[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 22 : CHapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 มี.ค. 61

Chapter 22

 

เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่อนธการลักพาตัวภาณุมา คงเป็นระยะเวลายาวนานสำหรับเหยื่อ แต่สำหรับเขามันยังไม่เพียงพอ  อีกฝ่ายไม่แค่ช่วยให้เขาหายเบื่อจากโลกที่ไม่มีอะไรน่าอาวรณ์ หากยังให้ความอบอุ่นและความรัก

ความรัก

ที่ภาณุทำมันคือความรักอย่างนั้นเหรอ

อยู่ๆ อนธการก็รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาจนทนแทบไม่ไหวถึงขนาดเซล้มไปนอนกับพื้นตัวสั่นงันงก เหมือนสมองพยายามประมวลเหตุการณ์บางอย่างที่เป็นบาดแผลลึกในใจในวัยเด็กซึ่งไม่สามารถย้อนคืนกลับมา และตายไปจากความรู้สึกนานแล้ว

 

 

อนธการในวัยสามขวบนั่งอยู่หลังรถหรูพร้อมกับมารดาที่กำลังร้องเพลงๆ หนึ่งให้ฟัง น้ำเสียงนั้นน่าฟังอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรักที่บุพการีมีต่อบุตรหนึ่งคน เขาลืมคืนวันเหล่านั้นไปได้อย่างไร

อนธการลูกต้องจำเอาไว้นะ สิ่งที่ลูกมีเหมือนคนอื่นก็คือความรักจากแม่

ครับ

โครม

เสียงรถยนต์ชนเข้ากับรถบรรทุกที่ขับมาขวางทางไว้อย่างแรงจนเสียหลัก โชคดีที่ระบบนิรภัยทำงานคนขับรถที่ถูกชนอย่างหนักและบอดี้การ์ดด้านหน้าจึงแค่บาดเจ็บและสลบไป เหลือเพียงสองแม่ลูกที่เบาะหลัง อนธการตกใจแต่ไม่ร้องไห้แม้บนตัวจะมีบาดแผลผิดวิสัยเด็กเล็ก มีแค่มารดาที่ร้องเรียกเขาด้วยความห่วงใยกลัวว่าจะเป็นอะไร

อ้น เป็นอะไรไหมลูก

อนธการได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะมองเห็นชายชุดดำตลอดทั้งตัวจนแทบไม่เห็นใบหน้าล้วงปืนออกมาจากเสื้อหนังพร้อมกับเล็งมาที่มารดาแต่เขาร้องบอกไม่ทัน ท่านถูกกระสุนรัวใส่ทั่วทั้งร่างกายจนกระทั่งหมดจากรังเพลิง ระเบิดศีรษะจนสมองกระเด็นไปทั่ว เลือดสดๆ แดงฉานเปื้อนเสื้อผ้าสีขาวของเด็กน้อย

แม่

ชายชุดดำอีกหนึ่งคนเดินมายิงคนขับรถและบอดี้การ์ดที่สลบอยู่ ก่อนจะจากไปทิ้งเด็กน้อยเอาไว้กับร่างไร้วิญญาณ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งคันรถ ไม่มีใครรอดชีวิตมีแค่เขา

อนธการถูกทิ้งไว้ในรถคันนั้นเป็นเวลาหนึ่งวันเต็มๆ กว่าจะมีคนมาพบเข้า[1]

 

 

อนธการ อนธการเป็นอะไร

ภาณุที่เดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นอนธการนอนกุมขมับตัวเองดิ้นไปมาเหมือนปลาที่ถูกทุบหัว เขารีบวิ่งเข้ามาดูพยายามเรียกแต่อีกฝ่ายไม่รับรู้เลยเอาแต่ร้องเรียก แม่อยู่ตลอดเวลา ดูทุกข์ทรมานมากชายหนุ่มเห็นแล้วยังอดจะเจ็บปวดไปด้วย

อนธการภาณุตวาดเสียงลั่น พยายามจะเรียกสติของอนธการให้กลับมา เขาเริ่มหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไป แต่ไม่มีอะไรตอบรับกลับมาเลย ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วตอนนี้

ทะโทรศัพท์…”

ภาณุร้องบอกตัวเองมือไม้สั่น ก่อนจะเดินหาทางว่าอนธการเอามันไปวางไว้ที่ไหน เขาวิ่งเข้าไปในห้องทำงานซึ่งติดอยู่กับห้องที่เคยใช้กักขัง ชายหนุ่มไล่เปิดลิ้นชักเพื่อหาโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่าย แต่กลับเจอของตัวเองแทน

โทรศัพท์มือถือถูกเปิดอยู่ตลอดเวลา มีสายมากมายที่ไม่ได้รับและไม่ถูกเคลียร์ออก ข้อความนับร้อยที่รอให้เปิดอ่าน ภาณุตัดความสนใจนั้นออกไปแล้วกดเบอร์ฉุกเฉินเพื่อเรียกรถพยาบาลมาที่นี่

ฮะฮัลโหล ฮัลโหลครับ

คะ ไม่ทราบว่าต้องการความช่วยเหลือด้านใดคะ

เพื่อนผม อยู่เขาก็เกิดอาการชักแล้วลงไปนอนดิ้นที่พื้น ผมเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอม…”

ภาณุยังพูดไม่ทันพูดก็ถูกกระชากมือถือออกไปจากใบหูเสียก่อน แทบยังกดตัดสายแทบจะทันที เขาหันกลับมาพบว่าอนธการกลับมาเป็นปกติแล้ว ดูเหมือนจะไม่เป็นมากอะไรนอกเสียจากสีหน้าและแววตาที่กลับไปเป็นเหมือนครั้งแรกที่ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นอีกฝ่ายในห้องสี่เหลี่ยมอันมืดมิดนั้น

ทำอะไร

ห๊ะ…”

ฉันถามว่านายกำลังทำอะไรอนธการตวาดใบหน้าเคร่งเครียดเส้นเลือดที่ขยับปูดขึ้น มือที่ถือโทรศัพท์ซึ่งแย่งไปจากภาณุสั่นทั้งที่พยามจะควบคุมอย่างเต็มที่แต่กลับทำไม่ได้

นะ.. นายชัก ฉันกลัวว่านายจะเป็นอะไร ก็เลยก็เลยจะโทร.เรียกรถพยาบาลมาช่วยนายภาณุหวาดกลัวอธิบายไปด้วยความรู้สึกที่ไม่มั่นคง เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ อนธการไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังคงน่ากลัวและไม่เหมือนคนธรรมดาที่จะสามารถเข้าใจได้

ไม่ใช่กำลังคิดจะหนีหรอกเหรอ

คำถามเย็นชานั้นกรีดลึกเข้าไปถึงใจของภาณุ ต่อให้เขารู้สึก รักอนธการขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่แค่เห็นอีกฝ่ายเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวในขณะที่ถูกลักพาตัว แต่จะทนอยู่กับคนแบบนี้ได้อย่างไร

คนที่ไม่มีวันจะเชื่อใจคนอื่นได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

หากภาณุคิดจะหนีแล้วล่ะก็ แค่เดินทิ้งคนที่นอนชักไมได้สติแล้วเปิดประตูออกไปก็สิ้นเรื่อง แต่เขาก็ไม่ได้ทำคิดว่ามันเพราอะไรกันล่ะ อนธการไม่เคยเปิดใจให้ใครจริง และคงจะรักใครไม่เป็นไปตลอดชีวิต จะมีประโยชน์อะไรที่รักคนที่ไม่อาจจะรักเขาตอบได้ ไม่เห็นค่าและไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา

เขาต้องหนี…. คำๆ นั้นกลับมาอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะได้ตอบอะไรออกไป เสียงกริ่งที่หน้าบ้านก็ดังขึ้น

ไม่จริงเขายังไม่ได้พูดอะไรออกไปด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงมีคนมาที่นี่ตอนนี้

เสียงโทรศัพท์ของภาณุดังขึ้น อนธการมองหน้าจอที่ตัวเองกำลังถืออยู่พร้อมกับสบถออกมาเสียงดังเมื่อมันเป็นชื่อของจักรกาย คนที่อยู่ที่หน้าประตูตอนนี้คงจะเป็นอีกฝ่ายแน่ เขากลับมาเป็นตัวเองแทบจะทันที แล้วกระชากมือของภาณุให้มาหยุดที่หน้าประตูห้องลับอีกครั้ง

อย่าจับฉันเข้าไปในนั้นอีกเลย ได้โปรดเถอะนะภาณุร้องขอน้ำตาไหลนองใบหน้า พยายามดันตัวออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย แต่ใบหน้านั้นเย็นชา ดวงตาไร้แววไม่เหมือนที่ผ่านมาในช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน เขาถูกผลักอย่างแรงจนล้มลงไปนั่งกับพื้น โทรศัพท์มือถือถูกเหวี่ยงลงพื้นปูนแล้วกระทืบซ้ำจนแตกละเอียดด้วยปลายเท้าของอนธการ

 

[TBC]

 

 



[1] โรค Psychopath เกี่ยวกับการตื้นเขินทางอารมณ์นั้น เกิดขึ้นจากบาดแผลในวัยเด็ก เรียกว่า Childhood Trauma ซึ่งฝังลงในจิตใต้สำนึกและส่งผลในตอนโต เพราะเห็นแม่ถูกฆ่าตายต่อหน้าและต้องอยู่ในรถยนต์ที่เต็มไปด้วยเลือดเป็นเวลานานถึงหนึ่งวันเต็ม 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น