[KNB]AkaKuro รักมากมายของนายน้อย

ตอนที่ 11 : AkaKuro Chapter11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

     วันหยุดคุโรโกะตัดสินใจว่าในวันหยุดจะพามายุซูมิมาที่บ้านและอีกฝ่ายก็ตอบตกลงเพราะตั้งใจจะไปอยู่แล้วคุโรโกะเลยตื่นแต่เช้าเพื่อมาช่วยผู้เป็นแม่ทำอาหารเช้ารอมายุซูมิเพราะคุโรโกะได้บอกแม่ตนเองแล้วว่าพี่จะมาที่บ้านเลยทำให้ผู้เป็นแม่นั้นดีใจจนต้องทำอาหารเช้าสุดฝีมือเพื่อต้อนรับลูกอีกคน..


''แล้วพี่เขาจะมาตอนไหนล่ะลูก''  ผู้เป็นแม่ถามขึ้นโดยสายตานั้นกำลังจดจ่อกับอาหารบนกะทะ


''เอ่อ..ผมไม่รู้ครับแม่เพราะพี่เขาบอกจะมาเช้าๆ''   ผู้เป็นแม่ได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าเข้าใจ


ติ๊ง หน่อง..


เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นทำให้สองแม่ลูกหันไปยังต้นเสียงพร้อมกัน


''พี่อาจมาแล้ว''


''ตายแล้ว!อาหารยังไม่เสร็จเลยลูกบอกพี่ว่ารอแปปนึงน้ะลูก''


''ครับ''


สองเท้าก้าวไปยังประตูบ้านอดที่จะตื่นเต้นแทนผู้เป็นแม่ไม่ได้ที่จะได้เจอพี่..


''พี่มาแล้วเหรอ....ครับ''


ร่างเล็กถึงกับชงักเมื่อเปิดประตูออกมา ตากลมสบเข้ากับตามคมคู่สวยที่ทำให้เขานั้นใจเต้นแรงทุกครั้งที่มองมัน..


''อะ..อาคาชิคุง''


''เชิญเช้าบ้านหน่อยสิเท๊ตสึ''


''อาคาชิคุงมาที่นี่ได้ไงครับ''


ร่างสูงไม่ตอบแต่กลับเดินเข้าบ้านอีกคนอย่างหน้าตาเฉย...ร่างเล็กเห็นดังนั้นจึงรีบปิดประตูแล้วรีบก้าวเท้าตามร่างสูงอย่างรวดเร็ว...


''อาคาชิคุง''


''....''


อาคาชิไม่ตอบแต่กลับมองหน้าร่างเล็กนิ่งๆ...พออาคาชิมองมาร่างเล็กก็หลบสายตาคู่สวยทันที...


''ผมแค่อยากมาทานมื้อเช้าด้วยไม่ได้รึไง''


''แต่ผมไม่ได้เชิญคุณมา''


''ถึงนายไม่เชิญผมก็จะมาอยู่ดี''


''ใครมาเหรอลูก''


ทั้งสองร่างมองไปยังต้นเสียงพร้อมกันก่อนจะเห็นปผู้เป้นแม่เดินถือถามอาหารออกมา...


''เอ่อ...คือ''


''สวัสดีครับผม อาคาชิ เซย์จูโร่เป็น....''  อาคาชิเว้นช่วงก่อนจะหันไปหาอีกคนที่ทำหน้าคาดคั้น


''เพื่อนของคุโรโกะ''


ร่างเล็กถอนหายใจออกมากลัวว่าอีกคนจะตอบอะไรออกมาแปลกๆถึงจะอะไรกันแล้วก็เถอะแต่เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับอีกคน..


''เพื่อนของเท๊ตสึยะเหรอแม่นึกว่าลูกมีเพื่อนแค่โองิวาระแค่คนเดียวซะอีก''   ผู้เป็นแม่ถามและมองไปยังร่างเล็ก...


''ครับอาคาชิคุงเป็นเพื่อนของผมและผมก็ชวนมาทานอาหารเช้าด้วยครับ''   ร่างเล็กตัดสินใจตอบแบบนั้นไปถ้าขืนไล่เขารู้ดีว่าอีกคนคงไม่ไปหรอก...


''งั้นดีเลยจะได้มีคนร่วมโต็ะเยอะๆ ลูกก็ชวนโองิวาระมาด้วยสิ''


สิ้นคำพูดของผู้เป็นแม่ร่างเล็กหันไปมองร่างสูงที่มองมาพอดี  คุโรโกะชะงักเขาพอจะรู้ว่าสายตาแบบนั้นที่อาคาชิมองมานั้นหมายความว่าอะไร...


''โองิวาระไม่ว่างครับ''    ร่างเล็กตอบออกไปโดยที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องทำตามที่สายตาคู่นั้นบอก..


''น่าเสียดายไม่เป็นไรอาคาชิก็ตามสบายเลยน้ะจ้ะเดี๋ยวแม่จะไปทำอาหารในครัวต่ออยู่กับเท็ตสึยะก่อนน้ะจ้ะ''   สิ้นเสียงของผู้เป็นแม่ก็เดินเข้าไปในครัว...หลังจากผู้เป็นแม่หายเข้าไปในครัวร่างเล็กถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปมองร่างสูง..


''อ๊ะ!''


เพราะไม่ทันสังเกตมาอยู่ใกล้ๆเขาตอนไหน...อาคาชิคว้าเอวเล็กรวบเข้าหาตัวเองก่อนที่มืออีกข้างมาจับที่ใบหย้าหวาน..


''จะ..ทำอะไรน่ะครับ!''


''แม่นายบอกว่าให้ผมตามสบาย''


''แต่แม่ผมไม่ได้หมายถึงอย่างนี้!''


''งั้นเหรอ''


สิ้นเสียงทุ้มอาคาชิก็ประกบปากเล็กตรงหน้าอย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวนั้นไม่ทันตั้งตัวเลยเบอกตากว้างด้วยความตกใจ...


''อื้อ''


เพราะรสจูบของร่างสูงคุโรโกะเลยคล้อยตามไปด้วย...ทั้งสองยังจูบกันอย่างไม่ลดล้ะจะแผ่นหลังบางแนบเข้ากับผนังกำแพง มือเล็กกำเสื้อของร่างสูงไว้แน่นกลัวว่าจะล้มพับลงเช่นกันกับอาคาชิที่ประคองเอวเล็กไว้ด้วยเช่นกัน..


ติ๊ง หน่อง...


พรึ่บ!


เพราเสียงออดหน้าประตูดังขึ้นคุโรโกะใช้แรงทั้งหมดผลักร่างสูงออกเต็มแรง ร่างเล็กหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดเพราะหายใจไม่ทันก่อนที่ใบหน้าหวานจะขึ้นสี...อาคาชิเดินเข้าไปหาร่างเล็กอีกครั้งก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาเช็ดที่มุมปากของอีกคนที่มีน้ำลายเปื้อนมุมปากจากการจูบเมื่อครู่..


''หวาน''


''ฮะ''


''ปากนายหวานดี''  ใบหน้าหวานชึ้นสีกับคำพูดของอีกคน..


ติ๊ง หน่อง..


เสียงออดดังขึ้นอีกครั้งทำให้ร่างเล็กรีบเดินไปเปิดประตูทันที..


''ทำไมมาเปิดประตูช้าจัง''


''เอ่อ..ผม''


''สวัสดีครับรุ่นพี่มายุซูมิ''  ร่างสูงโผล่มาทางด้านหลังของคุโรโกะ


''อาคาชิ''


''พี่รู้จักเหรอครับ''


''ใครบ้างที่ไม่รู้จักอาคาชิ เซย์จูโร่''  มายุซูมิพูดยิ้มๆ


'พี่งั้นเหรอ'


''เข้ามาก่อนครับแม่กำลังทำอาหารรอพี่อยู่เลย''


มายุซูมิพยักหน้ารับก่อนที่ร่างเล็กจะพาเข้าไปยังห้องอาหารที่มีอาหารวางอยู่บนโต๊ะแล้วบางส่วน....


''เดี๋ยวผมจะไปบอกแม่น้ะครับว่าพี่มาแล้ว''  มายุซูมิพยักหน้าก่อนที่ร่างเล็กจะเดินเข้าไปในครัว..


''คุโรโกะชวนนายมาด้วยเหรออาคาชิ''


''....''


อาคาชิไม่ตอบ...มายุซูมิเมื่อไม่ได้คำตอบเลยไม่ถามต่อ.....อาหารวันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดโดยเฉพาะผู้เป็นแม่ที่ดูดีใจเป็นพิเศษกว่าใครๆ ต่างจากร่างเล็กที่รู้สึกอึดอัดเพราะว่ามีร่างสูงที่รับเชิญมาปลอมๆมานั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย...หลังจากทานมื้อเช้าเสร๊จคุโรโกะก็เก็บจานชามไปล้างแทนผู้เป็นแม่โดยให้ผู้เป็นแม่นั่งคุยกับมายุซูมิไป..


''ตามมาทำไมครับ''  ร่างเล็กถามขึ้นแต่สายตากลับจดจ่อไปที่อ่างล้างจาน...


''ทำไม''


ร่างเล็กถอนหายใจออกมาและไม่สนใจร่างสูงที่ยืนอยู่..ก่อนที่ร่างจะเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา


''คืนนี้ไปนอนกับผม''






-----------------ติดตามตอนต่อไป-----------------









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #23 Akashi💗 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 04:46
    สนุกมากเลยค่ะ>< รอนะคะไรท์
    #23
    0
  2. #22 0954313231 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 19:23
    อินายน้อยยยยยยยย!!! จะกินน้องอีกหรือไงงง!!!
    #22
    0