[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 14 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 มี.ค. 61

Chapter 14

 

อนธการภาณุเอ่ยเรียกชื่อของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา แต่มั่นใจว่าจะต้องได้ยิน

หือ

ภาณุจะถือว่านั่นคือการตอบรับว่าเขาสามารถจะพูดอย่างอื่นต่อไปได้

จะเป็นไรไหม ถ้าฉันอยากให้นายจูบ

จูบอนธการไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ไม่ใช่ไม่รู้ว่า จูบคืออะไร และไม่ใช่ว่าจะทำไม่เป็น แน่นอนว่าเขาไม่ได้เป็นกามตายด้านที่สำเร็จความใคร่ได้เพียงเท่านั้นไม่สามารถประกอบกิจกรรมหรือทำอย่างอื่นได้ แต่ที่ผ่านมาเขาคิดเสมอว่า ภาณุคือภาชนะสำหรับรองรับความคลั่งไคล้ศิลปะ ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่คิดจะทำให้มันแปดเปื้อน

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน

อนธการก้มหน้าแนบริมฝีปากจูบแทนคำตอบอย่างดูดดื่ม ปลายลิ้นดุนดันพยายามจะแรกเข้าไปในโพรงปาก ภาณุก็อ้ารับอย่างเต็มใจ มือที่เคยถูกตรึงอยู่ตลอดเวลายกขึ้นโอบลำคอของเขา ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยด้วยความระแวง แต่เมื่อมันถูกวางอยู่บนหลังก็ผลักความคิดนั้นออกไปแล้วจดจ่ออยู่กับริมฝีปากน่าพิสมัย

อื้อ…”









Cut NC












อนธการปล่อยให้ภาณุนอนบนเตียงด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ก่อนจะใช้ผ้าห่มคลุมร่างเปลือยเปล่าให้เป็นครั้งแรก เขาออกไปจากห้องนั้นตั้งใจว่าจะไปหาเสื้อผ้ามาให้อีกฝ่ายใส่ ในเมื่อไม่มีความเป็นต้องมัดโยงและพันธนาการด้วยเชือกอีกต่อไปแล้ว การจะให้เปลือยเปล่าอยู่ตลอดนั้นคงไม่จำเป็น

สิ่งที่ภาณุเป็นวันนี้ทำบางอย่างในใจเขาสั่นคลอน การถูกเรียกชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า และภายในสายตามีเพียงแค่เขาเท่านั้นมันทำให้รู้สึก 

รู้สึกอย่างนั้นเหรอ?

บางทีการที่ภาณุรู้สึก มันอาจจะทำให้เขารู้สึกก็ได้ เรื่องเหลื่อเชื่อเหล่านี้พอจะเป็นไปได้ไหม

อนธการออกจากห้องนั้นไปแล้วค้นหาเสื้อผ้าบางส่วนที่เก็บมาจากห้องของภาณุ แล้วดึงออกมาพร้อมกับเดินกลับเข้าไป พร้อมผ้าขนหนูเปียกที่ใช้เช็ดเรือนร่างเปลือยเปล่านั้นอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าจะทำให้ตื่น เสื้อผ้าที่ดูเป็นตัวตนของอีกฝ่ายถูกสวมใส่ให้เรียบร้อยก่อนจะห่มผ้าให้อีกครั้ง

มีบางอย่างที่เขาต้องรู้

หลังจากออกมาจากห้องแล้วจัดการเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย อนธการก็มานั่งที่ห้องรับแขก เปิดโน้ตบุ๊คหาข้อมูลบางอย่าง ไม่นานนักสิ่งที่ต้องการก็ถูกค้นพบ

สตอกโฮล์ม ซินโดรม[1]

เป็นชื่อของโรคทางจิตที่ไม่ใช่แค่ชื่อเมืองหลวงของประเทศสวีเดน ซึ่งเกิดจากอาการทางจิตที่เกิดขึ้นกับตัวประกันหรือเชลยที่ถูกถูกลักพาตัวไป และได้ใช้ชีวิตร่วมกับคนร้ายในสถานที่อันจำกัดเป็นระยะเวลาหนึ่ง และนั่นทำให้เกิดความรู้สึกผูกพันระหว่างกัน ก่อเกิดความเห็นอกเห็นใจ สงสาร หรือแม้แต่รัก

อนธการกำหมัดแน่นเมื่ออ่านข้อความครบ โดยไม่รู้ว่าทำไมต้องหัวเสียมากขนาดนี้ด้วย ทั้งที่มันเป็นเรื่องซึ่งเกิดขึ้นได้ตามหลักการทางจิตวิทยา

ไม่รู้สิ

ถ้าภาณุ รักเขา จากหัวใจที่แท้จริงไม่ใช่เพราะโรคสตอกโฮล์มอะไรนี่มันจะดีแค่ไหน

อนธการสับสนในตัวเอง ระหว่างความต้องการกับความจริงที่เกิดขึ้น เหมือนคนหลงทาง มันเคยเกิดเหตุการณ์คล้ายๆ กันนี้เมื่อตอนที่เขายังเด็ก แต่คนที่ช่วยเขาผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นยามที่ไม่รู้จะเข้าหาสังคมได้อย่างไรก็โผล่ขึ้นมา นั่นคือวิศรุต

แต่ตอนนี้วิศรุตเลือกที่จะไปกับใครคนอื่น คนปกติ คนที่ไม่ลำบากในการใช้ชีวิตอย่างเขา รู้สึกทุกอย่างออกมาจากใจ ไม่ว่าจะเศร้า เสียใจ หรือแม้แต่รัก ซึ่งอนธการให้ไม่ได้

อนธการปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กแล้ววางมันไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเข้าครัวไปทำอาหารให้ภาณุด้วยใจปวดร้าวโดยไม่ทราบสาเหตุ ที่แม้จะคิดทบทวนเรื่องราวเหล่านี้มากแค่ไหนก็ไม่อาจบอกได้ว่าเสียใจ หรือเศร้า เพราะเขาไม่รู้จักมันอย่างแท้จริง ชายหนุ่มสวมหน้ากากมานานพอจะรู้ว่า

ไม่ว่าจะสวมหน้ากากยิ้ม หน้ากากร้องไห้ หรือแม้แต่หน้ากากที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกแค่ไหน

ก็ไม่สามารถรู้สึกได้จริงๆ นั่นแหละที่เป็นปัญหา

แต่ในตอนนี้อนธการกลับหวังว่า ถ้าภาณุ รักเขาอย่างแท้จริงขึ้นมาไม่ใช่เพียงแค่ป่วยทางจิต เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร จะมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหม   

 

 [TBC]

 



[1] สตอกโฮล์มซินโดรม โรคนี้เกิดขึ้นเมื่อผู้คนถูกทำร้ายร่างกาย แต่พวกเขากลับไม่เอาผิดคนทำร้าย ตรงข้าม กลับเห็นอกเห็นใจและยอมให้ตัวเองถูกทำร้ายต่อไป รวมทั้งอาจมีความรู้สึกเสน่หาต่อคนร้ายด้วย โรคนี้เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อปี 1973  เมื่อมีคน 4 คน ถูกนาย Jan-Erik Olsson วัย 32 ปี จับเป็นตัวประกันระหว่างทำการปล้นธนาคาร เมื่อการปล้นจบลง ปรากฏว่าตัวประกันทั้ง 4 คน กลับมีความรู้สึกเชิงบวกคนร้าย พวกเขาไม่ยอมเป็นพยานในชั้นศาล แถมยังหาเงินช่วยเหลือคนร้ายด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #17 yongjaeye (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 07:20
    ในที่สุดดด 555
    #17
    0