[BTS VS GOT7 Ft. BIGBANG, EXO] BackGround คลายคำสาปร้าย ตัวตนอันตราย

ตอนที่ 8 : Chapter 3 ⛤ Danger & Bad Behavior

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 เม.ย. 60











Chapter 3

Jackson VS Yoongi : Danger & Bad Behavior




     ตอนนี้เป็นช่วงพักน้อยเช้าของเหล่านักเรียนที่นี่… 


     แต่วันนี้นักเรียนห้อง Grade11/2  ทุกคนคึกคักเป็นพิเศษเลยนะ!


     … ก็จะไม่ให้พวกเขาคึกคักกันได้ยังไงล่ะ ก็ดูคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าห้องนั่นสิ ผิวขาวอย่างกับแสงแน่ะ แต่หน้าเขาไม่ยักจะยิ้มซักแอะเลย~ T_T หล่อมันก็หล่อ แต่ความน่ากลัวมันสูสีสุดๆ เลย TT_TT

     “ครูฝากเพื่อนใหม่ด้วยนะ”

     “ครับ~ / ค่ะ~ ท็อปแซม~”

     เมื่อ  ‘ท็อปแซม’ หรือจริงๆ ก็ คือ ‘ชเว ซึงฮยอน’ ซอนแซงนิมพูดจบ คุณครูมาดเข้มก็ปิดประตูเดินออกจากห้องไป…

     เสียงฮือฮาดังขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ยุนกิยังคงยืนค้างเติ่งอยู่หน้าห้อง กวาดสายตาหาที่นั่งว่างๆ 

     นหัวของอัครเทวทูตแห่งแสงในคราบนักเรียนชายไฮสกูล เขามีคำถามเดียวถ้วนที่อยากถามกับคุณครูฝ่ายปกครอง ‘ควอน จียง’ หรือตามที่แซมเขาบอกให้เรียกว่า ‘จีดี’ อ่ะนะ เอาเถอะ… เขาแค่อยากถามว่าจะจับเขากับเพื่อนๆ อัครเทวทูตแยกห้องกันเพื่อ!!?!!

     “นี่ นาย นาย… ยังไม่มีที่นั่งหรอ?”

     ยุนกิหันมองคนที่ถามเขา หันไปทั้งหน้านิ่งๆ มึนๆ อึนๆ เนี่ยแหละ แล้วก็พยักหน้าให้คนถามแทนคำตอบด้วย

     “อ่า… งั้น…” ชายด้านหน้าเขามองไปรอบๆ อย่างเร็ว ก่อนจะชี้ไปที่โต๊ะด้านหลังสุดของห้องเรียน

     ยุนกิมองตามนิ้วนั้นไป…

     My god!! 0_0

     ยุนกิไม่ได้แย้งอะไรกับคนที่ชี้ที่นั่งให้เขาหรอก แต่พอมองไปเจอที่ตรงนั้น ที่โต๊ะซึ่งมีเสื้อกันหนาวมีฮู้ดสีแดงวางพาดอยู่… ยุนกิก็เริ่มรู้สึกเหมือนท้องไส้กลับมาไม่ปกติอีกแล้ว แปลกนะ ตรงนั้นไม่มีใครนั่งอยู่เลยแท้ๆ แต่ทำไมพลังมืดที่แผ่ออกมากัน…

     ปัง!

     “เร่งแอร์ดิ๊! ร้อนโว้ย!!”

     เสียงเปิดประตูชนผนังอย่างรุนแรงจนดังลั่นห้องทำให้คนตัวขาวและทุกคนในห้องตกใจ แล้วทุกคนก็เปลี่ยนไปนิ่ง เงียบแทน…

     แหงสิ ใครมันจะไม่กลัวล่ะ แค่แจ็คสันภาคธรรมดาก็ไม่มีใครกล้ายุ่งแล้ว นี่มันแจ็คสันภาคพิโรธชัดๆ! ต้องใช้บทพิโรธวาทังอธิบายมั้ยย TT_TT

     อ้อๆ! ตัวอัครเทวทูตแห่งแสงในเรือนผมสีมิ้นท์เองก็หันไปมองเหมือนกันนะ! แต่เขายังอึนๆ มึนๆ อยู่ไง ประเด็น -0-^

      “เฮ่ย! ไม่ได้ยินรึไงวะ!”

     “!!!”

     ตาย…

     นักเรียน Grade 11/2 ทุกคนคิด เมื่อแจ็กพอตไปลงที่เด็กใหม่ร่างขาวที่หน้าห้องพอดี คนที่กำลังโมโหและเพิ่งเดินตึงตังเข้ามาไปคว้าคอเสื้อของยุนกิให้หันมาจ้องหน้ากับตัวเองอย่างแรงจนคนถูกดึงตัวแทบลอย… แจ็คสันจ้องยุนกิตาเขม็ง

     “เป็นเด็กใหม่ก็อย่ามาทำแข็ง! ไปเปิดซะ!”

     “…”

     ยุนกิไม่ตอบ… เจ้าตัวกำลังอึ้งกับภาพที่เจ้าตัวเห็น!!! ก็ในเมื่อดวงตาของคนตรงหน้าที่เคยเป็นสีดำอยู่ภายใต้เรือนผมสีขาวเมทัลลิกนั้น บัดนี้มันกลับวาวสะท้อนออกมาเป็นภาพของซาตานตัวร้าย!!

     จริงสิ ยุนกิสงสัยอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็นึกออกแล้วว่าทำไมเขาถึงคุ้นหน้าไอ้คนอารมณ์ร้อนคนนี้นัก ก็ในเมื่อหมอนี่คือคนที่จะต่อยน้องเล็กของเขาอยู่เมื่อวานไงเล่า! โถ่ เขายืนดูอยู่ข้างหลังนะ!!

     … ถึงเมื่อวานอาการเขาจะไม่ค่อยเอื้ออำนวยก็เหอะ :(

     เห้ย! เป็นอะไรวะ!?!”

     “!!!” เสียงแข็งๆ และแรงเขย่าคอเสื้อ ชักดึงสติอัครเทวทูตแห่งแสงได้อย่างดีเยี่ยม! แต่มันก็แค่บางส่วน…

     ยุนกิสงบสติอารมณ์ตัวเองไม่ให้สวนหมัดกลับใส่คนตรงหน้า คนผมมิ้นท์จับข้อมือของแจ็คสันที่กำคอเสื้อตัวเองอยู่ให้หลุดออก 

     “อืม เดี๋ยวไปเร่งเอ่อ… แอร์ให้”

     เมื่อได้ยินดังนั้น คนอารมณ์ร้อนผมขาวเมทัลลิกก็เดินกลับไปนั่งที่นั่งของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ ส่วนยุนกิก็เดินไปคว้ารีโมทแอร์มาจ่อเซ็นเซอร์ไปที่ตัวเครื่อง นิ้วแข็งแรงกดลดอุณหภูมิจากเดิมอยู่ที่ 24°C แล้วนะ แต่เขาคิดว่ามันคงไม่พอกับคนที่ (เขาคิดว่า) เป็นอสูรมหาบาปแห่งโทสะในร่างมนุษย์นั่นหรอก

     นี่แน่ะๆ 20° C เลยเป็นไง :P!

     เมื่อเสร็จจากการลดอุณหภูมิแอร์ อัครเทพแห่งแสงก็หย่อนรีโมทกลับเข้าที่ของมัน ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติว่า ‘ตอนนี้เขาคือมนุษย์ที่เรียกว่านักเรียนไฮสกูล’

     “นายนั่งตรงนั้นข้างๆ แจ็คสันไปก่อนนะ ไว้ตอนเที่ยงเราจะไปขอท็อปแซมให้เปลี่ยนที่นั่งให้” คนคนเดิมบอกยุนกิอีกครั้ง เขาคงเข้าใจว่าไม่มีใครอยากนั่งกับคนที่กระชากคอเสื้อตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกหรอก :( “เรา ‘หวัง จื่อเทา’ นะ เรียกเรา ‘เทา’ ก็ได้ :)”

     “ฉันชื่อยุนกิ มิน ยุนกิ จะเรียกชูก้าก็ได้” คนผิวขาวตอบนิ่งๆ … แต่นี่ในหัวก็คิดนะ คิดตั้งแต่แรกที่มนุษย์คนนี้เข้ามาคุยแล้วด้วย… ว่าทำไมเหมือนแพนด้าจัง -0-; ????

     บางทีเขาอาจแนะนำเพื่อนใหม่คนนี้ให้จองกุก มักเน่กระต่ายผู้กล้าหาญของพวกเขาเหล่าอัครเทวทูตทั้ง 7 รู้จัก…

     เผื่อพระเจ้าจะนับว่าเป็นบุญของเขาที่เขาช่วยสงเคราะห์ให้กระต่ายกับแพนด้าได้มาเจอกัน :P # เริ่มเพ้อ

     “เราว่านายควรไปนั่งที่ได้แล้วนะชูก้า คือ มันหมดเวลาเบรกแล้วอ่ะเดี๋ยวเหล่าซือ เอ๊ย! แซมมาจะโดนด่าเอา -0-^”

     “อะ อ้อ อืมๆ”

     ยุนกิตอบแล้วรีบเดินสะพายเป้สีขาวที่เพิ่งสอยมาจากห้างฯ สดๆ ร้อนๆ เมื่อวานนี้ไปนั่งที่ที่นั่งของตน เมื่อแจ็คสันเห็นเขา แจ็คสันก็ตบโต๊ะดังปึงจนทุกคนหันมามอง แต่เขาจะไปแคร์ทำไม~ ในเมื่อที่ตรงนี้มันที่ของเขา :)

     อัครเทวทูตในผมสีเขียวมิ้นท์วางเป้แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้…

     โอ้โห~ พลังมืดหมอนี่แรงใช่ย่อยแฮะ นี่ขนาดยุนกิได้สร้อยรูปไม้กางเขนติดปีกจากนัมจุนมาใส่แล้วนะ ยังมีอาการผิดปกติเลย… ท่าทางจะไม่ง่ายแล้วแหละ…

     หวังว่าอยู่ๆ ไปร่างกายของเขาจะปรับตัวได้เร็วๆ แล้วกันนะ U_U







     @ 12.00 P.M.



     อีกสองคาบผ่านไป…

     ยุนกินั่งเก๊กแทบตายเพื่อไม่ให้อาการมวนท้องมวนไส้แสดงออกมา ตะคริวจะกินทั้งตัวเลยทีเดียว T^T กับคนข้างๆ ที่เป็นจอมโมโหระดับพระกาฬที่เอาแต่ก้มหน้ากดไอโฟนตลอด 2 ชั่วโมง

     กินเนสต์บุ๊คเวิร์ลด์เรคคอร์ด (เฮเว่นเรคคอร์ด เฮลล์เรคคอร์ดด้วยก็ได้ ไม่เกี่ยง -0-; # ไม่เกี่ยว) ควรมาบันทึกสถิติล่วงหน้าให้เขาหน่อยนะ เพราะมันต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนาน!! นานตราบจนกว่าพวกเขาจะหาอัญมณีมาถอนคำสาปได้ครบ 4 อันหรืออย่างน้อยๆ ก็ต้องทนไปจนกว่าจะเรียนจบ Grade 11 เลยล่ะ!

    แถมไม่มีอะไรมารับประกันว่า Grade 12 ยุนกิคนนี้จะไม่เจอแจ็คสันด้วยนะ!! :(!!!

     “ชูก้า นายจะไปกินข้าวมั้ย ไปกับเราได้นะ”

     ขณะที่อัครเทวทูตแห่งแสงกำลังนั่งทำใจในชะตาชีวิตในโลกมนุษย์ของตัวเอง แพนด้าจื่อเทาก็มาชวนเขาไปกินข้าวพอดี

     ยุนกิดูนาฬิกาบนผนัง… 10 นาทีแล้ว เพื่อนๆ อัครเทวทูตของเขาคงได้เพื่อนใหม่ไปกินข้าวกันแล้วแหละ (มั้ง?)

     “อือ ไปกินก็ได้”

     วันนี้ จื่อเทาพาเพื่อนใหม่ผิวขาวมากินอาหารกลางวันที่ BH Canteen มันเป็นโรงอาหารที่ขายอาหารเอเชียจ๋าสุดๆ เขาคิดว่ามันคงจะถูกปากคนเกาหลีแบบยุนกิมากกว่า… อีกอย่างเขาก็คิดถึงอาหารจีนด้วยแหละ (อาการคิดถึงบ้านกำเริบ T_T~)

… ตอนนี้จื่อเทาผู้กำลังถือก๋วยเตี๋ยวอยู่ในมือได้เดินนำยุนกิ (อัครเทวทูตแห่งแสงผู้กำลังอยู่ในช่วงปรับตัวให้เข้ากับชีวิตมนุษย์ -0-) ผู้มีต็อกบกกีอยู่ในมือมาถึงที่นั่งแล้ว นั่งลงเตรียมพร้อมกินแล้วด้วย! เหลือแค่ลงมือกินเนี่ยแหละ :)

     “นายไม่ไปกินข้าวกับเพื่อนเหรอ?” ยุนกิถามขึ้นดื้อๆ

     เพื่อนแพนด้า (?) ที่กำลังจะคีบเส้นเข้าปากเลยต้องลดตะเกียบลงแล้วตอบก่อน “ก็ไม่… ปกติเรากินข้าวคนเดียวอ่ะ เรารีบไปช่วยงานเหล่า.. เอ้อ! แซมเขาต่อ -3-;”

     “แล้วนี่…”

     “อ๊ะๆ เดี๋ยวๆ แต่ท็อปแซมบอกให้เราช่วยดูแลนายแล้ว นายไม่ต้องห่วงเลยชูก้า >0<!” 

     จื่อเทาพูดจาทำหน้าสนุกสนานจนยุนกิก็หลุดยิ้มออกมาด้วย เขารู้สึกเหมือนกำลังเห็นลูกแพนด้าไม่มีผิดเพี้ยนเลย -0-;

     “เทา… ฉันว่านายรีบกินก่อนก๋วยเตี๋ยวนายจะอืดเถอะ -_-”

     “เอ้อ จริงด้วย -0- เซี่ยเซียะ เอ้ย! คัมซาที่เตือนนะ พอดีเรา…!”

     “ขอโทษนะครับ ตรงนี้มีใครนั่งมั้ยครับ”

     เสียงหนึ่งดังขัดคำพูดของจื่อเทา ยุนกิเงยหน้ามอง ส่วนจื่อเทาต้องหันหน้ากลับไป… ยุนกิจำได้ดี ฮยองคนสูงๆ นี้เป็นประธานนักเรียน ส่วนคนผิวขาวจนแข่งกับเขาได้ก็คือคนที่นั่งทำงานอยู่ แล้วก็คนหน้าหวานๆ อีกคนก็คือคนที่มาเปิดประตูให้พวกเขา… โลกมนุษย์กลมขนาดนี้เชียว @_@

     ขณะที่คนผมมิ้นท์ยังพินิจพิจารณาอยู่…

     “อี้ฝานเกอเกอ! อี้ชิงเกอเกอ! ซูโฮฮยอง! *0*” จื่อเทาตานี่เป็นประกายเลยทีเดียว 0^0

     “อ้าว ทำไมวันนี้กินข้าวเที่ยงได้ล่ะเทา ปกติเห็นทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน๊อต” ประธานนักเรียนอี้ฝานถามแซวแพนด้าจื่อเทาพร้อมกับนั่งลงข้างๆ เจ้าตัว ก่อนที่ในวินาทีต่อมา เขาจะเบนเข็มมาที่ยุนกิ… ไม่นะ เขาอุตส่าห์นั่งเงียบๆ =_= “แล้วนายล่ะ เป็นไงบ้างผู้คุมกฎเกรด 11 :)”

     “อ่า… ผม…” 

     เฮ่ๆ ยุนกิมีเรื่องอยากสารภาพ! เขายังไม่รู้เลยว่าผู้คุมกฎมันคืออะไร แอ่ะ ×=×!

     “แกนี่ก็นะ… นี่มันเพิ่งจะเปิดเทอมได้สองวันเอง คริส =_=” จุนมยอนว่าขัดขึ้นมา… เป็นอันว่ายุนกิรอดตัวไป… เอาเป็นว่าเดี๋ยวยุนกิจะต้องกลับไปศึกษาหน้าที่ผู้คุมกฎแล้วล่ะ +^+

     “นั่นสิคริส สองวันจะไปมีใครกล้าก่อเรื่องได้เล่า…” อี้ชิงเองก็สนับสนุน แต่เขานึกบางอย่างออก “… เว้นแต่เด็ก 7 คนนั่นน่ะ U-U”

     อา… ‘เด็ก 7 คนนั่น’ งั้นเหรอ…

     งั้นก็น่าจะเป็นไปได้ 2 กรณี คือ ไม่ใช่กลุ่มของเพื่อนข้างโต๊ะที่มีรังสีพลังอันมืดดำ และขี้โมโหสุดขั้วของยุนกิคนนี้ หรือไม่ก็กลุ่มของแจ็คสันน่ะมีมากกว่า 3 คนที่เขาเห็น… ยุนกิคิดในใจ

     แล้วอยู่ๆ… อัครเทวทูตแห่งแสงก็เกิดรู้สึกแปลกๆ…

     ลางสังหรณ์เขาไม่เคยพลาดหนิ งั้น ถ้ามันบอกกับเขาว่ามันกำลังเกิดเรื่องแย่ๆ มันก็คงไม่พลาดเหมือนกัน!!!

     พรึ่บ!

     คนผมมิ้นท์ลุกขึ้นยืนกลางวงกินข้าว ทุกคนถึงกับชะงักปากลงในทันทีแล้วจับจ้องมาที่เจ้าตัว…

     “นายเป็นอะไรอ่ะชูก้า อยู่ๆ ยืนทำไม 0_0”

     “ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ ฉันขอไปก่อนนะเทา” ยุนกิตอบอย่างเร็ว แล้วหันไปสวัสดีรุ่นพี่ทั้ง 3 คนด้วยความไวแสง “ผมขอตัวครับพี่ สวัสดีครับ!”

     “อ่าๆ สวัสดีครับน้อง -0-”

     ยุนกิวิ่งฝ่าคนทั้งหมดออกจากโรงอาหารมุ่งหน้าตามสัญชาติญาณ ตามลางสังหนณ์ และตามพลังมืดที่เขาคนนี้รู้สึกได้ วิ่งไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังจะไปที่ไหน 

     แต่ในที่สุด ขาของเขาก็มาหยุดลงที่ตรงหน้าซอกหลืบแคบๆ ซอกหนึ่ง มันแคบพอที่จะให้คนผ่านไปได้อ่ะนะ แต่มันก็ดูไม่น่ามีใครเข้าไปปะล่ะ -0- เอาเหอะ! ยังไงเขาก็มาถึงที่นี่แล้ว จะให้กลับไปมือเปล่ามันก็กะไรอยู่อ่ะ อย่างน้อยก็ให้เขารู้ว่าทำไมพลังมืดแรงขนาดนี้มันถึงแผ่มาจากที่นี่จะดีกว่า -0-*

     ร่างขาวค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวังสุดๆ จนตอนนี้เขาแทบมองอะไรไม่เห็น… เขาจึงตัดสินใจว่าคงต้องใช้พลังของอัครเทวทูตแห่งแสงที่เขามีซักหน่อยแล้ว ก่อนที่เขาจะพลาดไปทำอะไรให้เกิดเสียงเข้าซะก่อน…

     ตอนนี้ยุนกิมองเห็นในที่มืดสนิทแบบนี้ได้แล้ว เค้าเห็นกระเป๋าสตางค์ที่ทำจากหนังตกอยู่… ต่อมาไม่ถึง 5 เซนต์ ก็เจอมือถือเครื่องนึงตกอยู่ นี่มันไม่ปกติแล้วล่ะ!





     ทางด้านในของซอกหลืบนั้น…

     เสียงโครมครามดังไปทั่ว… แน่นอนว่าคนภายนอกก็คงไม่สนใจ เพราะไม่มีใครได้ยิน ซอกหลืบที่แจ็คสันเลือกน่ะ มีทางเข้าที่มืด และแคบชนิดเดินผ่านมาได้แค่ทีละคน

     ก็นั่นแหละ มันก็คือจุดประสงค์หลักของพวกเขา อสูรมหาบาป ในคราบของนักเรียน!


     [Hard Carry해! WOH! Hard carry해! Welcome to my world let’s do this]


     เสียงริงโทนมือถือของแจ็คสันดังขึ้นขัดจังหวะเขาที่กำลังอยู่ในช่วงระบายอารมณ์กับของรอบกาย…

     ใช่ เขาไม่ได้กำลังทำร้ายคนหรอก!

     เขาต่อยกำแพง (มือเขาแตกด้วยแหละ เลือดไหลซิบๆ เลย T^T) เขาเตะแท่งเหล็กไปกระทบกำแพง และเขาก็เตะก้อนอิฐไปกระทบกำแพงต่อ -0-

     “ฮัลโหล ว่าไงไอ้ยองแจ” เขาค่อนข้างจะแปลกใจที่คนโทรคือคนจอมขี้เกียจ… แต่หมอนั่นก็คงโทรอยู่ในห้องแหละ มีเหรอจะยอมเดิน แค่เวลาตื่นยังหายากเลย -_-^

     [ฮ้าว~~ แกคิดว่ามันจะได้ผลจริงๆ หรอแจ็คสัน] 

     “ก็ไอ้เจบีมันสั่งถูกมะ?” คนผมขาวเมทัลลิกที่ถูกถามตอบเพื่อนสนิทสุดขี้เกียจ “เฮ่ย! ไอ้บ้า ตื่นมาตอบก่อน!!”

     [งืมม~ช่ายยย…] ยองแจสะลึมสะลือตอบงึมงำ [ตอบมาเซ่! จะนอน~~ ฮ้าวว]

     “เออๆ มันต้องได้เว่ย…”


     กึก!


     “เดี๋ยวนะ”

     แจ็คสันสะดุดใจกับเสียงที่เกิดแถวๆ ทางเดิน แน่ล่ะ มันต้องมีใครเข้ามาแน่นอน (ถึงมือถึงแคบ แต่ก็สะอาด! ไม่มีหนูนะ -3-) เขาแสยะยิ้มแล้วค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไป…

     และด้วยความเป็นอสูร แน่นอนเรื่องการมองเห็นในที่มืดน่ะระดับสูงสุด!

     ยิ่งใกล้เข้าไป แจ็คสันยิ่งรู้สึกถึงพลังด้านตรงข้ามของเขา…

     … ไม่ผิดแน่ เพราะคนตรงนั้นน่ะคือไอ้เด็กใหม่ข้างโต๊ะเขา ไอ้คนขาวๆ ที่ชื่อยุนกิน่ะ!

     “ฉันรู้นะว่าแกอยู่ตรงนั้น~ ออกมาเถอะน่า ฉันจะไม่ทำอะไร” น้ำเสียงเย้ายวน

     อื้มม~ เสียงหัวใจของเจ้าอัครเทวทูตนี่เต้นแรงเป็นบ้า! :)



     ทางด้านยุนกิ… เขาสะอิดสะเอียนอยากจะอาเจียนใส่ให้รู้แล้วรู้รอด! ที่มืดๆ แบบนี้ไม่ใช่ที่ของเขาเลย! คนผิวขาวก้าวถอยหลังมาเรื่อยๆ เพราะไม่อยากผเชิญหน้ากับไอ้อสูรมหาบาปแห่งโทสะอย่างแจ็คสัน นี่ถ้าเขาไม่ไปเหยียบโดนอิฐนั่น เขาคงไม่ต้องหนี…

     แต่แค่นี้เขาก็ไม่อยากอยู่แล้วแหละ!

     “ยุนกิ~ ออกมาเจอฉันหน่อยน่า~” เสียงยั่วเย้าของแจ็คสันยังคงใกล้เข้ามา “ยังไงเราก็คงต้องอยู่เป็นศัตรูใกล้ตัวกันไปอีกนานนน~~”

     “บ้าเอ๊ย~ ไม่ทันแล้ว!” ยุนกิสบถกับตัวเองและเอามือกุมขมับ

     เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงดี ให้เดินหนีก็ไม่น่าจะทัน แต่เขาว่าเขาไม่อยากจะเผชิญหน้ากับคนอารมณ์ร้อนแถมยังชอบใช้กำลังแบบแจ็คสันเลย

     มีทางเดียวคือหายตัว! ใช่ หายตัว ขอแค่ให้เขาเดินออกไปจากซอกนี่แค่นั้นแหละ…

     “เฮ่ย! อย่ามัวลีลาดิ๊! ฉันชักรำคาญแล้วนะเว่ย!!”

     “จ้างให้ฉันก็ไม่ออกไปเจอแกหรอกไอ้อสูร!” 

     ยุนกิพูดพึมพำก่อนจะรีบใช้พลังหายตัวของเขา…

     ทำให้พอแจ็คสันมาถึง เพื่อนผู้อยู่ในฐานะศัตรูก็ไม่อยู่แล้ว แต่แน่ล่ะ ถึงแม้แจ็คสันจะไม่เห็นตัวของอัครเทวทูตคนนั้น แต่เขามั่นใจว่าใช่ยุนกิ… ส่วนทำไมถึงมั่นใจ ก็ถามตัวเองสิว่าใครว่าเขามองไม่เห็น! นี่ใคร? นี่อสูรมหาบาปนะ!!

     “หึ หนีไปซะแล้ว~ อย่างนี้ฝั่งฉันก็ชนะหมูๆ เลยน่ะสิ~”

     แจ็คสันแสยะยิ้มแล้วเดินผิวปากออกมาจากซอกมืดนั้นอย่างสบายอารณ์ ส่วนยุนกิ… พออสูรมหาบาปคราบนักเรียนผมขาวเดินผ่านไป เขาก็เลิกหายตัว…

     “เก่งให้ได้เหมือนปากนะ เหอะ”



⛤⛧⛤⛧⛤⛧⛤⛧⛧⛤⛧⛤⛧⛤⛧⛤⛧⛤⛧⛤


     @ UI | Talks

     อันยองอาเซโย ^0^~~

     ยูไอพา แรปเปอร์โมโหร้ายกับสายแร็พแห่งแสงสว่าง มาให้แล้วค่ะ! เป็นยังไงบ้างคะ # มาเป็นชื่อนิยาย (ฮา...)

     ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ให้การติดตามฟิคเรื่องนี้ ขอบคุณทุกคนที่คอมเม้นต์ด้วยนะคะ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นฟิคเรื่องแรกของพวกเรา แต่ยูไอกับเอไอก็พยายามทำออกมาสุดความสามารถเลยล่ะค่ะ

     ในส่วนของเนื้อเรื่องตอนนี้นั้น... บอกได้เลยค่ะว่าแต่งยากมาก!! ความแสว๊กของชูก้าสร้างความลำบากให้ยูไอพอตัว T_T แถมแจ็คสัน... ก็อย่างที่เห็นน่ะค่ะ! เจอหน้าก็กระชากคอเลย ????

     อ่า... ยูไอพล่ามมาเยอะแล้ว พอดีกว่า

     ยังไงตอนหน้า... ก็ยังอยู่กับยูไอค่ะ! 55 ฟิคเรื่องนี้ยูไอกับเอไอแบ่งกันแต่งแบบตามใจฉัน ใครพอใจจะแต่งตอนไหนก็แต่ง (แต่ปรึกษากันตลอดนะคะ!) ยังไงตอนหน้า ยูไอจะพาไปเจอกับ... 

     เจอกับการปะทะคารมณ์ระหว่าง หนุ่มม้าไวกับนายเด็กแสบ ค่ะ! ลองทายกันดูนะคะว่าใครกับใคร ><!~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. #15 MI Candy (@manitater123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 19:42
    ม้า....ทำไมเราถึงเจโฮป5555/หลบเกิบ
    #15
    0
  2. #14 PlayBoyKoshi (@kirino2543) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:32
    ยูคยอมกับเจโฮปแน่เลย
    #14
    0
  3. #13 GKS_Gate (@GKS_Gate) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 17:41
    เฮ้อ..ยุนกิจะไหวไหมน้าาา ไฟต์ติ้งนะเธอ เป็นกำลังใจให้ไรต์ค่า 
    #13
    0