความสามารถ ตำแหน่งก็ได้ว่างลง เขมิกาจึงอาสาที่จะลงสมัครรับเลือกต้องแทนผู้เป็นพ่อ สานความฝันที่ชัชชาติได้อุทิศตัวเพื่อประชาชนมาทั้งชีวิต

 

“พี่มกรา ทำไมพี่ไม่พูดหละ”

 

เขมิกาหันไปหามกรา ผู้ที่เธอนับถือเสมือนเป็นพี่ชายคนหนึ่ง เธอเองไม่รู้สึกว่ามกราและมีนาเป็นแค่ลูกน้องเธอเลย แต่เปรียบเสมือนญาติคนหนึ่งที่เป็นทั้งพี่ชายและน้องสาวเธอมากกว่า ยิ่งในสถานการณ์ตอนนี้ที่เธอไม่รู้จะไปพึ่งใครอีกต่างหาก

 

“พี่เขมคะ คือว่า…”

 

“นี่จะไม่มีใครบอกฉันได้สักคนสินะ ได้ เปิดกล้องวงจรปิด ต่อที่โทรทัศน์ เปิดเสียงด้วย ฉันต้องการดู”

 

หน่วยรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งพยักหน้า รีบดำเนินการเปิดไฟล์จากกล้องวงจรปิดฉายไปยังโทรทัศน์ เพียงครู่เดียว วิดีโอเหตุการณ์ที่เขมิกาได้ดูก่อนหน้าก็ได้ปรากฏขึ้นบนโทรทัศน์

 

“ลงไปได้แล้ว จะให้ฉันต้องเชิญแกหรือไง”

 

“นายไม่พอใจอะไรฉันรึเปล่า ?”

 

“ไม่พอใจ? แกคิดว่าแกวิเศษมาจากไหนถึงจะทำแบบนั้นได้ ”

 

“ฉันถามแก ทำไมแกไม่ตอบ แกเป็นใบ้ ?”

 

“อย่ามาถูกตัวฉัน”

 

“นายทำอะไรพี่ฉัน”

 

“พวกคุณแสดงกิริยามารยาทไม่ดีกับผมตั้งแต่ที่สถานีรถไฟ ทั้งยังพูดจาเหน็บแหนมอีก นอกจากนี้พี่ชายคุณพยายามจะกระชากแขนผม จะให้ผมอยู่นิ่ง ๆ งั้นหรอ”

 

คำพูดและการกระทำต่าง ๆ ถูกถ่ายทอดออกมาจนกระทั่งคลิปสิ้นสุดลง เขมิกาปารีโมททิ้ง ลุกขึ้นยืนหันหน้าไปทางมกรา

 

“พี่มกราทำแบบนี้ได้ยังไง เขาเป็นแขกของเขมนะ แล้วมีนา เธอไปพูดจากับเขาแบบนั้นได้ยังไง นี่มัน..”

 

เขมิกาเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ตอนนี้อารมณ์โกรธของเธอสลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกผิดต่อไตรภพและความไม่พอใจมกราและมีนา

 

“น้องเขม พี่แค่เป็นห่วงลุงเท่านั้น ไม่ใช่ว่าน้องเขมจะเอาใครก็ได้มารักษาคุณลุงนะ ที่ผ่านมาเราถูกหลอกไปตั้งเท่าไหร่”

 

มกราพูดออกมา เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เขมิกาใช้เงินจำนวนมหาศาลไปเชิญหมอเก่ง ๆ มารักษา หลงเชื่อคำพูดของมิจฉาชีพให้ซื้อเครื่องรางต่าง ๆ นอกจากนี้ยังไปประมูลซื้อโสมหิมะราคาหลายร้อยล้านตามคำแนะนำของหมอเทวะที่เขียนจดหมายมาหาเธออีกต่างหาก (ตอนที่ 6)

 

แม้เขมิกาจะร่ำรวยจากทรัพย์สมบัติของพ่อเธอ ที่ทิ้งบริษัทเฟอร์นิเจอร์เอาไว้ให้ ทั้งยังมีเงินสดอีกนับพันล้าน แต่ก็สมบัติเหล่านั้นก็ยังถูกแม่เลี้ยงผู้เป็นภรรยาของชัชชาติแบ่งออกไปครึ่งหนึ่ง ปัญหาภายในเรื่องบริษัทต้องคอยสู้รบตบมือยื้อแย่งกับแม่เลี้ยง ทั้งปัญหาภายนอกที่ต้องเตรียมตัวลงเลือกตั้งแทนพ่อของเธอ เรื่องราวเหล่านี้มกราและมีนาล้วนรู้ดีมาโดยตลอด

 

ยิ่งเรื่องราวล่าสุดที่เขมิกามีเงินอยู่แค่สามร้อยกว่าล้าน กลับไปประมูลโสมหิมะราคาสามร้อยสิบล้านมานั้น เมื่อเขารู้ข่าวได้แต่โกรธเขมิกา นั่นคือเงินที่จะใช้พยุงทั้งบริษัทและเงินก้อนสุดท้ายของเขมิกา เธอกลับไปหลงเชื่อ ยอมเอาเงินไปทิ้งโดยไม่คิดอะไรให้ถี่ถ้วน

 

“พี่เขมคะ นากับพี่มกรา แค่เป็นห่วงพี่เท่านั้น ไม่อยากให้พี่ถูกหลอกอีก”

 

มีนาเดินเข้ามาใกล้เขมิกา กอดผู้เป็นเหมือนพี่สาวพลางร้องไห้ออกมา เธอเองก็รู้สึกแย่ไม่แตกต่างกับเขมิกามากนัก เพราะชัชชาติเองก็เปรียบเสมือนพ่อของเธอ และเธอก็รักเขมิกาเหมือนพี่สาวแท้ ๆ

 

“เฮ้อ”

 

เขมิกาถอนหายใจฟอดใหญ่ออกมา ตอนนี้ในสมองเธออื้อไปหมด จะโทษมกราและมีนาอย่างเดียวก็ไม่ถูก เธอยอมรับว่าที่ผ่านมาได้ถูกหลอกไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่องเกี่ยวกับการรักษาพ่อเธอ

 

“ฉันจะเล่าให้ฟังทั้งหมดแล้วกัน”

 

เขมิกาไม่ได้บอกเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับไตรภพให้มกราและมีนาฟัง เพียงบอกแค่ให้ไปรับหมอที่จะมารักษาพ่อเธอเท่านั้น เขมิกาจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง แต่ไม่ได้เล่าเรื่องที่ร้านปารีสสตาร์เพราะมันถือเป็นเรื่องน่าอับอาย

 

“โอนเงินค่าโสมมาให้สามร้อยสิบล้าน! ทั้งยังบอกว่าถ้ารักษาไม่ได้ จะไม่เอาเงินคืนอีกต่างหาก”

 

มกราอุทานออกมาเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากเขมิกา เขาเองในตอนนี้รู้สึกผิดกับไตรภพมาก การกระทำของไตรภพไม่เรียกว่าสิบแปดมงกุฎหรือนักต้มตุ๋นได้เลย หากตั้งใจจะมาหลอกลวงจริง เขาจะโอนเงินให้เขมิกาทำไมตั้งสามร้อยสิบล้านบาท

 

“พี่เขม หนูขอโทษที่ทำเรื่องใหญ่ให้เสียหาย”

 

มีนาเองก็เริ่มรู้สึกผิด หากไตรภพทำอย่างที่เขมิกาว่าจริง บางทีเขาอาจจะรักษาชัชชาติได้ก็เป็นได้ เขมิกาได้แต่มองไปนอกหน้าต่าง

 

“ช่างมันเถอะ คงเป็นโชคชะตา เราแค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดก็พอ ทุกคนกลับไปทำงานของตัวเองเถอะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

601 ความคิดเห็น

  1. #540 Penguin_xq (@Jeerch_) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 05:28

    เห้ออออ อ่านแล้วท้อ

    #540
    0
  2. #452 Phenolic (@psi_ok) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 00:58
    ตัวละครโง่คนอ่านอินและด่าไม่เท่าไหร่ แต่ติดใจตรงที่เจ๊แก่เคยเห็นพระเอกฆ่าแก๊งโจรพิจิตรแต่ตกใจในฝีมือพระเอก what!?!!
    #452
    0
  3. #305 Bangalore (@Bangalore) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 02:10

    .....ส
    #305
    0
  4. #303 ใสใสวัยซน (@primovongola) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 16:32
    ปล่อยให้อาการออกจนไกล้ตายค่อยรักษาดีใหมพงกหยิ่งยโสพวกนี้
    #303
    0
  5. #302 อัมพร? (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 14:21

    คนเรามักจะเป็นแบบนี้เสมอ พูดจาภาษาดอกไม้ไม่เป็น

    #302
    1
    • #302-1 ggung (@ggung) (จากตอนที่ 56)
      1 สิงหาคม 2563 / 23:40
      อยากให้ไรท์ใส่เครื่องหมาย ' !! ' แบบนี้ด้วย ในตอนอารมณ์ตกใจมากๆหรือโมโห เวลาตัวละครโมโหแล้วไม่มีครื่องหมายนี้ มันเสียอรรถรสมากเลย ความรู้สึกเหมือนโมโหไม่สุดอ่ะ มันอึดอัดเวลาอ่านยังไม่รู้ รึเราคิดไปเอง แล้วอีกอย่าง รำคาญนังนี่มากค่ะ//จบ พับไมค์
      #302-1
  6. #301 Sunshine9838 (@Sunshine9838) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 12:37

    ไม่รักษาดีกว่า

    #301
    1
    • #301-1 narongrit6 (@narongrit6) (จากตอนที่ 56)
      1 สิงหาคม 2563 / 19:09
      ไม่ต้องรักษาเพราะไม่ได้สำคัญในชีวิตเราอยู่แล้ว
      #301-1
  7. #300 ohzakub1234 (@ohzakub1234) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:40
    ให้พระเอกปล่อยให่พ่อมันตายไปเลย อย่าสนใจผู้หญิงเอาแต่ใจคนนี้เลย
    #300
    0
  8. #299 SunMole (@sunmole) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:31

    โง่ทั้งบ้าน

    #299
    0
  9. #298 Aloner Sometime (@3668951) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:07
    นางเอกแบบนี้ทัวลงสิครับ
    #298
    0
  10. #297 Yunha (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 09:44

    อย่าให้นังนี่เป็นนางเอกเลยใช้อารมณ์ล้วนๆสวยแต่โง่

    #297
    1
    • #297-1 Sunshine9838 (@Sunshine9838) (จากตอนที่ 56)
      1 สิงหาคม 2563 / 12:38
      นางเอกนี่รับไม่ได้เลยเนอะ
      #297-1
  11. #296 ozonezero (@ozonezero) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 09:43
    ตายห่าไปซะ
    #296
    0
  12. #295 swankissall (@swankissall) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 08:40
    ตายไปเถอะ อิดอก แทนที่จะดูกล้องวงจรก่อน อีโง่ไม่ต้องรักษาแมร่ง
    #295
    0
  13. #294 aimjunggm (@aimjunggm) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 08:27
    ตายๆ ไปสะ เล่นแง่มั้งนะพระเอก ถ้าอีเขมมันไปง้ออ่ะ
    #294
    0
  14. #293 Icescorpio (@lkbscorpion) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 08:27

    สุดท้ายก็กลับมาช่วยอยู่ดี ฉากแบบนี้มีอยู่ตลอดทั้งนิยายจีน ทั้งมังงะจีน

    #293
    2
    • #293-1 saisrry232 (@saisrry232) (จากตอนที่ 56)
      1 สิงหาคม 2563 / 08:47
      เห็นด้วย
      #293-1
    • #293-2 Bzbom (@Bzbom) (จากตอนที่ 56)
      1 สิงหาคม 2563 / 09:29
      เห็นด้วยเลยนี่ถ้านางเป็นนางเอกด้วยนะจบเลยน่ารำคาญสุดๆนิสัยแบบนี้
      #293-2
  15. #292 calamineeee (@calamineeee) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 08:05
    ตายห่าไปซะสมน้ำหน้า
    #292
    0
  16. #291 supan_12 (@supan_12) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 07:15
    ถ้าแอดลงวันล่ะ 2-3 คงดีสนุกมาก นิยายแนวนี้ผมเห็นนักเขียนหลายท่าน เขียนจนถึงจุดที่พีคมากๆแล้วหายไปเลย ไม่บอกด้วยว่าไปไหนเมื่อไหร่จะมาทำต่อ

    เราติดตามทั้งชื้อด้วยเหรียญ ผมติดตามนิยายแนวนี้มา 3-4 เรื่องล่ะ ส่วนมากถึง แค่ 💯ตอนนิดๆหายไปเลย

    เอาใจช่วยแอดมินน่ะครับ สู้ๆผมติดตามแอดแล้ว
    #291
    0
  17. #290 pee01151 (@pee01151) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 07:10
    ชัชชาติ!!!!
    #290
    0
  18. #289 ทาคาโตะ (@ping20) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 07:10
    ถ้าช่วยได้ คงต้องลงโทษเขมิกา มกรากับมีนาให้สาสมกับความไม่มีสติ
    #289
    0