[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 6 : Chapter 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

Chapter 06

 

 ทำไมเป็นนาย ทำแบบนี้เพื่ออะไร แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วย ภาณุตวาดถามเสียงดังเพราะไม่เข้าใจเลยสักนิด ถ้าคนอย่างอนธการจะมีจิตวิปลาสมันก็อาจจะน่าจะน่าตกใจ แต่ใช้เหตุผลอะไรในการเลือกเขามาเป็นเหยื่อ เพราะเป็นคนต่างจังหวัดอย่างนั้นเหรอ ถึงอย่างนั้นเขาก็มีพ่อมีแม่ ถ้าชายหนุ่มเกิดเป็นอะไรขึ้นมามันก็ต้องสร้างปัญหาให้อีกฝ่ายเหมือนกัน

จุ๊ๆอนธการดุ ไม่ให้อีกฝ่ายส่งเสียงดัง แม้ใบหน้ายามโกรธนั้นจะชวนมองน่าพิสมัยมากขึ้นอีกเป็นร้อยเท่าก็ตาม ทีละคำถาม

ภาณุหอบหายใจพยายามระงับอารมณ์จากความโกรธ เขาเลือกจะถามคำถามที่พอจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ดูจากสถานการณ์แล้วการจะถามหาเหตุผลจากคนกระทำอาจจะไม่ได้อะไร เท่ากับถามถึงผลลัพธ์ว่าเหตุใดถึงกลายเป็นตัวเขา หรือว่าเคยทำอะไรให้ผิดใจกันมาก่อน

ทำไมเลือกฉัน

ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ

คนเราจะทำอะไรก็ต้องมีเหตุผลด้วยกันทั้งนั้นแหละ มันไปได้เหรอที่จะจับคนมาทำอะไรแบบนี้ แล้วบอกว่าไม่มีเหตุผลอะไรในการเลือกลงมือเลยภาณุพยามหาข้อสรุป แต่ทนสายตาที่กวาดมองไปทั่วร่างกายของตัวเองไม่ได้ สายตาคู่นั้นลามเลียเหมือนไฟแผดเผา เขาทนมองแทบไม่ได้ต้องหลบสายหันไปทางอื่นเสีย ต้องอยู่ในสภาพน่าอายเช่นนี้แถมยังถูกจ้องราวกับจะกลืนกินมันช่วยไม่ได้เลยที่จะเกิดความรู้สึกขึ้นมา

ก็แค่อยากทำ

“…”

แล้วตอนนี้ก็มีใครบางคนที่กำลัง อยากเหมือนกันอนธการที่กวาดสายมองเรือนร่างของอีกฝ่ายอยู่ตลอด สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายของเหยื่อ การตื่นตัวจากการถูกจ้องมองภายใต้พันธนาการรัดตรึงนั้นไม่ผิดจากที่คาดไว้

ภายใต้ใบหน้าอ่อนน้อม เป็นมิตรแม้กระทั่งกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันนั้น ซ่อนความปรารถนาที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใน พวกเราทุกคนมีด้านมืด อาจจะลึกมากจนเราไม่ทันได้รู้สึก

แต่เขารู้

มะไม่ ไม่ใช่นะ นี่มันมันควบคุมไม่ได้ภาณุร้องบอกเสียงสั่น พยายามจะบิดตัวเพื่อปิดบังสิ่งที่เกิดขึ้น มันช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกประหลาดยามเมื่อถูกจ้องมอง มันเกิดอะไรกับร่างกายเขากันแน่ นี่มันไม่สมควรจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ ชายหนุ่มอยากพ้นออกไปจากที่นี่

รู้สึกใช่ไหม ความต้องการนั้นน่ะ

มะไม่ ไม่รู้สึก อนธการปล่อยฉันไปเถอะ ได้โปรดอย่าทำอะไรแบบนี้เลยภาณุรู้สึกว่ามันเกินกว่าที่ตัวเองจะรับไหวแล้ว เขาต้องไม่สูญเสียความเป็นตัวเองแค่ถูกกระตุ้นด้วยเรื่องแบบนี้

อย่าปิดบังมันอีกเลย นายชอบที่ตัวเองถูกทำแบบนี้ภาณุ

อย่าเรียกชื่อของฉันแบบนั้นภาณุขู่เตือนอีกฝ่าย เสียงเรียกนั้นมันเหมือนกับคำสาปร้ายกาจ ที่จะเปลี่ยนตัวเองให้กลายไปเป็นใครอีกคนซึ่งไม่ใช่ตัวเขาเอง

อนธการย่อตัวลงยื่นมือออกมาสัมผัสไปตามเชือกป่านสีแดงซึ่งพันตามร่างกายเปลือยเปล่า จากลำคอไล่เรื่อยไปจนถึงแผ่นอก ลากทับยอดอกทั้งสองด้านเป็นแนวตรงก่อนจะพันไปทั่วร่างกายแล้วขมวดปมลงครั้งเดียวแบบไร้ที่ติ ปลายนิ้วยังไล่ลงไปเรื่อยๆ ในขณะเหยื่อตัวสั่นด้วยความกลัวระคนตื่นเต้น

ยะอย่า

น่าตื่นเต้นจริง

ภาณุกัดริมฝีปากสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองเมื่อถูกยั่วยวน มองสีหน้าเย็นชาของคนที่เพิ่งพูดว่าตื่นเต้น ดูเย็นชาจนเหมือนจะไร้ความรู้สึก จนจำเป็นต้องมีสิ่งเร้าเพื่อให้ตัวเองรู้สึกมีชีวิต และสิ่งเร้าเหล่านั้นมักจะเป็นเรื่องที่รุนแรงกว่าคนปกติทั่วไป

รู้สึกดีใช่ไหม ตอนที่ฉันลากปลายนิ้วผ่านตรงนี้ของนาย

อย่าจับมันภาณุร้องขอ เขาอดสูจนอยากจะตายหนีไปให้พ้นๆ ความกลัวเกิดขึ้นเมื่อเริ่มจะตื่นเต้นไปกับเรื่องอะไรแบบนี้จนหลั่งน้ำตาออกมา


















  มองฉันอนธการสั่งเสียงแหบพร่ามือยังคงขยับไม่หยุดยั้งแม้แต่วินาที ภาณุปฏิเสธคําสั่งนั้น ยังคงหลับตาแน่นอยู่ตามเดิมแม้ว่าจะปิดกั้นเสียงจากสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ได้ก็ตามภาพนั้นยังคงฉายอยู่ในหัวไม่หลุดไปไหน ก่อนเสียงตวาดจะดังขึ้นอีกรอบพร้อมกับของเหลวที่กระเด็นเปื้อนมาตามใบหน้าและลําตัวของเขา

มอง ฉันสั่งให้มอง”


[TBC]

Talk

แจ้งอีกครั้งนะคะ รบกวนหาฉากตัดจากแฟนเพจค่า FanPage :: Bahiti Author  


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น