[Pre-sale] Lighters

ตอนที่ 2 : Chapter 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

Chapter 01


“เสี่ยวหลิน”

“มาแล้วครับ” หลินเฉินส่งเสียงตอบกลับคนเรียกอย่างทันที ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องเสียอีก

ชายหนุ่มอายุยี่สิบสามซึ่งเติบโตมาอย่างอบอุ่นในครอบครัวที่พอมีฐานะ ไม่ลำบากและไม่ถึงขนาดเรียกได้ว่ามหาเศรษฐี แม้ว่ารูปร่างจะไม่สูงมากแต่ก็ตามแบบฉบับของชายจีนทั่วไป หากใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูงดงาม และน่าถนอมเสียยิ่งกว่าผู้หญิง รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าอยู่เสมอ ทำให้ใครเห็นใครก็หลงรัก แถมยังมีนิสัยอ่อนโยน และอบอุ่นจนเผื่อแผ่ไปยังคนรอบข้างอยู่เสมอ

“พ่อรออยู่นานทีเดียว มาใกล้ๆ พ่อสิ” ผู้เป็นบิดาเรียกให้ลูกชายคนเดียวของตระกูลเข้ามาหาตนเองที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงจากอาการป่วยที่เรื้อรังมานานร่วมสิบปี แต่รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนไม่เคยหมดไปจากใบหน้า

“ได้เวลาทานยาแล้วเหรอพ่อ” หลินเฉินนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างเตียง ก่อนจะดึงมือบิดามากุมเอาไว้

“ไม่ใช่หรอกลูก ยาน่ะพ่อควรจะเลิกกินได้แล้ว กินไปก็ไม่หาย รังแต่จะเป็นภาระให้ลูกเสียมากกว่า ที่พ่อตามหาเราก็เพราะพ่อมีเรื่องจะพูดด้วย พ่อไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดไปถึงเมื่อไหร่ คนเราไม่มีวันหายจากโรคภัยไข้เจ็บได้หรอก เพียงแต่ก่อนที่เราจะจากไป เราได้ทำอะไรที่ถูกต้องบ้างหรือยัง”

“มีอะไรที่ทำแล้วมันไม่ถูกต้องด้วยหรือครับ” หลินเฉินถามพร้อมขมวดคิ้วสงสัย

“มีสิ พ่อมีบางอย่างที่ปิดบังลูกมาตลอด และเกือบจะตั้งใจที่จะไม่พูดและยอมตายไปกับความลับนั้น แต่เมื่อคืนพ่อกับฝันถึงมันอีกครั้ง หลังจากที่ไม่เคยฝันหรือพยายามไม่นึกถึงมาตลอดหลายปี”

“สิ่งนั้นมันคืออะไรเหรอครับพ่อ”

“มันเกี่ยวกับ...มะ..แม่ของลูก ละ..และน้องชายของลูก”

“แม่...พ่อบอกว่าแม่เสียชีวิตไปพร้อมกับน้องชายฝาแฝดของผมตั้งแต่เกิดนี่ครับ แล้วมันมีความลับอะไร”

“ไม่ พ่อโกหก แม่ของลูกกับน้องชายฝาแฝดของลูกยังมีชีวิตอยู่ พ่อโกหกลูกมาตลอด พ่อเสียใจ และพ่อ พ่อขอโทษที่ปิดบังลูกมาตลอด แต่เพื่อไม่ให้ลูกตามหาพวกเขา พ่อจำเป็นต้องทำ นี่เป็นสิ่งที่พ่อเสียใจมาตลอด ที่ไม่ยอมบอกความจริงกับลูก”

“จริงเหรอครับ จริงๆ เหรอครับพ่อ ที่น้องชายกับแม่ของผมยังมีชีวิตอยู่”

“พ่อคิดว่าทั้งสองคน คงจะมีชีวิตที่ดีอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองเอส นั้นคือข่าวที่พ่อรู้มาล่าสุดเมื่อหลายปีก่อน แต่พ่อก็ยังเข็มแข็งไม่มากพอที่จะบอกความจริงกับลูก พ่อรู้สึกละอายแก่ใจ” ผู้เป็นพ่อน้ำตาเริ่มไหลลงมาอาบแก้ม เพราะความรู้สึกผิดที่ปิดบังลุกชายมาตลอดและยังยอมทอดทิ้งลูกชายอีกคนของตัวเอง

“อย่าร้องนะครับพ่อ ผมไม่โกรธพ่อเลย สักนิดเดียว ผมดีใจมากจริงๆ ที่ผมยังมีแม่และน้องอยู่บนโลกใบนี้ ขอบคุณนะครับพ่อ ที่พ่อบอกความจริงกับผม”

“แต่...พ่อไม่แน่ใจ ว่าพวกเขาจะอยากเจอลูก คือ...พ่อ...”

“ผมจะไม่ตามหาพวกเขาครับ ผมสัญญา แค่ได้รู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ก็เพียงพอกับผมแล้ว พ่อคงมีเหตุผลสำคัญสักอย่างที่จำต้องปิดบัง ดังนั้นสบายใจนะครับ ผมจะไม่ทิ้งพ่อเพื่อไปตามหาพวกเขา ผมจะเก็บแค่ความทรงจำที่ดีเอาไว้ และในทุกวันผมจะได้ขอพรกับฟ้าให้พวกเขามีชีวิตที่ดีและมีความสุข”

“พ่อดีใจ ที่ลูกเติบโตมาได้เป็นอย่างดี พ่อภูมิใจลูกเสมอ และพ่อก็ได้แต่หวังว่า น้องชายของลูก จะเติบโตมาอย่างดี และมีความสุขเช่นเดียวกัน” ผู้เป็นบิดา หน้าเปื้อนรอยยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนที่จะโดนสวมกอดโดยลูกชายอย่างแนบแน่น

“ครับพ่อ น้องชายของผมจะต้องมีความสุข และมีชีวิตที่ดีแน่นอนเลย” หลินเฉินยิ้มอย่างดีใจ เมื่อพยายามนึกไปถึงคนที่มีใบหน้าและรูปร่างเหมือนกับตัวเอง

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์หลายต่อหลายเครื่องดังขึ้นพร้อมๆ กัน หากแต่ร่างเปลือยเปล่าที่นอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มไม่มีท่าทีจะกระตือรือร้นจะลุกขึ้น เสียงมันค่อยๆ ดังและดับไปในที่สุด ก่อนมันจะพร้อมใจกันกรีดร้องใหม่อีกรอบ แล้วตามมาด้วยเสียงเปิดประตู และคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง

“อีกสามสิบนาที คุณต้องพร้อมจะขึ้นรถเพื่อไปถ่ายภาพแฟชั่น” น้ำเสียงเข็มงวด มาพร้อมกับชายหนุ่มสมบูรณ์แบบด้วยชุดสูทสีดำ ทรงผมถูกจัดทรงไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงแต่ท่าทีเคร่งขรึม เคาะที่นาฬิกาข้อมือ ก่อนจะเดินไปเปิดม่านเพื่อเปิดให้แสงอาทิตย์สาดแสงเข้ามาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นผ้าห่มถูกดึงออกอย่างแรง จนคนที่นอนอยู่ต้องยกมือขึ้นเพื่อปิดบังใบหน้าที่ถูกแสงอาทิตย์ส่อง

“บ้าไปแล้วหรือไง แกไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรกับฉันแบบนี้นะ” ชุนเสี่ยวตะโกนโวยวายเมื่อลุกขึ้นแล้วดึงผ้าขนหนูมาปิดปังร่างกายที่เปลือยเปล่าไว้ได้

“เหลือเวลาอีกสี่สิบห้านาที ผมจะไปนั่งรอที่ห้องรับแขก เชิญทำธุระส่วนตัวสบาย แต่ถ้าเลยเวลาผมคงต้องลากคุณลงไปที่รถ แม้ว่าแชมพูจะอยู่บนหัวของคุณก็ตาม” โม่เส้าเฉียนพูดขึ้นโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงมากแค่ไหน เขาหันหลังแล้วเดินออกไปห้องไปอย่างไม่สนใจ

“ฉันสาบาน สักวันฉันต้องไล่แกออกให้ได้” ชุนเสี่ยวปาหมอนใส่ตามหลังผู้จัดการส่วนตัวออกไป แม้จะไม่โดน แต่อย่างน้อยก็ได้ระบายความโกรธ

และถึงจะมีความไม่พอใจมากเท่าไหร่ก็ตาม ชุนเสี่ยว นักร้องดังก็ต้องยอมลุกไปเข้าห้องน้ำอยู่ดี แม้จะทำด้วยความกระฟัดกระเฟียดก็ตาม ด้วยความเคยชินเขาใช้เวลาไม่นานนักในการชำระร่างกาย และแต่งตัว หากแต่เขาจงใจที่จะออกมาใส่เสื้อของนอกห้องโถงเพราะรู้ว่าเวลาที่ผู้จัดการจอมโหดบอกไว้ใกล้จะหมดแล้ว

“อีกห้านาที ดีใจที่คุณยังไงรักษาเวลาได้ดี ก่อนที่จะต้องออกจากห้องไปทั้งๆ ที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย” โม่เส้าเฉียนเตือนนักร้องที่ตนดูแล โดยลุกขึ้นยืนเพื่อจะเตรียมออกไปจากห้อง แต่กลับถูกขวางทางเอาไว้เสียก่อน

ชุนเสี่ยวเปลือยด้านบน พร้อมด้วยร่างกายขาวนวลเนียนกำลังจะหยอกเย้าให้ผู้จัดการจอดโหดตบะแตก แม้ว่าจะไม่เคยได้ผลเลยก็ตาม แต่ใครจะสน...อยากจะทำเสียอย่าง

“เวลายังมีนี่ ฉันจะทำทุกอย่างให้คุ้มค่าในเวลา ห้านาที” ชุนเสี่ยวใช้สายตาเจ้าเล่ห์จับปกเสื้อสูทของโม่เส้าเฉียนเอาไว้ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วลูบเล่นเบาๆ เหมือนต้องการจะยั่ว ก่อนที่มือจะเลื่อนลงต่ำมายังเข็มขัดหรูที่คาดไว้รอบเอวอย่างพอดีตัว มือที่ช่ำชองค่อยๆ แกะมันออกพร้อมกับรูดกางเกงแสล็คลงมาพร้อมๆ กับกางเกงชั้นใน

ชุนเสี่ยวลดตัวลงในขณะที่มือทั้งข้างยังเกาะอยู่บริเวณสะโพก และแกล้งไถลไปบีบบั้นท้ายของอีกฝ่ายอย่างยั่วเย้า ริมฝีปากสีชมพูค่อยๆ แลบออกมาแล้วสัมผัสกับบางอย่างที่อยู่ตรงหน้าอย่างชำนาญและรวดเร็ว จนกระทั่งของเหลวที่เกิดจากการถูกกระตุ้นก็ไหลเข้าริมฝีปาก และเขาก็กินมันลงคอไปทั้งหมดไม่มีเหลือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #1 คนผ่านมา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 07:51
    น้องมันร้ายยยยย
    #1
    0