[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 12 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    26 มี.ค. 61

Chapter 12



นี่เป็นครั้งแรกเลยที่จักรกายแวะมาหาดารัณขณะกำลังทำงานพิเศษที่ร้าน ต้องบอกว่ามาถึงที่นี่ได้ก็เพราะความร้อนใจจากเพื่อนรูมเมทมากกว่า ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาสักหน่อย ชายหนุ่มทำเครื่องดื่มจากเคาน์เตอร์แล้วเดินมาส่งให้อีกฝ่ายที่หน้าตาเต็มไปด้วยความกังวล พร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม

นุไม่ได้อยู่ที่บ้านในเชียงราย แต่บอกหม่าม๊าว่าเที่ยวอยู่ต่างจังหวัดเดี๋ยวจะกลับมาเองจักรกายว่ามันประหลาดไปหน่อย บอกว่าจะกลับไปบ้านที่เชียงรายแต่กลับไปเที่ยวอยู่ที่อื่น แถมโทร.จะเป็นพันรอบแต่ไม่เคยรับเลย ส่งข้อความไปยาวเหยียดก็ตอบมาแต่ว่า สบายดีไม่ต้องเป็นห่วงเท่านั้นเอง

แล้วหม่าม๊าได้คุยกับกับนุโดยตรงหรือเปล่า

หม่าม๊าบอกว่าใช่ เสียงออกจะอ่อนเพลีย แต่คงเพราะนอนอยู่ ท่านก็เลยไม่เอะใจอะไรจักรกายอธิบาย เขาไม่กล้าบอกว่ามันมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ถ้าบอกกับมารดาของภาณุไป ท่านอาจจะเป็นกังวลมากจนล้มป่วย ชายหนุ่มจึงเก็บข้อสงสัยนั้นไว้แล้วเอามานั่งคิดคนเดียว จนทนไม่ไหวต้องดั้นด้นมาถึงที่ทำงานพิเศษของดารัณ

ทำไมเขารู้ว่าดารัณทำงานพิเศษที่ไหนน่ะเหรอ จักรกายรู้ทุกอย่างนั่นแหละที่เกี่ยวกับอีกฝ่าย แต่ไม่อยากแสดงออกก็เท่านั้นเอง

จักรกายอมหลอดแล้วดูดน้ำขึ้น ในขณะที่เผลอไปมองดารัณ ที่กำลังเหม่อมองไปรอบๆ ร้านเผื่อว่าจะมีลูกค้าคนอื่นๆ เรียก มานั่งแบบนี้อาจจะโดนผู้จัดการร้านว่าได้สินะแต่ก็ยอมมานั่ง เขาอมยิ้มแก้มตุ่ย ก่อนลูกค้าอีกโต๊ะจะยกมือขึ้นเรียกพนักงาน

ดารัณทำท่าจะลุกไปจากโต๊ะ จักรกายมองตาม แต่ยังไม่ทันได้พ้นออกไปผู้จัดการร้านตัวสูงโปร่งก็เดินออกมาจากหลังเค้าเตอร์แล้วร้องบอกกับอีกฝ่ายว่า

            ดิวไม่ต้องนั่งคุยกับเพื่อนไปเถอะ เดี๋ยวพี่ดูเองชยากรยกมือห้ามแล้วเดินออกไปดูแลลูกค้าแทนดารัณที่นานๆ จะมีเพื่อนมาหา อีกฝ่ายเป็นคนตั้งใจทำงานและขยันขันแข็ง ปล่อยให้พักนั่งคุยกับเพื่อนบ้างคงไม่เป็นอะไร

ได้ยินอย่างนั้นดารัณก็ยิ้มขอบคุณ ผู้จัดการร้านช่วยเหลือเขาอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องเรียน ทั้งที่อีกฝ่ายเองอายุห่างจากเขาไม่เท่าไหร่ แต่ดูแลเหมือนเป็นพี่ชายแท้ๆ

ผู้จัดการร้านจักรกายใช้เสียงสูงเป็นคำถามด้วยความอยากรู้

ใช่ พี่ชยากร เขาเพิ่งเรียนจบแล้วก็กลับมาทำงานรอที่บริษัทเรียกสัมภาษณ์ดารัณเล่าให้ฟังเฉยๆ เพราะเห็นจักรกายถามขึ้นเลยอธิบายเพิ่มนิดหน่อย จริงๆ เขาทั้งคู่ทำงานด้วยกันมานาน แต่อีกฝ่ายได้เลื่อนเป็นผู้จัดการ เพราะจากอายุและประสบการณ์ทำงาน เจ้าของจึงไว้วางใจเลื่อนให้เป็นผู้จัดการร้าน

ทำไม ผู้จัดการร้านจะต้องออกมาดูแลลูกค้าเองด้วย ในเมื่อพนักงานนั่งว่างอยู่จักรกายถามน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่พยายามควบคุมมันอย่างมากเลยทีเดียว

ก็ก็คงเห็นว่าฉันกำลังนั่งคุยกับนาย เลยอาสาออกไปดูลูกค้าให้แทน

แล้วทำไมนายไปทำงานเล่า อยากโดนไล่ออกหรือไง

ดารัณคิดในใจ นี่เขาผิดหรือไง ที่เสียสละตัวเองออกมาจากเคาน์เตอร์งานเพื่อจะมานั่งฟังจักรกายปรับทุกข์เรื่องรูมเมทหายตัว แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าเขาผิดไปเสียอีก

โอเค นั้นฉันกลับไปทำงานล่ะ ขอให้โชคดีกับการตามหาเพื่อนรักของนายแล้วกันดารัณประชดแล้วลุกออกจากโต๊ะ กลับไปยืนที่หน้าเคาน์เตอร์หน้าหงอย

จักรกายมองตามหลังดารัณไปก่อนจะสบถกับตัวเองเบาๆ ด้วยความเจ็บใจ

บ้าเอ๊ยทำไมต้องเกิดมาเป็นคนแบบนี้ด้วยวะ ไอ้โง่ชอบเขาก็บอกว่าชอบดิวะ ไม่เห็นยาก

แต่ก็นั่นแหละ จักรกายกล้าเฉพาะกับคนอื่นเท่านั้นแต่กับคนที่ชอบแล้ว แทบจะกลายเป็นอัมพาตไปเลย แค่จะจ้องตายังไม่สามารถ แล้วจะเอาความกล้าที่ไหนไปสารภาพรักกัน เขาหงุดหงิดกับตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังเป็นกังวลเรื่องของภาณุ ทำให้คิดอะไรไม่ออกเลยในขณะนี้

จักรกายมองตรงไปที่เคาน์เตอร์ มือถือแก้วหรี่สายตาดูดารัณ กับผู้จัดการร้านพูดคุยซุบซิบกันสนุกสนานแล้วยิ่งอารมณ์ไม่ดี พรวดพราดลุกขึ้นแล้วออกไปจากร้านโดยลืมโทรศัพท์วางเอาไว้บนโต๊ะ

ดารัณหันกลับมามอง เห็นจักรกายลุกขึ้นแล้วทิ้งโทรศัพท์ไว้ก็เดินออกมาแล้วหยิบมันวิ่งเอาไปให้ โชคดีที่อีกฝ่ายยังอยู่ที่หน้าร้าน ในขณะเดียวนั้นเองเขาก็เห็นอะไรบางอย่างที่ร่วงลงมาจากชั้นบน มันเป็นกระถางขนาดไม่ใหญ่มาก แต่ถ้าหล่นลงใส่ศีรษะพอดีล่ะก็อาจทำให้ถึงตายได้ ชายหนุ่มตะโกนเรียกเสียงดังอย่างไม่กลัวว่าใครจะตกใจ

กายระวัง

จักรกายได้ยินเสียงตะโกนเรียกของดารัณก็เลยหันกลับมา มองดูอีกฝ่ายวิ่งหน้าตาตื่นแล้วกระโจนพุ่งเข้าใส่ตัวเขา จนกระทั่งล้มทับนอนลงไปบนพื้นพร้อมๆ กัน

เพล้ง

เสียงกระถางหล่นลงพื้นปูนเฉียดใบหน้าของจักรกายไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร และรอดจากศีรษะของดารัณไปเช่นกัน เศษกระเบื้องแตกบาดแก้มของเขา รับรู้ได้ถึงบาดแผลและเลือดที่ไหลซึมออกมา ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงแรงเต้นของหัวใจจากอีกฝ่ายที่แรงและเร็วยิ่งกว่า

ตึก ตัก

จักรกายหันไปมองใบหน้าที่ติดกับตัวเอง สายตานั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และห่วงใยเกินกว่าที่เพื่อนธรรมดาจะมีให้กัน เขาหวังว่าจะไม่เข้าใจผิด

เป็นห่วงเขามากใช่ไหม

กลัวว่าเขาจะเป็นอันตรายใช่หรือเปล่า

จะใช่ รักไหมนะ

ปะ.. เป็นอะไรไหม นายไม่เป็นอะไรใช่ไหมหรือเปล่าดารัณร้องถามเมื่อได้สติ เขาห้ามตัวเองไม่ให้ใจเต้นแรงได้เลย มันเต็มไปด้วยความห่วงใยและหวาดกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย

จักรกายส่ายหน้าเบาๆ ทันใดนั้นสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ชะโงกหน้ามามองจากชั้นสอง แต่เพราะสายตาเขาไม่ดีจึงทำให้มองไม่ชัด รู้แค่เป็นผู้ชายสวมชุดดำสวมหมวกและที่แมสปิดบังเอาไว้ ก่อนหายตัวไปอย่างรวดเร็ว


[TBC]

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #21 Mad Hatterที่144 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 11:23
    รู้เลยใครสั่งมาทำร้ายจักร555555555
    #21
    0