[Pre-sale] Lighters

ตอนที่ 9 : Chapter 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

Chapter 08

  

คุณโม่เป็นอะไรไปเหรอครับ ไม่สบายหรือเปล่า พักผ่อนบ้างนะครับ เมื่อคืนดึกดื่นก็ต้องเอาเอกสารมาให้ ยังไงถ้าพอมีเวลาว่างก็ไปหาหมอบ้างนะ

มะ...ไม่ผมไม่ได้เป็นอะไรโม่เส้าเฉียนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองรับมือกับ ชุนเสี่ยวในเวอร์ชันนี้ได้ลำบากเสียยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

จะอธิบายยังไงดี กฎเหล็กของชุนเสี่ยวไอดอลผู้โด่งดังก็คือ

เวลาที่อยู่ในรถห้ามทุกคนส่งเสียงอะไรทั้งสิ้น เพราะระหว่างเดินทางคือเวลาพักผ่อนของท่านชุนเสี่ยว ให้ทุกคนอยู่เฉยๆ เหมือนเป็นอากาศ ถ้าไม่มีธุระขนาดคอขาดบาดตายก็ห้ามพูด ห้ามส่งเสียง ทำเหมือนเป็นคนตายไปเลยยิ่งดี

นี่คือกฎที่โม่เส้าเฉียนอ่านและจดจำมาตลอดในการดูแลไอดอลผู้โด่งดังคนนี้ และยังไม่นับอีกหลายร้อยข้อที่ต้องปฏิบัติ หากดูเหมือนสองวันนี้ทุกอย่างมันจะตาลปัตรไปกันหมด ชายหนุ่มเลื่อนมือไปหยิบขวดน้ำตรงหน้ามาดื่ม

แต่ก็สำลักทันทีเมื่อถูกถามขึ้นมา

ว่าแต่ วันนี้ผมต้องทำอะไรบ้างเหรอครับ

แค่กๆ

ชุนเสี่ยวตกใจที่โม่เส้าเฉียนสำลักจนน้ำตาไหลออกมา จึงโน้มตัวเข้าไปหาแล้วใช้มือค่อยๆ ลูบแผ่นหลังเบาๆ

ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ น่าจะค่อยๆ ดื่ม รถวิ่งแบบนี้สำลักน้ำได้ง่ายนะครับ

โม่เส้าเฉียนตกใจที่อยู่ๆ ก็โดนสัมผัสตัว ด้วยปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติก็ผลักอีกฝ่ายออกไปให้ไกลตัวทันที

อย่ามายุ่ง...

หลินเฉินถูกผลักไปกระแทกติดกับอีกด้านของรถทั้งตกใจและเจ็บเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไป แม้แต่รถที่ขับอยู่ก็ยังเบรกกะทันหัน จนคนขับต้องหันมาขอโทษขอโพยด้วยความหวาดกลัว

ขอโทษครับๆ ผมมันเลว ผมมันไร้สมอง ผมมันโง่เง่า อย่าไล่ผมออกเลยนะครับคุณชุนเสี่ยว

หลินเฉินงุนงง ทั้งที่แขนก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อยรีบยิ้มแล้วบอกคนขับไปอย่างใจดี

ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องว่าตัวเองขนาดนั้น ผมไม่ไล่ออกหรอกครับ ผมสัญญา

ขอบคุณครับๆ ผมจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นแล้ว ขอบคุณครับคุณชุนเสี่ยว

ขับรถระวังๆ นะครับหลินเฉินไม่วายห่วงใยคนขับที่ตอนนี้ ที่ดูจะลนลานจนขับรถผิดเลน ก่อนจะกลับมาจับที่แขนตัวเองซึ่งโดนกระแทก แล้วเลิกเสื้อดูว่ามีรอยช้ำบ้างหรือเปล่า เพราะตัวเองเป็นมีรอยตามเนื้อตัวง่าย เจอกระแทกนิดหน่อยก็อาจจะเป็นรอยแดงหรือเป็นจ้ำม่วงๆ เขียวๆ ได้

โชคดีว่ามันเป็นรอยแค่นิดเดียว คงไม่เป็นปัญหาอะไรมาก ขณะที่หลินเฉินกำลังดูต้นแขนตัวเอง อยู่ๆ ก็ถูกดึงแขนไปทันทีจนเขาสะดุ้งตกใจ

บ้าเอ๊ย...โม่เส้าเฉียนสบถออกมาเมื่อเห็นรอยแดงช้ำที่แขนของชุนเสี่ยว

ศิลปินคือสินค้าราคาแพงที่ต้องดูแลยิ่งชีวิต ไม่ว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นก็ตาม ร่างกาย ใบหน้าของศิลปินต้องถูกปกป้องเป็นอันดับหนึ่ง แต่นี่กลับเกิดขึ้นจากฝีมือของเขาเองที่เป็นผู้จัดการ แต่ก็เพราะอีกฝ่ายนั่นแหละที่อยู่ๆ มาเปลี่ยนไปเป็นหน้ามือแบบนี้ แถมอยู่ดีๆ จะมาใกล้ชิดจะไม่ให้ตกใจได้ยังไง

ไม่เป็นหรอกครับ เดี๋ยวทายานิดหน่อยก็หายช้ำเอง อย่ากังวลนะครับคุณโม่ ปกติผมเป็นแบบนี้บ่อยๆ

ไม่ต้องเป็นอะไร รู้ไหมร่างกายของคุณสำคัญมากแค่ไหน รู้ไหมร่างกายของคุณมันมีค่ามีราคาเท่าไหร่ แค่บุบหรือช้ำไปนิดเดียวเท่านั้น มันไม่มีคำว่าเท่านั้นนะ รู้ไหมว่าถ้าวันนี้ถ่ายรูปไม่ได้ จะเสียหายเท่าไหร่

ครับ ผมรู้แล้ว แต่ผมไม่ใช่สินค้านะครับ ผมเป็นคน ไม่ใช่หุ่นยนต์ ถึงจะไม่บุบสลายอะไรเลย ผมบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิครับ ถ้ามีปัญหาอะไรผมจะรับผิดชอบเอง

รับผิดชอบอะไร จะรับผิดชอบไหวเหรอ...คนที่ไร้ความผิดชอบชั่วดีอย่างคุณน่ะนะ

พูดแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ ผมบอกว่า...

เอี๊ยดด.....

โครม !!!

เสียงเบรกรถลากยาวก่อนที่หลินเฉินจะพูดอะไรจบ เหตุการณ์ข้างหน้าน่าตกใจเมื่อรถหมุนเป็นวงกลมอย่างรวดเร็ว โม่เส้าเฉียนเคลื่อนตัวเข้าไปดึงอีกฝ่ายที่กำลังอยู่ในอาการตกใจเข้ามากอดอย่างแนบแน่นแล้วเอาตัวเองบังเอาไว้ทันที

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงดังโครมใหญ่คล้ายกับว่ารถที่กำลังนั่งอยู่กำลังชนเข้ากับอะไรบางอย่างเข้าอย่างจัง หลินเฉินตกใจแล้วรีบปิดตาลงเพราะได้ยินเสียงกระจกแตก เศษกระจกน่าจะกระเด็นมาทั่วลำตัวและใบหน้าแน่นอน

แต่แล้วก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลยสักนิดเดียว หลินเฉินจึงลืมตาขึ้นถึงพบว่า ที่ตนเองไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลยก็คงเพราะ....

ผู้จัดการส่วนตัวของชุนเสี่ยว เอาตัวเองบังไว้และกอดเขาไว้แน่น หลินเฉินเห็นเลือดไหลจากศีรษะลงมายังหน้าผากและดวงตา ดวงตาที่ใช้จ้องมองเขาด้วยความเย็นชาเสมอปิดสนิท ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออก ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความตกใจ ด้วยความกลัวว่าคนที่อาสาเอาตัวเองมาปกป้องเขาไว้จะเป็นอะไรไป

“คุณ มะ..โม่เส้าเฉียน”

เสียงรถพยาบาล และเสียงตะโกนเรียกชื่อดังเข้ามาในรถ หลินเฉินพยายามจะร้องเรียกให้คนเข้ามาช่วยผู้จัดการโม่เส้าเฉียนที่ตอนนี้ไม่ได้สติเพราะเสียเลือดมากจนเกินไป เขารับรู้ได้ว่าชีพจรของอีกฝ่ายอ่อนแรงมาก จังหวะเต้นของหัวใจก็แผ่วเบา เขารู้สึกได้เพราะความสนิทแนบชิดที่แทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกันแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ใบหน้าเรียบเนียนที่งดงามไม่ต่างไปจากดารานักแสดง ลมหายใจรวยระริน และเลือดไหลหยดลงมาบนใบหน้าของเขา

“ช่วยด้วยครับ มีคนบาดเจ็บหนักอยู่ในนี้” หลินเฉินตะเบ็งเสียงร้องออกมาเท่าที่จะสามารถทำได้ น้ำตาเริ่มไหลเพราะความกังวลว่าผู้จัดการของชุนเสี่ยวอาจจะเป็นอะไรไปก่อนที่เจ้าหน้าที่จะเข้ามาช่วยทัน

“ช่วยด้วยครับ ได้โปรด ใครก็ได้...”

เสียงงัดรถเริ่มดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกแล้วเสียงของใครหลายๆ คนจะดังเข้ามา

“มีคนบาดเจ็บอยู่ในนี้ เอาเปลมา”

หลินเฉินรู้สึกวางใจ เมื่อรับรู้ได้ว่าผู้จัดการที่แสนเย็นชาแต่กลับอบอุ่นคนนี้กำลังจะถึงมือหมอ และคงจะปลอดภัย เมื่ออาการตึงเครียดถูกผ่อนคลายลง เขาก็หมดสติและถูกหามใส่เปลออกไปจากรถ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #6 คนผ่านมา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 07:23
    อย่าเป็นไรนะพี่เส้า
    #6
    0