[Pre-sale] Lighters

ตอนที่ 10 : Chapter 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

Chapter 09

  

“มีข่าวด่วนเข้ามาค่ะ เกิดอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำและชนเข้ากับแผงกั้นถนน ทำให้ผู้ที่อยู่ในนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสส่วนคนขับรถเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ หนึ่งในจำนวนนั้นมีนักร้องชื่อดัง ชุนเสี่ยวโดยสารมากับรถคันดังกล่าว แต่อาการไม่น่าเป็นห่วง...”

ชุนเสี่ยวปิดโทรทัศน์ทันที ก่อนจะเขวี้ยงรีโมททิ้งด้วยความโมโห

“นี่มันอะไรกัน ไอ้คนขับรถบ้านั่น ถ้าเกิดว่าวันนี้เป็นฉันที่นั่งอยู่จะเป็นยังไง ให้ตายสิเว้ย”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชุนเสี่ยวมองเบอร์โทร.เข้าและกดรับทันที

“จัดการเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด อย่าให้โรงพยาบาลรู้ว่าคนที่อยู่ที่นั่นไม่ใช่ฉัน เรื่องแค่นี้ทำได้ใช่ไหม อย่าลืมว่ามันยุ่งยากแค่ไหนถ้ามีใครนอกจากเรารู้ว่า คนที่อยู่ตอนนี้ไม่ใช่ฉัน”

“ได้ แล้วจะจัดการให้”

ชุนเสี่ยวกดปิดโทรศัพท์ทันทีเมื่อเสียงอีกฝ่ายพูดจบ ก่อนจะนั่งคิดว่าตัวเองควรจะเดินเกมอย่างไรต่อไป หลังจากนั่งดูเทปบันทึกของกล้องวงจรปิดย้อนหลัง เขาก็รู้ทันทีว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปจากแผนการที่วางไว้

แต่ก็ไม่เป็นไร ใช่ว่าเขาจะไม่คาดคิดว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นสักหน่อย

แผนหนึ่งผิดพลาดก็ไม่เป็นไร แผนสองที่เตรียมไว้ก็ทำให้ หลินเฉิน ตายทั้งเป็นได้ไม่ยากเย็น

 

 

หลินเฉินรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีในรถพยาบาลที่กำลังตรงไปโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ใบหน้าของเขาครอบหน้ากากออกซิเจนเอาไว้ เมื่อหันข้างไปมองก็เห็นผู้จัดการโม่เส้าเฉียนที่ยังไม่ได้สตินอนอยู่ข้าง แต่ไม่มีเลือดไหลออกมาเยอะเหมือนเคยเพราะได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้ว

ในรถพยาบาลไม่ได้กว้างขวางอะไร เตียงเปลสองเตียงเลยห่างกันไม่มากนัก หลินเฉินขยับมือของตัวเองออกไปแล้วพยายามคว้าหามือของผู้จัดการมากุมเอาไว้แน่น พยายามจะส่งผ่านความห่วงใยให้ไปถึงคนที่นอนไม่ได้สติ และบาดเจ็บหนักเนื่องจากช่วยชีวิตเขาเอาไว้

บอกตามตรงว่า แม้ผู้จัดการโม่เส้าเฉียนที่ได้เจอกันไม่กี่วัน จะเป็นคนที่เย็นชาใจร้ายกับเขาตั้งแต่แรกเจอ แต่กลับเป็นคนช่วยชีวิตหลินเฉินเอาไว้โดยไม่คำนึงถึงชีวิตของตัวเอง

โม่เส้าเฉียนอาจไม่ใช่คนโหดร้ายเย็นชาอย่างที่แสดงออก แต่เป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง

รถพยาบาลมาถึงด้านหน้าของห้องฉุกเฉิน หลินเฉินถูกจับแยกออกจากผู้จัดการ แม้จะพยายามกำมือให้แน่นมากเพียงใด เขาถูกนำมาที่ห้องฉุกเฉินสำหรับผู้ป่วยที่บาดเจ็บเล็กน้อย ก่อนจะรอแพทย์มาตรวจอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่เป็นอะไร แต่แล้วในเวลานั้นก็คิดขึ้นมาได้

ถ้ามาโรงพยาบาล แล้วประวัติของชุนเสี่ยวล่ะ

เขาคือหลินเฉินนะ ถึงจะเป็นฝาแฝดแต่ก็ต้องมีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนกัน

ไม่ได้ ยอมให้ตรวจไม่ได้ !!!

หลินเฉินรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบลุกขึ้นตรวจดูตัวเองแล้วแกล้งเนียนเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับคนไข้คนอื่นๆ อยู่

เมื่อออกมาถึงด้านนอก เขาก็เดินมาที่ด้านหน้า ถามหาโม่เส้าเฉียนกับหัวหน้าพยาบาลทันที

“สวัสดีครับ ผมอยากรู้ว่า คนที่เพิ่งเข้าห้องฉุกเฉินเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์อาการเป็นยังไงบ้างครับ”

“รบกวนขอชื่อด้วยค่ะ” พยาบาลพูดกับเขาโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

“คือ...ผมไม่แน่ใจ เขาเป็นผู้จัดการของน้อง..เอ๊ย ของผมครับ ผมเรียกเขาว่าโม่เส้าเฉียน แต่ผมไม่แน่ใจว่านั่นใช่ชื่อจริงของเขาหรือเปล่า”

“ไม่รู้ชื่อแล้วจะเช็กยัง...” นางพยาบาลทำท่าจะเหวี่ยงใส่ในตอนแรก หยุดพูดแล้วเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นหน้าเขา “เช็กได้อยู่แล้วค่ะ ขอสักครู่นะคะคุณชุนเสี่ยว”

หลินเฉินยิ้มแล้วพยักหน้า เป็นคนมีชื่อเสียงนี่ก็ดีนะ ทำอะไรก็ดูจะง่ายไปเสียหมด

ในระหว่างรอเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาล้วงออกมาจากกระเป๋าแล้วมองชื่อ

น่ารำคาญ

คนอะไรชื่อน่ารำคาญ แล้วเป็นใครกันเขาคุยรู้เรื่องไหมนะ ทำยังไงดีกันล่ะทีนี้

“ฮะ..ฮัลโหล ชุนเสี่ยวพูดสายอยู่ครับ”

“พี่ เป็นยังไงบ้างครับ เสี่ยวหลางดูข่าวแล้วตกใจมากจริงๆ ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ”

“ไม่ครับๆ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง เอ่อ...”

“เสี่ยวหลางครับ พี่จำชื่อผมไม่ได้หรือครับ ผมคิดว่าพี่น่าจะเมมเบอร์ผมเอาไว้เสียอีก”

คือ…” หลินเฉินไม่รู้จะแก้ตัวว่าอะไร เพราะไม่รู้เหตุผลที่ชุนเสี่ยวเมมชื่อคนรู้จักแปลกๆ แบบนั้น

พี่คงตกใจใช่ไหมครับ นั้นผมไม่กวนดีกว่า แล้วเอาไว้เจอกันนะครับ ดูแลรักษาตัวด้วยครับ

สายโทรศัพท์ตัดสายไปทันที ทำให้หลินเฉินแอบโล่งใจ ก่อนกลับหันมามองพยาบาลที่ยังมองเขาด้วยแววตาหวานหยดย้อย แล้วยิ้มแหยๆ ให้

สรุปว่าเขาเป็นยังไงบ้างครับ

เช็กให้แล้วนะคะ คนที่เข้าโรงพยาบาลมาพร้อมๆ กับคุณชุนเสี่ยว ตอนนี้เพิ่งออกจากห้องผ่าตัด น่าจะย้ายขึ้นไปห้องพักปลอดเชื้อเพื่อรอดูอาการแล้วล่ะคะ รออีกสักพักพยาบาลก็คงจะอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ

หลินเฉินถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วเอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งยิ้มให้พยาบาลที่ช่วยเหลือ ก่อนจะเดินออกมาเพื่อขึ้นไปรอดูอาการของโม่เส้าเฉียน ได้แต่หวังว่าคงจะไม่เป็นอะไรหนักมาก

เมื่อขึ้นไปยังห้องพัก หลินเฉินก็แจ้งชื่อกับพยาบาล แล้วถามอาการของอีกฝ่ายอย่างคร่าวๆ โชคดีที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ชายหนุ่มจึงเปิดเข้าห้องพักผู้ป่วยที่มีโม่เส้าเฉียนนอนหลับอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาที่เตียงด้วยเสียงเบาที่สุด

ขอบคุณที่ช่วยผมเอาไว้ แม้ว่ามันจะเป็นเพราะหน้าที่ก็ตาม

หลินเฉินมองสภาพของชายร่างสูงที่นอนหลับสนิท ที่ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบมีรอยถลอกบางตา ศีรษะพันผ้าเอาไว้ แต่ผมยังยาวเท่าเดิม อาจจะเป็นการผ่าตัดแบบใช้กล้องส่องเข้าไปละลายลิ่มเลือดด้านในจึงไม่จำเป็นต้องโกนศีรษะ

ไล่มองไปเรื่อยๆ ที่หลังมือผันผ้าเอาไว้ คงจะมีแผลเพราะพยามกันเขาเอาไว้ หลินเฉินคิดได้แบบนั้นก็ดึงมือที่พันแผลอยู่มาจับเอาไว้แล้วกุมมันไว้เบาๆ

ถ้าคุณเป็นอะไรไปเพราะปกป้องผม ผมคงจะติดหนี้บุญคุณของคุณไปตลอดชีวิต

หลินเฉินคิดจะปล่อยมือ แต่กลับถูกบีบเอาไว้ เสียงละเมอเบาๆ ดังขึ้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น