[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 8 : Chapter 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    25 มี.ค. 61

Chapter 08

 

อนธการป่วยเป็นโรคไซโคพาธ [1]ซึ่งเกี่ยวกับการตื้นเขินทางอารมณ์ ไร้ความรู้สึก ขาดความสามารถในการเข้าใจผู้อื่น ทั้งรัก สงสาร เศร้า ประทับใจ ไม่มีแม้ความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำ สิ่งเดียวที่กระตุ้นความรู้สึกของเขาได้ก็คือความสนใจ ความคลั่งไคล้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นอย่างมาก

แย่ตรงที่สิ่งนั้นก็คือ การได้ทรมานผู้อื่นด้วยการกระทำต่างๆ ที่มากขึ้นเรื่อยๆ

เขาค้นพบความชอบนี้ตอนที่อยู่ชั้นอนุบาล อนธการบังเอิญจับแมลงได้แล้วเพื่อนในชั้นเกิดหวาดกลัวจนร้องไห้ออกมา ในวินาทีนั้นเองหัวใจของเขาเต้นรัว ไม่นานนักเขาก็เรียนรู้ที่จะรักษาตัวเองด้วยการกระตุ้นจากสิ่งเร่งเร้าเหล่านี้ แต่น่าเสียดายมันไม่ได้จบลงแค่จับเพื่อนขังรวมกับแมลงที่อีกฝ่ายกลัวอีกแล้ว

สิ่งที่เขาต้องการมันมากขึ้น

และไม่มีวันจบ

มะ...แม่ภาณุเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้แม้ดวงตาจะเหม่อลอย และถูกพันธนาการเอาไว้อย่างรัดตรึงก็ตาม อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลขึ้นมาอีก เนื้อตัวเริ่มสั่นสะท้าน แล้วเริ่มขยับริมฝีปากแห้งผากนั้นร้องขอความเห็นใจอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปเกือบสองวันเต็มๆ

ขะ.. ขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันคิดถึงแม่ภาณุน้ำตาร่วง เขาไม่พยามดิ้นรนอีกแล้วเพราะไม่มีทางจะพ้นจากพันธนาการนี้ไปได้ มันรัดแน่นไม่ว่าจะดิ้นมากแค่ไหนก็ไม่หลุดจากการกักขังนี้ ยิ่งต่อต้านยังเจ็บปวดหากในความรู้สึกนั้นกลับสร้างความสุขให้จนเขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

อนธการไม่ได้ตอบกลับคำขอนั้น ปลายนิ้วลากขึ้นมายังริมฝีปากล่างของภาณุ อีกฝ่ายก็เผยอริมฝีปากออกอย่างว่าง่าย ยอมให้นิ้วกลางของเขาสอดเข้าไปด้านในโดยดี ลิ้นที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำลายสัมผัสโดนปลายนิ้วก่อนจะกระดกขึ้นแล้วเลียมันอย่างแผ่วเบา

เด็กดี

เสียงชื่นชมราวกลับกำลังพูดกับสัตว์เลี้ยงแสนเชื่อง อนธการคลายปมที่มัดภาณุไว้ด้านหลังรวมทั้งมือสองข้างมาตลอดทั้งวันออก ทุกๆ วันเขาจะเปลี่ยนรูปแบบการมัดไปเรื่อย ยิ่งแน่นก็ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกของเขา มากเสียจนอยากจะระบายความต้องการที่มีมากกว่านี้

แต่ภาชนะไม่ควรจะแปดเปื้อน

ภาณุที่ใบหน้าเปื้อนไปหยาดน้ำตา นอนนิ่งบนพื้นปูนที่เย็นเชียบแต่กลับไม่รู้สึกหนาว กลายเป็นความชินชา ไฟสว่างขึ้นทั่วทั้งห้อง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นว่าห้องนี้เป็นอย่างไร ก่อนอีกฝ่ายจะตรงเข้ามาแล้วแล้วอุ้มเขาขึ้น

ในห้องสี่เหลี่ยมสี่ด้านที่โบกด้วยปูนเปลือย มีขนาดกว้างขวางกว่าที่เคยคิดเอาไว้ หรืออย่างน้อยก็ตามที่เขารู้สึกเพราะมันมืดอยู่ตลอดเวลา ดวงไฟจากเพดานจะส่องลงมาแค่บริเวณที่เขาถูกมัดอยู่เท่านั้น นอกจากนั้นไม่ว่ามองไปทางไหนก็มืดมิดไปหมด

ภาณุถูกวางลงบนเตียงขนาดเล็กที่มีผ้าปูสีขาวแบบเรียบไร้ลวดลาย และหมอนหนึ่งใบ ที่นอนมีรอยยับย่นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะเป็นบริเวณที่อีกฝ่ายใช้เฝ้านักโทษอย่างเขา แสดงว่าอนธการนั่งอยู่บนเตียงนี้แล้วคอยมองดูชายหนุ่มถูกมัดอยู่กลางห้องตลอดเวลา

ตามร่างกาย ทั้งข้อเท้า และแขนที่ถูกเชือกป่านพันเป็นจำนวนหลายรอบ เกิดรอยแดง อนธการลูบมือผ่านมันเบาๆ ก่อนจะดึงขึ้นมาแล้วแนบริมฝีปากลงไปที่บริเวณนั้น เลือดในกายของเขากำลังถูกกระตุ้นเมื่อได้เห็นรอยเหล่านี้ ลมหายใจเริ่มหอบหนักขึ้น จากจูบกลายเป็นใช้ปากดูดรอยเหล่านั้นแทนเหมือนคนหิวกระหาย

ภาณุไม่เข้าใจตัวเอง ในขณะที่กำลังหวาดกลัวและคิดถึงมารดาที่อยู่เชียงราย แต่ทำไมเมื่อถูกกระทำเช่นนี้กลับรู้สึกมีความสุข นี่มันไม่สมควรเลยภายในใจกรีดร้องว่าควรจะหาทางหนีไปจากที่นี่ แต่ร่างกายอ่อนไหวและถูกกระตุ้นไปด้วยสัมผัสที่แสนน่าขยะแขยงนี้ มันทรมานมากเกินไปแล้ว

มากเกินไปแล้ว

รู้สึกดีใช่หรือเปล่า

อะอ๊า

ภาณุอยากจะขยับพูดว่า ไม่แต่ทำไมถึงได้ครวญครางอย่างน่าอายออกมา หรือนี่จะไม่ใช่ตัวเขาอีกแล้ว คงถูกปีศาจสักตนครอบครองร่างกายอยู่ถึงได้กระทำสิ่งพวกนี้ออกไปโดยไม่รู้ตัว

ความมืดมิดได้กลืนกินทุกอย่างรอบตัว แม้ไฟจะสาดส่องไปทั่วบริเวณแล้วก็ตาม ภาณุยังรู้สึกเหมือนไฟยังดับอยู่ตลอดเวลา หรือแท้จริงแล้วเขาไม่อยากรับรู้กันแน่

อนธการยังคงลุ่มหลงกับรอยแดงที่ถูกสร้างขึ้นจากเชือกป่านที่ใช้มัดภาณุอยู่ และเริ่มควบคุมตนเองไม่ได้อีกต่อไป





Cut 








โดยไม่ต้องสั่ง มือของทั้งคู่ต่างขยับเคลื่อนไหวให้กันและกัน และไม่จำเป็นต้องมีคำพูดสายตาของภาณุจับจ้องมองผู้ชายที่จับตัวเองมาด้วยสายตาเปลี่ยนไป

อนธการรู้ได้ในทันทีว่าหัวใจของเขา 

 มันเริ่มรู้สึก


[TBC]

 



[1] ไซโคพาธ ("จิตผิดปกติ", อังกฤษ: Psychopathy) หรือ โซซิโอพาธ ("สังคมผิดปกติ", อังกฤษ: Sociopathy) เป็นโรคบุคลิกภาพผิดปกติชนิดหนึ่ง[1] ผู้ป่วยจะมีพฤติกรรมต่อต้านสังคม ไม่รับรู้ความรู้สึกผู้อื่น (empathy) ไม่มีความรู้สึกผิด มีพฤติกรรมเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางที่รุนแรงและปราศจากการยับยั้ง ในอดีตเคยมีแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับภาวะนี้อยู่หลากหลาย เปลี่ยนแปลงไปตามพัฒนาการของศาสตร์ทางจิตวิทยา แม้ปัจจุบันนี้ก็ตาม แนวคิดเกี่ยวกับภาวะนี้ก็ยังมีอยู่หลากหลาย มีบางส่วนที่เหมือนกันและบ้างก็ยังขัดแย้งกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น