[Pre-sale] Lighters

ตอนที่ 15 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

Chapter 14

 


ผมไม่ได้ต้องการจะสวมรอยเป็นเขา ผมแค่อยากจะช่วยเขาหลินเฉินเพิ่งรู้ว่ามันไม่ใช่แค่อยากจะทำเท่านั้น แต่มีเรื่องอีกมากมายที่เขาไม่รู้มาก่อน การจะอยู่ในฐานะของชุนเสี่ยวนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ ดูจากสิ่งที่เขาเพิ่งเจอเมื่อสักครู่ก็การันตรีได้เป็นอย่างดี

แล้วทำไมยังกลับมาอีก โดนเข้าไปขนาดนั้น

เพราะเพราะผมคิดว่า คุณเองก็คงเจอเรื่องราวที่เลวร้ายมา ตลอดเวลาที่คุณทำตัวร้ายกาจกับผม สายตาของคุณกำลังเจ็บปวด ตัวของคุณสั่นเสียยิ่งกว่าผมเองเสียอีก การที่คุณเลือกจะแสดงออกอย่างเลวร้ายก็ไมได้แปลว่าคุณไม่เคยได้รับความเจ็บปวดที่ทรมานมาก่อนนี่ คุณคงจะรู้สึกแย่มากเลย

โม่เส้าเฉียนคาดไม่ถึงในคำตอบนั้น เขาเคยคิดว่าไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจเขา ไม่ต้องการความสงสาร ไม่ต้องการความเห็น ไม่ว่าใครจะโกรธจะเกลียดเขาแค่ไหน มันก็แค่ความคิดของคนอื่น ไม่มีผลและไม่มีค่าอะไรกับเขา แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นชายหนุ่มถึงได้รู้ว่า เขาเองก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องการเหมือนคนอื่นๆ เช่นกัน จะเป็นอย่างไรถ้ามีคนเข้าใจความรู้สึกของเขาบ้างแทนที่การตัดสินตัวเขาจากสิ่งที่เห็น

คุณคงจะรู้สึกแย่มากเลย

เป็นประโยคที่ทำให้โม่เส้าเฉียนน้ำตาตกใน นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีคนพูดกับเขาแบบนี้ ไม่เคยมีใครถาม ว่าเขาเจออะไรมา และรู้สึกอย่างไร ดวงตาแดงก่ำแต่ไม่อาจจะหลั่งน้ำตาออกมาได้แต่นั่งนิ่งเงียบ

ผมขอโทษที่พูดอวดรู้ไปหน่อย หลังจากที่ผมได้พบน้องกับแม่แล้ว ผมจะไปจากที่นี่ทันที 

โม่เส้าเฉียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยสิ่งที่เห็นแก่ตัวยิ่งกว่าครั้งใดตั้งแต่เกิดมา

ได้โปรดอยู่ที่นี่ต่อเถอะ ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม

ผมอยู่ได้เหรอ ผมจะไม่สร้างความลำบากใจคุณแน่ๆ เหรอ ผมอาจจะทำอะไรไม่ได้เลยตามที่คุณบอกมาเลยก็ได้นะ ผม….”

ขอคุณอยู่ก็พอ เรื่องอื่นผมจะช่วยคุณผ่านมันไปเองโม่เส้าเฉียนพูดขัดแล้วก้าวขึ้นเตียงแล้วห่มผ้าห่มหันข้างไปอีกทางก่อนจะหลับตาลงทันที

หลินเฉินได้แต่ทำหน้างง ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผู้จัดการน้องชายบอกเท่าไหร่นัก แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่ปฏิเสธในการทำหน้าที่แทนชุนเสี่ยวแล้ว เขาก็คงต้องอยู่เพื่อช่วยปกป้องอาชีพที่น้องชายรัก ส่วนเรื่องอื่นๆ คงเข้าใจมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปนั่นแหละ ชายหนุ่มไม่ได้ออกจากห้องไปแต่เดินไปนั่งเงียบๆ อ่านหนังสือเฝ้าคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้

เมื่อตอนที่หลินเฉินทิ้งตัวร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ เขาครุ่นคิดอยู่หลายเรื่องก่อนจะได้สังเกตบางอย่างที่ไม่ได้รู้สึกถึงตั้งแต่ในตอนแรกเพราะมัวแต่หวาดกลัว มือที่สั่นเทาซึ่งจับไปทั่วตัวของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อซึมบ่งบอกถึงความหวาดกลัวที่จะทำ แววตาเศร้าสร้อยในบางเวลาบ่งบอกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ ที่เคยได้พบเจอมาจนกลายเป็นเงาหลอนในชีวิต

เพราะแบบนี้ หลินเฉินจึงได้ลุกขึ้นแล้วล้างหน้าล้างตากลับมาที่ห้องอีกครั้ง

 

ชุนเสี่ยวรอสายของใครบางคนด้วยความร้อนใจ เมื่อตัวแทนของเขาเกิดอุบัติเหตุแผนที่วางไว้อาจจะมีการเปลี่ยนแปลง เมื่อทั้งคู่ไม่ได้อยู่ภายในที่ๆ เขากำหนดเอาไว้ ชายหนุ่มไม่ได้ห่วงงาน แต่ห่วงว่าโม่เส้าเฉียนจะรู้ความจริงในที่สุด ว่าคนที่อยู่ด้วยนั้นไม่ใช่เขา

ไม่สิ ยิ่งโม่เส้าเฉียนรู้ทุกอย่างอาจจะง่ายเสียกว่าเป็นตัวเราเอง

ในที่สุดสายโทรศัพท์ที่รอคอยมาดังขึ้น ชุนเสี่ยวกดรับอย่างร้อนรนแล้วรีบกรอกเสียงลงไปถามถึงสิ่งที่อยากจะรู้ทันที

 ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง พวกเขายังอยู่ที่โรงพยาบาลหรือไง ทำไมหลินเฉินยังไม่ได้กลับบ้านอีก ไม่จัดการให้มันเด็ดขาดหน่อยเล่า ทุกอย่างต้องรอให้ฉันจัดการหรือยังไง เออน่าฉันรู้ เรื่องที่นายทำลงไปฉันจะไม่บอกใครหรอกน่า ส่วนงานรับรองไอ้แก่ตัณหากลับนั่นไม่ต้องยกเลิก ฉันจะส่งหลินเฉินไปสังเวยมันถึงเตียงเอง รับรองได้

ชุนเสี่ยววางสายอย่างง่ายดายเมื่อคิดถึงแผนการที่เพิ่งคิดขึ้นได้ อีกฝ่ายจะได้รับรู้ความเจ็บปวดทรมานอย่างที่เขาเคยได้รับ เด็กหนุ่มไร้เดียงสาคนหนึ่งต้องพบเจออะไรมาบ้างกว่าจะมาอยู่บนจุดสูงสุดได้ ทั้งเจ็บปวด ทรมาน ขยะแขยง รังเกียจร่างกายทุกส่วนของตัวเองราวกับเป็นเนื้อร้าย

                คิดมาถึงตรงนี้อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลโดยไม่ตั้งใจ ชุนเสี่ยวรีบใช้หลังมือปาดน้ำตาออกไป ไม่เคยมีใครคอยปลอบโยนและเช็ดน้ำตาให้เขา ต่อให้ร้องให้ตายก็ไม่มีคนเหลียวมอง แล้วจะทำตัวอ่อนแอให้คนอื่นสมเพชเวทนาทำไมกัน ชายหนุ่มกดมือถือด้วยตาที่แดงก่ำ ทันทีที่ปลายสายรับเขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงมาเป็นรื่นเริงสดใสได้อย่างน่าอัศจรรย์

                “ท่านครับหมู่นี้ไม่เห็นท่านเรียกหาผมเลย ท่านมีเด็กใหม่แล้วหรือครับ”

                “อะไรกัน ปกติเธอไม่เคยโทรหาฉันก่อนเลยไม่ใช่เหรอ มีอะไรหรือเปล่า หรือจะขออะไรอีกล่ะ”

                “ไม่นี่ครับ ผมแค่คิดถึงท่านมากจนกระทั่งกลัวว่าท่านจะลืมนัดของเรา”

                “ไม่ลืมแน่ เธอเป็นคนโปรดของฉันนี่ชุนเสี่ยว ไหนอยากได้อะไรว่ามาซิ ไม่ว่าอะไรฉันก็จะเอาให้”

                “จริงนะครับ” ชุนเสี่ยวแสร้งทำเป็นไม่เชื่อ แต่ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบแล้วพูดต่อทันที “ผมอยากให้ทำแรงๆ กว่าทุกครั้ง ต่อให้ผมร้องไห้ขอร้องให้หยุดอย่างไรก็อย่าได้หยุดมือนะครับ”

                “ทำไมล่ะ ถึงฉันจะชอบแบบนั้นบางในที แต่เหมือนเธอจะเคยขอร้องไว้นี่นา แล้ว

                “ไม่รู้สิครับ ผมอาจจะชอบอะไรที่มันรุนแรงอยู่ลึกๆ ในใจก็ได้”

                “ฮ่า เอาสิ แค่นี้ก่อนฉันต้องไปประชุมก่อน แล้วค่อยคุยกันทีหลัง”

                “ครับ แล้วพบกัน ผมจะรอคอยท่านด้วยใจจดจ่อเลยทีเดียว”

                ชุนเสี่ยววางสายแล้วยิ้มกับตัวเองคนเดียวเหมือนคนบ้า แทบรอให้วันนั้นมาถึงไม่ไหว เขาต้องการวางแผนให้หลินเฉินหนีรอดจากแผนนี้ไปไม่ได้ อย่าหวังว่าใครจะเข้าไปช่วยได้แม้แต่โม่เส้าเฉียนเองก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ชายหนุ่มมีวิธีหลบหลีกและรั้งอีกฝ่ายไม่ให้รู้เรื่องราวได้ หรือจะรู้ก็รู้อย่างตื้นเขิน

                หารู้ไม่ว่า ชุนเสี่ยวดาราไอดอลชื่อดังของประเทศ ต้องร่วมหลับนอนกับตาแก่ตัณหากลับที่มีตำแหน่งเป็นถึงผู้ว่าราชการเมืองเอสแทบทุกเดือน เป็นเวลาหลายปีนับตั้งแต่เริ่มเข้าวงการ !!!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น