[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 16 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    28 มี.ค. 61

Chapter 16



หลังจากเหตุการณ์อันน่าตกใจซึ่งเกิดขึ้นที่หน้าร้านที่ทำงานพิเศษของดารัณวันนั้น แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับเป็นไปได้ด้วยดี จักรกายกล้าที่พูดสิ่งที่ตัวเองคิดในใจมากกว่าการต่อต้านและผลักอีกฝ่ายให้ออกห่างเหมือนที่เคยทำมา เพราะอย่างนั้นเขาก็เลยกลายมาเป็นลูกค้าประจำที่ร้านนี้แทบจะทุกวัน

ไงมาอีกแล้วนะชยากรเอ่ยทักเพื่อนของดารัณซึ่งนั่งเอนตัวบนเก้าอี้ในขณะที่เขาเดินเข้าร้านมา

จักรกายดันริมฝีปากขึ้นยักไหล่น้อยๆ ให้กับการทักทายนั้น เขาก็ลูกค้าคนหนึ่งจะมาวันเว้นวันหรือมาทั้งเช้าทั้งบ่ายก็ได้ทั้งนั้น ชายหนุ่มผู้จัดการร้านที่น่าหงุดหงิดใจสำหรับตัวเอง ก็เพราะทุกครั้งที่มาจะต้องได้เห็นอีกฝ่ายเที่ยวก้อร่อก้อติกดารัณอยู่ตลอด

เจ้ากระต่ายนั้นก็กะไรยืนเฉยๆ ให้เขาจับนั่นจับนี่อยู่ได้ไม่มียางอายหรือไง นี่มันในร้านเป็นที่สาธารณะไม่ใช่ที่สำหรับเกี้ยวพากันนะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าให้ไปทำกันในที่ลับตาคน อย่าแม้แต่จะคิดเชียวล่ะ

ระหว่างนั้นเองดารัณเผลอทำอะไรหกสักอย่างที่หลังเคาน์เตอร์นั้น น่ากลัวจะเป็นน้ำร้อนเห็นผู้จัดการกุลีกุจอหาผ้ามาเช็ดให้ยกใหญ่ จักรกายเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับชี้มือไปตรงที่ทั้งสองคนยืนอยู่ แต่ไม่มีใครสนใจหรือหันมาเห็น

จักรกายถึงกับหายใจเข้าออกแรงๆ แล้วยกมือกลับมาขยี้หัวศีรษะ จนเส้นผมสีทองกระจายไม่เป็นทรง ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าไปตรงหน้าเค้าเตอร์

ปัง

เสียงจักรกายทุบโต๊ะด้านหน้าเคาน์เตอร์เสียงดังจนกระทั่งทั้งสองคนสะดุ้งรีบหันมา

ผมเรียกพนักงานตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่เห็นมีใครสนใจ บริการลูกค้าแบบนี้เหรอครับ

กะ...กายจะเอาอะไร

เอาอะไร ก็จะสั่งน้ำแต่ ไม่มีพนักงานสนใจ เอาแต่ยืนจีบกันอยู่ได้จักรกายถลึงตาทั้งคู่ หลังจากพูดประชดประชันจนสาใจ

ไม่มีใครยืนจีบกันทั้งนั้นแหละ จะเอาอะไรล่ะดารัณรีบแก้ไขความเข้าใจผิดนั้นของจักรกาย กลัวชยากรฟังแล้วจะคิดอะไรแปลกๆ คนบ้าอะไรหึงก็ไม่บอกว่าหึงแถมยังเสี้ยมให้คนอื่นอีกบ้าบอจริงๆ

จักรกายเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอดๆ จ้องหน้าดารัณไม่กระพริบตา ก่อนจะยกมือชี้ไปเรื่อยบนเมนูด้านบน แล้วสั่งรัวๆ

เอาอันนี้ เอาอันนั้น แล้วก็อันนู้นด้วย อ่อเอาอันนี้อีกอัน

ดารัณหันมองตามมือของอีกฝ่ายแทบไม่ทัน ได้แต่ยืนงง จนชยากรที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องมาช่วยเหลือ

ถอยไปเดี๋ยวพี่ดูเอง

แต่…”

ไม่เป็นไร

อ้าวๆ เร็วหน่อย สั่งไปตั้งหลายอย่างแล้ว ทำงานให้เร็วเหมือนตอนจีบกันบ้าง ไม่อายฟ้าอายดินกันเลยหรือยังไงกันฮ้า...จักรกายจิกกัดไม่เลิก ยิ่งเห็นผู้จัดการร้านออกตัวช่วยดารัณก็ยิ่งหมั่นไส้หนักเข้าไปใหญ่

เอาอันนั้น อันนี้ แล้วก็อันโน้นนะครับชยากรแกล้งพูดทวน แต่จิ้มกดเลือกแต่ของแพงๆ ในร้านให้

เออ นั่นแหละเอามาเลย

ทั้งหมดก็สองพันสองห้าบาท ชำระเป็นเงินสดหรือบัตรเครดิตดีครับ

สะ...สองพัน ฉันสั่งอะไรไปมั้งเนี่ยจักรกายถึงกับทวนราคาหน้าตาตื่น

ดารัณหลุดขำ แอบเอามือปิดปากอมยิ้มไม่ให้จักรกายเห็น ถึงจะตกใจแต่อีกฝ่ายก็ยอมหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วดึงการ์ดส่งให้ผู้จัดการหน้าจ๋อย ก่อนจะรับบัตรและใบเสร็จคืนมาแล้วหนีไปนั่งที่โต๊ะ

เดี๋ยวผมเอาไปส่งเองครับดารัณบอกกับผู้จัดการร้าน อีกฝ่ายพยักหน้ารับรู้แล้วหันหลังไปทำของให้ ก่อนจะยื่นให้เดินไปส่งด้วยตัวเอง

ดารัณถือถาดของทั้งหมดมาแล้ววางลงที่โต๊ะของจักรกายที่กำลังอารมณ์เสีย

ของที่สั่งได้แล้วครับ

ไม่ต้องมาพูดเป็นทางการเลย แล้วก็ย้ายก้นลงมานั่งด้วยจักรกายสั่ง

ไม่ได้หรอกครับ พนักงานที่ไม่เอาใส่ลูกค้ามัวแต่มานั่งคุย เดี๋ยวจะถูกไล่ออก คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มเติมก็บอกได้นะครับดารัณแกล้งประชด แล้วหันหลังหนีแต่ถูกดึงมือเอาไว้อย่างจนตัวเซแทบลงไปทับคนดึง ตัวเขาเอนลงตามแรงก่อนที่ใครจะทันได้สังเกตอีกฝ่ายก็อ้าปากกัดที่ใบหูแล้วขย้ำดึงอย่างหมั่นเขี้ยว

โอะโอ๊ย

จักรกายยอมปล่อย อีกฝ่ายร้องหน้านิ่วแล้วกุมใบหูตัวเองปรอย หันมามองอย่าเอาเรื่อง เขากระซิบเบาๆ ข้างใบหูใส่ดารัณที่มองมาอย่างไม่เข้าใจในการกระทำนั้น

อย่าส่ายหางไปทั่วสิ ไม่รู้ตัวเลยหรือว่านายเป็นของใคร หรือต้องให้บอก

แต่นายไม่เคยบอก เพราะฉะนั้นอย่ามาหึงมั่วซั่วดารัณพูดตอกกลับแล้วเดินหนีกลับไปที่เคาน์เตอร์อย่างไว

จักรกายยิ้มร่า อารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็นก่อนที่จะได้รับข้อความทางโทรศัพท์จึงเปิดดูเป็นเวลานาน ถึงได้พบบางอย่างที่น่าตกใจ หลังจากร้องขอให้ทางหอพักช่วยดูกล้องวงจรปิดในคืนที่ชายหนุ่มไม่ได้กลับบ้าน ช่วงเวลาที่คิดว่าน่าจะเป็นตอนที่อีกฝ่ายกลับมาถึงหอพัก

วีดีโอที่ส่งมานั้นเป็นช่วงเวลาที่จักรกายคาดการณ์ว่าภาณุจะกลับมาจากมหาลัยจนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่เขากลับมาจากบ้าน

เพราะภาณุไม่เคยกลับมาและไม่เคยออกไป

โชคร้ายที่กล้องวงจรปิดมีแค่หน้าประตูเข้าหอเท่านั้น จากมุมอื่นๆ จึงแทบไม่เห็น ในข้อความยังบอกด้วยอีกว่าน่าประหลาดที่วีดีโอของหลายๆ วันเกิดเสียขึ้นมาอย่างไม่ทรายสาเหตุ

จักรกายถือโทรศัพท์แล้ววิ่งไปหาดารัณที่หน้าเคาน์เตอร์หน้าตาตื่นด้วยความตกใจ

ดิว นุหายตัวไป เขาไม่เคยกลับมาที่หอพัก

อะไรนะดารัณก็ตกใจไม่แพ้กัน รีบออกมาจากด้านหลังแล้วมายืนข้างจักรกายที่กำลังก้มมองมือถือตัวสั่น ก่อนจะเอ่ยปลอบ ใจเย็นไว้ นายดูละเอียดแล้วเหรอ มานี่มาเขาดึงแขนของอีกฝ่ายให้เดินตามมานั่งที่โต๊ะ

จักรกายเปิดกล้องวงจรปิดให้ดูตั้งแต่แรกเริ่มต้นช่วงเวลาที่ร้องขอไปให้อีกฝ่ายดูด้วย ในวีดีโอนั้นไม่เห็นภาณุก็จริง แต่ดารัณเห็นบางอย่างเลยรีบบอกให้เขากดหยุดเล่น

เดี๋ยวหยุดก่อน

หืออะไร

หยุดตอนนี้เลย

จักรกายกดสต็อปวีดีโอแล้วมองดารัณด้วยความสงสัยว่าเห็นอะไร ในเมื่อเขาดูรอบที่สองแล้วยังไม่เห็นอะไรน่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายดึงเอาโทรศัพท์ไปมองให้แน่ใจอีกทีแล้วส่งคืนให้ก่อนจะบอกว่า

นี่นี่ใช่คุณชายอนธการหรือเปล่า


[TBC]

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น