[Pre-sale] Lighters

ตอนที่ 7 : Chapter 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

Chapter 06

 


หลินเฉินนั่งนิ่งเงียบมาตลอดทางที่กลับมาที่พัก สายตาจดจ้องอยู่กับมือถือตรงหน้าตลอดเวลา ชุนเสี่ยวส่งข้อมูลมาให้ผ่านทางข้อความ ซึ่งดูเหมือนจะเตรียมการมาเป็นอย่างดี รูปถ่ายของหลายๆ คนที่เขาควรรู้จักเอาไว้ และรายละเอียดปลีกย่อยมากมายที่น้องชายเตรียมเอาไว้ให้ เขาค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ ศึกษาอยู่เงียบๆ ในรถ จนกระทั่งถึงที่พักสุดหรูซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของคอนโดราคาแพง

“นะ..นี่บ้านของเสี่ยว..เอ๊ย บ้านของผมเหรอ”

“พูดอะไรแปลกๆ อีกแล้วน่ะ ก็บ้านของคุณนะสิ ไม่อย่างนั้นจะเข้ามาได้ยังไง นี่กุญแจ อย่าลืมบ่อยนักเพราะผมไม่มีเวลาคอยเช็กทุกอย่างให้คุณได้ตลอดเวลา” โม่เส้าเฉียนยื่นกุญแจให้อย่างเย็นชา ก่อนจะเดินกลับออกไป ตั้งใจจะไม่อยู่รอหมอที่โทรไปนัดมาตรวจชุนเสี่ยว

“เดี๋ยว...คุณจะกลับแล้วเหรอ” หลินเฉินรู้สึกแปลกๆ พิกลที่ต้องอยู่ในห้องใหญ่ๆ นี่เพียงลำพัง ถึงผู้ชายตรงหน้าจะไร้มนุษย์สัมพันธ์ แต่ตอนนี้ก็เหมือนคนคนเดียวที่เขารู้จัก อยู่ๆ จะจากไปทันทีแบบนี้ได้ยังไง

“ผมคงไม่อยู่ให้คุณทำอะไรบ้าๆ กับผมหรอก หยุดมองผมด้วยสายตาแบบนั้นด้วย ผมไม่ชอบ” โม่เส้าเฉียนรู้สึกแปลกจริงๆ ทำไมสีหน้า ท่าทางของชุนเสี่ยวถึงได้เปลี่ยนและทำให้เขารู้สึกอึดอัดและหวั่นไหวได้ขนาดนี้ ทั้งทั้งที่เขาไม่เคยรู้สึกอะไรสักนิด แม้ว่าจะอีกฝ่ายจะคอยปรนเปรอให้ตลอดมา แล้วทำไม ....?

“ทำอะไรบ้าๆ เดี๋ยวสิ หมายถึงอะไร”

โม่เส้าเฉียนแสยะยิ้ม ก่อนจะหันมามองอย่างเหยียดๆ

“อย่าทำเป็นไม่เข้าใจหน่อยเลย คุณคิดเหรอว่าสิ่งที่ทำมาตลอดผมจะชื่นชอบ ร่างกายของผู้ชายมันก็เป็นตามสัญชาติญาณสัตว์ ดิบเถื่อน และพร้อมที่จะปลดปล่อยไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นจากการปรนเปรอของใครก็ตาม ทางทีดี ตั้งแต่นี้ต่อไปอย่าแตะต้องตัวผมอีก เพราะมันทำให้ผมรู้สึกขยะแขยง” โม่เส้าเฉียนพูดทุกอย่างที่ต้องการแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

ทิ้งให้หลินเฉินยืนอึ้ง มึน และงงอย่างถึงที่สุด นี่เขาไปทำอะไรให้ไม่พอใจมากขนาดนั้นเชียว แค่จะยื่นไปจับนิดเดียวเท่านั้น ชุนเสี่ยวทนอยู่กับผู้ชายคนนี้ได้ยังไงกัน

“เฮ้อ จะทนอยู่กับคนแบบนี้ได้นานแค่ไหนนะเรา ก็ได้แต่หวังว่าชุนเสี่ยวจะกลับมาไวๆ”

หลินเฉินพูดออกมาอย่างหนักใจ ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง แล้วคิดในแง่ดีว่า อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่แย่หนัก เพราะมันดีสุดๆ ไปเลย เขาเดินเข้าห้องนั้นออกห้องนี้ รู้สึกอิจฉาและดีใจที่น้องชายได้อยู่ที่ดีๆ เช่นนี้ ที่เคยกังวลมาตลอดว่าน้องชายจะอยู่อย่างไร แต่พอเห็นที่นี่แล้วก็วางใจมากขึ้น

แม้ที่บ้านจะไม่ได้ยากจนอะไร แต่ก็อยู่กันอย่างครอบครัวที่มีฐานะปานกลาง ไม่มีห้องส่วนตัว และไม่ใหญ่โตมากขนาดนี้

หลินเฉินเปิดเข้าไปดูห้องต่างๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ โดยไม่รู้ว่าทุกที่ภายในห้องสูทนั้นมีกล้องวงจรปิด และคนที่เฝ้ามองดูการกระทำของเขานั้น รู้สึกเหยียดหยามมากเพียงใด ที่เห็นบ้านนอกจนๆ คนหนึ่งกำลังตื่นตะลึงกับสิ่งที่เห็น และเหมือนจะอยากได้ของๆ เขาจนเนื้อเต้น

ไม่รู้ตัวบ้างหรือไงกันว่ากำลังแสดงตัวตนที่น่าสมเพชออกมา

ชุนเสี่ยวที่จ้องที่หน้าจอแล้วเหยียดปากอย่างขยะแขยง ก่อนจะลุกหนีไปเพราะคงยังไม่มีอะไรให้ดูในตอนนี้ เขาเตรียมทุกอย่างไว้อย่างดีแล้ว เหลือก็แค่ให้ตัวละครแต่ละตัวลงไปติดกับดัก

 

 

หลินเฉินเดินสำรวจจนเหนื่อย ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายใบเดียวที่ติดตัวขึ้นมา ตั้งใจว่าจะอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะได้เข้านอนเพื่อสู้กับอะไรหลายๆ อย่างที่ต้องเจอในวันพรุ่งนี้ หลังจากเดินเข้าไปดูห้องน้ำเมื่อสักครู่นี้แล้วก็ยิ่งอยากจะรีบใช้มันในทันที

“อ่างอาบน้ำ...ให้ตายสิ ฉันไม่เคยเห็นอ่างอาบน้ำใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย” หลินเฉินว่าแล้วก็กระโดดลงอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ภายในห้องน้ำที่มีบริเวณกว้างขวางเทียบเท่ากับห้องกว้างๆ หนึ่งห้อง ก่อนจะเล่นน้ำฟองสบู่ในอ่างอย่างสนุกสนาน เขาเหมือนเด็กๆ ที่ได้ของเล่นใหม่

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แต่หลินเฉินไม่ทันได้สนใจเพราะมันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าของเขา จึงปล่อยให้มันดังไปเรื่อยๆ ซึ่งคนที่โทรมาก็รู้สึกแปลกใจที่ไม่มีการรับสายแม้ว่าจะกระหน่ำโทรเป็นรอบที่สิบแล้วก็ตาม

ปกติโม่เส้าเฉียนคงจะไม่ห่วงหรอกว่าทำไมคนคนนี้ถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์ แต่วันนี้ชุนเสี่ยวทำตัวแปลกๆ ไปมาก ไม่แค่หลงๆ ลืมอะไรในสิ่งที่เคยทำแล้ว ยังพูดจาประหลาดไปอีกด้วย แล้วนี่ยังไม่รับโทรศัพท์ทั้งที่ต้องแจ้งงานด่วนของวันพรุ่งนี้อีกด้วย คือจะส่งรายงานทางเมลนั้นไม่มีปัญหาอะไร แต่คนแบบนี้มักจะไม่ยอมอ่านและทำให้เสียงานทุกที

รอบที่สิบเอ็ด โม่เส้าเฉียนไม่รออีกต่อไปแน่ใจว่าจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับชุนเสี่ยวอย่างแน่นอน เขาตะบึงขับรถออกมาจากที่พักของตัวเองซึ่งอยู่ไม่ไกลนักมาที่คอนโดสุดหรูของนักร้องที่ตนดูแลอยู่ทันที

เมื่อโม่เส้าเฉียนมาถึงหน้าประตูห้อง เขาก็ลองเคาะประตูดูก่อน แต่ผ่านไปสักพักไม่มีคนมาเปิดเขาก็ใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปเหมือนอย่างที่เคย เพราะแน่ใจแล้วน่าจะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับชุนเสี่ยว ถึงจะเรียกว่าเป็นห่วงเป็นใยไม่ได้ แต่เขาก็กลัวว่าจะเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้น แม้ปกติแล้วอีกฝ่ายเป็นคนที่เอาตัวรอดได้เก่ง แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน

“ชุนเสี่ยว คุณอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น เป็นบ้าไปแล้วเรอะ ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์” โม่เส้าเฉียนเดินเข้าไปในห้องนอนที่แรก แต่ก็ไม่พบแม้เงา จึงตวาดถามด้วยความกังวลใจอีกรอบ

“ชุนเสี่ยว อย่าล้อเล่นแบบนี้ ผมไม่ชอบ ถ้าคุณไม่ได้เป็นอะไรรีบออกมาก่อนที่ผมจะระงับอารมณ์ไม่อยู่”

หัวใจเต้นโครมคราม เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เดินหาจนทั่วแล้วไม่เจอ ระหว่างเดินหาเขากดโทรศัพท์หาชุนเสี่ยวอีกรอบ เพื่อหาว่าอีกฝ่ายังอยู่ที่นี่หรือไม่ แต่กลับพบแค่มือถือ ไม่เจอเจ้าตัว จนกระทั่งเหลือห้องสุดท้าย นั่นก็คือห้องน้ำ

ทันทีที่เขาเปิดเข้าไป ชุนเสี่ยวที่เขาตามหานอนหลับตาสนิทอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งโม่เส้าเฉียนเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ใจคิดไปแล้วว่าอีกฝ่ายอาจจะหมดสติไปตอนที่กำลังจะอาบน้ำ

“ชุนเสี่ยว...”

โม่เส้าเฉียนวิ่งกระโจนลงไปในอ่างอาบน้ำอย่างรวดเร็วทั้งชุดสูท ด้วยความกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนักร้องที่ตนเองดูแลอยู่ มันจะเป็นความของเขาล้วนๆ ที่ไม่เรียกหมอมาตรวจดูให้แน่ใจว่าชุนเสี่ยวไม่เป็นอะไร

“คุณเป็นอะไรไป...นี่ฟื้นสิ” โม่เส้าเฉียนจับร่างเปลือยของชุนเสี่ยวเขย่าแล้วร้องถาม ก่อนจะอุ้มขึ้นแนบอกแทบจะทันที ก่อนจะนำออกมาวางไว้บนเตียงนอน ใบหน้าซีดๆ ของอีกฝ่ายทำให้เขาตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะโทรหาหมอ หรือไปโรงพยาบาลดี

“ไม่ๆ ไปโรงพยาบาลไม่ได้ ใกล้จะถึงวันเปิดตัวอัลบั้มใหม่แล้ว ถ้าไปโรงพยาบาลตอนนี้มีเรื่องแน่” โม่เส้าเฉียนเดินไปเดินมาพร้อมกับใช้ความคิดอย่างหนัก แม้เขาจะเป็นหุ่นยนต์ที่สนใจแต่เรื่องงานเพียงอย่างเดียว แต่ก็ทนเห็นคนๆ หนึ่งล้มป่วยไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้

“เอาวะ ตอนนี้ต้องทำให้ฟื้นก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

โม่เส้าเฉียนถอดชุดสูทที่เปียกน้ำไปครึ่งตัวออก เหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวด้านใน มือขยับปลดเนกไทอย่างว่องไว ก่อนจะใช้เข่าข้างซ้ายก้าวขึ้นไปบนเตียง แล้วมองร่างเปลือยที่นอนไม่มีสติ ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย แม้จะเคยเห็นชุนเสี่ยวเปลือยมานับครั้งไม่ได้ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงไม่เหมือนกัน ผิวขาวอมชมพูซีดลงเล็กน้อย พร่างพราวไปด้วยหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามลำตัว ยอดอกสีชมพูระเรื่อแข็งขึ้นเพราะอากาศที่หนาวเย็น  ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างอย่างลำบาก

สายตาเริ่มไล่เอื่อยไปเรื่อย โชคดีที่ยังไม่ไกลจนกู่ไม่กลับ สติเขาก็คืนมา

“นี่ไม่ใช่เวลามาพิจารณาอะไรนะเว้ย ใจเย็นไว้โม่เส้าเฉียน ก็แค่ร่างอนาโตมี่ทั่วๆ ไปเท่านั้นนั่นแหละ ตอนนี้ต้องช่วยคน ท่องไว้ ช่วยชีวิตคนๆ”

โม่เส้าเฉียนใช้มือประสานไว้ที่หน้าอกของชุนเสี่ยว เตรียมพร้อมจะปั้มหัวใจอย่างที่เคยเรียนการปฐมพยาบาลเบื้องต้นมา แต่ก่อนที่จะกดมือลงไป เขาก็คิดว่าควรเป่าปากน่าจะดีกว่า ชายหนุ่มมองริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่เผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงไปอย่างลืมตัว แถมยังไม่ได้บีบจมูกด้วยซ้ำ

ทันทีที่ริมฝีปากทั้งสองทาบทับกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาก็รดใส่ใบหน้าของอีกฝ่าย

ว่าแต่อีกฝ่ายไม่ได้จมน้ำแล้วทำไมจะต้องเป่าปาก !!!

เมื่อคิดได้ก็สายไป โม่เส้าเฉียนไม่ได้เป่าลมเพื่อช่วยชีวิต แต่กลับสอดลิ้นเข้าไปแทน

หลินเฉินที่เผลอนอนหลับไป เพราะความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง และปกติเขาก็เป็นคนหลับง่ายตื่นยาก ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ยังไม่ลุกออกจากเตียง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกตัวเพราะว่ามีอะไรบางอย่างแปลกไป

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น เพราะเหมือนจะมองเห็นใบหน้าของใครบางคนอยู่ชิดติดกับหน้าตัวเอง ในโพรงปากก็เริ่มรู้สึกว่าถูกรุกรานด้วยปลายลิ้นที่ซอกซอนไปทั่ว จนตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะเคลิ้มตาม จนส่งเสียงครางในลำคอ

“อื้อ....”

เดี๋ยวก่อน...ไม่ใช่สิ

หลินเฉินเพิ่งได้สติกลับมา จึงพยายามทั้งดันผลักคนตรงหน้าให้ออกไป แม้จะต้องใช้ความพยายามถึงสองครั้ง แต่ในที่สุดใครคนนั้นก็ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ ชายหนุ่มดันตัวเองนั่งแล้วเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองกำลังโป๊เปลือยไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น แถมเมื่อกี้ก็ยังโดน....

จูบ

จูบครั้งแรกในชีวิตของหลินเฉินกลับเป็นผู้ชายไปได้ !!!

ในตอนนั้นบอกไม่ถูกว่าจะเสียใจ โกรธ หรือควรพูดอะไรออกไปดี แต่มือกลับไวกว่าความคิด หลินเฉินเหวี่ยงหมัดลุ่นๆ ใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง แล้วตั้งใจจะรัวหมัดใส่อีกหลายๆ ครั้ง หากใครคนนั้นกลับใช้เพียงมือเดียวรับหมัดของของเขาเอาไว้ได้ด้วยมือข้างเดียว ชายหนุ่มยังไม่ตัดใจพยายามซ้ายทำร้ายต่อ

คราวนี้หลินเฉินโดนจับมือไว้ทั้งสองข้าง ด้วยสองแขนที่แข็งแกร่งของผู้จัดการส่วนตัวของน้องชาย ก่อนจะถูกดันให้นอนหงายลงไปบนเตียงอีกรอบ ดวงตาแข็งกร้าวอย่างน่ากลัว เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยสายตาของอีกฝ่าย

“เป็นบ้าอะไร มากกว่านี้ก็ใช่ว่าไม่เคย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #3 คนผ่านมา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:29
    หลงเสน่ห์คนพี่ ว้ายๆๆๆ
    #3
    0