Emperor of the Immortal God

ตอนที่ 20 : ก่อนลงทะเบียนเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 418 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

โรงพยาบาลประจำจังหวัดน่าน แผนกพิเศษ โซน VIP ในห้องพิเศษหมายเลข 5 มีผู้คนหลายคนยืนอยู่ในห้องด้วยใบหน้าตึงเครียด โดยเฉพาะชายที่สวมใส่เครื่องแบบทหาร ข้าง ๆ ของมันเป็นเตียงคนไข้ซึ่งมีคนไข้นอนอยู่ สภาพของคนไข้ในเวลานี้ดูอนาถมาก

 

แก้มของมันบวมเปล่งมีสีแดงคล้ายมีเลือดคลั่งทั้งสองข้าง ฟันในช่องปากหลุดออกมานับสิบซี่ อีกทั้งกระดูกช่วงเอวยังหักอีกด้วย อาการของมันนั้นต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน

 

“พะ พ่อ ต้องฆ่ามันให้ผม”

 

เสียงอู้อี้เบา ๆ ดังมาจากคนไข้ ที่แท้ คือ ชยุตพล ที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจหามส่งโรงพยาบาลเนื่องจากเห็นสภาพของชายหนุ่มที่มีอาการสาหัสมาก

 

“ฉันสั่งให้ผู้กำกับฆ่ามันในคุกแล้ว แกไม่ต้องห่วง มันไม่รู้หรอว่าแกเป็นลูกฉัน เป็นลูกของพันเอกเสถียร ผู้โด่งดังแห่งกองทัพจังหวัดน่าน”

 

“มันรู้ครับพ่อ หนึ่งในนั้นคือ ยงศิลป์ เจ้าของร้านขายยา แฟนเก่าของนังบุษบาที่เป็นพ่อของลูกในท้องมัน พ่อต้องแก้แค้นให้ผมนะ มันทำให้ผมอับอาย มันเตะผม มันซ้อมผม ผมอยากจะเห็นมันตายทั้งเป็น ได้โปรดเถอะพ่อ”

 

ชยุตพลฟ้องพ่ออย่างแค้นเคือง ตอนนี้ความแค้นในอกของมันอยากจะระบายออกมาเต็มทน แต่ร่างกายที่นอนอยู่ไม่เอื้ออำนวยให้มันกระทำการใด ๆ ได้

 

“ยงศิลป์ ดี เมื่อมันรู้แต่มันยังกล้าทำ ฉันจะสั่งให้ลูกน้องไปถล่มร้านมัน ! แล้วอีกคนหนึ่ง มันคือใคร ที่ทำแบบนี้กับแก”

 

“ผมก็ไม่รู้ครับพ่อว่ามันเป็นใคร น่าจะเป็นเพื่อนของไอยงศิลป์ เป็นมันที่อัดทหารติดตามจนหมอบ ทั้งยังตบหน้าของผมอีกต่างหาก”

 

“ผู้พัน! เข้ามาพบฉันหน่อย”

 

 

พันเอกเสถียรเรียกลูกน้องคนสนิทของมันเข้ามาในห้อง ลูกน้องของมันคนนี้ คือ พันโทอดิสร มือขวาที่มันไว้เนื้อเชื่อใจที่สุดในกองทัพของจังหวัด ทั้งยังเป็นมือเป็นเท้าคอยทำเรื่องราวผิดกฎหมายต่าง ๆ ให้กับมันอีกด้วย

 

“ตามที่ท่านให้ไปสืบมา เด็กหนุ่มคนนั้นชื่อ ไตรภพ รัศมีโชติกุล ไม่พบข้อมูลของพ่อ ปัจจุบันใช้นามสกุลของแม่ ส่วนแม่เปิดร้านขายสมุนไพรที่ตำบลท่าน้าว แต่ที่สำคัญที่สุด เป็นหลานชายแท้ ๆ ของพันตรีชัยยุทธครับเท่าน”

 

“พันตรีชัยยุทธ แกหมายถึง วีรบุรุษของจังหวัดน่าน ? แกแน่ใจนะว่าเป็นพันตรีชัยยุทธจริง ๆ ไม่ได้ผิดตัว ฉันไม่ต้องการความผิดพลาด”

 

“ใช่ครับ ไม่ผิดตัวแน่นอนครับ”

 

พันเอกเสถียรหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อครั้งอดีต ตัวของมันเองเป็นหนึ่งในลูกศิษย์ของพันตรีชัยยุทธเช่นกัน ซึ่งพันตรีชัยยุทธเป็นที่นับหน้าถือตามากในวงการทหารของจังหวัด ด้วยความกล้าหาญและซื่อสัตย์จึงถือได้ว่าเป็นตำนานของกองทัพจังหวัดน่าน

 

ตัวมันเองเป็นนักเรียนรุ่นเดียวกันกับผู้บังคับบัญชากองพันของจังหวัด ทั้งสองคนชิงดีชิงเช่นแข่งขันกันมาตลอด ในขณะที่กำลังมีการแต่งตั้งและโยกย้าย แคนดิเดตตำแหน่งผู้บังคับกองพัน อัตรายศพลตรี เป็นพันเอกเสถียรและพันเอกมนูญ สุดท้ายคณะกรรมการที่ตัดสินจึงขอความเห็นของพันตรีชัยยุทธ ตาของไตรภพ ซึ่งเขาได้แนะนำพันเอกมนูญไป

 

นี่จึงเป็นสาเหตุทำให้พันเอกเสถียรพลาดจากตำแหน่งผู้บังคับบัญชากองพันของจังหวัดลง ความแค้นครั้งนี้มันจำชื่อของพันตรีชัยยุทธได้ไม่ลืมเลือน แม้ระยะเวลาจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม

 

“โลกกลมจริง ๆ ฉันมีงานให้แกทำ! ”

 

ทางด้านไตรภพขณะนี้นั่งอยู่เบาะหลังในรถ Range Rover สีดำ มีปรีชาเป็นคนขับ ส่วนจักรภพนั่งอยู่เบาะหน้า หลังจากจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ร่ำลายงศิลป์แล้ว พวกเขาก็ออกจากกองปราบจังหวัดทันที

 

“โครงการภัตตาคารจักรพรรดิเป็นอย่างไรบ้าง”

 

“ตอนนี้มีช่างประจำไซส์งานทั้ง 15 แห่ง ใน 15 อำเภอครบตามจำนวนที่ตั้งเอาไว้แล้วครับ เนื่องจากบอสให้พิมพ์เขียวที่ละเอียดมาทำให้งานดำเนินไปอย่างง่ายดาย เสร็จในระยะเวลาไม่เกิน 1 เดือนแน่นอนครับ”

 

“ดี ! รับนี่ไปสิ”

 

ไตรภพหยิบเม็ดยาขึ้นมาสองเม็ด ยื่นให้กับจักรภพที่เบาะหน้า มันรับไปอย่างรวดเร็วไม่มีท่าทีสงสัย หรือ ถามใด ๆ

 

“นี่คือเม็ดยาที่จะช่วยทำให้ร่างกายปลอดโปร่งพร้อมที่จะบ่มเพาะในอนาคต เมื่อกินเข้าไปแล้วพวกนายต้องนั่งสมาธิ อดทนอดกลั้นต่อความเจ็บปวด หลังจากนั้นให้ทำความเข้าใจในการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตนเอง ฉันจะสอนวิธีโคจรพลังให้กับพวกนาย หากพวกนายทำตามอย่างเคร่งครัด เพียงระยะเวลาไม่เกิน 2 ปี พวกนายสามารถที่จะก้าวเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย ขั้นที่ 10 ได้ ”

 

“สะ สะ สองปี”

 

ไม่ใช่แค่จักรภพที่อุทานออกมา แต่ปรีชาก็ตกใจด้วยเช่นกัน พวกมันทั้งสองคนใช้เวลาฝึกยุทธ์นับสิบปีแต่ก็ก้าวหน้าเพียงเล็กน้อย แต่ไตรภพกลับบอกว่าภายในสองปีจะทำให้พวกมันอยู่ในระดับสูงสุดของผู้ฝึกยุทธ์ แล้วจะให้มันไม่แตกตื่นได้อย่างไร

 

“ใช่ สองปีเท่านั้น พวกนายไม่เชื่อ ?”

 

“มะ ไม่ใช่ไม่เชื่อครับ พะ พวกเราเชื่อบอส”

 

ไตรภพสอนการบ่มเพาะให้ทั้งสองคนตลอดการเดินทางกลับไปที่ร้าน Moon Star เพื่อเอารถ จากนั้นจึงแยกย้ายกัน ซึ่งขณะนั้นเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว ไตรภพเข้าไปในบ้านหลังจากจอดรถที่ลานจอดรถด้านข้าง

 

“ไตรภพ ลูกไปไหนมา โทรศัพท์มือถือก็ไม่เอาไป กลับบ้านก็ดึก เราพึ่งจะมาอาศัยอยู่แถวนี้ คนรู้จักก็ไม่มี ลูกอย่าทำตัวเหลวไหลมากนักสิ”

 

ช่อผกาที่กำลังนั่งรออยู่ด้านล่าง ดูโทรทัศน์พร้อมกับมะลิ หันขวับไปทางไตรภพ ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา

 

“แม่ครับ พอดีผมไม่ได้ดูเวลานิดหน่อย ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

 

“พี่ชายกินข้าวหรือยังคะ คุณแม่กับหนูทำกับข้าวเอาไว้ให้ กลัวพี่ชายหิว”

 

มะลิวิ่งเข้ามากอดไตรภพ ยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างสดใส พลางเอ่ยเมนูอาหารให้กับไตรภพฟัง ซึ่งช่อผกาได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

 

“แล้วร้านอาหารแม่จะเปิดตอนไหนหรอครับ”

 

ไตรภพพูดพลางมองอาหารบนโต๊ะ แม้จะรับประทานที่ร้านอาหาร Moon Star มาแล้ว แต่ก็ยังอดน้ำลายไหลไม่ได้เมื่อมองอาหารตรงหน้า

 

“แม่ว่าจะลองทำอาหารไปเรื่อย ๆ เพื่อปรับรสชาติก่อน เรายังไม่มีคนช่วยทำครัว แล้วก็เด็กเสิร์ฟเลยนะ คงอีกสักพักใหญ่ ๆ แม่ว่าจะทำอาหารทะเลฟิวชั่น”

 

“หนูจะช่วยแม่เสริ์ฟเองค่า”

 

มะลิรับคำอย่างน่าเอ็นดู จนไตรภพอดยิ้มตามไม่ได้ ดูเหมือนว่าต้องขอให้จักรภพช่วยเรื่องสืบหาความเป็นมาของมะลิ เพราะมะลิไม่ได้เรียนหนังสือ รวมถึงไม่สามารถอ่านออกเขียนได้ ไตรภพลอบวางแผนเรื่องอนาคตของมะลิอย่างเงียบงัน

 

“แม่ครับ ผมว่าเราควรจ้างครูพิเศษมาสอนมะลิดีไหมครับ มะลิไม่ได้เรียนหนังสือมา จะได้ไปสอบการศึกษานอกระบบได้”

 

“แม่ว่าแบบนั้นก็ดีนะลูก แต่อย่าไปแจ้งตำรวจนะ แม่กลัวเขาเอามะลิไป”

 

ช่อผกาเอ่ยอย่างหวาดกลัว เธอกลัวว่าหากแจ้งตำรวจเรื่องมะลิแล้ว มะลิจะต้องอยู่ในความดูแลของภาครัฐ มันทำให้ช่อผกาทำใจไม่ได้

 

“ไม่มีปัญหาครับแม่ เดี๋ยวผมลองดูใน Internet ให้ครับ”

 

“ลูกรีบนอนได้แล้วนะ อย่าลืมว่าพรุ่งนี้เป็นวันลงทะเบียนเรียนวันแรก เอกสารต่าง ๆ กระเป๋า กล่องดินสอครับรึยัง”

 

“แม่ครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

 

ไตรภพตอบอย่างโอดครวญ พลางเดินขึ้นไปบนห้องนอนของตนเอง ซึ่งในห้องมี Macbook รุ่นใหม่ล่าสุดซึ่งยังคงซีนพลาสติกไว้อย่างดี ชายหนุ่มเปิดมันทันที เพื่อค้นหาข้อมูลครูสอนพิเศษให้กับมะลิ

 

‘กานติมา จันทรงลักษณมี เกียรติยมอันดับ 1 คณะวิทยาศาสตร์  รับสอนพิเศษเด็กเล็กตั้งแต่อนุบาลจนถึงถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ค่าเรียนชั่วโมงละ 300 บาท เรียนขั้นต่ำ 2 ชั่วโมง’

 

ไตรภพดูโปรไฟล์ที่พึ่งอัปเดตขึ้นมาในในเว็บไซต์หาครูสอนพิเศษ เป็นภาพหญิงสาวที่ชายหนุ่มคุ้นเคย ใบหน้าสดใสสวมชุดครุยของมหาวิทยาลัย พร้อมใบประกาศนียบัตรรับรองผลการศึกษา 

 

“เธอนั่นเอง”

 

ไตรภพนึกสงสัยว่าเหตุใดเจ้าหน้าที่ป่าไม้คนสวยถึงโพสรับสอนพิเศษ เมื่อดูโปรไฟล์ของเธอแล้วจึงส่ง Email หาเธอทันที เมื่อโต้ตอบ Email กันไปมาแล้ว ช่อผาจะเข้ามาพบชายหนุ่มในวันพรุ่งนี้ในช่วง 16.00 น. ที่บ้านของไตรภพ เพื่อคุยเรื่องรายละเอียดการสอนทั้งหมด

 

รายละเอียดของ Email ที่ไตรภพส่งไปนั้น ได้บอกคร่าว ๆ ว่าต้องการให้เธอสอนตั้งแต่ระดับพื้นฐาน จากเริ่มเขียนหนังสือเลย โดยเป็นการจ้างในระยะยาว เรียนสัปดาห์ละ 5 วัน คือ วันจันทร์ถึงวันศุกร์ น่าแปลกที่กานติมากลับว่างในช่วงนั้น 

 

“เธอไม่ทำงานหรือยังไงกัน นี่มันเวลาราชการไม่ใช่หรอ ทำไมเธอถึงบอกว่าว่างหละ”

 

ไตรภพพึมพำเบา ๆ หลังจากเห็น Email ตอบกลับมาของกานติมา เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ลุกขึ้นเตรียมของและเอกสารต่าง ๆ สำหรับลงทะเบียนในวันพรุ่งนี้

 

ทางอพาร์ทเมนต์หนึ่งแถวป่าอนุรักษ์จังหวัดน่าน ห้องเล็ก ๆ ที่ตกแต่งอย่างน่ารัก เป็นห้องของกานติมา เจ้าหน้าที่สาวแห่งกรมป่าไม้ ที่กำลังตอบ Email ของชายแปลกหน้า ซึ่งต้องการจ้างเธอในระยะยาวให้สอนพิเศษ ซึ่งเธอได้ตกลงเรื่องวันเวลาดังกล่าว

 

ตอนนี้เธอได้ลาออกจากเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้แล้ว หลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาสองครั้ง เธอรู้ว่างานนี้ไม่เหมาะกับเธอ เธอมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะ จึงตัดสินใจรับงานสอนพิเศษ หลังจากพิจารณาการจ้างงานในวันพรุ่งนี้แล้ว เธอจะได้รับเงินถึงเดือนละ 40,000 บาท เพราะนายจ้างจะจ้างสอนวันละ 4 ชั่วโมง ในวันจันทร์ถึงศุกร์ รวมทั้งให้ค่าเดินทางเดือนละ 8,000 บาทอีกต่างหาก

 

เงินจำนวน 40,000 บาทนี้มากกว่าเงินเดือนของกานติมาถึงสองเท่า แถมยังมีอิสระในการทำงานมากกว่า ไม่ต้องเสี่ยงตายกับอุดมการณ์ที่เลื่อนลอย เพราะอย่างไรเธอคงเปลี่ยนแปลงระบบราชการไม่ได้

 

กานติมานั้นอยู่คนเดียวมาเป็นเวลานานแล้ว เดิมทีเธอเคยอาศัยอยู่ในครอบครัวที่อบอุ่นในจังหวัดแพร่ พ่อของเธอเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ส่วนแม่ของเธอเป็นผู้ช่วย ในคืนหนึ่งที่บ้านของเธอถูกโจรขึ้นบ้าน พวกมันฆ่าพ่อและแม่ของเธออย่างโหดเหี้ยม ปล้นทรัพย์สินเงินทองทุกอย่างที่อยู่ในบ้านไป

 

กานติมาอุ้มน้องสาวตัวน้อยหนีอย่างไม่คิดชีวิต แต่เกิดน้ำป่าไหลหลากกะทันหัน เนื่องจากแถวบ้านเธอปลูกในป่านที่ได้รับการอนุญาตให้สร้างบ้าน เธอกับน้องสาวจึงพลัดหลงไม่ได้พบหน้าเป็นระยะเวลาหลายปี จะมีแค่เพียงรูปถ่ายใบหนึ่งในกระเป๋าเท่านั้น ที่เธอมักจะมองอย่างระลึกถึงครอบครัวอยู่เสมอ

 

“เฮ้อ ลาก่อนชีวิตราชการของฉัน”

 

กานติมารับราชการได้ประมาณมีเศษ หลังจากจบมหาวิทยาลัย เธอได้เข้าบรรจุรับราชการทันที แม้ตอนนี้เธอจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับ 2 อย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ไม่เสียดายชีวิตราชการเลย หากต้องแลกด้วยความปลอดภัยของเธอ ทั้งยังไม่สามารถพบน้องสาวที่หายไปของเธอได้

 

ตริ๊ง

 

กานติมาดูยอดเงินในแอปธนาคารจากโทรศัพท์มือถือ เงินเก็บของเธอตลอดเวลาที่ทำงานมา เธอใช้เงินอย่างประหยัดอดออม จนสามารถมีเงินเก็บหนึ่งแสนบาทได้ก้อนแรก เหตุการณ์การลักลอบตัดไม้เถื่อนทำให้ชื่อเสียงของเธอโด่งดัง มีประชาชนและองค์กรการกุศลของจังหวัด บริจาคเงินให้เธอเป็นจำนวนมากเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจของเจ้าหน้าที่

 

934,993.20 บาท

 

ยอดเงินในบัญชีธนาคารของกานติมาเด้งขึ้นในโทรศัพท์ เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า แม้จะดูเป็นจำนวนเงินที่เยอะสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวที่พึ่งจะอายุ 24 ปี แต่ถ้าเทียบกับสมัยที่พ่อและแม่ของเธออยู่นั้น เรียกได้ว่าน้อยเป็นอย่างยิ่ง

 

นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด คืออะไร ? มันคือตำแหน่งการเมืองส่วนท้องถิ่นของฝ่ายบริหาร ที่คุมงบประมาณต่าง ๆ ในจังหวัด พ่อและแม่ของเธอมีอำนาจในจังหวัดแพร่เป็นอย่างมาก ใครต่อใครต่างเรียกว่า พ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยง อันเป็นการเชิดชูเกียรติสำหรับคนมีฐานะ

 

ทรัพย์สินเงินทองต่าง ๆ รวมถึงที่ดิน สามารถตีเป็นเงินได้กว่าร้อยล้านบาท แต่เธอไม่อาจจะปรากฎตัวเพื่ออ้างสิทธิในการรับมรดกได้ เพราะเธอสงสัยถึงเหตุการณ์โจรปล้นบ้านว่าไม่ใช่โจรธรรมดา เนื่องจากเธอได้ยินโจรพูดกับใครบางคน ก่อนที่จะเข้าไปปล้นบ้านของเธอ

 

ข้อสันนิษฐานของกานติมาพุ่งเป้าไปยังนักการเมืองคู่แข่งของพ่อเธอ ซึ่งในขณะนี้ได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดแพร่แทนพ่อเธอ แต่เธอไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่จะเอาผิด นอกจากนี้การปรากฏตัวของเธอในที่สาธารณะอาจจะมีอันตราย 

 

กานติมาเก็บของต่าง ๆ ลงในกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวย้ายไปในอำเภอเมือง หากสามารถได้งานตามรายละเอียดที่ตกลงกันได้ เธอจะซื้อคอนโดสักแห่งในเมือง เนื่องจากราคาไม่สูงมากนัก ทั้งยังสะดวกสบายเวลาเดินทางอีกด้วย เพราะคนที่จะจ้างเธอตัดสินใจพูดคุยเกี่ยวกับการเซ็นสัญญาการสอนในระยะยาวเพื่อความต่อเนื่องในการเรียนการสอน

 

แม้หญิงสาวจะสงสัยเล็กน้อยว่าเด็กหญิงที่กำลังจะเป็นลูกศิษย์ของเธอ ทำไมถึงยังอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่อายุเก้าขวบแล้ว แต่ก็ไม่กล้าจะซักไซ้ถามนายจ้างทาง Email มากนัก เธอจึงข่มตานอนหลับ เพื่อจะได้ถึงวันพรุ่งนี้ จะได้รู้คำตอบที่สงสัยสักที

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 418 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

601 ความคิดเห็น

  1. #373 wastoo (@wastoo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 08:03
    แก้แค้นก็ไม่สุด ตัดจบตลอด ตอนโดนกระทำเขียนจนสุด
    #373
    0
  2. #44 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 06:11

    ขอบคุณมาก
    #44
    0