[Pre-sale] Lighters

ตอนที่ 13 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

Chapter 12

  

ปลายลิ้นของอีกฝ่ายสอดลึกเข้าไปจนแทบจะถึงจะคอหอย หลินเฉินสำลักรู้สึกอยากจะขย้อนออกมา แต่ทำไมได้อย่างใจเมื่อผู้จัดการของน้องชายเปลี่ยนมากัดดึงปลายลิ้นของเขาแรงๆ เจ็บจนตัวเกร็งไปหมดทั้งตัว ก่อนจะที่กลับมาร้อนวาบ เมื่อมีฝ่ามือละลาบละล้วงสอดใส่อย่างหยาบคายเข้าไปในกางเกงแล้วขยำขยี้มันอย่างรุนแรง ชายหนุ่มตาเหลือกแต่ร้องไม่ออก นี่มันเกินรับไหวแล้ว

โม่เส้าเฉียนเหมือนกำลังระบายสิ่งที่อดทนอดกลั้นมาตลอดระยะเวลาที่ต้องรับดูแลชุนเสี่ยวที่แสนจะเอาแต่ใจและมีความคิดผิดแผกไม่เหมือนใครคนนั้น เขากำลังใช้คนที่หน้าเหมือนนักร้องตัวแสบเพื่อล้างแค้นอย่างเจ็บแสบที่สุดเท่าที่จะกล้าทำ ชายหนุ่มรู้ในใจเขามีสัตว์ร้ายทุกครั้งที่มันหลุดออกมาจากใจมันจะทำลายล้างทุกสิ่งและไม่ปรานีต่อสิ่งใดๆ

ไม่รู้สึกแม้กระทั่งคนที่กำลังตัวสั่นเทาที่อยู่ใต้ร่าง น้ำตาทไหลเอ่อมาอาบแก้มผสมปนเปกับเหงื่อไคล

ความเป็นชายขยายขึ้นเพราะถูกปลุกเร้า แม้จะเจ็บแต่ร่างกายกลับตอบสนอง หลินเฉินไม่เข้าใจนี่ร่างกายเขาหรือของใคร มันทรมานถึงเพียงนี้แล้วทำยังแอบรู้สึกดีกับการกระทำที่ต่ำทรามนี้ เขาสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งสอดเข้าไปยังช่องทางด้านหลัง ชายหนุ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายกับผู้ชายมันไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับไหว และจากสัญชาตญาณทำให้รับรู้ได้ว่าถ้ายังไม่ขัดขืนจนชีวิตจะต้องโดนข่มขืนบนพื้นในห้องพักผู้ป่วยนี่แน่นอน เพราะเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รับรู้อะไรแล้วดวงตาเลื่อนลอยเหมือนไม่ใช่คน

ปล่อย หยุดเดี๋ยวนี้หลินเฉินดิ้นสุดแรงเกิด สะอื้นร้องไห้ตัวโยน พยามส่งเสียงอย่างเจ็บปวดเพื่ออีกฝ่ายได้สติ

ไม่ ไม่เอาไม่ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที

โม่เส้าเฉียนได้ยินเหมือนเสียงใครบางคนกำลังต้องการความช่วยเหลือ แต่ว่าใคร เสียงเหมือนใครบางคนในอดีต

ไม่เอาอย่าตีผม ไม่ได้โปรด แม่ฮะ ช่วยผมหน่อย แม่คะครับ  

ภาพเด็กตัวเล็กๆ อายุสามขวบกว่าเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลนอนร้องเรียกหาคนช่วย แขนยื่นออกไปหาใครบางคนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเลื่อนลอยไม่รับรู้อะไร ชั่วครู่แขนเล็กๆ นั่นก็โดนเหยียบและกระทืบซ้ำ ก่อนที่อะไรบางอย่างหนักๆ จะถูกเขวี้ยงใส่ศีรษะตามมาด้วยของเหลวสีแดงที่ไหลลงมาตามพื้น

ภาพจางหายไป พร้อมกับเสียงรองเท้าของคนหลายคนที่กำลังใกล้เข้ามาเต็มที โม่เส้าเฉียนได้สติกลับมาทันที รีบผละออกจากคนใต้ร่าง จนเห็นได้ชัดถนัดตาว่าเขาทำอะไรลงไป ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ร่างน้อยๆ คู้ตัวอย่างหวาดหวั่น สั่นเหมือนลูกนกตัวน้อยๆ ที่ถูกหักปีก

เมื่อสามเดือนก่อนหน้านั้นที่เขาเข้ามารับงานดูแลชุนเสี่ยว เขาถูกหลอกให้กินยาที่ทำให้หมดแรง จากนั้นชุนเสี่ยวนักร้องเจ้าของฉายาเทวดาน้อยผู้ที่คนทั้งโลกเชื่ออย่างนั้นกระทำสิ่งที่ใครไม่มีวันเชื่อ คนคนนั้นไม่มีแม้ความเสียใจในสิ่งที่ทำไป แต่คนคนนี้...ไม่ใช่ แล้วดูสิ่งที่ชายหนุ่มทำลงไป

โม่เส้าเฉียนอยากจะเอื้อมมือเข้าไปช่วยและฉุดดึงให้อีกฝ่ายลุกขึ้นมา แต่ไม่กล้าได้แต่หันหลังแล้วพยายามยืนให้ตรงสุดแรงจะทำได้ ริมฝีปากสั่นเอื้อนเอ่ยบางสิ่ง

นะนั้นคือสิ่งที่คุณเคยทำกับผม ถ้าคุณเป็นชุนเสี่ยวจริง คงจะจำได้

เสียงเปิดประตูพร้อมกับพยาบาลที่วิ่งเข้ามาด้านในด้วยความตกใจ หลินเฉินรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกไปจากห้องพักผู้ป่วยทันที เพราะเหตุการณ์ภายในห้องฉุกละหุกทำให้ไม่มีใครได้ทันได้สังเกตเพราะพุ่งความสนใจไปที่คนป่วยที่ยืนอยู่ข้างเตียง

คุณหมอยังไม่อนุญาตให้ลุกออกจากเตียงนะคะพยาบาลส่งเสียงเตือนผู้ป่วย ก่อนที่นางพยาบาลทั้งสามคนจะพากันเข้ามาช่วยพยุงคนไข้ที่ยืนเนื้อตัวสั่นไม่ได้สติขึ้นเตียง

หลินเฉินที่วิ่งออกมาจากห้องก้มหน้าหลบคนที่กำลังส่วนผ่านมา หากมีใครมองเห็นหน้าเขาในตอนนี้ก่อนจะแทรกตัวหนีเข้าไปในห้องน้ำในสุดแล้วขดตัวอยู่ข้างในห้องด้วยความกลัว

นั้นคือสิ่งที่คุณเคยทำกับผม ถ้าคุณเป็นชุนเสี่ยวจริง คงจะจำได้ดี

ชุนเสี่ยว น้องชายเขาน่ะเหรอ?

 

 

นี่คือโม่เส้าเฉียน ผู้จัดการคนใหม่ของนาย

ชุนเสี่ยวที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้หมุนตัวกลับมาเพื่อมองคนที่เพิ่งเข้ามาหลังจากรองประธานแนะนำ ผู้ชายหน้าตาไร้อารมณ์ตรงหน้าดูเหมือนกับหุ่นยนต์ที่ไม่มีความรู้สึก และตายด้าน ความรู้สึกอยากกลั่นแกล้งให้รีบๆ ลาออกไปซะยิ่งมีมากขึ้น แต่ทว่า

นี่คือผู้จัดการส่วนตัวคนสุดท้ายของนาย อย่าสร้างปัญหาโดยการกลั่นแกล้งและไล่ออก เพราะไม่ว่ายังไง ฉันจะไม่ยอมจ้างผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ให้นายอีก จำไว้

ไล่ออกไม่ได้ โอเคถ้านั้นลาออกถือว่าเป็นความผิดของผมหรือเปล่าล่ะชุนเสี่ยวกลับมาถามยียวนแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง แถมเดินผ่านผู้จัดการส่วนตัวไปราวกับอากาศ

ก็อย่างที่เห็น เขาค่อนข้างจัดการยากสักหน่อย หวังว่านายจะพยายามอดทนให้สมกับที่อุตส่าห์มีคนฝากงานเข้ามานะรองประธานพูดเรื่อยๆ เหมือนปกติ แต่แอบมีจิกกัดคนตรงหน้าเบาๆ

ครับ

ไปได้ ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็โทรหาเลขาฯ ของฉัน เขาจะคอยรายงานทุกเรื่องเอง ทุกเรื่อง นั่นแหละงานถนัดของเลขาฯ ฉันรองประธานโบกมือไล่อย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะก้มหน้าลงอ่านเอกสารต่ออย่างไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะยืนอยู่หรือจากไปแล้ว

โม่เส้าเฉียนโค้งตัวแม้ว่าอีกฝ่ายจะทำไม่สนใจก็ตาม ก่อนจะเดินออกไปเพื่อตามหาศิลปินที่อยู่ในความดูแลของตัวเอง ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาจะไม่ยอมเสียงานนี้ไปอย่างเด็ดขาด และวันนี้ชายหนุ่มผู้มีปณิธานอย่างมุ่งมั่นก็เกือบจะยอมแพ้เพราะเหตุการณ์ที่ได้เจอ

วันแรกของการทำงานในฐานะผู้จัดการศิลปินนั้น ถือได้ว่าเป็นงานมหาโหด และดูเหมือนมันมากขึ้นเป็นอีกสิบเท่าเมื่อต้องงานกับไอดอลชื่อดังอย่างชุนเสี่ยว ดูเหมือนเป็นคนที่มีอาการป่วยทางจิตเป็นโรคสองบุคลิก ในขณะที่ทำการแสดงและพบปะกับแฟนคลับและบุคคลอื่นๆ นั้นอีกฝ่ายดูเหมือนเทวดาตัวน้อยๆ แต่เมื่ออยู่กับคนของบริษัทและที่ไม่มีผู้คน กลับระเบิดความชั่วร้ายทุกอย่างที่มนุษย์คนหนึ่งจะคิดทำได้

ไปเปลี่ยน

ไม่ ฉันไม่ชอบ

ยกเลิกซะ ฉันเกลียดที่จะให้แฟนคลับหน้าตาอัปลักษณ์พวกนั้นมาแตะเนื้อต้องตัว

เด็กใหม่นั่น ไปจัดการปล่อยข่าวเรื่องทำหน้ามาซะ เอารูปก่อนทำศัลยกรรมไปกระจายในสื่อออนไลน์ให้หมด

นี่ก็แค่คำพูดเล็กๆ น้อยๆ ที่โม่เส้าเฉียนต้องเจอภายในวันเดียว ยังไม่นับเรื่องพฤติกรรมและนิสัยที่เลวร้ายมากมาย กว่าจะจบลงได้ในหนึ่งวันก็ทำเอาเขาอยากจะฆ่าคนขึ้นมาเสียแล้วแค่ไม่ได้พูดอะไรออกไปเท่านั้น แต่หลังจากที่รถของบริษัทมาส่งที่หน้าหอพักสุดหรูของชุนเสี่ยว อีกฝ่ายก็บอกให้เขาช่วยขึ้นเพื่อแจกแจงเรื่องตารางการทำงานในวันพรุ่งนี้ นั่นแหละเป็นวันที่ไม่มีวันลืมอีกแน่ๆ ในชีวิตนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น