[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 34 : Chapter 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    3 เม.ย. 61

Chapter 34

 

อนธการไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย แต่ก็ไม่อาละวาดคลุ้มคลั่งน่ากลัวเหมือนแต่ก่อนที่เคยเจอ ถึงอย่างนั้นภาณุกลับรู้สึกว่าการเงียบดูไร้ชีวิตแบบนี้น่ากลัวเสียยิ่งกว่า หลังจากอาบน้ำให้เสร็จเขาก็หาเสื้อผ้าให้ใส่ ผลัดเปลี่ยนของตัวเองก่อนจะพามานั่งทำแผลที่มือ

ดูเหมือนแผลเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากการไปทำร้ายใครเข้า แต่เป็นการทำร้ายตัวเองเสียมากกว่า ไม่รู้ว่าไปขุดอะไรมามือถึงได้ถลอกปอกเปิกขนาดนี้ได้

ภาณุทำแผลให้ก็คิดไปเรื่อยด้วยความกังวล หลังจากพันแผลให้หมดแล้วก็เอนตัวไปพิงที่ไหล่ของอนธการ เขาไม่รู้ว่าควรจะถามดีไหมหรือปล่อยให้มันค่อยๆ ผ่านไป แล้วอีกฝ่ายอาจจะดีขึ้นได้เอง แต่ชายหนุ่มยังเชื่อการข้ามผ่านความเจ็บปวดเหล่านั้นแล้วเผชิญหน้ากับมันดีกว่าหนีความจริงไปเรื่อยๆ

อยากเล่าอะไรให้ฟังไหม ในเมื่อนายบอกว่าฉันเป็นคนเดียวในโลกที่รักนาย ทำไมไม่เชื่อใจฉันแล้วบอกกันล่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ฉันไปที่หลุมฝังศพของแม่มาอนธการเริ่มเล่าจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ก่อน ถ้าเทียบกับปีที่ผ่านๆ มาแล้ว ปีนี้เขามีสติมากที่สุด ไม่ไปอาละวาดที่บ้านใหญ่จนคลุ้มคลั่งทำร้ายตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนจนบาดเจ็บสาหัส แค่ไปที่หลุมศพพยายามจะขุดดินบริเวณที่ฝังเพื่อจะได้เห็นหน้ามารดาอีกครั้ง

แม่ของนาย…”

แม่ตายตอนที่ฉันยังเด็ก ตอนนั้นเรากำลังนั่งรถไปเที่ยวทะเลด้วยกัน มีแค่ฉันและแม่กับบอดี้การ์ดและคนขับรถ อยู่ๆ รถก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างแล้วชายชุดดำก็ลงมากราดยิงแม่และคนอื่นๆ เหลือแค่ฉัน ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จำได้แค่เสียงของแม่บอกว่า จำไว้ว่ายังมีแม่ที่รักฉันยิ่งกว่าใครในโลกนี้ แต่แม่ก็จากไปแม่ไม่ได้กลับมาอีก ฉันถูกทิ้งให้อยู่ในรถท่ามกลางกองเลือดหนึ่งวันเต็มๆ กว่าจะมีคนมาพบ

ภาณุได้ยินถึงกับตกใจ เด็กตัวแค่นั้นแล้วต้องพบเจอกับเรื่องที่น่าสลดใจต่อหน้าต่อตา ไม่แปลกเลยที่จะกลายมาเป็นคนที่ไร้ความรู้สึก ได้ยินแบบนี้เขายิ่งสงสารอีกฝ่ายมากขึ้น มากจนไม่อาจจะถอนตัวถอนใจได้อีกแล้ว ถ้าทิ้งคนๆ นี้ไปอีกคนชีวิตที่เหลือจะเป็นอย่างไร คงไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็น

“…”

หลังจากนั้น ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรอีก ไม่ว่าจะเศร้าใจ เสียใจ หรือแม้แต่ความรัก ฉันไม่เคยรู้สึกถึงมันอีกเลย

อนธการเล่าเอื่อยๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่คนฟังปวดร้าวแทนจนแทบขาดใจตาม ภาณุโผเข้ากอดอีกฝ่ายไว้แน่นเหมือนพยามจะสื่อว่าตรงนี้ยังมีเขา ที่จะรักและเป็นห่วงเป็นใยไม่ไปไหน 

นายต้องจำเอาไว้นะ ว่าในโลกนี้อ้นไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว แต่ยังมีฉัน

เพราะมีนุ ช่วงเวลานี้ถึงไม่ได้เลวร้ายเหมือนทุกๆ ปี ฉันไม่ได้กลับไปที่บ้านใหญ่หลังนั้นเพื่อทำร้ายจิตใจทุกคนให้รู้สึกแย่เช่นเดียวกับฉัน แต่แค่อยากเจอหน้าแม่อีกเป็นครั้งสุดท้าย ฉันก็เลยพยามขุดดินที่ฝังแม่เอาไว้ แต่ผลสุดท้ายแล้วข้างในโลงศพนั้นกลับมีแค่กระดูกที่แห้งกรังไม่มีใบหน้าของแม่อีกแล้ว ฉันจำหน้าของแม่ไม่ได้ แม้จะพยายามนึกสักเท่าไหร่ก็ตาม

เป็นความจริงว่า ทุกครั้งที่อนธการพยายามจะคิดถึงเรื่องของมารดา มักจะลืมใบหน้าที่แสนอ่อนโยนนั้นไปเสมอ จำได้แค่เสียงที่มักจะได้ยินเวลาร้องเพลงกล่อมเขาและยามบอกรักเท่านั้น

ภาณุกระเถิบตัวห่างเล็กน้อย แล้วใช้สองมือจับใบหน้าของอนธการให้มองมาที่ตัวเอง

แต่ฉันจะไม่จากไป อ้นจะไม่มีวันลืมฉันใช่ไหม

แต่นุก็เคยจากไป ฉันจะทนกับความเจ็บปวดนี้ได้อีกครั้งหรือเปล่าอนธการไม่กล้าคาดหวังอะไรในโลกนี้อีกแล้ว

ในโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนนะ ฉันเองก็สัญญาไม่ได้ว่าจะรักนายไปตลอดกาล แต่อย่างน้อยตลอดชีวิตของฉัน ฉันก็รักนายจนกว่าจะหมดลมหายใจ จริงๆ ถึงคนจะจากโลกนี้ไปแต่ความรักไม่ได้ตายไปด้วยสักหน่อย

อนธการโผเข้ากอดภาณุแน่น อีกฝ่ายก็ตบที่หลังเบาๆ เหมือนกล่อมปลอบโยน เขาซบลงที่ไหล่อย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกล้ามากจนเกินจะทนไหว แต่เพราะความรักซึ่งแสดงออกมาอย่างจริงใจทำให้ก้าวผ่านไปได้ในที่สุด 

ดึกแล้ว เข้านอนเถอะภาณุเอ่ยชวน ก่อนจะลุกแล้วดึงมือของอนธการที่พันแผลไว้ให้ตามมาด้วย แล้วเดินนำไปที่ห้องนอน หลังจากอีกฝ่ายสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มแล้วเขาก็นอนลงเคียงข้างเอียงตัวกอดไว้อย่างแนบแน่น จนกระทั่งลมหายใจสม่ำเสมอ ชายหนุ่มถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล

อนธการป่วยด้วยโรคนี้มานานหลายปี หลายครั้งจะคลุ้มคลั่งเพราะความคิดถึงมารดา วันนี้ลดความเจ็บปวดลงได้แม้ไม่มากก็น้อยเพราะความรักที่เริ่มรู้จักอย่างแท้จริง

ภาณุเผลอหลับไปก่อนจะสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในบ้านร้องเรียกชื่ออนธการ พอหันไปมองคนที่อยู่ข้างกายถึงได้เห็นว่ายังหลับอยู่ เขาจึงลุกขึ้นมาดูเสียเอง ชายหนุ่มเดินออกจากห้องแล้วเผชิญหน้ากับคนที่เข้ามาในบ้านได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนจะไม่ใช่คนแปลกหน้าแต่คงรู้จักสนิทสนมกับเจ้าของบ้านเป็นอย่างดี

คุณมาหาอ้นเหรอครับ

คุณเป็นใครแล้วอ้นล่ะอยู่ที่ไหนวิศรุตที่เพิ่งทราบข่าวจากบ้านใหญ่เรื่องที่อนธการไปขุดรื้อสุสานของมารดาตัวเอง จนทำให้คนทั้งบ้านด่าทอกันอย่างรุนแรง แต่เขาเองรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป จึงเป็นห่วงมากกว่าทุกทีเลยเที่ยวตามหาไปทุกที่ กลัวใจว่าจะทำอะไรโง่ๆ ลงไป

ผมชื่อภานุ อ้นกำลังหลับอยู่ในห้องครับ

ภานุ…” วิศรุตไม่รู้ว่าคนๆ นี้เป็นใคร หากอนธการอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้ได้ย่อมไม่ธรรมดา ต้องพิเศษกว่าใครแน่นอน แต่ก่อนจะได้รู้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ตอนนี้ต้องรู้ก่อนว่าอนธการเป็นยังไงบ้างแล้ว อ้นนอน เขาไม่ได้มีอะไรเหรอ

ภาณุฟังคำถามที่ค่อนข้างจะอ้อมแอ้มนั้นคงเพราะยังไม่กล้าจะถามว่าเขาเป็นใครและรู้อะไรแค่ไหน

บาดเจ็บที่มือสองข้าง แต่ทำแผลเรียบร้อย ตอนนี้หลับไปแล้ว

วิศรุตโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่อนธการไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่หวาดกลัว ดูเหมือนเวลาไม่นานจะเกิดเรื่องอะไรดีๆ ขึ้นกับอีกฝ่ายไม่น้อย เขาคงวางใจได้แล้วในเมื่อมีคนที่คอยอยู่เคียงข้างอย่างแท้จริง

นั่งก่อนไหมครับ ผมจะเอาน้ำมาให้ภาณุเสนอ จะให้ยืนคุยกันไปตลอดแบบนี้คงดูจะแปลกๆ

ไม่เป็นไรครับ ฝากอ้นด้วยนะครับ เขาน่ะนะ เป็นคนที่น่าสงสารมากจริงๆ ครอบครัวก็ไม่เคยปฏิบัติกับเขาเหมือนว่าเขาเป็นคนเลยสักครั้ง ผมเป็นคนที่เห็นเขาถูกกระทำมาตลอด แต่ช่วยได้ไม่มากนักเขายังต้องการที่คนที่รักเขาด้วยใจจริง วันนี้ผมเห็นคุณอยู่ที่บ้านนี้ ผมก็วางใจ…”

ครับภาณุไม่รู้จะตอบอะไรมากไปกว่านี้อีก

วิศรุตเดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นไปจับมืออีกฝ่ายมากุมไว้ทั้งสองข้าง ขอร้องอย่างจริงใจ

ได้โปรด อยู่ข้างๆ เขาด้วยนะครับ โดยเฉพาะช่วงเวลานี้เขาอ่อนแอมากจริงๆ

ครับ

วิศรุตยิ้มให้คำตอบสั้นๆ ที่ไม่มีข้อความสัญญาอะไรให้มากมาย แต่สัมผัสได้ถึงความจริงใจแค่นั้นเขาก็โล่งอกแล้วจากไปได้อย่างหมดห่วง 


[TBC]

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น