[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 13 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    27 มี.ค. 61

Chapter 13

 

ดูสิ ภาณุเงื่อนแบบนี้มันยิ่งทำให้นายดูงดงามมากขึ้นเห็นไหมอนธการยืนชื่นชมงานศิลปะที่ตัวเองเพิ่งจะสร้างสรรค์ขึ้น เชือกป่านสีแดงโยงไปรอบด้านตรึงร่างของอีกฝ่ายให้ลอยตัวขึ้น ใบหน้าที่แดงก่ำของภาณุยั่วยวนเขา ทำให้รุ่มร้อนและกระหายอยาก

ภาณุเหงื่อออกมันซึมออกจากรูขุมขนแทบจะทุกอณู อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นเขารู้สึกได้ และมันก็ค่อนข้างน่าอาย มันน่าอายเหลือเกินที่ต้องอยู่ในสภาพนี้ ถูกพันธนาการครั้งแล้วครั้งเล่า วันแล้ววันเล่า ล่วงเข้ามาเกือบครึ่งเดือน ชายหนุ่มได้โทร.หามารดาและส่งข้อความอยู่เป็นระยะ แต่ไม่เคยได้ออกไปจากห้องสี่เหลี่ยมที่มืดมิดนี้เลยสักครั้ง

ทั้งหมดที่ภาณุมีในตอนนี้ก็คือผู้ชายที่ลักพาตัวเขามา

อนธการในชุดเดิมเหมือนกับทุกวัน เสื้อเชิ้ตดำกับยีนสีเข้ม เท้าเปลือย ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายใส่สลิปเปอร์เลยสักครั้ง ตลอดเวลาข้างนอกนั่นอนธการจะสวมชุดขาวตลอดเรือนร่าง เสื้อขาว กางเกงขาว แม้กระทั่งถุงเท้า รองเท้าและกระเป๋า ทุกสิ่งทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบแต่ไม่ใช่ตอนที่อยู่ในห้องนี้

ภาณุเหมือนเป็นคนเดียว คนเดียวที่ได้เห็นอนธการในมุมนี้ ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกว่ามันพิเศษ

มันพิเศษใช่ไหม ไม่เหมือนคนอื่นๆ ภายนอกนั่น คนเดียวที่ได้เห็นทุกความผิดเพี้ยนนี้ ความหลงใหลคลั่งไคล้ในตัวเขา มันแทบละลายเมื่อสายตานั้นจ้องมองมา ภาณุหายใจหอบมากขึ้นเมื่อในใจวนเวียนคิดถึงแต่อนธการ และดูเหมือนปฏิกิริยานั้นจะถูกจับตามอง

เป็นอะไรอนธการถามด้วยความสนเท่ห์ หลายครั้งที่เขามองใบหน้านั้นด้วยความกระหายใคร่รู้ อะไรคือสิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจของภาณุตอนนี้ มันกลายเป็นความอยากรู้ที่เกาะกินในใจ ชายหนุ่มเดินตรงเข้าหาใช้มือลูบเข้าที่เชือกป่านสีแดงตามร่างกายของอีกฝ่าย

อะอนธการภาณุใช้ความกล้าเอ่ยเรียกชื่อนั้นออกมา แล้วถามต่อทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับการเรียกนั้น ระเรียกได้ไหม

อนธการไล้มือตัวเองลงบนหน้าท้องที่แนบราบและไล่ต่ำลงเรื่อยๆ สัมผัสแผ่วเบาเหมือนปุยนุ่น ความรู้สึกที่ด้านชาของเขาเกิดความรู้สึกบางอย่าง

เพราะถูกเรียกชื่ออย่างนั้นเหรอ

ทำไมล่ะ

กะก็แค่อยาก

มีด้วยเหรอความรู้สึกแบบนั้น ไม่มีเหตุผลเหรอ

บางครั้งเราก็ทำอะไรลงไปโดยไม่มีเหตุผลภาณุบอก เขายังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเลิกคิดถึงเรื่องอนธการไม่ได้ เขาแทบไม่สนใจจดจ่อกับการติดต่อทางบ้านหรือส่งข้อความหลอกๆ อีกแล้ว ครุ่นคิดแต่ว่าวันนี้จะถูกมัดด้วยเงื่อนแบบไหนกันนะ

หรือไม่ก็

อนธการจะพอใจหรือเปล่ากับร่างกายนี้ 

หรือ

อนธการ

อนธการ

อนธการ

สิ่งที่ภาณุคิดเกี่ยวกับอนธการ มันวนเวียนอยู่เพียงแค่นี้ บางครั้งแค่คิดถึงชื่อของอีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมา ก็ทำให้เขารู้สึกเป็นสุขได้ ราวกับเป็นความสุขหนึ่งเดียวของชีวิตของชายหนุ่มในตอนนี้

นั้นก็เรียกอีกสิอนธการเสนอ ฝ่ามือยังลูบไล้เรื่อยไปไม่เว้นแม้กระทั่งกึ่งกลางลำตัวซึ่งกำลังตื่นตัวและแข็งขืน ทันทีที่เขาสัมผัสส่วนปลายหยาดเยิ้มไปด้วยของเหลวล้นออกมาจากด้านใน ปลายนิ้วปาดมันแล้วใช้นิ้วโป้งกับนิ้วกลางถูเบาๆ ก่อนจะแยกออกจากกันแล้วพบว่ามันข้นมากแค่ไหน

อะ...นน...ทะ...การภาณุเรียกอย่างปะติปะต่อไม่ได้ มันให้ความรู้สึกมากเกินไปจนแทบจะแตกสลายออกมา ทั้งที่ถูกสัมผัสเพียงเท่านั้น

อนธการยกมือขึ้นแล้วสอดนิ้วกลางที่เปียกชื้นเข้าในปาก ปลายลิ้นแลบออกมาสัมผัสมันเพื่อรับรู้รสชาติ มันหวานกว่าทุกๆ ครั้ง เป็นเพราะอะไรกัน

เพราะภาณุยินยอมพร้อมใจให้เรือนร่างนี้สำหรับการระบายความคลั่งใคล้ของเขาอย่างนั้นเหรอ

หรือเพราะท่าทางที่ดูเหมือนว่ากำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง ที่เขาไม่เข้าใจเอาเสียเลย

เรียกอีกอนธการสั่งก่อนจะตัวลงเล็กน้อย ให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับแท่งร้อนนั้น ปลายลิ้นแตะลงแล้วค่อยๆ ไล้ไปเรื่อยๆ ตามระดับขนาด

ภาณุตัวสั่นจนเชือกที่รั้งตัวเองอยู่ไหวโยก เขาอยากจะอ้าปากเรียกชื่อนั้นอีกครั้งแต่มันทำไม่ไหว มันยากเกินไปที่จะเอ่ยเรียกคนที่กำลังเล้าโลมตนเองอยู่ในขณะนี้ และเมื่อมือทั้งสองข้างของอนธการเอื้อมมาจับต้นขาของเขาแล้วรั้งเชือกโน้มให้เข้าใกล้ริมฝีปากนั้นมากขึ้น ชายหนุ่มถึงกับกลั้นเสียงครางของตัวเองไม่ไหว

อ่าอะอะ...อนธการ

อนธการครอบริมฝีปากลงแท่งร้อนนั้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่จับตัวภาณุมา แม้ทั้งคู่มักจะระบายความต้องการผ่านมือและการช่วยตัวเองต่อหน้ากันและกัน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะใกล้ชิดมากเท่าครั้งนี้ ไม่รู้อะไรดลใจให้ทํา มันมากกว่าการคลั่งไคล้ในสิ่งที่ทําแบบธรรมดาไปแล้ว

ปลายลิ้นเปียกชื้นครูดสัมผัสและตวัดไล้ส่วนปลายอย่างชํานาญทั้งที่มันเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัส อนธการปล่อยมือข้างหนึ่งจากต้นขาของอีกฝ่าย แล้วจัดการรั้งกางเกงของตัวเองลงปลดปล่อยความต้องการซึ่งแข็งขืนจนปวดร้าวไปหมดในขณะนี้ให้เป็นอิสระ

ขณะที่อนธการใช้ปากจัดการให้ภาณุ อีกมือที่ว่างก็ช่วยตัวเองกระตุ้นความเสียวซ่านและระงับยั้งไม่ได้อีกต่อไป และมันจะไม่จบแค่เพียงเท่านี้เขาถอนริมฝีปากออก แนบลําตัวเข้ากับอีกฝ่ายแล้วมือโอบอุ้มคนที่ลอยตัวอยู่เหนือพื้นเพราะเชือกป่านเหล่านี้ ก่อนจะใช้มีดที่แสนคมซึ่งเหน็บอยู่ที่กระเป๋ากางเกงเฉือนพวกมัน ออกอย่างไม่ไยดีราวกับไม่เคยเป็นเครื่องมือสร้างศิลปะความคลั่งไคล้ให้กับเขามาก่อน

อนธการโอบลําตัวของภาณุเอาไว้แล้วอุ้มเดินมาที่เตียง ก่อนจะวางลงอย่างแผ่วเบาพร้อมทาบทับตัวเองลงไปคร่อมตัวของอีกฝ่ายยังมีปมเชือกป่านสีแดง เขาเลิกสนใจเชือกพวกนั้นแล้วหันมาใส่ใจเรือนกายที่เปลือยเปล่าและรุ่มร้อน

ความเป็นชายเสียดสีกันและกันในขณะทั้งสองจ้องมองตาผ่านความมืดมิด อนธการมองแววตาของภาณุที่วันนี้ดูแปลก มันเหมือนกับในนั้นมีใบหน้าของเขาลอยอยู่ หรือเป็นแค่ภาพสะท้อนสิ่งที่เขาอยากเห็นกันแน่

ไม่รู้สิ

จะเป็นอะไรก็ช่าง มันดูเป็นวันที่ดีเหลือเกิน


[TBC]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น