[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 5 : Chapter 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

Chapter 05

 


            ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้เมื่อมีสติก็คือ ร่างกายขยับไม่ได้อย่างใจคิดเหมือนถูกตรึงด้วยพันธนาการไปทั้งตัว ภาณุพยายามลืมตามแต่กลับพบแค่ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ใช้เวลาอยู่นานกว่าสายตาจะชินกับความมืดในนี้ได้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แล้วมาทำอะไรที่นี่พยายามจะมองไปรอบๆ แต่ไม่มีอะไรบอกได้เลยเพราะมีแต่ผนังปูนเปลือยทั้งสี่ด้าน

อ๊าก…”

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อพยายามจะขยับตัว แสงไฟสลัวจากเพดานด้านบนส่องลงมาแค่พอเห็นตัวเองเท่านั้น พอก้มลงสำรวจตัวเองถึงได้ตื่นตกใจมากกว่าเดิม เขาตะลึงกับสิ่งที่เกิดบนร่างกายเปลือยเปล่า พร้อมด้วยเชือกสีแดงซึ่งรัดตรึงไปตามเรือนร่างเป็นลวดลายแปลกพิสดาร พันสลับกันไปมาเหมือนตาข่าย มือทั้งสองข้างถูกมัดมันแน่นแต่กลับไม่เจ็บถ้าไม่พยายามดิ้นหนีจากพันธนาการ

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ภาณุพยายามตั้งสติคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดก่อนหน้านี้ เขาทำอะไร อยู่กับใคร แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ได้ เพราะไม่รู้เวลา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ขณะนี้เป็นกลางคืนหรือกลางวัน เขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง ความกลัวเริ่มจะเกาะกินหัวใจจนสั่นสะท้าน

สวยใช่ไหม

เสียงของใครบางที่พูดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดนั้น เรียกความสนใจของภาณุได้เป็นอย่างดี น้ำที่ทุ้มลึกเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และลึกลับ ประโยคคำถามสั้นๆ แต่แฝงความหมายลึกล้ำเอาไว้

อะไรที่อีกฝ่ายหมายความว่าสวย...

ความมืดนี้...หรือร่างกายที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกไปทั่วทั้งตัวแบบนี้

ใคร…”

นายไม่อยากรู้หรอก ภาณุ

ภาณุคิดทบทวน น้ำเสียงนี้ แถมยังรู้จักชื่อจริงของเขาอีกด้วยเป็นใครกัน แต่อาการปวดศีรษะเพิ่มมากขึ้นเมื่อพยายามคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ก่อนจะฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเช่นนี้

สวยมาก งดงามอย่างที่คิดเอาไว้

อะอะไรที่ว่าสวยภาณุถามกลับ แม้ในใจจะหวาดกลัวและสั่นไหว

ร่างกายของนาย ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องงดงาม ยิ่งเมื่อยามที่มันอยู่บนร่างกายของนาย มันพิเศษกว่าคนอื่นๆเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความลุ่มหลงนั้น แสดงออกถึงความคลั่งไคล้จนเกินกว่าคนปกติเป็นกัน

ชะฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดอะไรอยู่ นายเป็นใคร แล้วจับฉันมาทำแบบนี้เพื่ออะไรภาณุถามเสียงสั่น เขาเริ่มกลัวมากขึ้น มันยิ่งกว่าตอนที่ตื่นมาแล้วพบว่าไม่มีใครนอกจากตัวเอง ก่อนจะรู้ว่าภายในห้องอันมืดมิดนั้นยังมีใครอีกคน ที่นั่งมองเขาอยู่และไม่รู้ว่านานเท่าไหร่

แหมเห็นอยู่แล้วว่าเพื่อตอบสนองความคลั่งไคล้ในศิลปะของฉันเสียงนั้นตอบระคนเยาะเย้ยว่าไม่ว่าน่าถามคำถามที่ดูเขลาเช่นนั้นเลย

ปะ...ปะปล่อย ชะฉันไปเถอะภาณุร้องขอ สีหน้าวิงวอนนั้นน่าเวทนาเหลือเกิน หากใครได้เห็นคงนึกสงสารและใจอ่อน

แน่นอน แต่ก็เมื่อฉัน เบื่อแล้วเท่านั้น

ไม่นายไม่อยากทำแบบนี้หรอกเชื่อฉันสิ นายเป็นใคร นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ภาณุร้องบอก มันทั้งหนาว สับสน หวาดกลัว และแม้จะดิ้นรนมากแค่ไหนก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปจนพื้นปูนที่ว่างเปล่าได้เลย เขาคล้ายไร้สติสัมปชัญญะเข้าไปทุกทีแล้ว ก่อนที่เสียสติไปมากกว่านี้อะไรบางอย่างก็กลิ้งมาโดนเนื้อเปลือยเปล่าบริเวณต้นขา ชายหนุ่มชะโงกมอง

ปากกาด้ามโปรดที่หายไปจากห้องเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้

คนคนนี้เป็นใครกันแน่

ในวินาทีนั้นเอง !!! 

ภาณุจำเรื่องราวเกือบจะทุกอย่างได้ เขากำลังเดินกลับห้องพักที่อยู่ใกล้มหาลัย วันนี้เลิกคลาสค่อนข้างช้า ชายหนุ่มยังไถลไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด จนกระทั่งปิดทำการเมื่อบรรณารักษ์เดินมาเตือนให้ออกจากที่นั่น เขาก็รวบรวมของส่วนตัวทั้งหมดแล้วลุกเดินออกมา

วันนี้จักรกายไม่ได้มาด้วย เหมือนว่าจะต้องกลับบ้านไปกินข้าวกับบิดามารดา ภาณุก็เลยต้องกลับคนเดียว แม้หอพักจะอยู่ข้างมหาลัยก็ตาม แต่เส้นทางมีตรอกซอกซอยมากมาย มีเพียงแสงไฟเท่านั้นที่ทำให้อุ่นใจ เพราะไร้ผู้คนสัญจรไปมาเหมือนตอนกลางวัน แต่เขาก็ชินเสียแล้ว

ในตอนนั้นนั่นเอง

มีผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสันทัด สวมเสื้อผ้าด้วยสีดำตลอดทั้งตัวเดินออกมาจากซอยตรงหน้าภาณุแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่เขาจะมองเห็นใบหน้านั้นได้ชัดความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีอะไรมาทิ่มต้นคอก็แผ่ซ่าน ก่อนสารบางอย่างถูกฉีดและขยายไปทั่วร่างกายแล้วเริ่มออกฤทธิ์ทำให้หมดสติแทบจะทันที

ดวงตาพร่าเลือนรางมองเห็นแค่เสียงจากไฟบนถนนเท่านั้น

ของที่รักที่สุดสินะ

นายเคยไปที่บ้านฉัน

ภาณุตั้งข้อสังเกต ปากกาด้ามนี้หายไปตั้งแต่

เดี๋ยววันนั้นคนที่เข้าไปในห้องของเขาก็มีแค่ อนธการนักศึกษาใหม่ในคลาสที่เพิ่งย้ายมาเรียนสาขาเดียวกันกับเขา และเป็นที่รู้จักไปทั้งมหาลัย ไม่จริง เป็นไปไม่ได้

ความรู้สึกนายช้าเสียจริง ฉันรอรอว่าเมื่อไหร่นายจะรู้ว่าฉันเป็นคนเอาไป

อนธการ เป็นนาย...ภาณุเองก็ยังไม่แน่ใจ ท้ายประโยคถึงได้ใช้เสียงสูงเพื่อถามอีกครั้ง ทั้งที่ไม่อยากจะเชื่อเลยก็ตาม ไม่น่าใช่

หลังจากวันนั้นภาณุเองก็ยังได้พบกับอนธการบ้างเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่ก็แค่เดินสวนกันในมหาลัย ทักทายกันตามปกติ แต่ไม่เคยได้นั่งเรียนด้วยกันอีกไม่แม้แต่จะนั่งร่วมโต๊ะกินข้าว เขาเลยไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ไม่เคยเลยสักครั้ง ใครจะคิดว่าคุณชายที่เพียบพร้อมและสมบูรณ์อยู่ตลอดเวลาจะทำเรื่องแบบนี้

ไม่สิ แค่ขโมยปากกาก็ยังดูเป็นเรื่องที่ทุกคนจะบอกว่า

ไร้สาระน่า อนธการมีปัญญาซื้อเป็นพันๆ ด้าม แล้วทำไมจะต้องมาขโมยปากกาธรรมดาๆ ด้ามเดียวของนายด้วย

ภายในความมืดที่ชินตาภาณุแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถมองออกว่าใครที่อยู่หลังความมืดมิดนั้น จนกระทั่งใครบางคนขยับตัวแล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาหา ใบหน้านั้นไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เห็น

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยใช่ไหม?

อนธการในเสื้อผ้าชุดสีดำตลอดทั้งตัวเผยใบหน้าของเขาออกมาท่ามกลางแสงไฟสอดส่อง พร้อมกับริมฝีปากที่แสยะยิ้มอย่างน่าเกลียด สาตากวาดจ้องไปทั่วทั้งเรือนร่างเปลือยเปล่าด้วยพันธนาการจากเชือกที่เขาบรรจงมัดมันอย่างพิถีพิถัน

นะนาย

อ่า…งดงามเหลือเกิน”


[TBC]

Talk 

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายวายเรื่องนี้นะคะ เนื่องจากตอนที่ 6 ซึ่งต่อเนื่องจากนี้จะมีฉากเรตเล็กน้อยถึงปานกลาง แล้วคนเขียนก็ไม่เหลือกระดิ่งให้แจ้งเตือนแล้วค่ะ ถ้าบางเนื้อหาที่ถูกตัดทอนไปรบกวนหาอ่านต่อได้ที่เว็บไซด์อื่นที่คนเขียนลงไว้นะคะ ซึ่งลงแจ้งเอาไว้ในแฟนเพจค่า ดังนั้นฝากกดไลก์แพนเพจด้วยนะคะ 


bahiti 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #20 PLUEM09548 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 22:39
    what happennnnnnnnnnnn
    #20
    0
  2. #14 qwe01020344 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 12:31
    อิคุณพี่ฮาร์ดคอร์มากค่ะ
    #14
    0