[KNB]AkaKuro รักมากมายของนายน้อย

ตอนที่ 7 : AkaKuro Chapter7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    19 ต.ค. 60

เช้าวันต่อมา..
กว่าจะจบบทรักเมื่อคืนใช้เวลาไปสามชั่วโมงเต็ม...ร่างเล็กตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดร้าวไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะตรงนั้น ตาคู่สวยกวาดสายตาไปรอบๆห้องก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่กับร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ ร่างเล็กนึกถึงภาพเมื่อคืนที่ทั้งคู่ร่วมรักกันทั้งที่รู้จักกันไม่ถึงสัปดาห์ด้วยซ้ำ น้ำตาไหลรินลงมาอีกครั้ง ร่างเล็กค่อยๆยันตัวอันสั่นเทาของตนเองและค่อยๆก้าวขาลงจากเตียงร่างเล็กปากแทบห้อเลือดขยับแค่นิดเดียวความเจ็บก็ลามขึ้นมา พอขาเรียวหย่อนลงข้างๆเตียงร่างเล็กก็ค่อยๆยันให้ตัวเองลุกขึ้น ด้วยขาที่สั่นเหมือนจะไม่มีแรงทำให้เจ้าตัวล้มลงไปที่พื้นทั้นทีที่ส่วนนั้นกระแทกลงความเจ็บเพิ่มพูนมากขึ้นจนร่างเล็กร้องออกมาเสียงหลงและน้ำตาไหลเพราะความเจ็บ
"อ๊ะ!..ฮึก..จะ..เจ็บ..ฮึก"
ร่างสูงเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ก็รีบเด้งตัวขึ้นและมองไปร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นและกำลังร้องไห้ ร่างสูงลงจากเตียงไปอีกด้านของเตียงที่มีคนตัวเล็กกำลังร้องไห้เหมือนเด็ก..
"เจ็บไหมนั่นมาเดี๋ยวอุ้ม"
"อย่ามาจับตัวผม...อ๊ะ! ปล่อยผมลงน้ะ!"
อาคาชิไม่ฟังเสียงห้ามก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วค่อยๆวางลงที่เตียงอย่างแผ่วเบา...ร่างเล็กเมื่อถูกอุ้มวางลงที่เตียงก็ขยับตัวเองถอยหลังไปจนสุดหัวเตียง....ร่างสูงเห็นดังนั้นก็ดึงข้อเท้าเล็กลงมาราบกับที่นอนก่อนจะขึ้นคร่อม
"อะ..อาคาชิคุง จะ..ทำอะไรครับ"

อาคาชิก้มหน้าลงไปจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา...
"หลับตา"
ร่างเล็กหลับตาลงอย่างว่าง่าย...ร่างสูงจูบเปลือกตาที่บวมขึ้นจากการร้องไห้อย่างหนักก่อนจะเอามือไปลูบๆและนวดเบาๆให้กับคนตัวเล็ก....ร่างเล็กเมื่อถูกร่างสูงกระทำแบบนี้หัวใจดวงน้อยก็อดที่จะเต้นแรงไม่ได้
"เจ็บมากมั้ย"
ร่างสูงถามแต่ก็คงยังนวดเปลือกตาอยู่อย่างนั้น..
ร่างบางพอถูกถามก็ใจกระตุกก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ

"ขอโทษ"
สิ้นคำขอโทษอาคาชิก็กดจูบไปยังปากเล็กอย่างแผ่วเบา...ร่างเล็กลืมตาขึ้นมาหลังจากอาคาชิถอนจูบ
"ขอโทษ ทั้งที่อาคาชิคุงทำแบบนี้กับผมหรอครับ"
"ผมสนใจนาย"
คำพูดที่ออกมาจากปากของร่างสูงทำให้ร่างเล็กถึงกับใจกระตุก
"เหอะ..ในแผ่นกระดาษนั่นที่โมโมอิให้ผมคงจะขายผมแทนการใช้เงินคืนค่ามือถือสิน้ะครับ"

"ผมมีเหตุผลของผม"
"ชั่งมันเถอะครับอะไรที่เสียไปแล้วก็ให้มันเสียไป แล้วผมหวังว่าเราคงไม่ต้องมาเจอกันอีกน้ะครับ"........
อาคาชิสั่งให้คนขับรถไปส่งคุโรโกะที่บ้านแต่ร่างสูงไม่ได้ไปด้วยเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าคุโรโกะคงไม่อยากเห็นเขาอีก...
"ผมกลับมาแล้วครับแม่"
"เท็ตสึยะ!!ลูกไปไหนมาทั้งคืนแม่เป็นห่วงแทบแย่ โองิวาระก็ช่วยหาลูกทั้งคืนเลยรู้ไหม"
"โองิวาระตามคุงหาผมหรอครับ"
"ใช่จ่ะ แล้วก็เพิ่งกลับบ้านไปเมื่อยี่สิบนาทีก่อนที่ลูกจะมา"
ร่างเล็กพยักหน้าก่อนจะขอตัวไปทำธุระส่วนตัวในห้องก่อนจะมาเล่าเรื่องที่ตัวเองหายไปทั้งคืนให้กับแม่ตัวเองฟัง....ร่างเล็กเล่าทุกอย่างให้แม่ตนเองฟังแต่ทุกอย่างที่เล่าเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด ร่างเล็กไม่สามารถเล่าความจริงได้เพราะความอับอายที่ตัวเองทำตัวสำส่อนไปมีเพศสัมพันธ์กับเพศเดียวกันถึงจะถูกข่มขื่นก็เถอะร่างเล็กคิดแบบนั้น
"แม่ครับผมอยากรู้ชื่อพ่อครับ"
ผู้เป็นแม่ได้ยินที่ลูกชายถามก่อนจะชงักมือที่กำลังล้างจาน..
"ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ"
ผู้เป็นแม่ละจากการล้างจานก่อนจะเดินมานั่งคุยกับลูกชาย
"แม่เคยบอกว่าพี่ใช้นามสกุลเดียวกับพ่อถ้าผมรู้นามสกุลผมอาจจะหาพี่ผมเจอก็ได้น้ะครับ"
ผู้เป็นแม่พยักหน้าเชิงเข้าใจก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง...ร่างเล็กยังงงๆกับการกระทำของแม่ตนเอง จนผู้เป็นแม่ถือรูปภาพใบหนึ่งลงมาและยื่นให้กับลูกชายของตนเอง..


"นี่คือคุณ มายุสุมิ อิจิโจ คือพ่อของลูก"
คุโรโกะมองภาพในมือที่มีพ่อแม่และพี่ชายที่ยังเป็นเด็กทารกในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่
"รูปนี้นานแล้วแหละ พี่ของลูกน่ะชื่อ มายุสุมิ จิฮิโระ"
"ทำไมแม่ไม่บอกชื่อพี่ของผมตั้งแต่แรกล่ะครับ"
ผู้เป็นแม่ลูบหัวลูกของตนเองอย่างแผ่วเบาก่อนจะพูดต่อว่า...
"เพราะพ่อของลูกบอกว่าถ้าลูกเกิดมาห้ามบอกว่าลูกมีพี่น่ะแต่ให้บอกชื่อพ่อของลูกได้"
"แต่แม่เพิ่งจะมาบอกชื่อพ่อตอนนี้น้ะครับ"
ร่างเล็กถามออกไปด้วยความสงสัยที่แม่ของตนเองไม่บอกชื่อพ่อให้เขาได้รู้ทั้งทีพ่อของเขาบอกให้รู้ชื่อได้..
"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ฮ่ะๆ จำชื่อพี่เขาไว้ให้ดีล่ะเผื่อพี่เขาจะเรียนอยู่ที่เดียวกับลูกก็ได้เท๊ตสึยะ"
เช้าของวันมาโรงเรียน..
ร่างเล็กมาโรงเรียนได้ปกติเพราะอาการที่เจ็บเริ่มทุเลาหายบ้างแล้วแต่ก็ยังเจ็บอยู่นิดๆ ร่างเล็กเดินเข้าไปในก็พบว่าที่นั่งข้างๆนั้นเป็นที่นั่งของเพื่อนสนิทแต่เพื่อนสนิทของเขายังไม่มาเท่านั้นร่างเล็กเดินไปวางกระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องและจุดหมายปลายทางนั้นคุโรโกะตัดสิ้นใจจะไปที่ห้องเอกสารที่เก็บประวัติและรายชื่อของนักเรียนในโรเรียน...คุโรโกะขออนุญาตอาจารย์ที่ดูและเอกสารแล้วสามารถเข้าไปดูได้ คุโรโกะหาประวัตินักเรียนของปีสามเพราะแม่ของตนเองบอกว่าพีาของเขามีอายุห่างกับตนแค่สองปีนั่นก็แปลว่าพี่ของเขาต้องอยู่ปีสาม...คุโรโกะหาไปเรื่อยๆจนสายตาไปสดุดเข้ากับประวัตินักเรียนคนหนึ่งที่ร่างเล็กเคยเห็นหน้ามาก่อนถึงจะแค่ครั้งเดียวเขาก็จำหน้าได้
"รุ่นพี่คนที่เราชนนี่"
ร่างเล็กหยิบขึ้นมาก่อนจะไล่สายตาอ่านไปเรื่อยๆ
"มายุสุมิ จิฮิโระ เกิดxxเดือนxxปีxxxx มารดาxxxx บิดาxxxx"
ร่างเล็กเบิกตากว้างไม่อยากจะเชื่อกันว่าพี่ของตนเองจะเป็นคนนี้จริงๆ


"ขออนุญาตเข้าไปน้ะครับ"
เสียงทุ้มดังขึ้นจากหน้าห้องก่อนจะเดินเข้ามาและเห็นนักเรียนที่คุ้นเคยนั่งอยู่ในห้อง
"อ้าว!เจอกันอีกแล้ว"
ร่างเล็กที่กำลังจ้องประวัตินักเรียนที่เป็นพี่ขอตนถึงกับสะดุ้งกับเสียงเมื่อครู่
'คุ้นมาก'
ร่างเล็กหันไปมองตามต้นเสียงก่อนจะอึ้งที่เป็นนักเรียนที่เจ้าตัวเองก็กำลังถือประวัติของร่างสูงตรงหน้าอยู่
"นั่นประวัติของผมนี่"
มายุสุมิมองไปที่มือเล็กที่กำลังถือประวัติของเขาอยู่....คุโรโกะมองหน้ามายุซูมิก่อนจะพูดบางอย่างออกมา
"พี่"
"หืม?"
"รุ่นพี่เป็นลูกของคุณแม่ของผม"
"หืมแม่นายคนนี้หรอกเหรอ"
มายุซูมิชี้ไปที่ประวัติของตนเองที่มีชื่อแม่ของตนเอง....คุโรโกะพยักหน้าเป็นคำตอบ
'ใช่จริงๆด้วย'
"พ่อนายก็ชื่อนี้เหมือนกันใช่ไหม"

มายุสุมิถามอีกเพื่อความแน่ใจมากกว่านี้...คุโรโกะพยักหน้าน้ำตาเริ่มคลอจนพล่ามัว...มายุสุมิมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่น้ำตาคลอก่อนจะรวบคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้...คุโรโกะกอกตอบและน้ำตาไหลรินลงมาในที่สุด
"ใช่นายจริงๆด้วยคุโรโกะ"
"ผมอยากเจอพี่มานานเลยรู้ไหม"
"ไม่ต้องร้องน้ะน้องของพี่ต้องเป็นคนเก่ง"
มายุสุมิผละร่างเล็กออกก่อนจะเช็ดน้ำตาให้
"ตอนที่เห็นนายครั้งแรกก็ตกใจอยู่เหมืิอนกันน้ะที่นายมีหน้าตาเหมือนแม่นายมากเลย"
"ผมเพิ่งจะรู้จักชื่อของพี่ไม่นานมานี้ พี่รู้จักผมมานานรึยัง"
"พี่เพิ่งรู้จักนายเมื่อตอนที่อยู่ปีสองนายยังอยู่มัธยมต้นอยู่เลยพอมาปีนี้โชคดีจริงๆแหะ"
มายุซูมีพูดพลางลูบหัวน้องของตนเอง...คุโรโกะยิ้มให้กับพี่ของตนเองก่อนจะโผลเข้ากอดพี่ตนเองให้หายคิดถึง..
อีกด้านหนึ่ง...
"คืนนั้นเป็นไงมั่งอาคาชิจจิ"
คนถูกถามไม่ตอบกับลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปทันที...อาคาชิตั้งใจจะไปที่ห้องเก็บประวัติของนักเรียนพอถึงหน้าห้องอาคาชิเห็นรองเท้านักเรียนชายสองคู่ก่อนที่สายตาจะไปเห็นคนในห้องสองคนที่กำลังกอดกันหนึ่งในนั้นคือรุ่นพี่และอีกคนที่เจ้าตัวเพิ่งจะทำร้ายร่างกายไปไม่นานกำลังกอดกันอยู่สองนาน อาคาชิกำหมัดแน่นระงับความโกรธที่ประทุขึ้นมา

"ที่ไม่อยากให้เห็นหน้ากันอีกคงจะเป็นเพราะกลัวแฟนเข้าใจผิดสิน้ะหึ"
ร่างสูงละสายตาจากภาพในห้องก่อนจะเดินแยกออกมา..
"คุยกันหน่อยไหมอาคาชิ"
อาคาชิหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดำลังยืนพิงกำแพงอยู่ในที่มืด
"มีอะไร โควคิ"
คนถูกถามกระตุกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างสูงที่กำลังยืนมองมา
"แค่อยากคุยเรื่องของไอตัวเล็กผมฟ้านั่นสักหน่อยที่ทำให้นายน้อยแห่งตละกูลอาคาชิหลงจนโงหัวไม่ขึ้น..."
ฟุริฮาตะเว้นก่อนจะมองร่างสูงตรงหน้าที่ดูก็รู้ว่าหงุดหงิด
"แต่ดูท่าทางคงจะหงุดหงิดที่มาสิน้ะที่เห็นภาพบาดใจน่ะหึ"
"นายจะพูดอะไรก็ว่ามาโควคิ"
"ก็...."
ไม่ทันไรฟุริฮาตะก็คว้าคออาคาชิเข้ามาจูบก่อนจะมองเล็ดลอดไปทางด้านหลังของอาคาชิ ก็เห็นคุโรโกะมองมาที่พวกเขาทั้งคู่ก่อนจะหันหน้ากับไปและเห็นผู้ชายที่เดินอยู่ข้างหลังแต่ไม่ได้หันมามองเท่านั้น
"พอใจรึยังโควคิ"
"หึพอใจแต่ไม่เหมือนเมื่อก่อนเท่านั้น"
"เรื่องที่จะบอกน่ะแค่คนที่มาแย่งของๆผมต้องไม่มีความสุข"
"ถ้านายทำอะไรเท็ตสึยะนายตายแน่โควคิ"
"แล้วเราจะเห็นดีกันอาคาชิ"
อีกด้านหนึ่ง..
"เมื่อกี๊มองอะไรน่ะคุโรโกะ"
มายุสุมิถามขึ้นที่เห็นน้องของตนเองมองอะไรสักอย่างแต่ตัวเองกลับลืมมองเองว่าตรงนั้นมีอะไร...คุโรโกะไม่ตอบคำถามของผู้เป็นพี่แต่กลับเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจอะไรเลยเพราะภาะของคนสองคนจูบกันอยู่บนตึกเรียนยังติดตาไม่หายร่างเล็กไม่รู้ว่าอีกคนคือใครแต่อีกคนถึงจะมองจากด้านหลังก็จำได้ขึ้นใจ..
'หน้าไม่อายจูบกันบนตึก'
มายุสุมิเห็นว่าน้องของตนไม่ตอบก็ถอนหายใจออกมา....สองพี่น้องแยกทางกันตรงบันไดเพราะต้องแยกย้ายกันเข้าห้องเรียน...
"คุโรโกะคุง!!นายหายไปไหนมา!"
"โองิวาระเบาๆหน่อยสิครับ"
"ก็ฉันคิดถึงนายนี่วันนั้นที่นายหายไปฉันกับแม่นายก็เป็นห่วงแทบแย่ แล้วพอรู้ว่านายกลับมาแล้วฉันก็ออกไปหาไม่ได้โดนใช้อยู่นั่นแหละ"
โองิวาระพูดยาวเหยียดคุโรโกะยิ้มตอบรับเพื่อนสนิท
"ผมก็กลับมาแล้วนี่ไงครับ"
"ตอนฉันโทรหานายน่ะรอบแรกยังโทรติดอยู่เลย รอบต่อๆไปกลับติดต่อไม่ได้นายปิดเครื่องงั้นเหรอ"
พอโองิวาระพูดถึงมือถือคุโรโกะก็นึกขึ้นได้หลังจากโดนลักพาตัวทุกอย่างในมือหล่นหมดพอมารู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่บ้านของอาคาชิซะแล้ว
'ทำไมผมถึงไม่รู้สึกตัวเร็วกว่านี้น้ะ'
"อ่ะนี่มันวางอยู่บนโต๊ะนาย"
โองิวาระยื่นมือถือของคุโรโกะให้กับเจ้าตัว...
"แล้วที่นี้นายต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง"
ร่างเล็กพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะมองไปที่มือถือของตน..
'ทำไมมือถือถึงวางอยู่ที่โต๊ะ แล้วรู้ได้ยังไงว่านั่นโต๊ะเรา หรือว่าคนที่ลักพาตัวต้องรู้จักเราแน่ๆ'
พักเที่ยง...
ร่างเล็กเล่าทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟังเหมือนกับที่เล่าให้กับผู้เป็นแม่ฟังเหมือนกันทุกอย่าง...
"ห๊ะ! นายโดนโจรวิ่งไล่เลยไปแอบที่ซอกตึกและเผลอหลับไปเนี่ยน้ะ!"
ร่างเล็กพยักหน้าดีที่เพื่อนสนิทไม่ได้ถามเรื่องมือถือเลยสบายใจไปหน่อยจะได้ไม่ต้องเล่าเยอะเพราะะตัวเองก็ไม่รู้จะโกหกอะไรอีกแค่โกหกเพื่อนตัวเองยังรู้สึกผิดมากขนาดนี้แล้วผู้เป็นแม่ล่ะจะรู้สึกผิดมากขนาดไหน
"แล้วยัยนั่นล่ะที่ให้นายไปโรงแรมบ้าบอนั่นนายไม่ได้ไปใช่มั้ย"
ร่างเล็กถึงกับชงักมือจากอาหารตรงหน้าและสมองกับไปนึกถึงเรื่องคืนนั้น...
"คะ..ครับก็ผมไปซื้อของให้แม่และโดนโจรไล่ไงครับโองิวาระ"
"อืม..แล้วยัยนั่นจะยังเอาเงินอยู่รึป่าวฉันช่วยนายได้น้ะ"


ตอบก็ถอนหายใจออกมา....สองพี่น้องแยกทางกันตรงบันไดเพราะต้องแยกย้ายกันเข้าห้องเรียน...
"คุโรโกะคุง!!นายหายไปไหนมา!"
"โองิวาระเบาๆหน่อยสิครับ"
"ก็ฉันคิดถึงนายนี่วันนั้นที่นายหายไปฉันกับแม่นายก็เป็นห่วงแทบแย่ แล้วพอรู้ว่านายกลับมาแล้วฉันก็ออกไปหาไม่ได้โดนใช้อยู่นั่นแหละ"
โองิวาระพูดยาวเหยียดคุโรโกะยิ้มตอบรับเพื่อนสนิท
"ผมก็กลับมาแล้วนี่ไงครับ"
"ตอนฉันโทรหานายน่ะรอบแรกยังโทรติดอยู่เลย รอบต่อๆไปกลับติดต่อไม่ได้นายปิดเครื่องงั้นเหรอ"
พอโองิวาระพูดถึงมือถือคุโรโกะก็นึกขึ้นได้หลังจากโดนลักพาตัวทุกอย่างในมือหล่นหมดพอมารู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่บ้านของอาคาชิซะแล้ว
'ทำไมผมถึงไม่รู้สึกตัวเร็วอว่านี้น้า'
"อ่ะนี่มันวางอยู่บนโต๊ะนาย"
โองิวาระยื่นมือถือของคุโรโกะให้กับเจ้าตัว...
"แล้วที่นี้นายต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง"
ร่างเล็กพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะมองไปที่มือถือของตน..
'ทำไมมือถือถึงวางอยู่ที่โต๊ะ แล้วรู้ได้ยังไงว่านั่นโต๊ะเรา หรือว่าคนที่ลักพาตัวต้องรู้จักเราแน่ๆ'
พักเที่ยง...
ร่างเล็กเล่าทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟังเหมือนกับที่เล่าให้กับผู้เป็นแม่ฟังเหมือนกันทุกอย่าง...
"ห๊ะ! นายโดนโจรวิ่งไล่เลยไปแอบที่ซอกตึกและเผลอหลับไปเนี่ยน้ะ! "
ร่างเล็กพยักหน้าดีที่เพื่อนสนิทไม่ได้ถามเรื่องมือถือเลยสบายใจไปหน่อยจะได้ไม่ต้องเล่าเยอะเพราะะตัวเองก็ไม่รู้จะโกหกอะไรอีกแค่โกหกเพื่อนตัวเองยังรู้สึกผิดมากขนาดนี้แล้วผู้เป็นแม่ล่ะจะรู้สึกผิดมากขนาดไหน
"แล้วยัยนั่นล่ะที่ให้นายไปโรงแรมบ้าบอนั่นนายไม่ได้ไปใช่มั้ย"
ร่างเล็กถึงกับชงักมือจากอาหารตรงหน้าและสมองกับไปนึกถึงเรื่องคืนนั้น...
"คะ..ครับก็ผมไปซื้อของให้แม่และโดนโจรไล่ไงครับโองิวาระ"
"อืม..แล้วยัยนั่นจะยังเอาเงินอยู่รึป่าวฉันช่วยนายได้น้ะ"


"มะ...ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่เห็นโมโมอิแล้วเหมือนกัน"
"อืม...งั้นนายก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะคุโรโกะฉันรู้สึกว่ารอบตัวนายมันแปลกๆไปน่ะ"
"งั้นหรอครับงั้นผมจะระวังตัว"
โองิวาระยิ้มพลางเอามือขยี้หัวเพื่อนตัวเองก่อนจะกินข้าวกลางวันต่อ....การกระทำของทั้งคู่อยู่ในสายตาของอาคาชิทุกการกระทำก่อนจะนึกถึงคำพูดของฟุริฮาตะ

"ถ้าใครหน้าไหนทำอะไรนายผมจะจัดการมันให้หมด"




-------------------ติดตามตอนต่อไป---------------------


จากตอนที่6 ไรท์จะไม่แต่งฉาก nc ค่ะ เพราะแต่งไม่เป็นอธิบายไม่ถูก ส่วนวันนี้อัพยาวหน่อยๆเพราะจะไม่มาอัพหลายวันค่ะมีธุระมากมายจนน่าเบื่อ - - ส่วนตอนต่อไปไม่สปอยค่ะ แต่อ่านแล้วอย่าลืม ติชม + คอมเม้น ด้วยน้ะฮึดๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #34 marionette202 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 03:16
    ทำไมเหมือนซ้ำๆ?
    #34
    0
  2. #12 TAEJESSIYEONCA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 00:44
    ดราม่ามาตั้งแต่ต้นเรื่องเลยอ่ะไรท์ โอยคดีเก่ายังไม่เคลียร์ น้องยังโกรธนายน้อยอยู่เลย ยังจะมีคดีใหม่มาอีก สงสารน้อง อดทนนะลูก555
    #12
    0