[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 19 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 มี.ค. 61

Chapter 19

 

เมื่อเข้าใจทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ภาณุไม่ต้องถูกขังภายในห้องสี่เหลี่ยมอันมืดมิดนั้นอีกแล้ว แม้จะต้องอยู่ภายในห้องของอนธการก็ตามแต่ก็ถือว่าขาได้ก้าวเข้าสู่อิสระข้างหนึ่งแล้ว เขาไม่ต้องวนเวียนอยู่บนเตียง นั่งกอดตัวเองและคอยให้วันๆ ผ่านไป

สามารถนั่งดูหนังด้วยกับอนธการได้บนโซฟาตัวเดียวกัน

อนธการไม่ได้ไปเรียนหลายวันแล้วเอาแต่คลุกอยู่ในห้องกับภาณุ เขาไม่ได้ถามว่าทำไมถึงไม่ไป อีกฝ่ายอัจฉริยะเกินกว่าจะไปนั่งเรียนในมหาลัยด้วยวิชาที่สามารถคว้าปริญญามากี่ใบก็ย่อมได้ ดังนั้นทั้งคู่ก็เลยใช้เวลาไปกับกิจกรรมทางเพศหลากหลายรูปจนกระทั่งเหนื่อยอ่อน ก่อนจะพากันไปอาบน้ำและออกมานั่งกินข้าว ดูหนัง ทำทุกอย่างเสมือนว่าเป็นคู่รัก

เพียงแต่ว่าไม่ใช่

หนังวันนี้ค่อนข้างเศร้า ขนาดภาณุเองที่เป็นผู้ชายก็ยังอดร้องไห้ให้กับการแสดงที่ลึกซึ้งและสมบทบาทนั้นไม่ได้ นักแสดงสื่อความรู้สึกออกมาจากข้างในจนแทบจะเชื่อว่าทั้งคู่เป็นคนรักกันจริงๆ ที่ต้องพรากจาก เขาสูดน้ำมูกที่ทำท่าจะไหลออกมาให้กลับเข้าไปข้างใน เอื้อมมือไปดึงกระดาษทิชชู่มาซับน้ำตาตัวเองก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่ไขว้เท้าอย่างสบายอารมณ์เอนตัวเท้ามือไว้บนพนักพิงวางศีรษะไว้ สายตายังจ้องมองภาพเคลื่อนไหวบนโทรทัศน์ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

ภาณุมองแล้วถอนหายใจเฮือก

เฮ้อหนังเรื่องนี้ดีมากเลยนะ นายดูแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง

มันก็แค่การแสดง ทำไมต้องรู้สึกไปกับอะไรที่ไม่ใช่ความจริงด้วยอนธการอธิบายหน้าตาย ไม่เข้าใจทำไมภาณุต้องร้องไห้ให้กับอะไรแบบนี้ด้วย

ฉันว่าพวกเขาเล่นได้สมบทบาทออก ลองคิดดูถ้าเกิดนายต้องถูกพรากจากคนที่รักมากจะรู้สึกยังไงภาณุชะโงกหน้าเข้าไปเกือบจะชิดแก้มของอนธการ พร้อมกับถามอย่างคาดคั้นคำตอบ อีกฝ่ายหันหน้ามากะทันหันปลายจมูกชนกันด้วยความบังเอิญ อยู่เขาก็หน้าแดงร้อนผ่าวขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

แน่ล่ะว่าปกติก็ทำมากกว่าปลายจมูกชนกันก็ทำมาแล้ว แต่มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ บางครั้งก็เป็นเพียงอารมณ์เบื้องต่ำล้วนๆ ไม่มีความรู้สึกเกี่ยวข้องแค่เล่นสนุกแล้วก็จบ ไปแม้ภาณุจะรู้สึกมากกว่าอีกฝ่ายอยู่เสมอก็ตามที หากตอนนี้หัวใจที่เต้นอย่างสม่ำเสมอกับรัวขึ้นอย่างรุนแรง

ลองคิดสิ ถ้าวันหนึ่งฉันต้องจากไป นายจะเสียใจไหมอนธการภาณุถามริมฝีปากขยับเข้าใกล้มากขึ้น ปลายจมูกคลอเคลียใบหน้าของอีกฝ่ายออดอ้อนให้ตอบคำถามของตน

ละแล้วทำไมนายต้องไปอนธการถามกลับน้ำเสียงไม่มั่นคงเหมือนทุกที มีบางสิ่งเปลี่ยนไปความหวั่นไหว หวาดกลัวเหล่านี้มันคืออะไร

ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะอนธการ ในชีวิตของคนเรา  ภาณุค้นพบว่าไร้เหตุผลที่จะถามคาดคั้นเอากับคนที่ไร้การรับรู้ทางความรู้สึกแบบอนธการ เขาเอนตัวกลับมานั่งดูหนังต่อตามเดิม

แต่อยู่ๆ ก็ถูกจับกระชากให้หันกลับไป พร้อมกับสีหน้าที่ดูจะปวดร้าวเหลือเกินของอีกฝ่าย ดวงตาแดงก่ำจนน้ำตาแทบจะไหลออกมารอมร่อ ชายหนุ่มถูกเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนพร้อมกับเสียงตะคอกถาม

ทำไมทำไมต้องไป

เดี๋ยวฉันก็แค่สมมุติ

มะไม่จากไปได้หรือเปล่า ไม่ไปได้ไหมอนธการร้องถามอีกรอบ น้ำเสียงเริ่มสั่นคลอนมากยิ่งกว่าครั้งแรก น้ำตาที่ไหลออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้รู้สึกว่ากำลังร้องไห้ ไหลอาบแก้มพร้อมกับสีหน้าเจ็บปวดเหลือเกิน

ภาณุไม่ตอบแต่โผเข้ากอดอนธการเอาไว้ โอบแขนทั้งสองข้างรอบลำตัวจนแนบแน่นพยามมากที่สุดที่จะให้อีกฝ่ายมั่นใจ และแผ่ความอบอุ่นจากหัวใจของเขาเพื่อจะส่งไปให้ถึง มือที่แตะบนแผ่นหลังขยับยกแล้วตบเบาๆ เป็นจังหวะคล้ายจะปลอบประโลม และกล่อมให้ใจที่ร้อนรนเย็นลง

อื้อไม่ไปหรอก ถ้าไม่ให้ไป ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นภาณุกระซิบบอกที่ข้างใบหูของอนธการ ในขณะที่อีกฝ่ายดูจะเย็นลงทันทีเมื่อได้ยิน แต่ใบหน้ายังเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาซึ่งเกิดจากความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย

จริงใช่ไหม

อืม…” ภาณุพยักหน้า ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมาที่ใบหน้าของอนธการ พร้อมกับกดจูบซับที่แก้มซึ่งเปียกชื้นให้เหือดแห้งไป เขาไล่เรื่อยไปทั่วบริเวณก่อนจะหยุดอ้อยอิ่งที่เรียวปากที่เผยออยู่ก่อนแล้วของอีกฝ่าย

อนธการหายสั่นและรับรู้ถึงสิ่งที่ภาณุมอบให้ จากแผ่วเบาเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานละมุน เขายกมือขึ้นประคองหน้าของอีกฝ่ายพยามตอบกลับด้วยการจูบเช่นกัน ริมฝีปากบดคลึงเว้าวอนร้องขอมากขึ้นเรื่อยๆ ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปแล้วเริ่มหยอกล้อซอนแซะเกี่ยวพันลึกล้ำ

อื้อ…” ภาณุครางในลำคออย่างสุขใจ เป็นครั้งแรกที่อนธการจูบตอบอย่างอ่อนหวาน ไม่ใช่บดเบียดอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจจะถนอมความรู้สึกของเขา ชายหนุ่มเอียงศีรษะพร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปในปากของอีกฝ่ายเช่นกัน

อนธการสอดมือเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนบนตัวของภาณุ หลังจากอีกฝ่ายขอร้องว่าอยากจะใส่เสื้อผ้าของเขาดู ชายหนุ่มเลยยกให้ตัวหนึ่ง หลังจากได้ก็ทำท่าดีใจแล้วสวมมันทันทีถึงขนาดตัวของทั้งสองจะไม่ต่างกันมากนัก แต่เสื้อกลับดูใหญ่กว่ากว่าเล็กน้อยดูแล้วให้อารมณ์ปลุกเร้าดีเหลือเกิน

มือของอนธการลูบไล้ไปทั่วร่างกายภายใต้เสื้อเชิ้ต ก่อนจะขยับหยุดที่ยอดอกปลายนิ้วโป้งและกลางจับบีบมันกระตุ้นอารมณ์ของภาณุ ที่ยังจมอยู่ในรสจูบที่แสนหวานจนไม่สามารถผละออกได้ เขายังคงปรนเปรออีกฝ่ายด้วยนิ้วมือและริมฝีปาก มือก็โอบกอดเจ้าของร่างที่ระทวยเพราะรสพิศวาสที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มยอมผละออกในขณะคนเริ่มตาปรือปลายลิ้นที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำลายของเขาไหลตามออกมา

อ๊า…”

ภาณุเงยหน้ามองด้วยความสงสัยและเสียดาย ว่าทำไมอนธการถึงเลิกล้มมันเสียกลางคัน ก่อนจะตัดพ้อด้วยสายตาและเอ่ยถาม

ทำไมล่ะ

มาทำกันจริงๆ เถอะ

หือ…”

การ ร่วมรักน่ะ มาทำมันจริงๆ เถอะอนธการชวน แม้ว่าทุกครั้งการ เล่นของเขาจะจบลงด้วยสารพัดวิธี ไม่ว่าจะออรัลเซ็กซ์ และการสัมผัสภายนอกทุกรูปแบบเพื่อให้เราทั้งคู่ถึงจุดสุดยอด

แต่วันนี้

ตอนนี้….

และเวลานี้….

เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความสุขของภาณุ

ช่วยเอ็นดูฉันด้วย…” ภาณุร้องขอสีหน้าเว้าวอนแทนคำตอบเป็นการแสดงให้รู้ว่า เต็มใจที่จะไปต่อกับการแสดงออกทางร่างกายให้มากกว่าแค่สัมผัสให้เสร็จเพียงภายนอก ก่อนจะยกมือโอบลำคอของอีกฝ่ายแล้วใช้เรียวขาเกี่ยวรอบเอวของอนธการเอาไว้


[TBC]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น