[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 11 : Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    26 มี.ค. 61

Chapter 11

 


มันไม่เหมือนกับในหนัง ที่คนเราจะตายทันทีเมื่อถูกกรีดเส้นเลือดแดงใหญ่ ยังมีเวลาอีกประมาณสิบนาทีในการห้ามเลือด ถ้านายถูกคนอื่นทำก็คงช่วยไม่ได้ที่จะต้องนอนรอความตาย โชคดีนะที่มีฉันอยู่คอยช่วยชีวิตนาย เพราะไม่ว่านายอยากจะหนีออกไปจากที่นี่มากแค่ไหน แต่คงจะไปได้แค่วิญญาณถ้าตายเสียก่อนอนธการอธิบายเรื่อยเปื่อยในขณะที่เห็นว่าภาณุที่สลบไปนั้นรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว

ภาณุที่เสียเลือดมากหน้าซีดเซียว สายตามองดูคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาไร้ความรู้สึก บริเวณแผลซึ่งถูกกรีดเจ็บปวดจนชาร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย ผ้าสีขาวถูกพันบริเวณหัวไหล่และต้นคออย่างชำนาญ เขามองเห็นรอยแดงของเชือกที่ลำคอของอีกฝ่าย

โชคร้ายเขาไร้เรี่ยวแรงมากไป จึงไม่สามารถทำร้ายอีกฝ่ายจนสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ แค่พยายามหยัดยืนจนกระทั่งลุกขึ้นไปแอบด้านหลังของอนธการได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วสำหรับสารรูปตัวเองในตอนนั้น

ฉันเสียใจนะ ที่ต้องทำแบบนี้กับนาย

ภาณุมองคนพูดด้วยสายตาเกลียดชัง ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คน สีหน้าตอนที่ใช้มีดกรีดเขาไร้ความรู้สึกว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด แม้กระทั่งตอนกำลังพูดขอโทษอยู่ในขณะนี้เองก็ตาม ไม่รู้สึกเลยว่าเสียใจอย่างที่บอกออกมา นี่เขาจะต้องทนอยู่กับปีศาจในคราบมนุษย์นี่ไปอีกนานแค่ไหน 

วันนี้มีแต่เรื่องกวนใจ ฉันคงต้องให้นายโทร.หาที่บ้านแล้วล่ะอนธการบอกกับภาณุ หลังจากที่พันแผลให้เรียบร้อย ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกางเกงที่เพิ่งจะเปลี่ยนเป็นตัวใหม่ หลังถูกราดด้วยน้ำซุปที่หล่นใส่จนเปียกชื้น

โทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นเป็นของภาณุ เขามองหน้าจอที่กำลังเตือนว่ามีสายเรียกเข้าจากจักรกายด้วยความหวัง

เจ้านี่ น่ารำคาญมากกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีกอนธการบอกแล้วรอให้สายตัดไปเอง ก่อนจะไล่หาเบอร์โทร.ศัพท์ของมารดาภาณุ หรืออะไรที่พอจะติดต่อกับที่บ้านทางเชียงรายของอีกฝ่ายได้

โทร.หาที่บ้านซะ แล้วบอกกว่านายไปเที่ยวอยู่

มะ.. ไม่ภาณุตอบปฏิเสธ แม้เสียงจะสั่นแต่ก็ไม่ยอมจำนน

นั้นเลือกเอา ระหว่างให้ฉันฆ่าเจ้าจักรกายซะ หรือว่านายโทร.หาที่บ้านแล้วบอกว่าสบายดี อยากจะอยู่เที่ยวต่ออีกสักหน่อยแล้วค่อยกลับ

ยะอย่าเขาร้องขอ เมื่อเห็นสิ่งของบางอย่างในมือของอนธการ ซึ่งเป็นของจักรกายและมันสมควรจะอยู่ในห้อง กุญแจของเขาคงจะทำให้อีกฝ่ายเข้าออกได้ที่นั่นได้อย่างสะดวก คิดดูว่าการแอบอยู่ในนั้นแล้วโผล่ออกมาเชือดรูมเมทของชายหนุ่มนั้นง่ายดายขนาดไหน

ที่จริงแล้ว เจ้านั่นควรจะเลิกสนใจนายตั้งแต่ฉันวางโน้ตเอาไว้แล้ว ใครจะคิดว่ามันจะจุ้นจ้านถึงขนาดนี้อนธการแสดงความคิดเห็นหน้าตาเรียบเฉย เล่าให้ภาณุที่นอนตัวสั่นฟังด้วยสายตาที่หวาดกลัว

มันไม่ใช่ลายมือของฉัน จักรกายไม่มีวันเชื่อ

อันที่จริงแล้ว มันเป็นลายมือของนายอนธการเปลี่ยนมาหยิบมือถือของตัวเองแล้วเปิดโชว์กระดาษโน้ตที่วางอยู่ในห้องของภาณุเพื่อให้อีกฝ่ายดู

ภาณุมองกระดาษโน้ตในโทรศัพท์มือของอีกฝ่ายด้วยความตกใจ มันเป็นลายมือของเขาจริง แต่ว่าเขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เขียน

ขอบใจสำหรับเลคเชอร์เล่มนั้น ที่ทำให้ฉันปลอมลายมือนายได้เหมือนราวกับเป็นคนคนเดียวกันอนธการอธิบายให้ฟัง เขาสามารถทำรายงานหรือเข้าสอบในชื่อของภาณุด้วยลายมือนั้นยังได้

คิดไม่ถึงว่าเลคเชอร์เล่มนั้นจะกลายมาเป็นเครื่องมือฆ่าเขาทั้งเป็นได้ ภาณุจำได้ว่าสุดเล่มนั้นถูกส่งคืนภายในวันเดียว อนธการสามารถปลอมลายมือเขาได้เหมือนภายในเวลารวดเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร

เห็นแล้วหรือยัง การจะขังนายให้อยู่ที่นี่ไปตลอดไม่ใช่เรื่องยากเลย ต่อให้ทุกคนบนโลกนี้รู้ว่านายหายไป แต่จะไม่มีใครรู้ว่าหายไปไหน หายไปได้ยังไง ผู้คนในโลกนี้หายตัวไปเฉยๆ โดยไม่มีวี่แววและสาเหตุ ไม่มีหลักฐานให้ตามหา นั่นแหละที่ฉันกำลังบอกกับนาย ที่ทำต้องแบบนี้นั่นก็เพื่อตัวนายเอง สักวันหนึ่งนายอาจจะมีอิสระ ถ้านายสร้างที่อยู่ให้ตัวเองได้ เวลากลับไปมันก็ง่ายสำหรับการตอบคำถาม

นายจะปล่อยฉันไปจริงๆ น่ะเหรอ

แน่นอนสิ

เมื่อไหร่

เมื่อนายไม่คิดหนี และรู้ว่าที่ไหนคือบ้านที่แท้จริงสำหรับนายอนธการตอบ แต่นั่นมันไม่ได้ความว่าเขาจะปล่อยภาณุไป มันแฝงความหมายถึงการครอบครองไปตลอดชีวิตต่างหาก

ภาณุพยักหน้า อนธการจึงส่งโทรศัพท์มือถือให้ เขารับมาแล้วกดหามารดาที่เชียงราย ก่อนที่ปลายจะตอบรับ กระดาษที่เขียนคำพูดทุกอย่างไว้พร้อม ทุกอย่างถูกจัดฉากให้เป็นอย่างดีจนแทบไม่ต้องคิดเองเลยว่าจะโกหกทางบ้านได้อย่างไร

มีดสั้นเล่มเดิมที่เคยกรีดเส้นเลือดแดงของเขาจนเกือบตายจ่อมาที่บาดแผลเดิม เป็นการบังคับขู่อีกด้านว่าถ้าเกิดเขาตุกติกขึ้นมาแม้แต่น้อย อย่าคิดว่าจะได้รอดออกไปจากที่นี่

มารดาไถ่ถามความเป็นอยู่เล็กน้อย ก่อนจะบอกว่ารักและให้เขาดูแลรักษาสุขภาพตัวเองให้ดี ภาณุน้ำตาไหลคิดถึงทุกคนที่บ้าน เขาจะไม่ยอมตายและหาทางหนีออกไปจาขุมนรกนี้ให้ได้

แน่นอนว่า เขาจะไม่ปล่อยให้ปีศาจร้ายลอยนวลไปได้

หลังจากวางสาย โทรศัพท์ถูกดึงกลับไปภาณุหลับตาไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้วนอกจากรักษาตัวเองให้เข้มแข็ง รอแค่เวลาเท่านั้น

อนธการกดโทรศัพท์อ่านข้อความจากตัวปัญหาหลัก แล้วตอบกลับไปสั้นๆ ว่าสบายดี ไม่ต้องห่วง แล้วปิดเสียงไว้ตามเดิม เขาก้มลงหยิบถ้วยอาหารที่อุ่นให้ใหม่อีกรอบขึ้นมาวางบนตัก แล้วตักมันป้อนให้กับภาณุที่ไม่ยอมแม้แต่จะเปิดริมฝีปากอีกทั้งยังหลับตาหลีกหนี

ถ้าอยากรอดก็กินซะ

ภาณุจำต้องแข็งใจลืมตาแล้วผงกศีรษะขึ้นเพื่อกินอาหารเหล่านั้นเข้าไป เขามองคนป้อนด้วยความเกลียดชังระคนหวาดกลัว คนๆ นี้ทำทุกอย่างที่ตัวเองต้องการไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไร สักวันจะต้องรับผลของการกระทำนั้น ในตอนนั้นเองชายหนุ่มรู้สึกเจ็บบริเวณใต้สะดือฝั่งซ้ายของร่างกาย ใบหน้านิ่วขึ้นแทบจะทันทีจนคนที่เห็นพูดขึ้นเหมือนจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไร

เจ็บล่ะสิ

“…”

ฉันกรีดมันเองตอนที่นายสลบอยู่ ที่นายเพิ่งจะรู้สึกตัวก็เพราะว่าฉันฉีดมอร์ฟีนให้ สงสัยมันคงจะหมดฤทธิ์แล้ว วางใจได้ฉันเย็บให้อย่างดีอนธการบอก เขาตัดสินใจทำบางอย่างที่จะทำให้ภาณุหนีไปจากเขาไม่ได้อีกตลอดชีวิต และไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนในประเทศนี้ เขาจะรู้

นายบ้าไปแล้วภาณุร้องบอก น้ำตาร่วงเมื่อสัมผัสเข้ากับรอยแผลบริเวณนั้น เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้เพื่ออะไร แค่กรีดต้นคอเขาก็เกือบตายแล้ว การสร้างแผลเพิ่มเติมมันคือการลงโทษที่เขาพยามหนีอย่างนั้นเหรอ

ดีใจที่นายรู้อนธการบอก ไม่รู้สึกว่านั้นคือคำชมหรือคำด่า ใครๆ ก็พูดแบบนี้ทั้งนั้น


[TBC]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น