[Pre-sale] Lighters

ตอนที่ 20 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61

Chapter 19

 


“ผมมาได้เพราะคุณบังคับให้มา”

                “แน่นอน เพราะนายพยายามจะหนีจากงานที่ต้องทำ ฉันจึงจำเป็นต้องให้ช่วยจัดการเรื่องนี้ ในเมื่อผู้จัดการส่วนตัวทำงานไม่ได้แถมยังลักพาตัวศิลปิน เหลือแค่ทางเดียวก็คือให้คนพาตัวนายมา เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องผิดสัญญากับคู่ค้าอีก” รองประธานหลี่บอกเสียงเนิบนาบ นั่งไขว้ห้างอย่างสบายอารมณ์ปลายนิ้วชี้ทั้งสองเคาะเข้าหากัน

                “ผมจะทำ...งานนั่นน่ะ” หลินเฉินบอก เขาจะทำเพื่อให้ทุกอย่างมันจบไป แต่อดไม่ได้ที่จะถาม “แล้วพะ.. แล้วโม่เส้าเฉียนล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นกับเขา”

                “ไม่รู้สิ ถ้างานวันนี้ไปได้สวย ฉันก็อาจจะแค่ไล่ออก แต่ถ้าไม่...ฉันจะจับมันส่งตำรวจแจ้งข้อหาลักพาตัวชุนเสี่ยวนักร้องชื่อดัง” รองประธานหลี่พูดเหมือนบังคับกลายๆ แสยะยิ้มเพราะรู้ว่ามันเป็นข้อเสนอที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

                “ผมจะทำ งานที่ว่าคืออะไร”

                “งานง่ายๆ แค่ไปพบกับผู้ใหญ่ที่มีอำนาจมากในประเทศนี้ กินข้าว นั่งคุย หรือทำอะไรที่เขาอยากให้ทำ ทำให้เขาพอใจแล้วกลับมา แค่นั้น” รองประธานหลี่อธิบายสิ่งที่อีกฝ่ายต้องทำ แน่นอนเขารู้อยู่แล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ชุนเสี่ยว แต่เป็นพี่ชายฝาแฝด

                “ได้”

                รองประธานหลี่ยิ้มเยือกเย็นแล้วเอื้อมตัวไปกดเรียกให้เลขาฯ เรียกช่างแต่งตัวมาพาหลินเฉินออกไป

 

                ภายในภัตตาคารหรูที่ถูกจองเอาไว้ทุกโต๊ะก็เพื่อการรับประทานอาหารของผู้ว่าราชการเมืองเอสกับนักร้องหนุ่ม หลินเฉินรู้สึกสะอิดสะเอียนอยู่ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ตรงนั้น ทำไมชายแก่คนนี้ถึงได้คอยพูดจาแทะโลมใส่เขาที่เป็นผู้ชาย นี่มันอะไรกันแน่

ชุนเสี่ยวต้องทำอะไรในงานนี้

                นี่แค่ผ่านไปยังไม่ทันได้ถึงครึ่งชั่วโมง หลินเฉินก็แทบทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำตั้งใจว่าจะหาทางหลบหนีถ้าพอมีโอกาสแต่กลับถูกชายชุดดำตามประกบแม้กระทั่งในห้องน้ำ

                “ผมขอเข้าห้องน้ำคนเดียว”

                “ผมต้องคอยรักษาความปลอดภัย” ชายชุดดำตอบหน้าตาย แล้วตามเข้าไปในห้องน้ำด้านใน

                หลินเฉินถอนหายใจ แล้วนี่เขาจะทำยังไงต่อไป ชายหนุ่มครุ่นคิดแต่ได้ไม่นานก็จำต้องออกจากห้องน้ำนั้นแล้วกลับไปที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม

                “เป็นอะไรไป ทำไมถึงกินน้อยนักครั้งนี้” มือใหญ่อวบอูมจับที่ขาของชุนเสี่ยว

                “มะไม่ครับ” หลินเฉินตอบตะกุกตะกัก เกร็งตัวเมื่อมือนั้นลากผ่านผิวหนังที่พ้นกางเกงขาดเป็นท่อนๆ เขาทนไม่ไหวแล้ว และอยากจะหนีออกไปตรงนี้ ชายหนุ่มคิดถึงโม่เส้าเฉียนไม่รู้อีกฝ่ายจะเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้

                “ถ้าอิ่มแล้วก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะดึก”

                “ปะไปไหนครับ”

                “ไม่น่าถามเลยนะเรา เอาล่ะไปกัน”

                “ไม่ไปครับ ผมรู้สึกปวดหัว อยากกลับบ้าน” หลินเฉินบอกแล้วลุกหนีแทบจะทันที แต่ถูกดึงมือเอาไว้ แล้วกระชากให้กลับมานั่งตามเดิม

                “ตามที่โทร.มาขอ แรงๆใช่ไหม จะไม่ให้ผิดหวังเลย”

                “ไม่ครับ ไม่ใช่ ปล่อย...ผมจะกลับบ้าน” หลินเฉินร้องแล้วจะพยายามขัดขืน แต่กลับถูกต่อยเข้าที่ท้องจนจุกและถูกทำซ้ำอีกครั้ง จนกระทั่งเขาสลบและหมดสติไปแทบจะทันที

                ความรู้สึกทุกอย่างลอยคว้าง จนกกระทั่งตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ถูกจับมัดมือและเท้าโยงเข้ากับเสาทั้งสี่ด้วยร่างกายเปลือยเปล่า

                “ชะช่วยด้วย”

                “สมจริงมาก ชุนเสี่ยวน้อยของฉัน”

                ตาแก่พุงพลุ้ยเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเดียวที่ติดกาย หลินเฉินเงยหน้าขึ้นแล้วตกตะลึงหวาดกลัวจนตัวสั่น สิ่งเดียวที่คิดได้ในตอนนี้ก็คือร้องออกมาอย่างสุดเสียง

                “ไม่ช่วยด้วย ใครก็ได้

                “มันก็ดีนะ แต่มันค่อยข้างจะดังไปสักหน่อย โชคดีที่ห้องนี้มันเก็บเสียง ไม่อย่างนั้นก็คงเรียกตำรวจสักคนสองคนให้มาเคาะประตู แต่จะเป็นไรไปในเมื่อฉันจัดการได้ไม่ยากนี่” ผู้ว่าราชการเมืองเอสบอกแล้วปลดผ้าออกให้ร่างกายเปลือยเปล่าเช่นเดียวกัน ก่อนจะขึ้นมาคร่อมตัวของอีกฝ่ายที่นอนอยู่บนเตียง

                “มะไม่ ปล่อย อย่าทำแบบนี้ ปล่อยผมมะ

                พลั๊ก

                อยู่ๆ ร่างกายอวบอ้วนก็ทับตัวทิ้งลงมาใส่หลินเฉิน เขาช็อกจนพูดอะไรไม่ออก ในขณะนั้นเองใบหน้าของคนที่คิดถึงอยู่ตลอดก็โผล่ออกมา ชายหนุ่มร้องไห้ทันทีจนน้ำตานองหน้า ก่อนจะเรียกชื่อของคนคนนั้น

                “เส้าเฉียน พี่เส้าเฉียน”

                “หลินเฉิน ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร...พี่อยู่นี่” โม่เส้าเฉียนผลักตัวของผู้ว่าที่เลือดอาบศีรษะเพราะไม้หน้าสามที่เขาพกมาด้วย ก่อนจะใช้มีดตัดเชือกมัดแขนและขาของหลินเฉินออก แล้วดึงตัวของอีกฝ่ายมากอดเอาไว้

                “ผมกลัว”

                “ชู่ว์ไม่ต้องกลัว พี่อยู่นี่แล้ว” เส้าเฉียนปลอบขวัญร่างกายสั่นสะท้าน คำพูดมากมายในตอนนี้ไม่สำคัญ แต่ต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ เขาจะไม่หยุดเพื่อช่วยหลินเฉิน ต่อให้ต้องยอมรับอสูรกายก็ตาม

                เรื่องหลังจากนี้จะไม่ง่ายอีกแล้ว เพราะเมื่อผู้ว่าตื่นขึ้นคนที่ต้องโทร.เป็นคนแรกก็คือรองประธานผู้แสนงี่เง่านั่น หลินเฉินจะถูกจับมาสังเวยอีกครั้ง

แต่มันจะต้องไม่เกิดขึ้นอีกต่อไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #12 คนผ่านมา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 09:10
    สงสาร ดีที่พี่เส้ามาทัน
    #12
    0