[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 33 : Chapter 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 เม.ย. 61

Chapter 33

 

 

ภาณุที่เดินตามอนธการออกมาจากหอ สักพักอีกฝ่ายก็หันกลับมาแล้วยืนรอให้เขาเดินตามมาให้ทันแล้วยื่นมือมาให้จับ ชายหนุ่มก็ยิ้มแล้วจับเอาไว้เช่นกัน ก่อนจะพากันเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ระหว่างรอนั้นด้วยความสงสัยก็เลยถามขึ้น เพราะตั้งแต่รู้จักกันแบบธรรมดาก็มีเรื่องมากมายที่เพิ่งจะรู้

อ้นไม่ชอบนั่งรถยนต์เหรอ

หือ…” คนถูกถามได้ยินไม่ถนัด เลยหันกลับมา

ไม่เคยเห็นอ้นนั่งรถยนต์ ไปไหนมาไหนก็รถเมล์ตลอดภาณุถามด้วยความสนใจ ไม่แปลกหรอกสำหรับคนทั่วไป แต่ระดับหม่อมราชวงศ์แล้วจะมีรถยนต์ส่วนตัวสักสามสี่คันก็ไม่แปลก หากอนธการกลับใช้บริการรถเมล์สาธารณะตลอดเวลา แม้แต่รถแท็กซี่ก็ไม่เคยขึ้น

ไม่ชอบเท่าไหร่

อ๋อเหรอ อืมรถมาแล้วไปกันเถอะภาณุไม่ซักไซ้อะไรมากนักเพราะสายที่จะขึ้นมาถึงพอดิบพอดี โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าสีหน้าของอนธการนั้นไม่ดีเท่าไหร่

อาจจะเป็นเพราะใกล้วันครบรอบวันตายของมารดา จิตใจของอนธการจึงไม่ค่อยสงบนัก อาจจะต้องให้ภาณุอยู่ให้ห่างเขาในช่วงนี้ไปก่อน ชายหนุ่มก้าวขึ้นรถเมล์ตามอีกฝ่ายขึ้นรถไป พยามจะทำตัวให้เป็นปกติแม้มันจะยากเหลือเกินในเวลานี้

สีหน้าดูไม่ดีเลย เป็นอะไรไหมภาณุสังเกตได้ในที่สุด

ไม่มีอะไรอนธการฝืนยิ้ม แล้วกระชับมือของภาณุที่จับไว้ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

คิดมากเรื่องเจ้ากายหรือเปล่าอีกฝ่ายยังเป็นห่วง ชะโงกถามเบาๆ

ไม่หรอก

กายน่ะ เป็นคนโผงผางแบบนั้นแหละ จริงๆ แล้วไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก

ก็บอกว่าไม่ใช่ไง อนธการที่ระงับตัวเองไม่อีกครั้งเผลอตวาดใส่ภาณุจนดังลั่นรถ อีกฝ่ายชะงักค้างด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวแล้วพูดอย่างสำนึกผิดจริงๆ ขะ.. ขอโทษ ฉัน…”

ภาณุเองก็กลับมาเข้าใจได้ในทันที จากคำขอโทษที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนั้น อย่างน้อยอนธการเองก็รู้สึกผิดจริงๆ ไม่ใช่ขอโทษไปอย่างนั้นเหมือนแต่ก่อน เขาไม่ได้ดึงมือกลับหากยังจับแน่นมากกว่าเดิม หากเป็นอีกฝ่ายเองที่พยามจะปล่อย

นุ กลับไปก่อนนะ ไว้จะไปรับอนธการบอกแค่นั้นแล้วปล่อยมือทิ้งภาณุให้ยืนงงไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูด แล้วเดินหนีลงจากรถเมล์ทั้งๆ ที่ยังไม่ที่ถึงป้ายที่ต้องลง แล้วเดินย้อนกลับไปอีกทางไม่ได้หันกลับมาอีก

ภาณุที่เพิ่งจะรู้สึกตัวก็ตามไปไม่ทันแล้วรถเมล์ขับเลยไปแล้ว จะลงแล้วตามไปก็อีกนานกว่าจะถึงป้ายหน้า อนธการอาจจะไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เขาจึงยังอยู่บนรถเมล์ตั้งใจจะไปรอที่หน้าบ้านของอีกฝ่าย คิดว่าเดี๋ยวก็คงกลับมาไม่เร็วก็ช้า 

ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดีแล้ว แต่เหมือนอนธการมีอะไรบางอย่างที่ยังไม่เปิดใจให้กับเขา ไม่ใช่เรื่องความรัก แต่เป็นความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกในใจ เหมือนมีกำแพงกั้นกลางเอาไว้และยิ่งเห็นได้ชัดขึ้นในวันนี้

ดูก็รู้ว่าอนธการพยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะควบคุมตัวเองให้เป็นปกติ ขนาดสติหลุดก็ยังรู้สึกผิดพูดขอโทษ ภาณุจะไม่ทิ้งและหนีไปเฉยๆ อีกแล้ว

ภาณุมาถึงบ้านของอนธการแล้วเข้าไป ก่อนจะกดกริ่งเรียกเพื่อว่าอีกฝ่ายจะกลับมาก่อนแล้ว แต่เมื่อผ่านไปสักพักก็ตัดสินใจกดเข้าไปในห้องเองเลย เดี๋ยวอีกฝ่ายกลับมาก็รู้เองว่าเขารออยู่ที่นี่

เวลาผ่านไปจนเกือบจะล่วงเข้าวันใหม่ ภาณุที่นั่งรอจนหลับไปแล้วหลายรอบสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ภายในห้องมืดสนิทเพราะเขาลืมเปิดไฟ ชินเสียแล้วกับบรรยากาศแบบนี้ เมื่อคืนทั้งคู่ก็อยู่ร่วมกันท่ากลางความมืดมิดที่ดำลึกสู่จิตใจของกันและกัน

เจ้าของร่างสันทัดเดินเข้าห้องมาอย่างระโหยโรยแรง แสงไฟจากประตูทำให้รู้ว่าเนื้อตัวของอนธการเปื้อนไปด้วยเศษดินมากมาย ภาณุไม่ได้ร้องเรียกแต่ลุกขึ้นไปเปิดไฟดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่ายแทน เมื่อไฟสว่างวาบขึ้นกลับตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นชัดเต็มสองตา

อ้น

สายตาเลื่อนลอยเงยมองหน้าภาณุที่ร้องเรียก แต่ฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติไม่ได้ อนธการในตอนนี้เนื้อตัวเปื้อนไปด้วยดิน นิ้วมือทั้งสองข้างถลอกปอกเปิกเล็บเกรอะกรังไปด้วยเลือดและบาดแผล ภาณุไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปทำอะไรมากันแน่ แต่ตอนนี้เขายังคิดอะไรไม่ออกนอกตรงเข้าไปแล้วถามด้วยความห่วงใย

ไปไหนมาฉันเป็นห่วงนายมากนะ

อนธการเงยหน้ามองคนตรงหน้าให้ชัดเต็มตา ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยแม้จะไม่ส่งไปถึงดวงตาแต่ก็อ่อนโยนเมื่อรู้ว่าเป็นภาณุ

นุ

อื้อ.. รออยู่นาน นายไปทำอะไรมากันแน่

นุของฉัน คนเดียวในโลกนี้ที่รักฉัน

สภาพอนธการตอนนี้เหมือนคนเมามาย พูดจาเหมือนจับใจความไม่ได้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ ภาณุคิดว่าอย่าเพิ่งถามอะไรในตอนนี้น่าจะดีกว่าคอยเซ้าซี้ ต้องดูแลอีกฝ่ายก่อนว่าบาดเจ็บอะไรตรงไหนบ้างนอกจากสองมือที่มองเห็นได้ชัด ชายหนุ่มเอื้อมไปดึงมือที่เปื้อนดินและเลือดมากุมไว้ แล้วพาเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ภาณุถอดเสื้อผ้าของอนธการออกแล้วพาลงอ่างอาบน้ำที่เปิดน้ำอุ่นใส่ไว้จนเกือบเต็ม แต่อีกฝ่ายทำท่าจะไม่ยอมเขาจำเป็นต้องลงไปด้วยแม้จะยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออกก็ตาม ทั้งสองหันหน้าเข้าหากันชายหนุ่มดึงมือที่เปื้อนไปด้วยดินและบาดแผลมาทำความสะอาดและล้างด้วยน้ำสะอาดอย่างเบามือ

เล็บที่ฉีกจนเปิดออกเห็นเนื้อแดงๆ ข้างในดูจะกระเทือนใจของภาณุมากที่สุด แต่อนธการไม่มีอาการเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอีกแล้ว เพราะเขากดดันให้รู้สึกมากจนเกินไปหรือเปล่า ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ร้องไห้ออกมาเพราะสงสาร

น้ำตานองอาบแก้ม ก้มหน้าลงจูบกับมือที่เต็มไปด้วยแผลนั้นเหมือนจะบรรเทาความเจ็บมาที่ตัวเอง ในตอนนั้นเองมืออีกข้างก็เอื้อมมาลูบที่หน้าซึ่งเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำตาแล้วบอก

อย่าร้องไห้นะ นุของฉัน

เกิดอะไรขึ้นอนธการ ทำไมเป็นแบบนี้

ฉันไม่เป็นไร

ภาณุไม่เชื่อ หรือการที่อนธการรักเขามันทำให้โรคที่เป็นอยู่แย่ลงกันแน่


[TBC]

Talk 

พรุ่งนี้จะลงอีก 3 ตอนสุดท้ายก็จะจบแล้วนะคะ จริงๆ คนเขียน เขียนเรื่องนี้เป็นฟิคมาก่อน แต่มันเข้าถึงคนทุกกลุ่มได้ยาก จึงนำมาเขียนและปรับเปลี่ยนเนื้อหาเป็นนิยายวายแทน ก่อนจะลงทุนจ้างนักวาดให้ช่วยวาดตัวละคร ด้วยอยากจะได้เก็บเอาไว้เป็นรูปเล่มส่วนตัวค่ะ

ขอบคุณทุกๆ คนนะคะ ที่ติดตามอ่านนิยายวายเรื่องนี้มาจนกระทั่งจบในวันพรุ่งนี้ คนเขียนจะลงให้อ่านเรื่อยๆ ไม่ลบออกค่ะ แต่จะขออนุญาตลบเอนซีออกจากเว็บอื่นๆ เท่านั้น  

bahiti 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น