Emperor of the Immortal God

ตอนที่ 18 : คลานเยี่ยงสุนัข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 405 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

ไตรภพถีบชายฉกรรจ์ที่พุ่งเข้ามาหายงศิลป์ด้านข้าง ทั้งยังตวัดเท้าไปเตะปากชายฉกรรจ์อีกคนด้านซ้ายจนล้มขมำฟาดไปที่พื้น บรรยากาศรอบข้างกลายเป็นนิ่งเงียบด้วยความตกตะลึง

 

“แกเป็นใครวะ มายุ่งอะไรด้วย”

 

ชยุตพลถลึงตามองไตรภพด้วยอารมณ์หลากหลายทั้งโกรธที่ไตรภพเข้ามาขัดจังหวะ ทั้งหวาดกลัวที่ไตรภพสามารถจัดการกับผู้ติดตามของมันได้จากการถีบแค่สองครั้ง

 

ทหารที่ติดตามมันทั้งสามคนนั้นเป็นทหารระดับชั้นสัญญาบัตรดำรงยศร้อยโททั้งสามคน จัดเป็นทหารที่มีฝีมือในกองทัพของจังหวัด ไม่ว่ามันจะไปก่อเรื่องที่ใดก็ตาม ล้วนสามารถจัดการปัญหาได้ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนมันจะเจอสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นแล้ว

 

“ฉันเป็นเพื่อนกับพี่ยงศิลป์ แกคิดจะทำร้ายเพื่อนฉัน ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้”

 

ไตรภพกล่าวตอบชยุตพล ชายหนุ่มนั่งลงที่โซฟาจิบไวน์แดงอย่างไม่รู้สึกอะไรกับเหตุการณ์ก่อนหน้า คล้ายกำลังพักผ่อนอยู่ในบ้านของตนเอง

 

“น้องชาย นายไม่น่ามายุ่งเรื่องของฉันเลย ฉันกลัวนายถูกลูกหลงไปด้วย”

 

ยงศิลป์เอ่ยเบา ๆ อย่างถอนหายใจ มันและไตรภพพึ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ชั่วโมง แม้จะคุยกันสนุกสนานอย่างถูกคอ แต่ปัญหาตรงหน้าไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ที่จะสามารถเคลียร์ได้ โดยเฉพาะภูมิหลังของชยุตพล

 

“ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ”

 

ไตรภพกล่าวเสียงเรียบนิ่ง ทั้งยังรินไวน์แดงใส่แก้วของยงศิลป์อีกต่างหาก บรรยากาศรอบข้างดูคุกกรุ่นเป็นอย่างยิ่ง อารมณ์ของชยุตพลพร้อมที่จะประทุได้ตลอดเวลา

 

“ยิงมัน ฉันรับผิดชอบเอง”

 

ว้ายยยยยยยยย

 

เฮ้ยยยยยย

 

หลังจากได้ยินคำสั่ง ผู้คนในร้านรีบออกนอกร้านทันที รวมถึงบรรดาพนักงาน และบอดี้กาดของร้านด้วย จนถึงตอนนี้มีแค่ไตรภพ ยงศิลป์ ชยุตพล และทหารติดตามเท่านั้น

 

“กราบตีนฉัน แล้วฉันจะไม่ฆ่าแก”

 

กระบอกปืนของหทารติดตามอีกคนหนึ่งชี้ไปทางไตรภพ ชายหนุ่มที่กำลังกินไวน์อย่างไม่สนใจอะไร มันเองก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มเอาความกล้ามาจากไหน ทั้ง ๆ ที่ปืนจ่ออยู่ตรงหน้าขนาดนี้

 

“จะยิงก็ยิงฉัน อย่ายิงเขา เขาไม่รู้เรื่องอะไร”

 

ยงศิลป์ตะโกนไปทางชยุตพล มันเองคงรู้สึกผิดมากหากไตรภพต้องมาตายในร้านแห่งนี้ ทั้ง ๆ ที่เรื่องราวทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับไตรภพแม้แต่น้อย

 

“ขอร้อง ?กราบตีนฉันแล้วเลียไปที่ร้องเท้าฉันให้สะอาด ฉันอาจจะเมตตาพวกแกบ้างก็ได้”

 

 

ชยุตพลกล่าวเยาะเย้ยศัตรูหัวใจตรงหน้า ความอับอายจากภรรยาที่เพิ่งแต่งงานรวมถึงการถูกหลอกลวงส่งผลให้ในตอนนี้ อารมณ์ของชยุตพลเริ่มที่จะไม่ปกติแล้ว

 

คำว่า‘อารมณ์ไม่ปกติ’ของชยุตพลนั้น เดิมทีชยุตพลมีอารมณ์ร้อน ทำตัวเหลวแหลก ยุ่งกับอบายมุขทุกประเภทอยู่แล้ว แต่จะมีครั้งหนึ่งที่ชยุตพลฟิวส์ขาด ถึงขั้นบุกไปยิงแฟนเก่าคาคอนโด เนื่องจากจับได้ว่าเธอคบซ้อนอยู่กับเพื่อนในมหาลัย ทั้งยังอุ้มชู้รักของเธอจากหน้ามหาวิทยาลัยหายสาปสูญจนกระทั่งปัจจุบันนี้

 

เรื่องนี้จบลงที่ตำรวจลงบันทึกคดีว่าเป็นการยิงตัวตายของหญิงสาว ส่วนชายหนุ่มนักศึกษาที่ถูกอุ้มหายไป ตำรวจไม่สามารถตามตัวได้

 

เรื่องนี้ทำให้ผู้คนในเมืองตะลึง โดยเฉพาะบรรดาผู้ใกล้ชิดและเกี่ยวข้องกับชยุตพล ที่ไม่กล้าแม้แต่จะขัดใจชายหนุ่ม ทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้พ่อของชยุตพลอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ต่าง ๆ

 

“ชยุตพล จะยิง ก็ยิงฉันคนเดียวสิวะ จะลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวทำไม”

 

“แกยังไม่เลียรองเท้าฉันเลย”

 

“ได้ ฉันจะทำ”

 

ยงศิลป์มีใบหน้าปั้นยาก เดินไปหน้าชยุตพล คุกเข่าลง ยงศิลป์ทำใจอยู่หลายวินาที ก่อนที่จะค่อย ๆ ก้มลงบริเวณเท้าของชยุตพล ซึ่งชยุตพลแสยะยิ้มอย่างสะใจ

 

เพล้ง

 

โอย

 

แก้วไวน์จากโต๊ะของไตรภพถูกไปยังศีรษะของทหารติดตามที่ถูกปืนอยู่ มันครวญครางจับไปตรงศีรษะ พบเลือดไหลออกมา ทั้งยังมีเศษแก้วหล่นอยู่เส้นผม

 

เปรี้ยง

 

ไตรภพเตะมืออีกข้างของทหารที่ตามซึ่งยังคงกุมปืนอยู่ จนปืนกระเด็นออกไปหลายเมตร หลังจากนั้นชายหนุ่มได้หันขวับไปมองชยุตพลที่อ้าปากค้างตรงหน้า

 

“แกรู้ไหมฉันเป็นใคร”

 

“ไม่รู้ และไม่อยากรู้”

 

เพี๊ยะ

 

ไตรภพใช้มือขวาตบหน้าของชยุตพลจนคอหมุนตามแรงตบ แก้มซ้ายของชยุตพลมีรอยฝ่ามือของไตรภ มันกุมที่ใบหน้าด้วยความเจ็บปวด

 

“กะ แก”

 

“โอ้ ไม่อวดดีแล้วหรอ”

 

“ฉันจะให้พ่อฆ่าแก”

 

เพี๊ยะ

 

แก้มขวาอีกข้างหนึ่งของชยุตพล ถูกมือซ้ายของไตรภพตบจนคอหันอีกรอบหนึ่ง การถูกแรงตบทั้งซ้ายทั้งขวาส่งผลให้ชยุตพลมีอาการวิงเวียนศีรษะ เซไปมาจนล้มลงกับพื้น

 

“ไหนใครจะฆ่าฉันนะ”

 

ไตรภพดึงผมของชยุตพลขึ้นมา ตอนนี้ชยุตพลนอนคว่ำหน้า ใบหน้ามีสภาพที่ดูไม่ได้ มันมองไตรภพอย่างอาฆาตแค้นราวกับจะสลักใบหน้าของชายหนุ่มเอาไว้ในใจ เพื่อรอเวลาที่จะแก้แค้น

 

“น้องชาย นายทำเกินไปไหม”

 

ยงศิลป์ที่เห็นไตรภพซ้อมชยุตพล อดที่จะเป็นกังวลแทนไตรภพไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกสะใจกับภาพตรงหน้า แต่กลัวผลกระทบที่จะตามมาต่างหาก

 

“ไม่มีอะไรเกินไปหรอกพี่ยงศิลป์ ไอหมอนี่มันทำชั่วมาทั้งชีวิต คิดว่ามีพ่อยิ่งใหญ่จะคอยตามล้างตามเช็ดมันได้ทุกที่ ยิ่งมีทหารติดตามเดินตามตลอดเวลามันยิ่งได้ใจ มีกี่คนแล้วกี่คนเล่าซึ่งถูกมันรังแก ถูกมันทำร้าย ถูกมันฆ่า”

 

“…”

 

ยงศิลป์กลืนคำพูดทันที การกระทำต่าง ๆ ของชยุตพลที่ผ่านมา ได้เหยียบย่ำความรู้สึกของมันมาก ทั้งกลั่นแกล้งดีลเลอร์ที่ส่งยาให้กับตน ส่งคนไปฟ้องหน่วยงานภาครัฐกล่าวหาว่ายาไม่มีคุณภาพ แต่สิ่งที่ทำให้ยงศิลป์แค้นเคืองที่สุด คือ การแย่งคนรักของมันไป ยิ่งรู้ว่าคนรักของตนตั้งครรภ์ ความรู้สึกผิดยิ่งถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้ง

 

ไม่ใช่ว่ามันไม่เคยคิดจะสู้ แต่มันสู้ไม่ได้เลย ไม่ได้แม้แต่ทางเดียว ครอบครัวฝ่ายหญิงกีดกันมัน ทั้งคนรักของมันยังถูกบังคับ ปลูกฝังให้เห็นแก่อนาคตภายภาคหน้า จึงยื่นคำขาดยุติความสัมพันธ์ก่อนจะเข้าพิธีวิวาห์อย่างอลังการ จะให้มันสู้ไปทำไม

 

“ฉะ ฉัน จะ…”

 

ผลั๊วะ

 

คราวนี้ไม่ใช่ไตรภพที่ทำร้ายร่างกายของชยุตพล แต่เป็นยงศิลป์ที่ใช้กำปั้นด้านขวาชกไปตรงสันของจมูก ชยุตพลไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะใช้มือกุมไปที่แผลนั้นเลยด้วยซ้ำ มันส่งเสียงร้อยอื้ออึงครวญครางออกมาไม่หยุดยั้ง

 

“น้องชายพูดถูก มันทำชั่วมาเยอะแล้ว ต้องโดนเสียบ้าง”

 

ปึก

 

ยงศิลป์ประเคนบาทาไปที่ลำตัวของชยุตพล จนชยุตพลพลิกตัวนอนหงายตามแรงของยงศิลป์ จิตใจของยงศิลป์รู้สึกผ่อนคลาย อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ขอแค่ได้ระบายความอัดอั้นภายในใจบ้าง

 

“ฉะ ฉันยอมแล้ว”

 

“ยอม ? ฉันพูดตอนไหนว่าจะปล่อยแกไป”

 

ชยุตพลพูดออกมาอย่างยากลำบาก ตอนนี้ร่างกายของมันรู้สึกเจ็บปวด เกิดมามันไม่เคยตกอยู่ในสภาพแบบนี้มาก่อน ทั้งผู้ที่ทำให้มันตกอยู่ในสภาพแบบนี้ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง

 

“แกบอกให้พี่ชายฉันเลียรองเท้าสินะ งั้นแกคลานมาเลียรองเท้าพี่ชายฉัน แล้วฉันจะปล่อยแกไป”

 

คราวนี้ยงศิลป์อึ้งกับคำพูดของไตรภพ มันทำตัวไม่ถูกกับคำขู่ของชายหนุ่ม ต่างจากชยุตพลซึ่งค่อย ๆ คลานมายังเท้าของยงศิลป์ ที่มีระยะห่างเพียงสองเมตร

 

แผล่บ แผล่บ

 

ชยุตพลก้มลบจูบรองเท้าหนังสีดำของยงศิลป์ มันรู้สึกอับอายมาก ในใจลอบสาบานว่าจะฆ่าชายทั้งสองคนแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แม้จิตใจจะสั่งการแบบนั้นก็ตาม แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตาม สัญชาตญาณของการอยู่รอดบังคับให้มันทำตามคำพูดของไตรภพ

 

“แล้วต่อไปนี้แกต้องสัญญาว่าจะเลิกพฤติกรรมชั่ว ๆ ทั้งหมด ถ้าฉันยังเห็นแกยังคงเที่ยวเกะกะระรานคนอื่น ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”

 

ไตรภพแผ่พุ่งรังสีอำมหิตใส่ชยุตพล ทำให้ชยุตพลหมดสติไปทันที ด้วยร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้ว มาเจอการบีบคั้นของไตรภพผ่านจิตสังหารเช่นนี้ จะให้มันทนทานได้อย่างไรกัน

 

“คนที่อยู่ข้างใน ยกมือขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ล้อมเอาไว้หมดแล้ว”

 

เสียดังออกมาบริเวณประตู ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกมา เจ้าหน้าที่ตำรวจประมาณสิบคนถือปืนเข้ามาในร้าน เล็งไปที่ไตรภพและยงศิลป์อย่างพร้อมเพรียงกัน

 

“ยกมือไว้เหนือศีรษะ แล้วคุกเข่าลง”

 

เสียงหวานใสดังออกมาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงที่ประดับยศสามดาวบนบ่า เธอคือ ร.ต.อ.หญิงชนิตา ผู้กองหญิงแห่งกองปราบผู้โด่งดังของกรมตำรวจส่วนกลางในจังหวัดน่าน ด้วยวัยเพียงยี่สิบเจ็ดปี เธอสามารถก้าวขึ้นมาเหนือเจ้าหน้าที่ตำรวจชายในกรม เป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการด้วยความสามารถที่ภาคภูมิ

 

ชนิตาได้รับแจ้งเหตุจากพลเมืองดีว่าชยุตพล ลูกชายของพันเอกเสถียร รองผู้บังคับการกองพันในจังหวัดเข้ามาก่อเรื่องในร้านMoon Star แห่งนี้ ทั้งยังขู่จะยิงผู้คนด้วย เธอเองที่ไม่ชอบชยุตพลเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เนื่องจากเธอเกลียดความอยุติธรรม การใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่น เธอจึงไม่รีรอที่จะนำหน่วยปฏิบัติการของกองปราบรีบมาในที่แห่งนี้

 

แต่ภาพที่ชนิตาเห็นตรงหน้ากลับเป็นชยุตพลที่มีสภาพดูไม่ได้ ร่างกายของมันคว่ำหน้าลงกับพื้น ทั้งทหารติดตามที่สวมใส่สูทสีดำล้วนมีสภาพไม่ได้ดีกว่าชยุตพลมากเท่าไหร่ แต่ที่เธอแปลกใจคนที่ลงมือกลับเป็นผู้ชายสองคนตรงหน้านี้

 

“ฉันบอกให้ยกมือขึ้น แล้วคุกเข่าลง!”

 

ชนิตารวบรวมสติเค้นเสียงสั่งชายทั้งสอง ไตรภพและยงศิลป์จึงทำตามที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสาวคนนี้บอก ชนิตาพยักหน้าให้กับลูกน้อง เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายจึงเดินเข้ามาล๊อกกุญแจมือไตรภพกับยงศิลป์ทันที

 

“เอาตัวพวกเขาไปโรงพัก จับพวกที่นอนอยู่ไปด้วย”

 

“แต่ผู้กองครับ นั่นคุณชยุตพล ลูกของท่านรองเสถียรนะครับ”

 

“ดาบจะขัดคำสั่งฉันหรอ! ฉันเป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการนี้ คำสั่งของฉันถือเป็นสิทธิขาด”

 

ชนิตาแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ เธอรู้ดีว่าหนึ่งในชุดปฏิบัติการของเธอหวาดกลัวชยุตพลและพ่อของเขามากแค่ไหน แต่เธอไม่กลัว ภารกิจหลักของเธอคือต้องเปิดโปงความชั่วของสองพ่อลูกนี้ให้ได้ เพื่อดำรงความยุติธรรมไว้

 

“เอาตัวไป!”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 405 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

601 ความคิดเห็น

  1. #498 Sonsawaeng (@Sonsawaeng) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 00:08
    อ่านมาถึงตอนนี้ (จากบทแนะนำ)ไทยเป็นประเทศมหาอำนาจของเอเชียไปได้ยังไง นี่แค่จังหวัดเดียวนะ
    #498
    0
  2. #41 Kanokratphuk_42 (@Kanokratphuk_42) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 08:41
    ใส่กุญแจมือ...ตบสั่งสอนนางซักทีได้ไหม...บัดซบใส่กุญแจมือ...ยังไม่ได้สอบถามอะไรเลย👁👁
    #41
    0
  3. #35 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 19:50

    ปล่อยให้รอด จะดีเหรอ
    #35
    1
    • #35-1 Flukekts (@Flukekts0168) (จากตอนที่ 18)
      25 มิถุนายน 2563 / 23:46
      พระเอกไม่น่าจะใช่คนแบบนั้นนะครับ555555555
      #35-1
  4. #34 SilverEvill (@SilverEvill) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:12
    เอาตัวไรท์มา จับทรมานลงนิยาย อีก2ตอนเด๋วนี้
    #34
    1
    • #34-1 Flukekts (@Flukekts0168) (จากตอนที่ 18)
      25 มิถุนายน 2563 / 17:19
      555+ แต่งรอไว้เยอะแล้วครับ
      #34-1